The Shopaholic Series 6-Book Bundle: Confessions of a Shopaholic, Shopaholic Takes Manhattan, Shopaholic Ties the Knot, Shopaholic & Sister, Shopaholic & Baby, Mini Shopaholic
Date: 2014-01-01 08:00:00+00:00
Keywords: Fiction; Humorous; General; Contemporary Women; Romance; Contemporary
Description: The acclaimed Shopaholic series from #1 New York Times bestselling author Sophie Kinsella follows the hilarious adventures of Becky Bloomwood, a spirited young woman with a taste for the finer things in life—if only she could afford them. From London to Manhattan, from singlehood to motherhood, Becky’s charm, her generous heart, and her ability to rationalize away the most outrageous behavior make her an irresistible heroine! Now the first six novels featuring the loveable Becky are together in one delightful eBook bundle: CONFESSIONS OF A SHOPAHOLIC SHOPAHOLIC TAKES MANHATTAN SHOPAHOLIC TIES
Publisher: The Dial Press

Confessions of a Shopaholic

2x Shopaholic!

SOPHIE KINSELLA

CONFESSIONS OF A

SHOPAHOLIC

Shopaholic!

&

Shopaholic! in alle staten

Shopaholic!

Oorspronkelijke titel

The Secret Dreamworld of a Shopaholic

Uitgave

Black Swan Books, published by Transworld Publishers, Londen Copyright © 2000 by Sophie Kinsella

Vertaling

Willy Montanus

Shopaholic! in alle staten

Oorspronkelijke titel

Shopaholic abroad

Uitgave

Black Swan Books, published by Transworld Publishers, Londen Copyright © 2001 by Sophie Kinsella

Vertaling

Mariëtte van Gelder

Copyright voor het Nederlandse taalgebied © 2001 en 2002 by The House of Books, Vianen/Antwerpen

Omslagontwerp
marliesvisser.nl

Opmaak binnenwerk

ZetSpiegel, Best

All rights reserved.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. isbn 978 90 443 2602 4
d/2009/8899/33
nur 302

Shopaholic!

Dit boek is opgedragen aan mijn vriendin en agent, Araminta Whitley

Mijn dank gaat uit naar Patrick Plonkington-Smythe, Linda Evans en het team van Transworld, Celia Hayley, Mark Lucas en iedereen van LAW, Nicki Kennedy en Jessica Buckman, Valerie Hoskins en Rebecca Watson, en Brian Siberell van CAA.

In het bijzonder wil ik Samantha Wickham bedanken, Sarah Manser, Paul Watts, Chantal Rutherford-Brown, mijn geweldige familie en vooral Gemma, die me heeft leren winkelen.

ENDWICH BANK

1 Stallion Square

Londen W1 3 HW

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 4

63 Jarvis Road

Bristol BS1 ODN

6 juli 1997

Geachte miss Bloomwood,

Gefeliciteerd! Nu u pas bent afgestudeerd aan de universiteit van Bristol, bent u ongetwijfeld trots op uw prestatie. Bij Endwich zijn wij ook trots op onze prestaties als flexibele, zorgzame bank, die in ieders behoeften voorziet. Wij zijn in het bijzonder trots op onze ver vooruitziende benadering van cliënten met kwaliteiten als de uwe.

Derhalve bieden wij u, miss Bloomwood – als pas afgestudeerde – een gratis kredietmogelijkheid aan van tweeduizend pond gedurende de eerste twee jaar van uw carrière. Mocht u besluiten een rekening bij Endwich te openen, dan zult u onmiddellijk van deze mogelijkheid gebruik kunnen maken. Ik hoop van harte dat u besluit uw voordeel te doen met dit unieke aanbod en zie uit naar de ontvangst van uw ingevulde formulier. Nogmaals, gefeliciteerd!

Met vriendelijke groet,

Nigel Fairs

Marketingmanager

ENDWICH - DE ZORGZAME BANK

11

ENDWICH BANK

Kantoor Fulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

10 september 1999

Geachte miss Bloomwood,

Uit mijn brieven van 3 mei, 29 juli en 14 augustus zult u hebben begrepen dat uw gratis krediet op 19 september a.s. afloopt. Het zal u ook bekend zijn dat u de overeengekomen limiet van £2000 pond ruim hebt overschreden.

Er is op het moment een negatief saldo van £3.794,56. Misschien wilt u zo vriendelijk zijn op het bovenstaande nummer telefonisch contact op te nemen met mijn assistente, Erica Parnell, teneinde een afspraak te maken om deze zaak te bespreken. Hoogachtend,

Derek Smeath

Manager

ENDWICH - DE ZORGZAME BANK

12

ENDWICH BANK

Kantoor Fulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

22 september 1999

Geachte miss Bloomwood,

Het spijt me zeer te vernemen dat u uw been hebt gebroken. Als u hersteld bent, wilt u misschien zo vriendelijk zijn mijn assistente, Erica Parnell, te bellen en een afspraak te maken teneinde uw negatieve saldo te bespreken. Hoogachtend,

Derek Smeath

Manager

ENDWICH - DE ZORGZAME BANK

13

ENDWICH BANK

Kantoor Fulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

17 november 1999

Geachte miss Bloomwood,

Het spijt me te vernemen dat u de ziekte van Pfeiffer hebt. Als u hersteld bent, wilt u dan zo vriendelijk zijn mijn assistente, Erica Parnell, te bellen en een afspraak te maken teneinde uw situatie te bespreken.

Hoogachtend,

Derek Smeath

Manager

ENDWICH - DE ZORGZAME BANK

14

1

Oké, geen paniek. Geen paniek. Het is maar een Visa-rekening. Het is een stukje papier; een paar cijfers. Ik bedoel, je bent toch niet bang van een paar cijfers?

Ik staar uit het raam van kantoor naar een bus die over Oxford Street rijdt en probeer mezelf ertoe te zetten de witte envelop open te maken die op mijn overvolle bureau ligt. Het is maar een stukje papier, zeg ik voor de duizendste keer tegen mezelf. Ik ben toch niet stom? Ik weet precies hoe hoog deze Visa-rekening zal zijn.

Zo’n beetje. Ruwweg.

Het zal ongeveer… tweehonderd pond zijn. Driehonderd, misschien. Ja, misschien driehonderd. Hooguit drie-vijftig. Ik doe nonchalant mijn ogen dicht en begin op te tellen. Eerst dat pakje bij Jigsaw. Dan het etentje met Suze bij Quaglino’s. En dan dat te gekke rood-witte kleed. Maar dat was alleen al tweehonderd pond. Maar het was absoluut elke cent waard. Iedereen vond het prachtig. Of, nou ja, Suze in ieder geval. En het pakje bij Jigsaw was afgeprijsd, 30 procent. Dus dat was eigenlijk geld besparen.

Ik doe mijn ogen open en pak de rekening. Terwijl mijn vingers het papier aanraken, herinner ik me de nieuwe contactlenzen.Vijfennegentig pond. Een hoop geld. Maar ik bedoel maar, die had ik toch nodig? Wat moet ik dan, in een waas rondlopen?

En ik moest nieuwe vloeistoffen kopen en een tof houdertje en een flesje dermatologisch geteste eyeliner. Dus daarmee wordt het… vierhonderd?

Aan het bureau naast het mijne, kijkt Clare Edwards op van haar post. Ze is bezig al haar brieven op nette stapeltjes te leggen, zoals ze dat elke morgen doet. Ze doet er elastieken omheen en stopt er briefjes bij met dingen als: ‘Meteen beantwoorden’ en ‘Niet urgent, maar reageren’. Ik heb de pest aan Clare Edwards.

15

‘Alles goed, Becky?’ vraagt ze.

‘Prima,’ zeg ik luchtig. ‘Ik lees even een brief.’

Vrolijk steek ik mijn vingers in de envelop, maar haal de rekening er niet helemaal uit. Ik blijf de brief vasthouden, terwijl mijn gedachten – zoals elke maand – in beslag worden genomen door mijn geheime droom. Wil je weten wat mijn geheime droom is? Hij is gebaseerd op een verhaal dat ik eens heb gelezen over een verwisseling bij een bank. Ik vond het zo’n prachtig verhaal, dat ik het heb uitgeknipt en op mijn kastdeur heb geplakt. Twee rekeningen van creditcards werden naar de verkeerde mensen gestuurd en

– luister goed – ze betaalden allebei de verkeerde rekening zonder het te merken. Ze betaalden elkaars rekening zonder ze ook maar te controleren.

En sinds ik dat verhaal heb gelezen, is mijn geheime droom dat mij datzelfde zal overkomen. Een of ander dement oud vrouwtje in Cornwall krijgt mijn dikke rekening en betaalt hem zonder er zelfs maar naar te kijken. En ik krijg haar rekening voor drie blikjes kattenvoer van 59p per stuk. Die ik natuurlijk meteen betaal. Eerlijk is eerlijk, per slot van rekening. Met een glimlach op mijn gezicht staar ik uit het raam. Ik ben ervan overtuigd dat het deze maand zal gebeuren – mijn geheime droom gaat uitkomen. Maar als ik ten slotte de rekening uit de envelop haal – aangespoord door de nieuwsgierige blik van Clare, wordt mijn glimlach wat beverig en verdwijnt. Iets warms blokkeert mijn keel. Het zou best paniek kunnen zijn. De bladzijde is zwart van de letters. Een reeks bekende namen schiet als een miniwinkelcentrum aan mijn ogen voorbij. Ik probeer ze te lezen, maar het gaat te snel.Thorntons vang ik net nog op. Chocolaterie Thorntons? Wat deed ik daar in vredesnaam? Ik moet aan de lijn doen. Die rekening kan niet kloppen. Dit kan ik niet zijn. Ik kan onmogelijk al dat geld hebben uitgegeven.

Geen paniek! schreeuw ik inwendig. De oplossing is niet in paniek te raken. Gewoon alle regels langzaam lezen, één voor één. Ik haal diep adem en dwing mezelf alles kalm te bekijken, van boven af aan.

WH Smith (nou, dat is oké. Iedereen heeft briefpapier nodig) Laarzen (dito)

Specsavers (essentieel)

Oddbins (fles wijn – essentieel)

Our Price ( Our Price? O, ja. De nieuwe cd van de Charlatans. Nou, die moest ik toch hebben?)

16

Bella Pasta (eten met Caitlin)

Oddbins (fles wijn – essentieel)

Esso (benzine telt niet)

Quaglino’s (duur, maar het was een uniek stuk)

Pret à Manger (die keer had ik geen geld bij me) Oddbins (fles wijn – essentieel)

Rugs to Riches (wat? O, ja, het kleed. Stom kleed) La Senza (sexy ondergoed voor afspraakje met James) Agent Provocateur (Nog sexier ondergoed voor afspraakje met James. Poeh, alsof ik dat nodig had)

Body Shop (het huidborstelding dat ik moet gebruiken) Next (nogal saai wit shirt – maar het was in de uitverkoop) Millets…

Ik hou abrupt op. Millets? Ik ga nooit naar Millets.Wat zou ik in vredesnaam bij Millets moeten? Ik kijk verbaasd naar wat er staat, ik frons mijn voorhoofd en probeer na te denken. En dan ineens komt de waarheid bij me boven. Het is overduidelijk. Iemand anders heeft mijn kaart gebruikt.

O, mijn God. Ik, Rebecca Bloomwood, ben slachtoffer van een misdrijf.

Nu is het allemaal te begrijpen. Een misdadiger heeft mijn creditcard gepikt en mijn handtekening vervalst. Wie weet waar ze hem nog meer hebben gebruikt? Geen wonder dat mijn bankafschrift zwart ziet van de cijfers! Iemand is uitgebreid gaan winkelen in Londen met mijn creditcard en heeft gedacht dat dat zomaar kon.

Maar hoe is het ze gelukt? Ik zoek in mijn tas naar mijn portemonnee, maak hem open, en daar zit mijn Visa-kaart. Ik haal hem eruit en kijk ernaar. Iemand moet hem uit mijn portemonnee hebben gepikt, hebben gebruikt, en hem weer terug hebben gestopt. Het moet iemand zijn die ik ken. O, mijn God. Wie?

Ik kijk argwanend het kantoor rond.Wie het ook is, het is niet erg slim. Mijn kaart gebruiken bij Millets! Het is bijna lachwekkend. Alsof ik daar ooit iets zou kopen.

‘Ik ben zelfs nog nooit bij Millets binnen geweest!’ zeg ik hardop.

‘Wel waar,’ zegt Clare.

‘Wat?’ Ik draai me naar haar om, niet echt blij dat ik in de rede wordt gevallen. ‘Nee, niet waar.’

‘Je hebt het afscheidscadeau van Michael toch bij Millets gekocht?’

Ik kijk haar aan en voel mijn glimlach verdwijnen. O, verrek, 17
natuurlijk. De blauwe anorak voor Michael. Die ellendige, blauwe anorak van Millets.

Toen Michael, onze waarnemend redacteur, drie weken geleden wegging, heb ik aangeboden zijn cadeau te kopen. Ik heb de bruine envelop vol munten en papiergeld mee naar de winkel genomen en een anorak uitgezocht (geloof me maar, zo’n soort vent is het). En op het laatste moment, nu weet ik het weer, besloot ik met mijn kaart te betalen en al dat handige, contante geld voor mezelf te bewaren.

Ik herinner me levendig dat ik de vier biljetten van vijf pond eruit viste en ze zorgvuldig in mijn portefeuille stopte, dat ik de munten van één pond in het muntenvakje deed, en de rest van de kleine muntjes onderin mijn tas gooide. Ik weet nog dat ik dacht, mooi, dan hoef ik geen geld uit de muur te halen. Ik had gedacht dat ik weken met die zestig pond zou doen. Maar wat is er dan mee gebeurd? Ik kan toch geen zestig pond hebben uitgegeven zonder dat ik het merkte?

‘Waarom vraag je dat trouwens?’ zegt Clare, en ze buigt zich naar voren. Ik zie haar kleine, indringende kraaloogjes glinsteren achter haar bril. Ze weet dat ik naar mijn Visa-rekening kijk.‘Zomaar,’ zeg ik, terwijl ik snel omsla naar de tweede bladzijde van mijn afschrift. Maar ik ben uit mijn evenwicht gebracht. In plaats van te doen wat ik anders doe – ik kijk naar de vereiste minimum afbetaling en negeer het totaal volledig – staar ik naar het onderste bedrag.

Negenhonderdnegenenveertig pond, en drieënzestig pence. Duidelijk zwart op wit.

Ik staar er zwijgend dertig seconden naar, waarna ik de rekening weer in de envelop stop. Op dat moment heb ik echt het gevoel dat dat stuk papier niets met mij te maken heeft. Als ik het achteloos achter mijn computer op de grond laat vallen, verdwijnt het misschien wel. Dan vegen de schoonmakers het op en kan ik beweren dat ik het nooit heb gekregen. Ze kunnen me toch geen rekening laten betalen die ik nooit heb gekregen?

In gedachten ben ik al een brief aan het opstellen. ‘Geachte managing director van Visa. Ik begrijp niets van uw brief. Over welke rekening heeft u het eigenlijk? Ik heb nooit een rekening van uw firma ontvangen. Uw toon bevalt me niet en ik moet u waarschuwen dat ik Anne Robinson van Watchdog zal schrijven.’

Of ik zou voor altijd naar het buitenland kunnen verhuizen.

‘Becky?’ Mijn hoofd schiet omhoog en ik zie Clare naar me kijken. ‘Heb je dat stuk over Lloyds af?’

18

‘Bijna,’ lieg ik. Omdat ze naar me kijkt, voel ik me gedwongen het op te roepen op mijn computerscherm, alleen om bereidheid te tonen. Maar ze blijft me verdomme in de gaten houden.

‘Spaarders kunnen onmiddellijk geld opnemen,’ typ ik op het scherm, het rechtstreeks overschrijvend van een persbericht voor me. ‘De rekening biedt ook oplopende rentepercentages voor degenen die meer dan vijfduizend pond beleggen.’

Ik typ een punt, neem een slok koffie en sla om naar de tweede bladzijde van het persbericht. Dit is trouwens wat ik doe, ik ben journaliste bij een financieel tijdschrift. Ik word betaald om andere mensen te vertellen wat ze met hun geld moeten doen.

Het is natuurlijk niet de carrière die ik altijd heb gewild. Niemand die over personal finance schrijft, is dat ooit van plan geweest. Mensen vertellen je dat ze in personal finance ‘terecht zijn gekomen’. Dat liegen ze. Wat ze bedoelen, is dat ze geen baan konden krijgen waarbij ze over iets interessanters konden schrijven. Ze bedoelen dat ze hebben gesolliciteerd bij The Times en The Express en Marie-Claire en GQ en Loaded, en dat ze alleen maar te horen hebben gekregen ‘Lazer op’. Dus gingen ze solliciteren bij het Maandblad voor Metaalbe- werking en de Kaasmakerskrant en Welk Investeringsplan? En ze werden aangenomen als lullige redactieassistent met een onbenullig salaris en waren nog dankbaar ook. En sindsdien zijn ze blijven schrijven over metaal, kaas of sparen, omdat dat het enige is waar ze iets van weten. Ik ben zelf begonnen bij het blad met de pakkende titel Personal Investment Periodical. Ik heb geleerd hoe ik een persbericht moest opmaken en bij persconferenties moest knikken en vragen moest stellen die klonken alsof ik wist waar ik het over had. Na anderhalf jaar

– geloof het of niet – werd ik door een headhunter naar Suc- cessful Saving gehaald.

Ik weet natuurlijk nog niets van financiën. Mensen bij de bushalte weten meer van financiën dan ik. Schoolkinderen weten meer dan ik. Ik doe dit werk nu al drie jaar en ik verwacht nog steeds dat mensen me op een fout betrappen.

Die middag roept Philip, de hoofdredacteur, mijn naam en ik schrik op.

‘Rebecca?’ zegt hij. ‘Kan ik je even spreken?’ En hij wenkt me naar zijn bureau. Ineens begint hij zachter te praten, bijna 19
samenzweerderig, en hij glimlacht naar me, alsof hij me iets prettigs gaat vertellen.

O, mijn God, denk ik. Promotie. Dat moet het zijn. Hij weet dat het oneerlijk is dat ik minder verdien dan Clare, dus gaat hij me hetzelfde betalen als haar. Of misschien zelfs meer. En hij vertelt het me discreet, zodat Clare niet jaloers zal worden. Er komt een brede glimlach op mijn gezicht en ik sta op en loop de paar meter naar zijn bureau. Ik probeer kalm te blijven, maar ik ben al plannen aan het maken wat ik van mijn salarisverhoging zal kopen. Ik ga die wijde jas kopen bij Whistles. En een paar zwarte laarzen met hoge hakken bij Pied à Terre. Misschien ga ik met vakantie. En ik zal die ellendige Visa-rekening voorgoed afbetalen. Ik ben uitgelaten van opluchting. Ik wíst dat alles goed zou komen…

‘Rebecca?’ Hij duwt me een kaart in mijn handen. ‘Ik heb geen tijd om naar deze persconferentie te gaan,’ zegt hij. ‘Maar het zou heel interessant kunnen zijn. Wil jij gaan? Het is bij Brandon Communications.’

Ik voel de uitgelaten uitdrukking als gelei van mijn gezicht zakken. Ik krijg geen promotie. Ik krijg geen salarisverhoging. Ik voel me verraden. Wáárom glimlachte hij zo naar me? Hij moet hebben geweten dat hij me valse hoop gaf. De gevoelloze klootzak.

‘Is er iets?’ vraagt Philip.

‘Nee,’ mompel ik. Maar ik kan het niet opbrengen te glimlachen. Voor mijn ogen verdwijnen mijn nieuwe swingende jas en laarzen met hoge hakken in een modderpoel, als de Boze Heks van het Westen. Geen promotie.Alleen maar een persconferentie over… ik kijk op het kaartje. Over een nieuw trustfonds. Hoe kán iemand dat in vredesnaam omschrijven als interessant?

‘Je kunt er iets over schrijven voor het nieuws,’ zegt Philip.

‘Oké,’ zeg ik schouderophalend, en loop weg.

20

2

Er is gewoon één essentiële aankoop die ik moet doen op weg naar de persconferentie – en dat is de Financial Times. De FT is verreweg de beste accessoire die je kunt hebben. De belangrijke voordelen zijn: 1. Hij heeft een mooie kleur.

2. Hij kost maar 85 pence.

3.Als je met die krant onder je arm ergens binnenkomt, word je serieus genomen. Met een FT onder je arm kun je over de meest frivole dingen van de wereld praten, en in plaats van te denken dat je een leeghoofd bent, denken de mensen dat je een super-intellectueel bent, die nog een brede belangstelling heeft ook.

Toen ik ging solliciteren bij Successful Saving, ging ik naar binnen met een exemplaar van de Financial Times en de Inves- tor’s Chronicle, en ik kreeg niet één vraag over financiën. Voor zover ik me herinner, hebben we de hele tijd over vakantievilla’s zitten praten en andere redacteuren zitten afkatten. Dus blijf ik bij een kiosk staan en koop een FT en stop hem netjes onder mijn arm, terwijl ik mijn spiegelbeeld bewonder in de etalage van Denny en George.

Ik zie er niet slecht uit, vind ik. Ik draag mijn zwarte rok van French Connection, een eenvoudig, wit T-shirt van Knickerbox, en een angora vestje dat ik bij M&S heb gekocht, maar eruitziet of het van Agnès B zou kunnen zijn. En mijn nieuwe schoenen met vierkante neuzen van Hobbs. En nog beter, hoewel niemand het kan zien, weet ik dat ik mijn prachtige nieuwe beha, geborduurd met gele rozenknopjes, met bijpassend slipje eronder draag. Dat is eigenlijk het mooiste van alles wat ik aan heb. Ik wou bijna dat ik overreden zou worden, zodat iedereen het zou kunnen zien.

Dat is een gewoonte van me, alle kleren op te sommen die ik draag, alsof het voor een moderubriek is. Ik doe het al jaren –

21
sinds ik Just Seventeen las. In ieder nummer hielden ze op straat een meisje aan, maakten een foto van haar, en vertelden wat ze allemaal aan had.‘T-shirt: Chelsea Girl, Jeans:Top Shop, Schoenen: geleend van een vriendin.’ Ik las dat altijd gretig – en tot op de dag van vandaag, als ik iets koop bij een winkel die niet helemaal kan, knip ik het label eruit. Zodat ik, als ik ooit op straat staande word gehouden, kan doen of ik niet weet waar het vandaan komt. Dus daar sta ik dan naar mezelf te kijken, denkend dat ik er niet gek uitzie en half wensend dat er ineens iemand van Just Seventeen zou komen met een camera, als mijn blik ineens scherp wordt en mijn hart stil blijft staan. In de etalage van Denny en George staat een discreet bordje. Het is donkergroen met crèmekleurige letters, en er staat: uitverkoop. Ik kijk er met bonzend hart naar. Het kan niet waar zijn. Denny en George kunnen geen uitverkoop hebben. Ze hebben nooit uitverkoop. Hun sjaals en omslagdoeken zijn zó gewild, dat ze ze waarschijnlijk voor twee keer de prijs zouden kunnen verkopen. Iedereen die ik op de wereld ken, zou graag een sjaal van Denny en George willen hebben. (Behalve natuurlijk mijn moeder en vader. Mijn moeder denkt, dat als je het niet bij Bentalls of Kingston kunt kopen, je het niet nodig hebt.) Ik slik en doe een paar passen naar voren, waarna ik de deur van het winkeltje openduw. De deur rinkelt, en het aardige, blonde meisje dat er werkt, kijkt op. Ik weet niet hoe ze heet, maar ik heb haar altijd aardig gevonden. Anders dan sommige van die verwaande meiden in kledingzaken, vindt zij het niet erg als je uren staat te kijken naar kleren die je je eigenlijk niet kunt veroorloven. Meestal gaat het zo dat ik een halfuur begerig naar sjaals sta te kijken bij Denny en George, en dan naar Accessorize ga en iets koop om mezelf op te vrolijken. Ik heb een hele la vol Denny en George-substituten.

‘Hallo,’ zeg ik, terwijl ik probeer kalm te blijven. ‘Jullie… jullie hebben uitverkoop.’

‘Ja.’ Het blonde meisje glimlacht.‘Een beetje ongewoon voor ons.’

Mijn blik gaat de winkel rond. Ik zie rijen met sjaals, netjes opgevouwen, met donkergroene ‘50% korting’-bordjes erboven. Bedrukt fluweel, zijde met kraaltjes, geborduurd kasjmier, allemaal met de discrete ‘Denny en George’-handtekening. Ze liggen overal. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik geloof dat ik een paniekaanval krijg.

‘Deze heb je altijd mooi gevonden, geloof ik,’ zegt het aardi22
ge, blonde meisje, terwijl ze een glanzende grijsblauwe sjaal van het stapeltje voor haar pakt.

O, God, ja. Ik herinner me deze. Hij is gemaakt van zijdeachtig fluweel, bedrukt met een lichter blauw, met hier en daar doorschijnende kraaltjes erop. Terwijl ik ernaar kijk, voel ik hoe ik er door onzichtbare draadjes stilletjes naartoe word getrokken. Ik moet eraan voelen. Ik moet hem omdoen. Het is het mooiste ding dat ik ooit heb gezien. Het meisje kijkt naar het kaartje. ‘Van £340 voor £120.’ Ze komt naar me toe en drapeert de sjaal om mijn hals en ik bekijk mezelf in de spiegel. Het is duidelijk. Ik moet deze sjaal hebben. Ik móet hem hebben. Mijn ogen lijken er groter door, mijn kapsel ziet er duurder uit, ik zie eruit als een ander mens. Ik zal hem overal bij kunnen dragen. De mensen zullen me aanduiden als het Meisje met de Denny en George-sjaal.

‘Ik zou hem nemen, als ik jou was.’ Het meisje glimlacht naar me. ‘Er is er nog maar één van.’

Onwillekeurig pak ik hem vast.

‘Ik neem hem,’ zeg ik hijgend. ‘Ik neem hem.’

Terwijl ze hem neerlegt op vloeipapier, pak ik mijn portemonnee, doe hem open en wil in één vloeiende beweging mijn Visa-kaart pakken, maar mijn vingers stuiten op kaal leer. Verbaasd begin ik alle vakjes van mijn portemonnee te doorzoeken, terwijl ik me afvraag of ik mijn kaart ergens bij een bonnetje heb gestopt of dat hij onder een visitekaartje verstopt zit…

En met een afschuwelijke schok herinner ik me ineens dat hij op mijn bureau ligt.

Hoe heb ik zo stom kunnen zijn? Hoe heb ik mijn Visa-kaart op mijn bureau kunnen laten liggen? Waar záten mijn hersens?

Het aardige, blonde meisje stopt de ingepakte sjaal in een donkergroen Denny en George-doosje. Mijn hart bonst. Wat moet ik doen?

‘Hoe wilt u betalen?’ vraagt ze vriendelijk.

Mijn gezicht wordt vuurrood.

‘Ik heb net gemerkt dat ik mijn betaalkaart op kantoor heb laten liggen,’ stamel ik.

‘O,’ zegt het meisje, en haar handen bewegen niet meer.

‘Kun je hem voor me wegleggen?’ Het meisje kijkt aarzelend.

‘Hoe lang?’

‘Tot morgen?’ zeg ik wanhopig. O, God, ze trekt een lelijk gezicht. Begrijpt ze het niet?

‘Ik ben bang van niet,’ zegt ze. ‘We mogen geen uitverkoopartikelen reserveren.’

23

‘Tot het eind van de middag dan,’ zeg ik snel. ‘Hoe laat gaan jullie dicht?’

‘Zes uur.’

Zes uur! Ik voel een combinatie van opluchting en adrenaline door me heen gaan. Een uitdaging, Rebecca. Ik ga naar de persconferentie, ga daar zo snel mogelijk weer weg, en neem een taxi terug naar kantoor. Vervolgens pak ik mijn Visa-kaart, zeg tegen Philip dat ik mijn aantekeningen heb laten liggen, kom dan hierheen en koop de sjaal.

‘Kun je hem tot die tijd vasthouden?’ vraag ik smekend. ‘Alsjeblieft? Alsjeblíeft?’ Het meisje geeft toe.

‘Goed, ik zal hem achter de toonbank leggen.’

‘Bedankt,’ hijg ik. Ik ga haastig de winkel uit en loop naar Brandon Communications. Laat de persconferentie alsjeblieft niet lang duren, bid ik. Laten er alsjeblieft niet te veel vragen komen. Alsjeblieft, God, laat me alsjeblíeft die sjaal kunnen kopen.

Als ik bij Brandon Communications aankom, begin ik wat te ontspannen. Per slot van rekening heb ik nog drie volle uren. En mijn sjaal ligt veilig achter de toonbank. Niemand zal hem van me stelen.

In de hal van Brandon Communications staat een bord met de mededeling dat de persconferentie van Foreland Exotic Opportunities plaatsvindt in de Artemis Suite en een man in uniform stuurt iedereen de gang door. Dat betekent dat er aardig wat mensen zullen komen. Geen massa’s tv-camera’s en nieuwsgierige CNN-verslaggevers, natuurlijk. Maar toch aardig wat publiek. Een betrekkelijk belangrijke gebeurtenis in ons saaie wereldje.

Als ik de zaal binnenkom, gonst het er al van de rondlopende mensen, en er gaan serveersters rond met hapjes. De journalisten slaan de champagne achterover alsof ze het nog nooit eerder hebben gedronken; de pr-meisjes zien er hooghartig uit en drinken water. Een ober biedt me een glas champagne aan en ik pak er twee. Eén voor nu en één om onder mijn stoel te zetten voor de saaie gedeeltes.

Aan de andere kant van de zaal zie ik Elly Granger van Investor’s Weekly News. Ze is door twee ernstige mannen in een net pak in een hoek gemanoeuvreerd en knikt naar hen, met een glazige blik in haar ogen. Elly is geweldig. Ze werkt nog maar zes maanden bij Investor’s Weekly News, en ze heeft al naar drieënveertig andere banen gesolliciteerd. Eigenlijk wil ze 24
schoonheidsredactrice worden bij een weekblad. Wat ik eigenlijk wil, is Fiona Phillips zijn bij GMTV. Soms, als we heel erg dronken zijn, spreken we af dat als we binnen drie maanden niet iets opwindenders hebben, we allebei ontslag zullen nemen. Maar de gedachte aan geen geld – al is het maar voor een maand – is bijna nog angstaanjagender dan de rest van mijn leven over pensioenplannen te moeten schrijven.

‘Rebecca. Blij dat je kon komen.’

Ik kijk op, en stik bijna in mijn champagne. Het is Luke Brandon, de grote baas van Brandon Communications, en hij kijkt me aan alsof hij precies weet wat ik denk.

Ik heb hem nog maar een paar keer ontmoet, en ik voel me nooit erg op mijn gemak bij hem. Om te beginnen heeft hij zo’n enge reputatie. Iedereen heeft het er altijd over wat een genie hij is, zelfs Philip, mijn baas. Vanuit het niets heeft hij Brandon Communications opgebouwd, en nu is het de grootste pr-firma van Londen. Een paar maanden geleden werd hij in de een of andere krant een van de knapste ondernemers van zijn generatie genoemd. Er stond dat hij een fenomenaal hoog IQ had en een fotografisch geheugen. (Ik heb altijd de pest gehad aan mensen met een fotografisch geheugen.)

Maar dat is het niet alleen. Hij heeft namelijk altijd een frons op zijn voorhoofd als hij tegen me praat.Alsof hij weet dat ik de boel belazer. En dat weet hij waarschijnlijk ook, bedenk ik nu. Het zal natuurlijk blijken dat de vermaarde Luke Brandon niet alleen een compleet genie is, maar nog gedachten kan lezen ook. Hij weet dat ik, wanneer ik intelligent knikkend naar een of andere saaie grafiek zit te kijken, in werkelijkheid denk aan een verrukkelijk zwart topje dat ik bij Joseph heb gezien en of ik de pantalon ook kan kopen.

‘Je kent Alicia toch?’ vraagt Luke, en hij gebaart naar het onberispelijk geklede, blonde meisje naast hem.

Toevallig ken ik Alicia niet. Maar dat hoef ik ook niet. Ze zijn allemaal hetzelfde, de meisjes bij Brandon C, zoals ze het noemen. Ze zijn goedgekleed, niet op hun mondje gevallen, getrouwd met een bankier en hebben totaal geen gevoel voor humor.

‘Rebecca,’ zegt Alicia koeltjes, terwijl ze me een hand geeft.

‘Jij werkt bij Successful Saving, is het niet?’

‘Dat klopt,’ zeg ik, even koel.

‘Heel aardig van je dat je bent gekomen,’ zegt Alicia.‘Ik weet dat jullie journalisten het vreselijk druk hebben.’

‘Geen probleem,’ zeg ik.‘We gaan graag naar zoveel mogelijk 25
persconferenties. Zo houden we de ontwikkelingen bij.’ Ik ben tevreden over mijn antwoord. Ik hou bijna mezelf voor de gek. Alicia knikt ernstig, alsof alles wat ik zeg vreselijk belangrijk voor haar is.

‘Vertel eens, Rebecca, wat vind je van het nieuws van vandaag?’ Ze wijst naar de FT onder mijn arm. ‘Een hele verrassing, vind je niet?’

O, God, waar heeft ze het over?

‘Het is beslist interessant,’ zeg ik, nog steeds glimlachend, in een poging tijd te winnen. Ik kijk om me heen of ik een aanwijzing zie, maar er is niets. Waar gaat het over? Is de rente gestegen of zo?

‘Ik moet zeggen dat ik denk dat het slecht nieuws is voor de industrie,’ zegt Alicia ernstig. ‘Maar jij hebt natuurlijk je eigen ideeën.’

Ze kijkt me aan, wachtend op een antwoord. Ik voel mijn wangen vuurrood worden. Hoe red ik me hieruit? Ik beloof mezelf dat ik voortaan elke dag de kranten zal lezen. Ik zal me nooit meer zo laten betrappen.

‘Ik ben het met je eens,’ zeg ik uiteindelijk. ‘Ik denk dat het heel slecht nieuws is.’ Mijn stem voelt stroef. Ik neem snel een slokje champagne en bid om een aardbeving.

‘Had je het verwacht?’ vraagt Alicia. ‘Ik weet dat jullie journalisten altijd een paar stappen vóór lopen.’

‘Ik… ik heb het wel aan zien komen,’ zeg ik, en ik ben er vrij zeker van dat ik overtuigend klink.

‘En nu dat gerucht dat het met Scottish Prime en Flagstaff Life dezelfde kant op gaat!’ Ze kijkt me scherp aan. ‘Denk je echt dat dat zal gebeuren?’

‘Het is… het is moeilijk te zeggen,’ antwoord ik en neem een grote slok champagne. Welk gerucht? O, God, waarom laat ze me niet met rust?

Dan maak ik de vergissing naar Luke Brandon op te kijken. Hij staat me me een vreemde uitdrukking op zijn gezicht aan te staren. O, shit. Hij weet vást dat ik er geen idee van heb waar het over gaat!

‘Alicia,’ zegt hij abrupt. ‘Daar komt Maggie Stevens binnen. Zou jij–’

‘Natuurlijk,’ zegt ze, getraind als een renpaard, en gaat soepel op weg naar de deur.

‘En Alicia,’ voegt Luke eraan toe, en ze draait zich snel weer om. ‘Ik wil precies weten wie een zootje van die cijfers heeft gemaakt.’

26

‘Ja,’ zegt Alicia verschrikt en loopt weg.

God, hij is wel eng. En nu zijn we met z’n tweeën. Ik denk dat ik er misschien snel vandoor moet.

‘Zo,’ zeg ik opgewekt. ‘Ik moest maar eens gaan en–’

Maar Luke Brandon buigt zich naar me toe.

‘SBG heeft bekendgemaakt dat ze vanmorgen Rutland Bank hebben overgenomen,’ zegt hij zacht.

En natuurlijk, nu hij het zegt, herinner ik me dat ik er vanmorgen iets over heb gehoord op het nieuws.

‘Dat weet ik,’ antwoord ik hooghartig. ‘Ik heb het in de FT
gelezen.’ En voor hij iets kan zeggen, loop ik weg om met Elly te praten.

Omdat de persconferentie op het punt staat te beginnen, lopen Elly en ik naar achteren en pakken twee stoelen naast elkaar. Ik sla mijn notitieblok open, schrijf ‘Brandon Communications’

bovenaan de bladzijde, en begin aan de zijkant bloemenranken te tekenen. Naast me is Elly bezig haar telefoonhoroscoop te bellen op haar mobiele telefoon.

Ik neem een slokje champagne, leun achterover en ga me ontspannen. Het heeft geen zin te luisteren bij persconferenties. De informatie zit altijd in de persmap, en je kunt later bedenken waar ze het over hebben gehad. In feite zit ik me af te vragen of iemand het zou merken als ik mijn nagels ging zitten lakken, als de afschuwelijke Alicia haar hoofd naar het mijne buigt.

‘Rebecca?’

‘Ja?’ zeg ik loom.

‘Telefoon voor je. Je redacteur.’

‘Philip?’ vraag ik onnozel. Alsof ik een hele reeks redacteuren heb om uit te kiezen. Ze kijkt me aan alsof ik niet goed snik ben en wijst naar een telefoon op een tafel achterin. Elly kijkt me vragend aan en ik haal mijn scouders op. Philip heeft me nog nooit eerder gebeld op een persconferentie.

Ik voel me nogal opgewonden en belangrijk terwijl ik naar de achterkant van de zaal loop. Misschien is er iets gebeurd op kantoor. Misschien heeft hij de lucht gekregen van een ongelooflijk verhaal en wil hij dat ik naar New York vlieg om een tip na te trekken.

‘Hallo, Philip?’ zeg ik in de hoorn, en dan wens ik meteen dat ik iets krachtigs en indrukwekkends had gezegd, zoals een eenvoudig ‘Met mij’. 27

‘Rebecca, luister, het spijt me dat ik zo vervelend ben,’ zegt Philip, ‘maar ik voel een vreselijke migraine opkomen. Ik ga naar huis.’

‘O,’ zeg ik, niet-begrijpend.

‘En ik vroeg me af of jij een klein boodschapje voor me zou kunnen doen.’

Een boodschap? Wie denkt hij wel dat ik ben? Als hij wil dat iemand paracetamol voor hem koopt, moet hij een secretaresse nemen.

‘Ik weet het niet zeker,’ zeg ik ontmoedigend. ‘Ik zit hier redelijk vast.’

‘Als je daar klaar bent. Het Social Security Select Committee komt om vijf uur met hun verslag. Kun jij het gaan ophalen? Na je persconferentie kun je meteen naar Westminster gaan.’

Wat? Vol afgrijzen kijk ik naar de telefoon. Nee, ik kan dat verdomde verslag niet ophalen. Ik moet mijn Visa-kaart halen!

Ik moet zorgen dat ik mijn sjaal krijg.

‘Kan Clare het niet doen?’ vraag ik. ‘Ik was van plan terug te gaan naar kantoor en mijn research af te maken over…’ Waar zou ik deze maand ook weer over moeten schrijven? ‘Over hypotheken.’

‘Clare heeft een lezing in de City. En Westminster is toch op jouw weg naar huis, naar het trendy Fulham?’

Philip moet er áltijd een grapje over maken dat ik in Fulham woon. Alleen omdat hij in Harpenden woont.

‘Je kunt gewoon even uit de metro stappen,’ zegt hij, ‘het ophalen en weer opstappen.’

O, God, ik kan niets bedenken om hier onderuit te komen. Ik doe mijn ogen dicht en denk snel na. Een uur hier. Gauw terug naar kantoor, mijn Visa-kaart ophalen, terug naar Denny en George, mijn sjaal halen, gauw naar Westminster, het verslag ophalen. Ik zou het net kunnen halen.

‘Goed,’ zeg ik. ‘Laat het maar aan mij over.’

Ik ga weer zitten, net als het licht half uitgaat en de woorden

‘Mogelijkheden in het Verre Oosten’ op het scherm voor ons verschijnen. Er volgt een kleurige serie afbeeldingen van Hongkong, Thailand en andere exotische oorden, die anders melancholieke gedachten aan vakantie bij me zouden oproepen. Maar vandaag kan ik me niet ontspannen, ik kan zelfs niet lachen om het nieuwe meisje van Portfolio Week, dat heftig probeert alles op te schrijven en waarschijnlijk vijf vragen zal stellen omdat ze denkt dat dat moet. Ik zit te veel in over mijn sjaal. 28

Stel dat ik niet op tijd terug ben? Stel dat iemand er meer voor wil geven? Door de gedachte alleen al raak ik in paniek. Kun je de prijs van een Denny en George-sjaal opdrijven?

Dan, net als de plaatjes van Thailand verdwijnen en de saaie grafieken beginnen, krijg ik ineens een briljant idee. Natuurlijk! Ik betaal hem contant. Daar kan niemand wat tegenin brengen. Ik kan honderd pond opnemen met mijn chip-kaart, dus dan heb ik alleen nog eens twintig pond nodig, en de sjaal is van mij.

Ik scheur een stukje papier van mijn notitieblok, schrijf erop: ‘Kun jij me twintig pond lenen?’ en geef het aan Elly, die nog steeds aandachtig naar haar mobiele telefoon zit te luisteren. Ik vraag me af waar ze naar luistert. Dat kan toch niet nog steeds haar horoscoop zijn. Ze kijkt naar beneden, schudt haar hoofd, en schrijft: ‘Nee, gaat niet. Stomme apparaat heeft mijn kaart ingeslikt. Leef op het moment van lunchvergoeding.’

Verdomme. Ik aarzel, schrijf dan: ‘En een betaalkaart? Je krijgt het terug, eerlijk waar. En waar luister je naar?’

Ik geef haar het velletje en ineens gaat het licht aan. De presentatie is afgelopen en ik heb er geen woord van gehoord. Om ons heen schuiven mensen heen en weer in hun stoel en een prmeisje begint glimmende brochures uit te delen. Elly zet haar telefoon af en lacht naar me.

‘De voorspelling van mijn liefdesleven,’ zegt ze, een nieuw nummer intoetsend. ‘Het klopt echt.’

‘Een partij onzin, zal je bedoelen.’ Ik schud afkeurend mijn hoofd. ‘Niet te geloven dat je al dat geleuter aan kan horen. Noem jij jezelf financieel journalist?’

‘Nee,’ zegt Elly. ‘Jij wel?’ En we beginnen allebei te giechelen, tot een of andere ouwe taart van een van de nationale bladen zich met een boze blik naar ons omdraait.

‘Dames en heren.’ Een doordringende stem onderbreekt ons en ik kijk op. Het is Alicia, die voor in de zaal opstaat. Ze heeft heel mooie benen, zie ik met lichte ergernis.‘Zoals u ziet, vertegenwoordigt het Foreland Exotische Mogelijkheden Spaarplan een geheel nieuwe benadering ten opzichte van beleggen.’ Ze kijkt de zaal rond, vangt mijn blik op en glimlacht koel.

‘Exotische Mogelijkheden,’ fluister ik schamper tegen Elly en wijs naar de folder. ‘Exotische prijzen, zeker. Heb je gezien hoeveel ze rekenen?’

(Ik kijk altijd eerst naar de kosten. Net zoals ik altijd eerst naar het prijskaartje kijk.)

29

Elly rolt vol medeleven met haar ogen, nog steeds luisterend naar de telefoon.

‘Met Foreland Investeringen groeit het vermogen,’ zegt Alicia met haar bekakte stem. ‘Foreland Investeringen biedt u meer.’

‘Ze rekenen meer, je verliest meer,’ zeg ik hardop zonder na te denken, en er wordt gelachen in de zaal. God, wat gênant. En nu kijkt Luke Brandon ook naar me. Snel sla ik mijn ogen neer en doe alsof ik aantekeningen maak.

Maar om eerlijk te zijn, weet ik niet eens waarom ik doe of ik aantekeningen maak. We zetten nooit iets anders in het blad dan wat er in het persbericht staat. Foreland Inversteringen plaatst elke maand een kolossale advertentie van een dubbele pagina, én ze hebben Philip vorig jaar meegenomen op een of andere fantastische research-(haha)-reis naar Thailand, dus mogen we alleen maar zeggen hoe geweldig ze zijn. Terwijl Alicia verder gaat met praten, buig ik me naar Elly toe.

‘Luister,’ fluister ik. ‘Mag ik je betaalkaart lenen?’

‘Kan niet meer,’ sist Elly verontschuldigend. ‘Ik zit aan mijn limiet. Waarom denk je dat ik van mijn lunchvergoeding leef?’

‘Maar ik heb geld nodig!’ fluister ik.‘Ik ben wanhopig! Ik heb twintig pond nodig!’

Ik heb harder gepraat dan mijn bedoeling was en Alicia houdt op met spreken.

‘Misschien had je bij Foreland moeten beleggen, Rebecca,’

zegt Alicia, en weer wordt er gegniffeld in de zaal. Een paar gezichten draaien zich om en gapen me aan, en ik kijk nijdig terug. Het zijn verdomme collega’s van me. Ze zouden aan mijn kant moeten staan. Vakbondssolidariteit en zo.

Niet dat ik ooit lid ben geworden van de vakbond. Maar toch.

‘Waar heb je twintig pond voor nodig?’ vraagt Luke Brandon, van voor uit de zaal.

‘Ik… mijn tante,’ zeg ik uitdagend. ‘Ze ligt in het ziekenhuis en ik wil een cadeau voor haar kopen.’

Er valt een stilte in de zaal. Dan steekt tot mijn verbijstering Luke Brandon zijn hand in zijn zak, haalt er een biljet van 20 pond uit en geeft het aan een vent op de eerste rij met journalisten. Hij aarzelt, en geeft het dan door aan de rij achter hem. En zo gaat het verder, een biljet van twintig pond dat van hand tot hand gaat, dat naar me toe komt als een fan die bij een popconcert over de menigte heen wordt getild. Als ik het aanpak, wordt er geklapt in de zaal en ik bloos. 30

‘Bedankt,’ zeg ik verlegen. ‘Ik zal je natuurlijk terugbetalen.’

‘Het beste met je tante,’ zegt Luke Brandon.

‘Bedankt,’ zeg ik nogmaals. Dan kijk ik naar Alicia en voel een kleine steek van triomf. Ze ziet er volkomen ingezakt uit. Tegen het eind van de rondvraag beginnen de mensen weg te glippen om naar hun kantoor terug te gaan. Dat is meestal het moment waarop ik ergens een cappuccino ga drinken en even een paar winkels binnenloop. Maar vandaag niet. Vandaag besluit ik dat ik tot de laatste vervelende vraag over belastingconstructies zal blijven zitten. Daarna zal ik naar voren lopen om Luke Brandon persoonlijk te bedanken voor zijn vriendelijke, hoewel gênante, gebaar. En daarna ga ik mijn sjaal halen. Joepie!

Maar tot mijn verbazing staat Luke Brandon na slechts een paar vragen op, fluistert iets tegen Alicia, en loopt naar de deur.

‘Bedankt,’ mompel ik als hij langs mijn stoel komt, maar ik weet niet eens zeker of hij me wel hoort.

Maar wat geeft het? Ik heb de twintig pond en dat is het enige wat telt. Op de terugweg van Westminster stopt de metro zonder aanwijsbare reden in een tunnel. Er gaan vijf minuten voorbij, dan tien minuten. Niet te geloven, wat een pech. Anders hoop ik natuurlijk altijd dat de metro pech krijgt, zodat ik een excuus heb om langer van kantoor weg te blijven. Maar vandaag gedraag ik me als een gestreste zakenman met een maagzweer. Ik trommel met mijn vingers en zucht, en tuur het raam uit, het donker in.

Een deel van mijn hersens weet dat ik tijd genoeg heb om naar Denny en George te gaan voor ze dicht zijn. Een ander deel weet dat zelfs als ik te laat ben, het onwaarschijnlijk is dat het blonde meisje mijn sjaal aan iemand anders zal verkopen. Maar de mogelijkheid bestaat. Dus tot ik die sjaal in mijn handen heb, zal ik me niet kunnen ontspannen. Als de trein eindelijk weer gaat rijden, zak ik met een dramatische zucht achterover en kijk naar de bleke, zwijgende man links van me.

‘Goddank!’ zeg ik. ‘Ik begon al wanhopig te worden.’

‘Het is heel vervelend,’ zegt hij instemmend.

‘Ze denken gewoon niet na,’ zeg ik.‘Ik bedoel, sommigen van ons hebben belangrijke dingen te doen. Ik heb vreselijke haast!’

31

‘Ik heb zelf ook een beetje haast,’ zegt de man.

‘Als die trein niet was gaan rijden, weet ik niet wat ik gedaan zou hebben.’ Ik schud mijn hoofd.‘Je voelt je zo… machteloos!’

‘Ik weet precies wat u bedoelt,’ zegt de man nadrukkelijk.‘Ze beseffen niet dat sommigen van ons…’ Hij maakt een handgebaar. ‘We zijn niet zomaar onderweg. Het is belángrijk of we aankomen of niet.’

‘Absoluut!’ zeg ik. ‘Waar moet u heen?’

‘Mijn vrouw is aan het bevallen,’ zegt hij. ‘Onze vierde.’

‘O,’ zeg ik, verbluft. ‘Nee, maar… goh. Gefeliciteerd. Ik hoop dat u–’

‘De laatste keer heeft ze er anderhalf uur over gedaan,’ zegt de man, over zijn vochtige voorhoofd wrijvend. ‘En ik zit nu al veertig minuten in die metro. In ieder geval rijden we nu weer.’

Hij haalt even zijn schouders op en glimlacht dan naar me.

‘En u? Waar moet u zo dringend naartoe?’

O, God.

‘Ik… eh… ik moet…’

Ik hou zwakjes mijn mond en schraap mijn keel. Ik voel dat ik bloos. Ik kan niet tegen deze man zeggen dat ik zo’n haast heb omdat ik een sjaal moet ophalen bij Denny en George. Ik bedoel, een sjaal. Niet eens een pakje of een jas, of zoiets waardevols.

‘Zó belangrijk is het niet,’ hoor ik mezelf mompelen.

‘Dat geloof ik niet,’ zegt hij aardig.

O, nu voel ik me ellendig. Ik kijk op, en goddank, hier moet ik eruit.

‘Veel geluk,’ zeg ik, haastig opstaand. ‘Ik hoop echt dat u op tijd bent.’

Terwijl ik over het trottoir loop, voel ik me een beetje beschaamd. Misschien had ik mijn honderdtwintig pond aan die man moeten geven voor zijn baby, in plaats van er een nutteloze sjaal voor te kopen.Als je er goed over nadenkt, wat is er dan belangrijker? Kleren, of het wonder van een nieuw leven?

Terwijl ik over deze vraag nadenk, voel ik me heel diep en filosofisch. Ik ga er zelfs zó in op, dat ik bijna te ver doorloop. Maar ik kijk precies op tijd op en sla de hoek om, en voel een schok. Er komt een meisje op me af en ze heeft een tasje van Denny en George bij zich. En plotseling is alles uit mijn gedachten geveegd. O, mijn God.

Stel dat ze mijn sjaal heeft?

32

Stel dat ze er speciaal naar heeft gevraagd en dat die verkoopster hem aan haar heeft verkocht, denkend dat ik niet terug zou komen?

Mijn hart begint te bonken van paniek en met grote passen loop ik de straat af naar de winkel. Als ik voor de deur sta en hem openduw, kan ik nauwelijks ademhalen van angst. Stel dat hij weg is? Wat moet ik dan doen?

Maar het blonde meisje glimlacht als ik binnenkom.

‘Hallo,’ zegt ze. ‘Hij ligt op je te wachten.’

‘O, bedankt,’ zeg ik opgelucht en leun zwakjes tegen de toonbank aan. Ik heb echt het gevoel of ik een stormbaan heb genomen om er te komen. Ik geloof eigenlijk dat ze winkelen tot de cardiovasculaire activiteiten zouden moeten rekenen. Mijn hart klopt nooit zo snel als wanneer ik een bordje zie met ‘50% korting’. Ik tel het geld neer en wacht, bijna bevend, terwijl ze achter de toonbank duikt en het groene doosje te voorschijn haalt. Ze laat het in een stevig, glimmend tasje glijden met hengsels van donkergroen koord en geeft het aan me. Ik wil bijna mijn ogen dichtdoen.

Dat moment. Dat ogenblik waarop je vingers zich om de hengsels van een glanzend, ongekreukt tasje klemmen, en alle prachtige, nieuwe dingen die erin zitten van jou worden. Hoe is dat? Het is alsof je dagenlang honger hebt gehad en dan je mond volstopt met warme toast met boter. Het is als wakker worden en je realiseren dat het weekend is. Het is als de betere momenten van seks. Alle andere dingen worden uit je hoofd weggevaagd. Het is een puur, egoïstisch genot.

Ik loop langzaam de winkel uit, nog steeds in een waas van verrukking. Ik heb een Denny en George-sjaal. Ik heb een Denny en George-sjaal! Ik heb–‘Rebecca.’ Een mannenstem onderbreekt mijn gedachten. Ik kijk op en mijn maag maakt een buiteling van afgrijzen. Het is Luke Brandon.

Luke Brandon staat vlak voor me op straat, en hij kijkt naar mijn draagtasje. Ik voel mezelf in verwarring raken. Wat doet hij trouwens hier op het trottoir? Hebben zulke mensen geen chauffeurs? Zou hij niet op weg moeten zijn naar een of andere ontzettend belangrijke financiële receptie of zo?

‘Is het gelukt?’ vraagt hij, met een lichte frons op zijn voorhoofd.

‘Wat?’

‘Het cadeau voor je tante?’

33

‘O, ja,’ zeg ik, en slik. ‘Ja. Ik… ik heb het.’

‘Is dat het?’ Hij gebaart naar het tasje en ik voel mijn wangen vuurrood worden.

‘Ja,’ zeg ik tenslotte. ‘Een… een sjaal leek me aardig.’

‘Heel royaal van je. Denny en George.’ Hij trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Je tante moet een chique dame zijn.’

‘Dat is zo,’ zeg ik, en schraap mijn keel. ‘Ze is vreselijk creatief en origineel.’

‘Dat zal wel,’ zegt Luke, en zwijgt even. ‘Hoe heet ze?’

O, God. Ik had ervandoor moeten gaan zodra ik hem zag, toen ik de kans nog had. Nu kan ik geen vin verroeren. Ik kan geen enkele vrouwennaam bedenken.

‘Erm… Ermintrude,’ hoor ik mezelf zeggen.

‘Tante Ermintrude,’ zegt Luke nadenkend. ‘Nou, doe haar mijn groeten.’

Hij knikt naar me, en loopt weg, en ik kijk hem na, terwijl ik probeer te bedenken of hij het heeft geraden of niet. 34

3

Ik loop de deur van onze flat binnen. Suze kijkt op, en het eerste wat ze zegt, is: ‘Denny en George! Becky, dat meen je niet.’

‘Jawel,’ zeg ik, grijnzend van oor tot oor. ‘Ik heb een sjaal voor mezelf gekocht.

‘Laat zien!’ zegt Suze, opstaand van de bank. ‘Laat-zien-laatzien-laat-zien!’ Ze komt naar me toe en begint aan de koordjes van het draagtasje te trekken. ‘Ik wil je nieuwe sjaal zien! Laat kijken!’

Daarom vind ik het heerlijk met Suze in één flat te wonen. Julia, met wie ik eerst samenwoonde, zou haar voorhoofd hebben gefronst en hebben gezegd: ‘Denny en wie?’ of ‘Dat is een hoop geld voor een sjaal.’ Maar Suze begrijpt het helemaal. Ze is zo mogelijk nog erger dan ik.

Maar dat kan zij zich ook permitteren. Hoewel ze vijfentwintig is, net als ik, krijgt ze nog steeds zakgeld van haar ouders. Het heet een ‘toelage’ en komt schijnbaar uit een of andere familietrust, maar voor zover ik het kan bekijken, is het zakgeld. Haar ouders hebben ook een flat voor haar gekocht in Fulham, als cadeau voor haar eenentwintigste verjaardag, en sindsdien woont ze daar, half werkend en half rondlummelend. Ze heeft (heel) even in de pr gezeten, en zo heb ik haar ontmoet, tijdens een persreisje naar Guernsey. Ze werkte zelfs voor Brandon Communications. Zonder onaardig te zijn – ze geeft het zelf toe – ze was het slechtste pr-meisje dat ik ooit ben tegengekomen. Ze vergat volledig welke bank ze moest promoten en begon enthousiast te praten over een van hun concurrenten. De man van de bank keek steeds nijdiger, terwijl alle journalisten het in hun broek deden van het lachen. Daar kreeg Suze een hoop problemen mee.Toen besloot ze ook dat pr geen vak voor haar was. (Je kunt ook zeggen dat Luke Brandon haar de zak gaf zodra ze weer in Londen terug waren. Nog een reden om hem niet te mogen.)

35

Maar wij tweeën amuseerden ons kostelijk, terwijl we tot in de vroege uurtjes wijn achteroversloegen, en bleven daarna contact houden. En toen Julia er plotseling vandoor ging met de professor die haar afstudeerscriptie begeleidde (de stiekemerd), stelde Suze voor dat ik bij haar zou intrekken. Ik weet zeker dat ze te weinig huur rekent, maar ik heb nooit gezegd dat ik beslist de volle marktprijs wilde betalen, omdat dat te duur voor me zou zijn. Van mijn salaris zou ik eerder Elephant and Castle kunnen betalen dan Fulham. Hoe kunnen normale mensen het zich veroorloven zo afgrijselijk duur te wonen?

Daar kan ik nooit achter komen.

‘Bex, maak open!’ smeekt Suze.‘Laat kijken!’ Ze graait met haar slanke vingers in het tasje, en ik trek het weg voor ze het scheurt. Dit tasje ga ik aan de achterkant van mijn deur hangen bij mijn andere dure draagtasjes, om achteloos te gebruiken als ik indruk moet maken. (Goddank drukten ze geen speciale ‘Uitverkoop’-tasjes. Ik háát winkels die dat doen.Wat heeft het voor zin een duur tasje te hebben met in grote letters uitverkoop erop? Je zou er net zo goed zebra op kunnen zetten.) Heel langzaam haal ik het donkergroene doosje uit het tasje, haal het deksel eraf en vouw het vloeipapier open. Dan til ik, bijna eerbiedig, de sjaal op. Hij is mooi. Hij is nog mooier dan hij in de winkel was. Ik drapeer hem om mijn hals en lach stom naar Suze.

‘O, Bex,’ zegt ze zacht. ‘Hij is schitterend!’

Even zijn we allebei stil. We staan in verbinding met een hoger wezen, de God van het Winkelen.

En dan moet Suze het allemaal verpesten.

‘Je kunt hem dragen als je met James uitgaat het weekend,’

zegt ze.

‘Dat kan niet,’ zeg ik bijna nijdig, terwijl ik de sjaal weer afdoe.

‘Hoezo?’

‘Ik ga niet meer met hem uit.’ Ik probeer nonchalant mijn schouders op te halen.

‘O, nee?’ Suze zet grote ogen op. ‘Waarom niet? Dat heb je me niet verteld!’

‘Dat weet ik.’ Ik ontwijk haar nieuwsgierige blik. ‘Het is een beetje… pijnlijk.’

‘Heb je hem de bons gegeven? Je was nog niet eens met hem naar bed geweest!’ Suze begint van opwinding harder te praten. Ze wil het vreselijk graag weten. Maar wil ik het vreselijk 36
graag vertellen? Even overweeg ik discreet te zijn. Dan denk ik, ach, wat doet het er ook toe?

‘Ik weet het,’ zeg ik. ‘Dat was het probleem.’

‘Wat bedoel je?’ Suze buigt zich naar voren.‘Bex, waar heb je het over?’

Ik haal diep adem en kijk haar aan.

‘Hij wilde niet.’

‘Hij had geen zin in je?’

‘Nee. Hij…’ Ik doe mijn ogen dicht, nauwelijks in staat het zelf te geloven. ‘Hij gelooft niet in seks voor het huwelijk.’

‘Je houdt me voor de gek.’ Als ik mijn ogen opendoe, zie ik dat Suze me vol afgrijzen aankijkt, alsof ze zojuist het toppunt van schandaligheid heeft gehoord. ‘Je houdt me voor de gek, Becky,’ smeekt ze nagenoeg.

‘Nee.’ Ik glimlach zwakjes.‘Het was eigenlijk nogal gênant. Ik eh… besprong hem zo’n beetje en hij moest me van zich afhouden.’

De tenenkrommend afschuwelijke herinnering die ik met succes had onderdrukt, begint weer boven te komen. Ik had James een paar weken tevoren op een feest ontmoet, en dit was de cruciale, derde keer dat we samen uit waren geweest. We hadden ergens heel lekker gegeten en waren ten slotte vrijend op de bank terechtgekomen.

Nou, wat moest ik dán denken? Daar zaten we dan met z’n tweeën, en als zijn hersens nee zeiden, zei zijn lichaam absoluut ja, ja, ja. Dus stak ik, als moderne meid, mijn hand uit naar de rits van zijn broek en begon hem naar beneden te trekken.Toen hij mijn hand wegduwde, dacht ik dat hij een spelletje speelde, en ging door, nog enthousiaster dan eerst.

Achteraf bekeken, duurde het misschien te lang voor ik door had dat hij niet in was voor een spelletje. Hij moest me zelfs een klap in mijn gezicht geven om me van zich af te krijgen, hoewel hij daar naderhand uitgebreid zijn excuses voor aanbood. Suze staart me ongelovig aan. Dan begint ze te schateren.

‘Hij moest je van zich af slaan? Bex, wat een manneneter ben je!’

‘Nee!’ protesteer ik. ‘Hij vatte het heel leuk op. Hij vroeg of ik bereid was op hem te wachten.’

‘En jij zei dat hij dat kon vergeten!’

‘Zoiets.’ Ik wend mijn blik af.

Ik herinner me vaag dat ik hem, meegesleurd door het moment, half en half uitdaagde. ‘Verzet je nu maar als je kan, James,’ herinner ik me met hese stem gezegd te hebben, terwijl 37
ik hem aankeek met een naar mijn idee vochtige, verleidelijke blik. ‘Maar binnen een week sta je aan mijn deur te kloppen.’

Maar het is nu meer dan een week geleden en ik heb nog geen geluid gehoord. En dat is niet erg vleiend, als je er goed over nadenkt.

‘Maar dat is verschrikkelijk!’ zegt Suze. ‘Stel dat jullie seksueel niet bij elkaar passen?’

‘Weet ik veel.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Ik denk dat hij bereid is die gok te nemen.’ Suze begint ineens te giechelen.

‘Heb je iets kunnen zien van zijn–’

‘Nee! Ik mocht er niet in de buurt komen!’

‘Maar kon je hem voelen? Was hij klein?’ Suzes ogen glinsteren boosaardig. ‘Ik wed dat het een heel klein dingetje is. Hij hoopt een of ander arm kind zo gek te krijgen dat ze met hem trouwt en dan zit ze haar hele leven met een klein pikkie opgescheept. Daar ben je mooi van af gekomen, Bex!’ Ze pakt haar pakje sigaretten en steekt er een op.

‘Ga uit mijn buurt!’ zeg ik geïrriteerd. ‘Ik wil niet dat mijn sjaal naar rook ruikt!’

‘Maar wat ga je dán doen dit weekend? vraagt ze, een trek nemend. ‘Red je je wel? Wil je met me mee naar buiten?’

Zo praat Suze altijd over het tweede huis van haar familie in Hampshire. Buiten. Alsof haar ouders een klein, onafhankelijk landje hebben waar niemand anders iets van weet.

‘Nee, het geeft niet,’ zeg ik, terwijl ik somber de tv-gids pak.

‘Ik ga mijn ouders opzoeken.’

‘Nou,’ zegt Suze. ‘Doe je moeder de groeten.’

‘Dat zal ik doen,’ zeg ik. ‘En jij aan Pepper.’

Pepper is het paard van Suze. Ze rijdt er misschien hooguit drie keer per jaar op, maar als haar ouders voorstellen hem te verkopen, wordt ze helemaal hysterisch. Het schijnt dat zijn stalling vijftienduizend pond per jaar kost. Vijftienduizend pond. En wat doet hij voor zijn geld? Hij staat maar in zijn box en eet appels. Ik zou best een paard willen zijn.

‘O, ja, dat doet me eraan denken,’ zegt Suze. ‘De onroerendgoedbelasting is gekomen. Het is driehonderd de man.’

‘Driehonderd pond?’ Ik kijk haar ontsteld aan. ‘Wat, nu meteen?’

‘Ja. Eigenlijk is het al te laat. Schrijf maar een cheque voor me of zo.’

‘Goed,’ zeg ik luchtig. ‘Hier komt driehonderd pond.’

Ik pak mijn tas en schrijf meteen een cheque uit. Suze is zo royaal met de huur, dat ik altijd mijn aandeel in de rekeningen 38
betaal, en soms doe ik er wat extra bij. Maar toch krijg ik het koud als ik haar de cheque geef. Driehonderd pond weg, zomaar. En dan moet ik nog steeds aan die verrekte Visa-rekening denken. Geen leuke maand.

‘O, en er heeft iemand gebeld,’ voegt Suze eraan toe, en tuurt naar een papiertje. ‘Erica Parsnip. Kan dat?’

‘Erica Pársnip?’ Soms denk ik dat de geest van Suze net iets te vaak is opgerekt.

‘Parnell. Erica Parnell van de Endwich Bank. Of je haar wil terugbellen.’

Ik staar Suze aan, verstijfd van afgrijzen.

‘Ze heeft hierheen gebeld? Ze heeft dit nummer gebeld?’

‘Ja, Vanmiddag.’

‘O, shit.’ Mijn hart begint te bonzen.‘Wat heb je gezegd? Heb je gezegd dat ik de ziekte van Pfeiffer had?’

‘Wat?’ Het is Suzes beurt om mij aan te staren. ‘Natuurlijk heb ik niet gezegd dat je de ziekte van Pfeiffer hebt!’

‘Heeft ze naar mijn been gevraagd? Ook maar íets over mijn gezondheid?’

‘Nee! Ze vroeg alleen waar je was. En ik heb gezegd dat je aan het werk was.’

‘Suze!’ jammer ik ontsteld.

‘Nou, wat had ik dán moeten zeggen?’

‘Je had moeten zeggen dat ik in bed lag met de ziekte van Pfeiffer en een gebroken been!’

‘Nou, bedankt voor de waarschuwing!’ Suze kijkt me met toegeknepen ogen aan, en kruist haar benen in de lotushouding. Suze heeft de langste, magerste, meest gespierde benen die ik ooit heb gezien. Als ze een zwarte legging aanheeft, lijkt ze precies op een spin.‘Wat is er trouwens aan de hand?’ vraagt ze. ‘Sta je rood?’

Of ik rood sta?

‘Een beetje maar.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Dat lost zich wel op.’

Het is stil en ik kijk op. Ik zie Suze mijn cheque verscheuren.

‘Suze! Doe niet zo stom!’

‘Betaal me maar terug als je niet meer rood staat,’ zegt ze ferm. ‘Bedankt, Suze,’ zeg ik, en geef haar een dikke knuffel. Suze moet de beste vriendin zijn die ik ooit heb gehad. Maar ik heb een akelig gevoel in mijn maag dat de hele avond bij me blijft en het is er nog steeds als ik de volgende morgen wakker word. Een gevoel dat ik niet eens kan wegjagen door aan mijn Denny en George-sjaal te denken. Ik lig in bed 39
naar het plafond te kijken en, voor het eerst in maanden, bereken ik hoeveel ik iedereen schuldig ben. De bank, Visa, mijn kaart van Harvey Nichols, mijn kaart van Debenham, mijn kaart van Fenwick… en nu Suze ook nog.

Het is ongeveer… laat me nadenken… het is ongeveer zesduizend pond. Er bekruipt me een gevoel van kilte als ik over dit bedrag nadenk. Hoe moet ik in vredesnaam aan zesduizend pond komen? Ik zou duizend weken lang zes pond kunnen sparen. Of twaalf pond gedurende vijfhonderd weken. Of… zestig pond per week gedurende honderd weken. Dat lijkt er meer op. Maar hoe moet ik in vredesnaam aan zestig pond per week komen om te sparen?

Of ik zou een hoop algemene kennis kunnen vergaren en aan een quiz mee gaan doen. Of iets heel slims uitvinden. Of ik zou… de lotto kunnen winnen. Bij die gedachte kruipt er een heerlijke warme gloed over me heen, en ik doe mijn ogen dicht en kruip weer onder de dekens. De lotto is verreweg de beste oplossing.

Ik zou er natuurlijk niet van uitgaan dat ik de hoofdprijs won

– dat is hoogst onwaarschijnlijk. Maar een van die kleinere prijzen. Daar schijnen er een heleboel van te zijn. Laten we zeggen, honderdduizend pond. Dat zou niet gek zijn. Ik zou al mijn schulden kunnen afbetalen, een auto kunnen kopen, een flat…

Maar eigenlijk zou het beter tweehonderdduizend kunnen zijn. Of een kwart miljoen.

Of beter nog, een van die gedeelde hoofdprijzen.‘De vijf winnaars krijgen elk één komma drie miljoen pond.’ (Ik vind het prachtig zoals ze dat zeggen. ‘Eén komma drie.’ Alsof die extra driehonderdduizend een klein, onbeduidend bedrag is. Alsof je niet zou merken of het er wel was of niet.)

Met één komma drie miljoen zou ik uit de brand zijn. En het is toch niet hebberig, als je je hoofdprijs wilt delen? Alstublieft, God, denk ik, laat me de lotto winnen en dan beloof ik dat ik hem netjes zal delen.

En dus stop ik onderweg naar mijn ouders bij een benzinestation om een paar lottokaartjes te kopen. Het kost ongeveer een half uur om de getallen te kiezen. Ik weet dat 44 het altijd goed doet, en 42. Maar de rest? Ik schrijf een paar reeksen getallen op een papiertje en kijk ernaar, terwijl ik probeer me voor te stellen hoe het er op de tv uit zal zien.

40

1

6

9

16

23

44

Nee! Vreselijk! Wat denk ik wel? 1 komt nooit voor, daar begint het al mee. En 6 en 9 zien er ook niet goed uit. 3

14

21

25

36

44

Dat ziet er wat beter uit. Ik vul de getallen in op het kaartje. 5

11

18

27

28

42

Daar ben ik van onder de indruk. Het ziet eruit als een winnende reeks. Ik hoor Moira Stewart het al voorlezen op het nieuws.

‘Een deelnemer, die vermoedelijk in zuidwest Londen woont, heeft een hoofdprijs van naar schatting tien miljoen pond gewonnen.’

Even voel ik me zwak worden. Wat zal ik doen met die tien miljoen? Waar zal ik beginnen?

Nou, allereerst een geweldig feest. In een chique maar swingende gelegenheid, met massa’s champagne en dansen en een taxi-service zodat niemand hoeft te rijden. En een cadeautje bij het naar huis gaan, zoals lekker badschuim of zo. (Heeft Calvin Klein badschuim? In gedachten maakt ik een aantekening dat ik dat de volgende keer dat ik bij Boots ben moet nakijken.) Dan ga ik natuurlijk huizen kopen voor al mijn familie en vrienden. Ik leun tegen de lotto-automaat aan en doe mijn ogen dicht om me te concentreren. Stel dat ik twintig huizen koop voor £250.000 per stuk, dan heb ik… vijf miljoen over. Plus ongeveer vijftigduizend pond aan het feest. En dan neem ik iedereen mee met vakantie, naar Barbados of zo. Dat zal ongeveer… honderdduizend pond kosten, als we allemaal met een goedkope vlucht gaan.

Dus dat is vier miljoen, achthonderdvijftigduizend. O! en ik heb zesduizend nodig om al mijn betaalkaarten af te betalen en mijn negatieve saldo. Plus driehonderd voor Suze. Zeg maar zevenduizend. Dus dan is er… vier miljoen achthonderdrieënveertigduizend over. Ik zal natuurlijk een massa aan liefdadigheid geven. Ik zal waarschijnlijk zelfs een of andere liefdadige stichting in het leven roepen. Ik zal geld geven aan al die niet modieuze stichtingen waar niemand aandacht aan besteedt, zoals huidziekten en huishoudelijke hulp voor bejaarden. En ik zal een vette cheque sturen naar mijn oude, Engelse lerares, mrs. James, zodat ze 41
nieuwe boeken kan kopen voor de schoolbibliotheek. Misschien zullen ze hem zelfs naar mij vernoemen. De Bloomwood-bibliotheek. O, en driehonderd voor die swingende jas bij Whistles, die ik móet kopen voor ze allemaal weg zijn. Hoeveel heb ik dan over? Vier miljoen, achthonderddrieënveertigduizend, min –

‘Neem me niet kwalijk.’ Een stem onderbreekt me en ik kijk verdwaasd op. De vrouw achter me probeert de ballpoint te pakken.

‘Sorry,’ zeg ik, en stap beleefd opzij. Maar doordat ik ben gestoord, ben ik de draad van mijn berekeningen kwijt.Was het vier miljoen of vijf miljoen?

Als ik de vrouw naar mijn papiertje vol neergekrabbelde getallen zie kijken, komt er een afschuwelijke gedachte bij me op. Stel dat een van de reeksen die ik verworpen heb de winnende is? Stel dat 1 6 9 16 23 44 vanavond wint en ik heb die niet ingestuurd? Dan zou ik toch vreselijk de pest aan mezelf hebben? Ik zou het mezelf mijn hele leven niet vergeven. Ik zou net zo zijn als die vent die zelfmoord pleegde, omdat hij was vergeten zijn formulier van de voetbalpool op de post te doen. Ik vul snel kaartjes in voor alle getallencombinaties die ik op mijn papiertje heb staan. Dat zijn bij elkaar negen kaartjes. Negen pond – eigenlijk een hoop geld. Ik vind het bijna erg dat allemaal uit te geven. Maar aan de andere kant, het is toch negen keer zoveel kans om te winnen?

En ik heb nu een heel goed gevoel over 1 6 9 16 23 44.Waarom zijn juist die getallen bij me opgekomen en blijven hangen?

Misschien probeert iemand, ergens, me iets te vertellen. 42

Brompton’s Store
afdeling rekeninghouders

1 Brompton Street

Londen SW4 7TH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

2 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

Uit onze gegevens blijkt dat wij nog geen betaling hebben ontvangen van uw laatste Brompton Gouden Kaart-rekening. Als u binnen de laatste paar dagen hebt betaald, wilt u deze brief dan als niet geschreven beschouwen.

Uw huidige openstaande rekening bedraagt £235,76. De minimum-betaling is £43,00. U kunt deze contant, per cheque of via de ingesloten girobetaalkaart voldoen.Wij zien uit naar de ontvangst van uw betaling. Hoogachtend,

John Hunter

Manager Afdeling Rekeninghouders

43

Brompton’s Store

1 Brompton Street

Londen SW4 7TH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

2 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

Er is nog nooit zo’n goede tijd geweest om uw geld uit te geven!

Gedurende een beperkte periode bieden wij EXTRA PUNTEN bij alle aankopen van meer dan £50 gedaan met de Brompton Gouden Kaart* – dus maak nu gebruik van de gelegenheid om meer punten aan uw totaal toe te voegen en gebruik te maken van onze Cadeaus voor Puntenhouders. De fantastische cadeaus die wij bieden zijn o.a: Een Italiaanse leren tas

1000 punten

Een kist roze champagne

2000 punten

Twee vliegtickets naar Parijs**

5000 punten

(Uw huidige aantal is

35 punten)

En vergeet niet, gedurende deze speciale aanbiedingen krijgt u twee punten voor elke £5 die u hebt besteed. We hopen u snel in onze zaak te mogen begroeten om gebruik te maken van dit unieke aanbod.

Hoogachtend

Adrian Smith

Manager Klantenservice

* Met uitzondering van aankopen in restaurants, apotheek, kiosk en kapper.

** Met bepaalde beperkingen – zie bijgesloten folder. 44

4

Als ik bij mijn ouders aankom, zitten ze midden in een heftige woordenwisseling. Mijn vader staat halverwege een ladder in de tuin in de goot aan de zijkant van het huis te porren, en mijn moeder zit aan het gietijzeren tuintafeltje in een catalogus te bladeren. Ze kijken geen van beiden ook maar op als ik de deuren van de patio doorkom.

‘Het enige wat ik zeg, is dat ze het goede voorbeeld zouden moeten geven!’ zegt mijn moeder.

‘En jij denkt dat je het goede voorbeeld geeft door je aan gevaar bloot te stellen? Jij denkt dat dat de oplossing van het probleem zou zijn.’

‘Gevaar!’ zegt mijn moeder smalend. ‘Doe niet zo melodramatisch, Graham. Is dat werkelijk je opvatting over de Britse maatschappij?’

‘Hallo, mam,’ zeg ik. ‘Hoi, pap.’

‘Becky is het met me eens. Nietwaar, schat?’ zegt mijn moeder en wijst naar een bladzijde in de catalogus. ‘Een prachtig vest,’ voegt ze er zacht aan toe. ‘Moet je dat borduurwerk zien!’

‘Natuurlijk is ze het niet met je eens!’ kaatst mijn vader terug.

‘Het is het meest belachelijke idee dat ik ooit heb gehoord.’

‘Nee, dat is het niet!’ zegt mijn moeder verontwaardigd.

‘Becky, jij zou het toch een goed idee vinden als de koninklijke familie met het openbaar vervoer reisde?’

‘Ach…’ zeg ik voorzichtig. ‘Het kan me eigenlijk…’

‘Vind jij dat de koningin met de bus naar officiële verplichtingen zou moeten reizen?’ vraagt mijn vader schamper.

‘En waarom niet? Misschien zou de bus dan efficiënter worden!’

‘En,’ zeg ik, terwijl ik naast mijn moeder ga zitten. ‘Hoe is het hier?’

‘Besef je dat dit land aan de rand van een totale verstopping 45
staat?’ zegt mijn moeder, alsof ze me niet heeft gehoord. ‘Als niet meer mensen van het openbaar vervoer gebruik gaan maken, raken onze wegen verstopt.’

Mijn vader schudt zijn hoofd.

‘En jij denkt dat het probleem opgelost is als de koningin met de bus reist. Ongeacht de veiligheidsproblemen, ongeacht het feit dat ze veel minder dingen zou kunnen doen…’

‘Ik bedoelde niet noodzakelijkerwijs de koningin,’ antwoordt mijn moeder en zwijgt even. ‘Maar sommige van die anderen. Prinses Michael van Kent, bijvoorbeeld. Die zou toch af en toe met de metro kunnen gaan? Die mensen moeten leren hoe het echte leven is.’

De laatste keer dat mijn moeder met de metro ging, was rond 1983.

‘Zal ik koffie zetten?’ zeg ik opgewekt.

‘Als je het mij vraagt, is al dat gepraat over verstopping volkomen onzin,’ zegt mijn vader. Hij spring van de ladder af en veegt het vuil van zijn handen. ‘Het is allemaal propaganda.’

‘Propaganda?’ roept mijn moeder verontwaardigd.

‘Precies,’ zeg ik haastig. ‘Goed, ik ga water opzetten.’

Ik ga terug naar de keuken, zet water op en ga aan tafel in het zonnetje zitten. Ik ben al vergeten waar mijn vader en moeder ruzie over maken. Ze zullen alleen maar in een kringetje rond blijven draaien en het er uiteindelijk over eens zijn dat het allemaal de schuld is van Tony Blair. Ik heb trouwens belangrijker dingen om over na te denken. Ik probeer te bedenken hoeveel ik precies aan Philip, mijn baas, zou moeten geven als ik de lotto heb gewonnen. Ik kan hem natuurlijk niet overslaan – maar is gewoon geld niet een beetje ordi? Zou een cadeau beter zijn?

Echt mooie manchetknopen misschien. Of zo’n picknickmand met allemaal bordjes erin. (Clare Edwards krijgt natuurlijk niets.)

Terwijl ik alleen in de zonnige keuken zit, heb ik het gevoel alsof ik een heerlijk geheimpje in mijn binnenste heb. Ik ga de lotto winnen. Vanavond zal mijn leven veranderen. God, ik kan niet wachten.Tien miljoen pond. Denk je eens in, morgen zal ik alles kunnen kopen wat ik wil. Alles!

De krant ligt open voor me bij de onroerendgoedadvertenties en ik pak hem achteloos op om naar de dure huizen te kijken. Waar zal ik gaan wonen? Chelsea? Notting Hill? Mayfair?

Belgravia, lees ik. Schitterend vrijstaand huis met zeven slaap- kamers en personeelswoning en aangelegde tuin. Nou, dat klinkt niet slecht. Zeven slaapkamers in Belgravia lijkt me wel wat. 46

Mijn oog zakt zelfvoldaan naar de prijs en blijft steken van schrik. Zes komma vijf miljoen pond. Dat is wat ze vragen. Zesenhalf miljoen. Ik ben verbijsterd en een beetje kwaad. Menen ze dat echt?

Ik heb geen zes komma vijf miljoen pond. Ik heb nog maar ongeveer… vier miljoen over. Of was het vijf? Hoeveel het ook is, het is niet genoeg. Ik staar naar de bladzijde en voel me bedrogen. Iemand die de lotto heeft gewonnen moet alles kunnen kopen wat hij wil – maar ik voel me al arm en gebrekkig. Nijdig duw ik de krant opzij en pak een reclamefolder vol prachtige, witte dekbedhoezen voor £100 per stuk. Dat lijkt er meer op. Als ik de lotto heb gewonnen, wil ik alleen nog maar gesteven, witte dekbedhoezen, besluit ik. En ik neem een wit, smeedijzeren bed en geschilderde, houten luiken en een donzige, witte peignoir…

‘En hoe staat het in de wereld van het grote geld?’ De stem van mijn moeder onderbreekt mijn gedachten en ik kijk op. Ze komt de keuken binnen, met de catalogus nog steeds in haar hand. ‘Heb je de koffie gezet? Een beetje tempo, schat!’

‘Ik was het net van plan,’ zeg ik, en sta half op uit mijn stoel. Maar, zoals ik voorspelde, is mijn moeder me al voor. Ze pakt een aardewerken pot die ik nooit eerder heb gezien en lepelt koffie in een nieuwe, goudkleurige koffiepot.

Mijn moeder is een ramp. Ze koopt altijd nieuwe spullen voor de keuken – en de oude spullen geeft ze gewoon aan de kringloopwinkel. Nieuwe ketels, nieuwe broodroosters… We hebben dit jaar al drie nieuwe prullenbakken gehad – donkergroen, daarna chroom, en nu doorschijnend, geel plastic. Ik bedoel maar, wat een geldverspilling.

‘Dat is een mooie rok!’ zegt ze, terwijl ze naar me kijkt alsof ze me voor het eerst ziet. ‘Waar is die vandaan?’

‘DKNY,’ mompel ik terug.

‘Heel mooi,’ zegt ze. ‘Was hij duur?’

‘Niet echt,’ zeg ik meteen. ‘Ongeveer vijftig pond.’

Dat is niet helemaal waar. Het was eerder honderdvijftig. Maar het heeft geen zin mijn moeder te vertellen hoeveel dingen werkelijk kosten, want dan zou ze een hartaanval krijgen. Of liever, ze zou het eerst aan mijn vader vertellen – en dan zouden ze allebei een hartaanval krijgen, en zou ik wees zijn.

Dus werk ik met twee systemen tegelijk. Echte prijzen en prijzen voor mijn moeder. Het is bijna net zoiets als wanneer alles in een winkel 20% is afgeprijsd. Dan loop je rond en 47
maakt in gedachten alles wat minder. Na een tijdje word je er heel handig in.

Het enige verschil is dat ik een schijventarief hanteer, een beetje zoals de inkomstenbelasting. Het begint bij 20% (als het in werkelijkheid £20 kost, zeg ik dat het £16 kost) en loopt op tot… nou ja, tot indien nodig, 90%. Ik heb eens een keer een paar laarzen gekocht dat £200 kostte, en ik zei tegen mijn moeder dat ze £20 waren in de uitverkoop. En ze geloofde me.

‘En, ben je op zoek naar een flat?’ vraagt ze, terwijl ze over mijn schouder naar de onroerendgoedpagina kijkt.

‘Nee,’ zeg ik stuurs, en sla een bladzijde van mijn folder om. Mijn ouders zitten altijd tegen me te zeuren dat ik een flat moet kopen. Weten ze wel hoeveel een flat kost? En ik bedoel niet een flat in Croydon.‘Het schijnt dat Thomas een heel leuk huisje voor starters heeft gekocht in Reigate,’ zegt ze, terwijl ze naar onze buren knikt. ‘Hij forenst.’ Dat zegt ze met iets tevredens, alsof ze me vertelt dat hij de Nobelprijs voor de vrede heeft gewonnen.

‘Nou, ik kan me geen flat permitteren,’ zeg ik. ‘Nóch een huis voor starters.’

Nog niet, in ieder geval, denk ik. Niet voor vanavond acht uur. Hee hee hee.

‘Geldproblemen?’ vraagt mijn vader, terwijl hij de keuken binnenkomt. ‘Je weet dat er twee oplossingen zijn voor geldproblemen?’

O, God. Niet dat weer, de aforismen van mijn vader.

‘Z.Z.,’ zegt mijn vader, met twinkelende ogen, ‘of M.G.V.’

Hij zwijgt even om het goed door te laten dringen en ik sla de bladzijde van mijn folder om, en doe of ik hem niet hoor.

‘Zuinig Zijn,’ zegt mijn vader, ‘of Meer Geld Verdienen. Het een of het ander. Wat wordt het, Becky?’

‘O, allebei, denk ik,’ zeg ik luchtig, en sla weer een bladzijde om. Om eerlijk te zijn, heb ik bijna met mijn vader te doen. Het zal een hele schok voor hem zijn als zijn enige dochter van de ene dag op de andere miljonair wordt.

Na de lunch gaan mijn moeder en ik naar een handwerkbeurs in de plaatselijke lagere school. Ik ga eigenlijk alleen om mijn moeder gezelschap te houden, en ik ben zeker niet van plan iets te kopen – maar als we daar aankomen, zie ik een stalletje vol prachtige, met de hand gemaakte kaarten, voor maar £1,50 per stuk! Dus koop ik er tien. Je hebt per slot van rekening toch altijd kaarten nodig? Er is een enige, blauwe keramische plan48
tenhouder met olifantjes erop – en ik zeg al tijden dat we meer planten zouden moeten hebben op de flat. Dus koop ik die ook. Vijftien pond maar. Je vindt toch altijd zulke koopjes op een handwerkbeurs, nietwaar? Je gaat erheen met de gedachte dat het allemaal troep is – maar je kunt er altijd wel íets van je gading vinden.

Mijn moeder is ook echt blij, want ze heeft een paar kandelaars gevonden voor haar verzameling. Ze heeft een verzameling kandelaars, toastrekjes, aardewerken kannen, glazen beestjes, geborduurde merklappen en vingerhoeden. (Persoonlijk vind ik niet dat de vingerhoeden als een echte verzameling tellen, omdat ze de hele reut, het kastje incluis, uit een advertentie van een postorderbedrijf heeft. Maar dat vertelt ze nooit aan iemand. Ik had het eigenlijk ook niet moeten zeggen.) Hoe dan ook, we zijn allebei nogal tevreden met onszelf, en besluiten een kop thee te gaan drinken. En dan, als we naar buiten lopen, komen we langs een van die treurige stalletjes waar niemand bij gaat staan. Zo’n stalletje waar ze één keer naar kijken, en dan snel doorlopen. De arme man die erachter staat, ziet er heel zielig uit, dus blijf ik even staan om te kijken. Wat heb je nou aan houten bestek?

‘Dat is leuk!’ zeg ik vrolijk, en pak een kom op.

‘Handbewerkt appelhout,’ zegt hij. ‘Dat is een week werk geweest.’

Nou, als je het mij vraagt, was het een verspilde week. Het is een vormeloos ding, het is lelijk, en het hout is van een vieze kleur bruin. Maar als ik de kom weer terug wil zetten, kijkt hij zo sip dat ik medelijden met hem heb. Ik draai het ding om om naar de prijs te kijken, denkend dat ik hem zal kopen als hij vijf pond kost. Maar hij kost tachtig pond! Ik laat de prijs aan mijn moeder zien, en ze trekt een lelijk gezicht.

‘Dat stuk heeft afgelopen maand in Elle Decoration gestaan,’

zegt de man somber, en haalt een uitgescheurde bladzijde te voorschijn. En bij zijn woorden verstar ik. Elle Decoration?

Maakt hij een grapje?

Hij maakt geen grapje. Daar op de bladzijde, in kleur, staat een afbeelding van een kamer, die helemaal leeg is, op een suède zitzak na, een lage tafel, en een houten kom. Ik staar er ongelovig naar.

‘Was dat deze kom?’ vraag ik, terwijl ik mijn best doe niet al te opgewonden te klinken.‘Deze zelfde kom?’ Terwijl hij knikt, klemmen mijn handen zich steviger om de kom. Ik kan het niet geloven. Ik heb een stuk uit Elle Decoration in mijn handen. Is 49
dat niet te gek? Ineens voel ik me ontzettend modieus en trendy – en wou dat ik een witte, linnen pantalon aanhad en een bijpassend kapsel met mijn haar glad naar achteren, zoals Yasmin Le Bon.

Het geeft gewoon aan dat ik een goede smaak heb. Heb ik deze kom – sorry, dit stúk – niet helemaal zelf uitgezocht? Heb ik de kwaliteit ervan niet gezien? Ik zie onze zitkamer al helemaal opnieuw ingericht om de kom heen, alles in heel bleke kleuren en alleen het hoognodige. Tachtig pond. Dat is niets voor een tijdloos kunstwerk als dit.

‘Ik neem hem,’ zeg ik vastbesloten, en pak mijn chequeboek uit mijn tas. Waar het om gaat, help ik mezelf herinneren, is dat goedkoop eigenlijk duurkoop is. Het is veel beter wat meer uit te geven en iets goeds te kopen waar je je hele leven iets aan hebt. En deze kom is duidelijk van blijvende waarde. Suze zal zó onder de indruk zijn.

Als we weer thuiskomen, gaat mijn moeder meteen naar binnen, maar ik blijf op de oprit staan en breng voorzichtig mijn aankopen over van haar auto naar de mijne.

‘Becky! Wat een verrassing.’

O, God. Het is Martin Webster, de buurman. Hij leunt over de schutting met een hark in zijn hand en een grote, vriendelijke grijns op zijn gezicht. O, Gód. Martin slaagt er altijd in me een soort schuldgevoel te bezorgen. Ik weet niet waarom. Eigenlijk weet ik wél waarom. Het komt omdat ik weet dat hij altijd hoopte dat ik, als ik later groot was, met Tom zou trouwen, zijn zoon. En dat heb ik niet gedaan. De geschiedenis van mijn relatie met Tom is: hij heeft me één keer mee uit gevraagd toen we allebei zo’n jaar of zestien waren en toen heb ik nee gezegd, ik ging uit met Adam Moore. En daarmee was de kous af, Goddank. Om eerlijk te zijn, zou ik nog liever met Martin zelf trouwen dan met Tom.

Dat wil niet zeggen dat ik echt met Martin wil trouwen. Of dat ik op oudere mannen val of zo. Ik wou alleen maar iets duidelijk maken. (Trouwens, Martin is gelukkig getrouwd.)

‘Hallo,’ zeg ik, overdreven enthousiast. ‘Hoe is het met u?’

‘O, met ons gaat het allemaal prima,’ zegt Martin. ‘Heb je gehoord dat Tom een huis heeft gekocht?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘In Reigate. Fantastisch!’

‘Het heeft twee slaapkamers, een douche, een zitkamer en een open keuken,’ somt hij op. ‘Eiken kastjes in de keuken.’

‘Goh,’ zeg ik. ‘Te gek.’

50

‘Tom is er reuze blij mee,’ zegt Martin. ‘Janice!’ roept hij er achteraan. ‘Kom eens kijken wie er is!’

Een ogenblik later verschijnt Janice op de stoep van de voordeur, met haar gebloemde schort voor.

‘Becky!’ zegt ze.‘Wat hebben we jou een tijd niet gezien! Hoe lang is dat geleden?’

O, God, nu voel ik me schuldig omdat ik niet vaker naar mijn ouders toe ga.

‘Ach,’ zeg ik, terwijl ik probeer nonchalant te glimlachen. ‘U
weet wel, ik heb het nogal druk met mijn werk en zo.’

‘O, ja,’ zegt Janice en knikt alsof ze erg onder de indruk is. ‘Je werk.’

In de loop der tijd hebben Janice en Martin het in hun hoofd gezet dat ik zo’n briljante expert ben op financieel gebied. Ik heb geprobeerd hun te vertellen dat dat echt niet zo is – maar hoe vaker ik het ontken, des te belangrijker ze denken dat ik ben. Het is een situatie waar je niet uitkomt. Dus waar het op neerkomt, is dat ze nu denken dat ik belangrijk én bescheiden ben.

Maar wat doet het ertoe? Het is best leuk, te doen of je een financieel genie bent.

‘Ja, we hebben het de laatste tijd nogal druk gehad,’ zeg ik koeltjes. ‘Met die fusie van SBG en Rutland en zo.’

‘Natuurlijk,’ zegt Janice ademloos.

‘Weet je, dat doet me er ineens aan denken,’ zegt Martin.

‘Becky, wacht even. Ik ben zó terug.’ Hij verdwijnt voor ik iets kan zeggen, en daar sta ik ineens alleen met Janice.

‘Zo,’ zeg ik onbenullig. ‘Ik hoor dat Tom eiken kastjes in zijn keuken heeft!’

Dat is letterlijk het enige wat ik kan bedenken om te zeggen. Ik glimlach naar Janice, en wacht op haar antwoord. Maar in plaats daarvan staat ze me stralend aan te kijken. Haar gezicht is helemaal blij – en plotseling besef ik dat ik een enorme vergissing heb gemaakt. Ik had niet over dat verrekte startershuis van Tom moeten beginnen. Ik had niets over die keukenkastjes moeten zeggen. Nu zal Janice vast denken dat ik die zelf ook graag zou willen hebben. Ze zal denken dat ik ineens op Tom val, nu hij een startershuis op zijn naam heeft staan.

‘Eiken kastjes en plavuizen,’ zegt ze trots.‘Hij kon kiezen tussen geglazuurde en ongeglazuurde plavuizen, en Tom heeft ongeglazuurde genomen.’

Even overweeg ik te zeggen dat ik geglazuurde gekozen zou hebben. Maar dat lijkt me een beetje flauw.

51

‘Prachtig,’ zeg ik. ‘En twee slaapkamers!’

Waarom kan ik niet ophouden over dat verrekte startershuis?

‘Hij wilde twee slaapkamers,’ zegt Janice. ‘Je weet toch maar nooit?’ Ze glimlacht ondeugend naar me, en idioot genoeg, voel ik dat ik begin te blozen. O, God. Waarom bloos ik? Dit is zo stom. Nu denkt ze dat ik op Tom val. Ze stelt zich al voor hoe we samen in het startershuis eten staan klaar te maken in de eiken keuken.

Ik zou iets moeten zeggen. Ik zou moeten zeggen: ‘Janice, ik zie niets in Tom. Hij is te lang en zijn adem ruikt onfris.’ Maar hoe kan ik dat in vredesnaam doen?

‘Nou, doe hem de groeten maar,’ hoor ik mezelf in plaats daarvan zeggen.

‘Dat zal ik zeker doen,’ zegt ze en zwijgt even. ‘Heeft hij je nummer in Londen?’

Grrrr!

‘Ik denk het wel,’ lieg ik, met een stralende glimlach. ‘En hij kan me altijd hier te pakken krijgen, als hij wil.’ Nu klinkt alles wat ik zeg uitdagend dubbelzinnig. Ik hoor al hoe dit gesprek aan Tom zal worden overgebracht. ‘Ze vroeg van alles over je startershuis. En je moest haar bellen in Londen!’

Het leven zou een stuk eenvoudiger zijn als gesprekken teruggedraaid of gewist konden worden, als een video. Of als je tegen mensen zou kunnen zeggen dat ze moesten schrappen wat je net had gezegd, zoals in een rechtszaal. Alle opmerkingen over startershuizen en eiken keukens uit het verslag schrappen, alstublieft.

Gelukkig komt Martin op dat moment weer aanlopen, met een stuk papier in zijn hand.

‘Ik dacht dat je dit misschien even zou kunnen bekijken,’ zegt hij.‘We zitten al vijftien jaar bij dit winstdelende fonds bij Flag- staff Life. Nu denken we erover over te stappen naar hun nieuwe groeifonds. Wat denk je ervan?’

Ik weet het niet. Waar heeft hij het eigenlijk over? Een of ander spaarplan? Ik laat mijn ogen over het papier glijden op naar ik hoop deskundige wijze en knik een paar keer.

‘Ja,’ zeg ik vaag. ‘Nou, dat lijkt me een heel goed idee.’

‘De maatschappij heeft ons geschreven dat we misschien een hogere opbrengst zouden willen als we met pensioen zijn,’ zegt Martin. ‘Er is een gegarandeerd kapitaal.’

‘En ze sturen ons een tafelklok,’ jubelt Janice.‘Zwitsers fabrikaat.’

52

‘Mmm,’ zeg ik, terwijl ik aandachtig het briefhoofd bekijk. Flagstaff Life, denk ik. Ik weet zeker dat ik kortgeleden iets over hen heb gehoord. Wie is Flagstaff Life? O, ja! Dat zijn die lui die een champagnefeest hebben gegeven bij Soho Soho. En Elly werd ongelooflijk dronken en zei tegen David Salisbury van The Times dat ze van hem hield. Nu ik eraan denk, was het een fantastisch feest. Een van de betere.

‘Denk je dat het een goede maatschappij is?’ vraagt Martin.

‘Absoluut,’ zeg ik. ‘Ze staan heel goed aangeschreven.’

‘Mooi,’ zegt Martin, heel tevreden kijkend. ‘Ik denk dat we hun raad moeten opvolgen. Kiezen voor groei.’

‘Hoe meer groei, hoe beter, zou ik denken,’ zeg ik met mijn meest deskundig klinkende stem. ‘Maar dat is maar één opvatting.’

‘Nou, ja,’ zegt Martin, en kijkt naar Janice. ‘Als Becky denkt dat het een goed idee is…’

‘Jullie moeten echt niet naar mij luisteren!’ zeg ik haastig.

‘Moet je haar horen!’ zegt Martin grinnikend. ‘De financieel expert in eigen persoon.’

‘Weet je, Tom koopt soms jouw tijdschrift,’ zegt Janice. ‘Niet dat hij nu veel geld heeft, met die hypotheek en zo… Maar hij zegt dat jouw artikelen heel goed zijn! Hij zegt–’

‘Wat leuk!’ val ik haar in de rede.‘Maar ik moet nu echt gaan. Leuk jullie te zien. En de groeten aan Tom!’

Ik ren zó snel naar binnen, dat ik mijn knie stoot tegen de deurpost. Dan voel ik me een beetje lullig en wou dat ik aardig gedag had gezegd. Maar doe me een lol! Als ik nog één woord hoor over die verrekte Tom en zijn verrekte keuken, word ik gek.

Maar tegen de tijd dat ik voor de nationale lotto ga zitten, ben ik hen helemaal vergeten. We hebben lekker gegeten –

Provençaalse kip van Marks and Spencer, en een lekkere fles Pinot Grigio, die ik heb gekocht. Ik weet dat de Provençaalse kip van Marks and Spencer komt, omdat ik hem zelf heel wat keren heb gekocht. Ik herkende de zongedroogde tomaten en de olijven, en zo. Mijn moeder deed natuurlijk toch of ze hem helemaal zelf had gemaakt, volgens haar eigen recept.

Ik weet niet waarom ze dat doet. Het kan niemand iets schelen – zeker niet als het alleen mijn vader en ik zijn. En je kan trouwens duidelijk zien dat er nooit rauwe ingrediënten in onze keuken te vinden zijn. Er staan massa’s lege kartonnen dozen en massa’s kant-en-klaarmaaltijden – en niets daar tus53
senin. Maar toch geeft mijn moeder nooit toe dat ze een kanten-klaarmaaltijden heeft gekocht, zelfs niet als het een pastei is in een vorm van aluminiumfolie. Mijn vader eet zo’n pastei, vol plastic champignons en kledderige saus, en zegt dan, met een volkomen uitgestreken gezicht: ‘Heerlijk, schat.’ En dan glimlacht mijn moeder heel zelfvoldaan terug.

Maar vanavond is het geen pastei uit folie, het is Provençaalse kip. (Om eerlijk te zijn, ziet het er inderdaad bijna zelfgemaakt uit – alleen zou niemand toch voor zichzelf een rode paprika in zulke kleine stukjes snijden? Mensen hebben wel belangrijker dingen te doen.) Hoe dan ook, we hebben de kip opgegeten en we hebben een redelijke hoeveelheid Pinot Grigio gedronken, en er staat een appeltaart in de oven – en ik heb, achteloos, voorgesteld om tv te gaan kijken. Omdat ik op de klok heb gekeken, weet ik dat het lottoprogramma al is begonnen. Over enkele minuten gaat het allemaal gebeuren. O, God, ik kan niet wachten.

Gelukkig zijn mijn ouders niet het soort mensen dat over politiek of boeken wil praten. We hebben alle familienieuwtjes al gehad, en ik heb hun verteld hoe het met mijn werk gaat, en zij hebben mij verteld over hun vakantie op Corsica

– dus zijn we intussen een beetje uitgepraat.We moeten de tv aanzetten, al is het alleen al om iets te hebben om over te praten.

Dus gaan we allemaal naar de zitkamer, en mijn vader doet de gashaard met vlammeneffect aan en zet de tv aan. En daar komt het! De nationale lotto, schitterend in technicolor. De lampen stralen, en Dale Winton is geintjes aan het maken met Tiffany van Eastenders, en af en toe juicht het publiek opgewonden. Er komt een steeds strakker gevoel om mijn maag, en mijn hart gaat keboem-keboem-keboem. Over een paar minuten gaan die balletjes vallen. Over een paar minuten word ik miljonair.

Ik leun kalm achterover op de bank en denk na over wat ik zal doen als ik win. Precies op het moment dat ik win, bedoel ik. Ga ik schreeuwen? Houd ik me stil? Misschien moet ik het de eerste vierentwintig uur aan niemand vertellen. Misschien moet ik het helemáál niet aan iemand vertellen.

Deze nieuwe gedachte verlamt me. Ik zou een geheime winnaar kunnen zijn! Ik zou al het geld kunnen hebben zonder iets van de druk.Als mensen me vroegen hoe ik zoveel couture-kleding kan betalen, zou ik gewoon tegen hen zeggen dat ik een hoop freelance werk doe. Ja! En ik zou het leven van al mijn 54
goede vrienden anoniem kunnen veranderen, als een goede fee. Niemand zou het ooit weten. Dit is perfect!

Ik zit net te bedenken hoe groot het huis zou kunnen zijn dat ik zou kunnen kopen zonder dat iedereen het door heeft, als een stem op het scherm mijn aandacht trekt.

‘Vraag aan nummer drie.’

Wat?

‘Mijn lievelingsdier is de flamingo omdat hij roze is, donzig, en lange poten heeft.’ Het meisje dat op de kruk zit, ontvouwt opgewonden een paar lange, glanzende benen, en het publiek wordt wild. Ik kijk verdwaasd naar haar.Wat is er aan de hand?

Waarom zitten we naar Blind Date te kijken?

‘Dit was vroeger een leuk programma,’ zegt mijn moeder.

‘Maar het is erg achteruitgegaan.’

‘Noem je die onzin leuk?’ vraagt mijn vader ongelovig.

‘Luister, pap, zouden we niet terug kunnen gaan naar–’

‘Ik heb niet gezegd dat het nú leuk was. Ik zei–’

‘Pap!’ zeg ik, terwijl ik probeer niet paniekerig te klinken.

‘Zouden we even terug kunnen naar BBC1?’

Blind Date verdwijnt en ik zucht opgelucht. Het volgende ogenblik verschijnt er een ernstige man in een pak op het scherm.

‘Wat de politie niet heeft gezien,’ zegt hij met een nasale stem, ‘is dat de getuigen niet voldoende–’

‘Pap!’

‘Waar is de tv-gids?’ vraagt hij ongeduldig. ‘Er moet iets beters zijn dan dit.’

‘De lotto!’ schreeuw ik bijna. ‘Ik wil naar de lotto kijken!’

‘Waarom wil je naar de lotto kijken? Heb je meegedaan?’

Even weet ik niet wat ik moet zeggen. Als ik een geheime winnaar wil zijn, kan ik tegen niemand zeggen dat ik heb meegedaan. Zelfs niet tegen mijn ouders.

‘Nee!’ zeg ik met een lachje. ‘Ik wil alleen Martine McCutcheon zien.’

Tot mijn intense opluchting komt het weer op het scherm, en Tiffany is een liedje aan het zingen. Ik zak terug op de bank en kijk op mijn horloge.

Ik weet dat het er strikt genomen niet toe doet of ik kijk of niet. Mijn kans om te winnen blijft gelijk, maar ik wil het geweldige moment toch niet missen? Je zou kunnen denken dat ik een beetje geschift ben, maar ik heb het gevoel dat ik als ik kijk, als het ware via het scherm met de balletjes kan communiceren. Ik zal er intens naar kijken als ze geschud worden, en ik zal in 55
stilte mijn winnende getallen aansporen. Het lijkt een beetje op het aanmoedigen van een team. Team 1 6 9 16 23 44. Alleen komen de getallen er nooit op volgorde uit. Team 44 1 23 6 9 16. Dat kan. Of Team 23 6 1…

Plotseling wordt er geklapt en Martine McCutcheon is klaar met haar lied. O, mijn God. Het gaat gebeuren. Mijn leven staat op het punt te veranderen.

‘De lotto is verschrikkelijk commercieel geworden, vinden jullie niet?’ zegt mijn moeder, terwijl Dale Winton Martine meeneemt naar de rode knop. ‘Dat is echt jammer.’

‘Wat bedoel je, commercieel gewórden?’ vraagt mijn vader.

‘Vroeger deden mensen mee aan de lotto omdat ze aan liefdadige doelen wilden geven.’

‘Niet waar! Doe niet zo belachelijk! Niemand geeft een bal om liefdadigheid. Dit gaat alleen maar om ikke, ikke, ikke.’

Mijn vader richt de afstandsbediening op Dale Winton en het scherm wordt zwart.

‘Pap!’ jammer ik.

‘Dus jij denkt dat niemand iets om liefdadigheid geeft,’ zegt mijn moeder in de stilte.

‘Dat heb ik niet gezegd.’

‘Pap! Zet hem weer aan!’ gil ik. ‘Zet-hem-weer-aan!’ Ik wil hem net de afstandsbediening uit zijn handen grissen als hij hem weer aanzet.

Ongelovig staar ik naar het scherm. Het eerste balletje is al gevallen. En het is 44. Mijn getal 44.

Ik kan me niet bewegen. Het gebeurt, vlak voor mijn ogen. Ik ben de lotto aan het winnen!

Nu dat gebeurt, voel ik me verbazend kalm. Het is alsof ik mijn hele leven heb geweten dat dit zou gebeuren. Terwijl ik hier stilletjes op de bank zit, heb ik het gevoel alsof ik in een

‘Dit-is-uw-leven’-programma over mezelf zit, gepresenteerd door Joanna Lumley of zo. ‘Becky Bloomwood had altijd heimelijk geweten dat ze op een dag de lotto zou winnen. Maar op de dag dat het gebeurde, had zelfs zíj niet kunnen voorspellen…’

‘En weer een laag getal. Nummer 3.’

Wat? Ik staar verbijsterd naar het scherm. Dat kan niet kloppen. Ze bedoelen 23.

‘En nummer twee, de bonusbal van vorige week.’

Ik krijg het overal koud. Wat gebeurt er in vredesnaam? Wat zíjn dit voor getallen?

‘En weer een lage! Nummer 4. Een populair getal – het is tot 56
nu toe twaalf keer voorgekomen dit jaar. En ten slotte… Nummer 5! Nee, maar! Dit is nog nooit vertoond! Dus als we ze op volgorde zetten…’

Nee. Dit kan niet waar zijn. Dit moet een vergissing zijn. De winnende lottogetallen kunnen onmogelijk 1, 2, 3, 4, 5, 44 zijn. Dat is geen lotto combinatie, het is een… afschuwelijke grap. En ik had gewonnen. Ik had gewónnen.

‘Moet je dat zien!’ zegt mijn moeder. ‘Niet te geloven! 1, 2, 3, 4, 5, 44.’

‘En waarom zou dat niet te geloven zijn?’ vraagt mijn vader.

‘Het is net zo waarschijnlijk als elke andere combinatie.’

‘Het kan niet!’

‘Jane, weet jij ook maar íets van kansberekening?’

Stilletjes sta ik op en ga de kamer uit, terwijl de themamuziek van de lotto uit de tv schalt. Ik ga naar de keuken, ga aan de tafel zitten en begraaf mijn hoofd in mijn handen. Ik voel me een beetje beverig, om je de waarheid te zeggen. Ik was er zó
van overtuigd dat ik ging winnen. Ik woonde in een groot huis en ging met al mijn vrienden met vakantie naar Barbados, en liep Agnes B binnen en kocht alles wat ik wilde. Het voelde zo echt.

En in plaats daarvan zit ik nu in de keuken van mijn ouders, en ik kan me niet permitteren met vakantie te gaan en ik heb net tachtig pond uitgegeven aan een houten kom die ik niet eens mooi vind.

Verdrietig zet ik water op, pak een exemplaar van Women’s Journal dat op het aanrecht ligt en blader het door – maar zelfs dat vrolijkt me niet op. Alles doet me denken aan geld. Misschien heeft mijn vader gelijk, bedenk ik me somber. Misschien is bezuinigen de oplossing. Stel… stel dat ik genoeg bezuinig om zestig pond per week te sparen. Dan zou ik in honderd weken £6.000 hebben.

En ineens zijn mijn hersens alert. Zesduizend pond. Dat is toch niet slecht? En als je erover nadenkt, kan het niet zo moeilijk zijn zestig pond per week te sparen. Het is niet meer dan een paar keer buiten de deur eten. Ik bedoel, je zou het nauwelijks merken. God, ja. Dat ga ik doen. Zestig pond per week, elke week. Misschien zet ik het zelfs op een speciale rekening. Dat zal fantastisch zijn! Dan heb ik mijn financiën volledig in de hand – en als ik mijn rekeningen heb betaald, blijf ik gewoon sparen. Het zal een gewoonte worden zuinig te zijn. En dan ga ik me aan het eind van het jaar te buiten aan een tijdloze investering als een 57

Armani-pakje. Of Christian Dior misschien. In ieder geval iets echt klassieks. Ik ga maandag beginnen, denk ik opgewonden, terwijl ik Ovaltine in een kopje lepel. Ik ga gewoon níets uitgeven. Al mijn spaargeld zal steeds meer worden, en dan word ik rijk. Het wordt fantastisch.

58

Brompton’s Store
afdeling rekeninghouders

1 Brompton Street

Londen SW4 7TH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

6 maart 2000

Geachte Miss Bloomwood,

Wij danken u voor uw cheque van £43,00, die wij vandaag ontvingen. Helaas is de cheque niet getekend. Dat heeft u ongetwijfeld over het hoofd gezien. Dus zend ik hem u terug, met het verzoek hem ondertekend aan ons te retourneren. Zoals u ongetwijfeld weet, is deze betaling al acht dagen te laat. Ik hoop uw getekende cheque spoedig te ontvangen. Hoogachtend,

John Hunter

Manager Afdeling Rekeninghouders

59

5

Spaarzaamheid. Eenvoud. Dat zijn mijn nieuwe wachtwoorden. Een nieuw, opgeruimd, zen-achtig leven, waarin ik niets uitgeef. Níets uitgeef. Ik bedoel, als je erover nadenkt, hoeveel geld verspillen we allemaal niet dagelijks? Geen wonder dat ik een beetje in de schulden zit. En eigenlijk is het mijn schuld niet. Ik ben alleen maar bezweken voor de westerse lokroep van het materialisme – en je moet zo sterk zijn als een olifant om die te weerstaan. Dat staat tenminste in mijn nieuwe boek. Want gisteren, toen mijn moeder en ik naar Waterstone’s gingen om haar pocket voor die week te kopen, ben ik naar de afdeling zelf-hulp gegaan, en heb het meest geweldige boek gekocht dat ik ooit heb gelezen. Om heel eerlijk te zijn, het zal mijn leven veranderen. Ik heb het nu, in mijn tas. Het heet Baas over uw Geld door David E. Barton, en het is fantastisch. Wat erin staat, is dat we allemaal geld verspillen zonder het te beseffen, en dat de meesten van ons makkelijk binnen één week de helft minder geld zouden kunnen uitgeven.

Binnen één week!

Je hoeft alleen maar dingen te doen als je eigen broodjes klaarmaken in plaats van in restaurants te eten en op de fiets naar je werk gaan in plaats van met de metro. Als je erover gaat nadenken, kun je overal geld besparen. En zoals David E. Barton zegt, er zijn massa’s gratis genoegens die we vergeten omdat we het zo druk hebben met geld uitgeven, zoals parken en musea en de eenvoudige geneugten van een wandeling buiten.

Het is allemaal zo makkelijk en ongecompliceerd. En het mooiste is, je moet beginnen met te gaan winkelen! In het boek staat dat je moet beginnen met alles wat je op een normale dag uitgeeft op te schrijven en in een grafiek onder te brengen. Er wordt nadrukkelijk gezegd dat je eerlijk moet zijn en niet plotseling je uitgavenpatroon moet inperken of veranderen. Dat is 60
een geluk, want Suze is donderdag jarig en ik moet een cadeau voor haar kopen.

Dus ga ik maandagmorgen op weg naar mijn werk bij Lucio’s binnen en bestel een extra grote cappuccino en een chocolade muffin, net zoals ik anders doe. Ik moet bekennen dat ik me een beetje triest voel als ik betaal, omdat dit mijn allerlaatste cappuccino is en mijn allerlaatste chocolade muffin. Mijn nieuwe spaarzaamheid begint morgen – en cappuccino’s zijn niet toegestaan. David E. Barton zegt dat als je een koffiedrinker bent, je het thuis moet zetten en in een thermosfles mee naar kantoor moet nemen, en als je graag tussendoortjes eet, moet je goedkope koekjes kopen bij de supermarkt. ‘De koffieverkopers plukken je voor iets wat weinig meer is dan heet water en polystyreen,’ voert hij aan – en ik neem aan dat hij gelijk heeft. Maar ik zal mijn cappuccino ’s morgens missen. Maar goed. Ik heb mezelf beloofd dat ik me aan de regels van het boek zal houden

– en dat zal ik ook doen.

Als ik uit de cafetaria kom, met mijn allerlaatste kopje in mijn hand, besef ik dat ik geen thermosfles voor koffie heb. Maar dat geeft niet, ik koop er een. Habitat heeft een paar van die mooie, slanke van chroom. Thermosflessen zijn de laatste tijd heel trendy. Misschien heeft Alessi er zelfs wel een. Zou dat niet tof zijn? Koffie drinken uit een thermosfles van Alessi. Veel chiquer dan een meeneem-cappuccino.

Dus ben ik heel blij, terwijl ik over straat loop. Als ik bij Smith’s kom, wip ik even binnen en koop een paar tijdschriften om bij te blijven – en ik koop ook een leuk zilverkleurig notitieboekje met pen om alles op te schrijven wat ik uitgeef. Ik zal het echt grondig aanpakken, want David E. Barton zegt dat je minder gaat uitgeven alleen al door je aankopen op te schrijven. Dus als ik op mijn werk kom, begin ik met mijn lijst. Cappuccino

£1,50

Muffin

£1,00

Notitieboekje

£3,99

Pen

£1,20

Tijdschriften

£6,40

En dat is alles bij elkaar… £14,09

Goh. Ik neem aan dat het aardig veel is, als je bedenkt dat het pas 9.40 uur ’s morgens is.

Maar het notitieboekje en de pen tellen toch niet? Dat is net zoiets als spullen die je nodig hebt voor een cursus. Ik bedoel, 61
hoe moet je in vredesnaam al je aankopen opschrijven als je geen notitieboekje en een pen hebt? Dus trek ik die er allebei af, en nu komt mijn totaal op… £8,90. En dat is veel beter. Trouwens, ik ben nu op mijn werk. De rest van de dag zal ik waarschijnlijk verder niets meer uitgeven.

Maar, o God. Op de een of andere manier is het volslagen onmogelijk niets uit te geven. Om te beginnen, komt Guy van de boekhouding langs om geld in te zamelen voor wéér iemand die weggaat. Dan moet ik gaan lunchen. Ik hou me heel erg in met mijn sandwich – ik kies ei met waterkers, wat de goedkoopste is bij Boots, en ik vind ei met waterkers niet eens lekker.

David E. Barton zegt dat als je echt je best doet, vooral in het begin, je jezelf moet belonen – dus koop ik wat kokos-badolie van de natuurproducten als kleine traktatie. Dan zie ik dat je dubbele bonuspunten krijgt bij de vochtinbrengende crème die ik gebruik.

Ik ben dól op bonuspunten. Is dat geen prachtige uitvinding?

Als je genoeg uitgeeft, kun je heel mooie prijzen krijgen, zoals een dag in een beautyfarm. Afgelopen kerst ben ik echt heel slim geweest – ik heb mijn punten laten oplopen tot ik er genoeg had om het kerstcadeau voor mijn oma te kopen.Wat er eigenlijk gebeurde, was dat ik al 1653 punten had opgebouwd

– en ik had er 1800 nodig om een haarkrulset voor haar te kopen. Dus heb ik een heel grote fles Samsara-parfum voor mezelf gekocht, en daar kreeg ik 150 extra punten mee op mijn kaart – en toen had ik de haarkrulset gratis! Het enige is, dat ik Samsara-parfum niet zo lekker vind – maar dat realiseerde ik me pas toen ik thuiskwam. Maar ach, wat geeft het. De slimme manier om bonuspunten te gebruiken – zoals met alle speciale aanbiedingen – is de gelegenheid te zien en er gebruik van te maken, want misschien komt er geen tweede keer. Dus pak ik drie potten vochtinbrengende crème en koop ze. Dubbele bonuspunten! Ik bedoel, het is toch gewoon gratis geld?

Dan moet ik het verjaardagscadeau voor Suze kopen. Ik heb al een set aromatherapie-oliën voor haar gekocht – maar laatst zag ik dat prachtige, roze angora vestje bij Benetton, en ik weet dat ze dat dolgraag zou willen hebben. Ik kan de aromatherapie-olie altijd terugbrengen of met kerst aan iemand geven. Dus ga ik naar Benetton, en pak het roze vestje. Ik wil net gaan betalen… als ik zie dat ze het ook in het grijs hebben. Het meest 62
volmaakte, zachte, duifgrijze angora vestje, met paarlemoeren knoopjes.

O, Gód. Ik ben namelijk al tijden op zoek naar een vest. Eerlijk waar. Je kunt het aan Suze vragen, mijn moeder, wie dan ook. En verder ben ik toch nog niet écht aan mijn spaarzaamheidsregime begonnen? Ik hou mezelf alleen in de gaten. David E. Barton zegt dat ik me zo natuurlijk mogelijk moet gedragen. Dus móet ik eigenlijk aan mijn natuurlijke opwellingen toegeven en het kopen. Het zou onecht zijn als ik het niet deed. En daar gaat het nou juist om.

En het kost maar vijfenveertig pond. En ik kan het met Visa betalen.

Bekijk het eens op een andere manier – wat is vijfenveertig pond in het grote geheel der dingen? Ik bedoel, het is toch helemaal niets?

Dus koop ik het. Het meest volmaakte vestje van de wereld. De mensen zullen me het Meisje met het Grijze Vest noemen. Ik zal erin kunnen wónen. Echt waar, het is een investering. Na de lunch moet ik naar Image Store om een afbeelding te kiezen voor het omslag van het volgende nummer. Dit is absoluut mijn lievelingswerkje – ik begrijp niet waarom Philip het altijd op iemand anders afschuift. In wezen komt het erop neer dat je de hele middag koffie zit te drinken, terwijl je rijen en rijen dia’s zit te bekijken.

Omdat wij natuurlijk niet genoeg geld hebben om onze eigen omslagen te maken. God, nee. Toen ik pas in de journalistiek begon, dacht ik dat ik naar fotosessies zou kunnen gaan, modellen zou ontmoeten, en een fantastische tijd zou hebben. Maar we hebben niet eens een cameraman. Al ons soort tijdschriften maken gebruik van fotobibliotheken zoals Image Store, en dezelfde foto’s gaan maar rond en rond. Er is een foto van een brullende tijger die het afgelopen jaar op minstens drie personal finance-omslagen heeft gestaan. Maar dat vinden de lezers toch niet erg? Ze kopen die tijdschriften niet bepaald om naar Kate Moss te kijken.

Het mooie is dat de redacteur van Elly ook geen zin heeft om omslagen uit te zoeken – en zij maken ook gebruik van de Image Store. Dus proberen we het altijd zo te regelen dat we samen gaan en lekker kunnen kletsen tijdens het kijken. Wat nog mooier is, is dat de Image Store helemaal bij Notting Hill Gate is, zodat je er rustig een eeuw over kunt doen om erheen te gaan en weer terug te komen. Meestal ga ik niet eens meer 63
terug naar kantoor. Het is echt de volmaakte manier om een middag door te brengen. (Dat wil zeggen, een betaalde middag. Ik zou er een beetje anders over denken als het zaterdag was.)

Ik ben er eerder dan Elly en mompel ‘Becky Bloomwood van Successful Saving’ tegen het meisje van de receptie. Ik wou dat ik kon zeggen ‘Becky Bloomwood van Vogue’ of ‘Becky Bloomwood van Wall Street Journal’. Dan ga ik op een zachte, zwarte leren stoel zitten en blader een catalogus door met foto’s van stralend gelukkige gezinnen, tot een van de trendy jongemannen die hier werken me komt meenemen naar mijn eigen verlichte tafel.

‘Ik ben Paul,’ zegt hij, ‘en ik help je vandaag. Weet je wat je zoekt?’

‘Nou…’ zeg ik, en haal uitgebreid mijn notitieboekje te voorschijn. Gisteren hebben we een bespreking over het omslag gehad en uiteindelijk besloten tot Portefeuille Management: het juiste evenwicht vinden. Voor je hoofd eraf valt van verveling, laat me dan even opmerken dat het vorige maand was: Depo- sitorekeningen: een onderzoek.

Waarom kunnen we voor de verandering niet eens één keer onderzoek doen naar bruin-zonder-zoncrèmes? Ach, nou ja.

‘Ik zoek foto’s van weegschalen,’ zeg ik, mijn lijst oplezend.

‘Of koorddansers, eenwielers…’

‘Evenwichtsfoto’s,’ zegt Paul.‘Geen probleem.Wil je een kop koffie?’

‘Graag,’ zeg ik stralend en leun achterover in mijn stoel. Begrijp je wat ik bedoel? Het is hier zo prettig. En ik word betaald om in deze stoel te zitten en helemaal niets te doen. Even later komt Elly aanlopen met Paul, en ik kijk verbaasd naar haar. Ze ziet er heel chic uit, in een auberginekleurig pakje en hoge hakken.

‘Dus zwemmers, boten, en foto’s van Europa,’ zegt Paul tegen haar.

‘Precies,’ zegt Elly, en zakt neer in de stoel naast me.

‘Laat me eens raden,’ zeg ik. ‘Iets over zwevende munteenheden.’

‘Heel goed,’ zegt Elly. ‘Eigenlijk is het “Europa – zwemmen of verzuipen?”’ Ze zegt het met een ongelooflijk dramatische stem, en Paul en ik schieten allebei in de lach. Als hij is weggelopen, bekijk ik haar van top tot teen.

‘Waarom zie je er zo chic uit?’

‘Ik zie er altijd chic uit,’ kaatst ze terug. ‘Dat weet je.’

64

Paul komt al met karren vol dia’s naar ons toe rijden en ze kijkt ernaar. ‘Zijn die voor jou of voor mij?’

Ze draait eromheen. Wat is er aan de hand?

‘Ga je solliciteren?’ vraag ik, met een geniale ingeving. Ze kijkt me aan, bloost, en trekt een vel met dia’s uit het karretje.

‘Circusnummers,’ zegt ze. ‘Jongleurs. Is dat wat jij wilde hebben?’

‘Elly! Ga je solliciteren? Vertel op!’

Het is even stil. Elly kijkt naar het vel, en kijkt dan op.

‘Ja,’ zegt ze, en bijt op haar lip. ‘Maar–’

‘Dat is fantastisch!’ roep ik, en een paar gelikt uitziende meiden in de hoek kijken op. ‘Bij wie?’ vraag ik zachter. ‘Toch niet bij Cosmo?’

We worden onderbroken door Paul, die aankomt met koffie en die voor Elly neerzet. ‘De zwemmers komen eraan,’ zegt hij, lacht en loopt weer weg.

‘Bij wie?’ herhaal ik. Elly gaat zo vaak solliciteren, dat ik het spoor bijster ben.

‘Bij Wetherby’s,’ zegt ze, en er kruipt een roze blos over haar gezicht.

‘Wetherby’s Beleggingen?’ Ze knikt even, en ik frons nadenkend mijn voorhoofd. Waarom gaat ze solliciteren bij Wetherby’s Beleggingen? ‘Hebben die een kantoorblad of zo?’

‘Ik ga niet solliciteren als journalist,’ zegt ze zacht. ‘Ik ga solliciteren als fondsmanager.’

‘Wát?’ zeg ik, geschokt. Ik weet dat vriendinnen elkaars beslissingen in het leven moeten steunen en zo. Maar neem me niet kwalijk, fóndsmanager?

‘Ik krijg die baan waarschijnlijk niet eens,’ zegt ze en kijkt de andere kant op. ‘Zo belangrijk is het niet.’

‘Maar…’

Ik ben sprakeloos. Hoe kan Elly ook maar overwegen fondsmanager te worden? Fondsmanagers zijn geen echte mensen. Dat zijn de lui die we uitlachen bij persreisjes.

‘Het is maar een idee,’ zegt ze verdedigend. ‘Misschien wil ik Carol alleen maar laten zien dat ik iets anders kan. Weet je wel?’

‘Dus het is een soort… middel om te onderhandelen?’ gok ik.

‘Ja,’ zegt ze, en haalt even haar schouders op. ‘Dat is het. Een middel om te onderhandelen.’

Maar ze klinkt niet bepaald overtuigd, en de rest van de middag is ze lang niet zo spraakzaam als anders. Wat is er met haar 65
gebeurd? Ik loop er nog steeds over te piekeren als ik van de Image Store naar huis ga. Ik loop naar High Street Kensington, steek de straat over en aarzel voor Marks and Spencer. De metro is naar rechts. De winkels zijn naar links. Ik moet de winkels negéren. Ik moet spaarzaam zijn, meteen naar huis gaan en een grafiek van mijn uitgaven opstellen. Als ik vermaak nodig heb, kan ik naar een leuk, gratis tv-programma kijken en misschien wat goedkope, voedzame soep maken. Maar er is vanavond niets leuks, in ieder geval niet voor East- Enders. En ik heb geen zin in soep. Ik heb echt het idee dat ik iets nodig heb om me op te vrolijken. En bovendien – mijn hersens werken snel – ik geef het morgen toch allemaal op, nietwaar? Het is als het begin van de vasten. Dit is de laatste dag dat ik me nog te buiten mag gaan. In moet het allemaal binnen zien te krijgen voor het vasten begint.

Opgewonden loop ik haastig naar het Barkers Centre. Ik zal niet door het dolle heen raken, beloof ik mezelf. Eén kleine traktatie maar om me erdoorheen te helpen. Ik heb mijn vestje al – dus geen kleren… en ik heb laatst een paar nieuwe sandaaltjes gekocht – dus dat niet… hoewel ik een paar mooie schoenen heb gezien bij Hobbs… Hmmm. Ik weet het niet zeker.

Ik kom bij de cosmetica-afdeling van Barkers en plotseling weet ik het. Make-up! Dat is wat ik nodig heb. Nieuwe mascara, en misschien een nieuwe lippenstift. Blij begin ik rond te lopen door de helder verlichte, opwindende ruimte, terwijl ik parfumsprays en lippenstiften probeer op de rug van mijn hand. Ik wil een heel lichte lippenstift, besluit ik. Een soort licht beige/roze, en een bijpassende lip-liner…

Bij de Clarins-balie wordt mijn aandacht getrokken door een groot reclamebord.

Koop twee huidverzorgingsproducten,
en u krijgt een GRATIS make-uptasje,
met een proefflacon cleanser, tonic
en moisturizer, een lippenstift, mascara
en een proefflaconnetje Eau

Dynamisante. Beperkte voorraad, dus
haast u.

Maar dit is fantastisch! Weet je hoeveel een Clarins-lippenstift anders kost? En hier geven ze hem zomaar weg! Opgewonden begin ik alle huidverzorginsproducten te bekijken, terwijl ik 66
probeer te beslissen welke twee ik zal kopen. Crème voor de hals misschien? Dat heb ik nog nooit eerder gebruikt. En wat van die verjongende vochtinbrengende crème. En dan krijg ik een gratis lippenstift! Het is absoluut een koopje.

‘Hallo,’ zeg ik tegen de vrouw in het witte uniform. ‘Ik wil graag de crème voor de hals en de vochtinbrengende crème. En het make-uptasje,’ voeg ik eraan toe, plotseling doodsbang dat ik te laat zou kunnen zijn; dat de beperkte voorraad al op is. Maar dat is niet zo! Goddank. Terwijl ze met mijn Visa-kaart bezig is, geeft de vrouw me mijn glimmende, rode make-uptasje (waarvan ik moet toegeven dat het wat kleiner is dan ik had gedacht) en ik maak het opgewonden open. En daar zit inderdaad mijn gratis lippenstift!

Het is een soort bruinrode kleur. Eigenlijk een beetje raar. Maar als ik hem meng met een paar van mijn andere en er een beetje lipgloss overheen doe, zal het er heel goed uitzien. Tegen de tijd dat ik thuiskom, ben ik uitgeput. Ik doe de deur van de flat open en Suze komt aanrennen, als een jonge hond.

‘Wat heb je gekocht?’ roept ze.

‘Niet kijken!’ roep ik terug. ‘Je mag niet kijken. Het is je cadeau.’

‘Mijn cadeau!’ Suze windt zich altijd vreselijk op over verjaardagen. Maar om eerlijk te zijn, ik ook. Ik loop snel naar mijn slaapkamer en verstop de Benettontas in de kast. Daarna pak ik de rest van mijn boodschappen uit en pak mijn zilveren notitieboekje om mijn aankopen op te schrijven. David E. Barton zegt dat je dat metéén moet doen, voor je dingen kunt vergeten.

‘Wil je wat drinken?’ komt de stem van Suze door de deur.

‘Graag!’ roep ik terug, terwijl ik in mijn boekje schrijf, en even later komt ze binnen met een glas wijn.

‘EastEnders begint zo,’ zegt ze.

‘Bedankt,’ zeg ik afwezig en ga door met schrijven. Ik hou me precies aan de regels van het boek, ik pak al mijn bonnetjes en schrijf alles op, en ik ben heel tevreden over mezelf. Zo zie je maar, zoals David E. Barton zegt, dat als je een beetje je best doet, iedereen de baas kan worden over zijn financiën. Nu ik erover nadenk, ik heb vandaag wel een hoop vochtinbrengende crème gekocht, is het niet? Om eerlijk te zijn, toen ik bij die Clarins-balie stond, was ik helemaal die potten vergeten die ik al bij Boots had gekocht. Maar dat geeft niet. Dat 67
soort crème heb je altijd nodig. Het is een hoofdbestanddeel, zoals brood en melk, en David E. Barton zegt dat je daar nooit op moet bezuinigen. En behalve dat, vind ik niet dat ik het zo slecht heb gedaan. Ik heb het natuurlijk nog niet allemaal opgeteld, maar…

Goed. Hier is dan mijn uiteindelijke, complete lijst: Cappuccino

£ 1,50

Muffin

£ 1,00

Notitieboekje

£ 3,99

Pen

£ 1,20

Tijdschriften

£ 6,40

Broodje ei

99p

Kokos-badolie

£ 2,55

Crème Boots

£20,97

Twee vesten

£90

Evening Standard

35p

Clarins halscrème

£14,50

Clarins moisturizer

£32,50

Make-uptasje
gratis!

Bananenijs

£ 2,00

Worteltaart

£ 1,20

En dat is dan alles bij elkaar… £173,96

Volkomen geschokt kijk ik naar dit bedrag.

Nee, het spijt me, dat kan gewoon niet kloppen. Dat kán niet kloppen. Ik kan niet in één dag meer dan £170 hebben uitgegeven. Ik bedoel, het is niet eens weekend. Ik heb op mijn werk gezeten. Ik zou geen tíjd hebben gehad om zoveel uit te geven. Er moet ergens iets fout zijn. Misschien heb ik het niet goed opgeteld. Of misschien heb ik iets twee keer opgeschreven. Ik laat mijn ogen aandachtig over de lijst glijden, en ineens blijven ze triomfantelijk staan.‘Twee vesten.’ Ik wist het! Ik heb maar één…

O, ja. Ik heb er toch inderdaad twee gekocht? Verdomme. O, God, wat is dit om droevig van te worden. Ik ga naar East- Enders kijken.

68

ENDWICH BANK
kantoor Fulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

6 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

Dank u voor uw boodschap op het antwoordapparaat van zondag 5 maart.

Het spijt me te horen dat uw hond is overleden.

Niettemin moet ik erop aandringen dat u binnen de komende paar dagen contact opneemt met mijzelf of mijn assistente Erica Parnell, teneinde uw situatie te bespreken.

Hoogachtend,

Derek Smeath

Manager

ENDWICH - DE ZORGZAME BANK

69

6

Goed, denk ik de volgende dag ferm. Het punt is, dat ik me niet gek moet laten maken door de hoeveelheid die ik gisteren toevallig heb uitgegeven. Het punt is, dat vandaag het begin is van mijn spaarzame leven. Van nu af aan ga ik gewoon helemaal niets meer uitgeven. David E. Barton zegt dat je ernaar moet streven de eerste week je uitgaven tot de helft terug te brengen, maar ik denk dat ik het veel beter kan dan dat. Ik bedoel, ik wil niet onaardig zijn, maar die zelfhulpboeken zijn toch altijd voor mensen zonder enige zelfbeheersing? En ik ben redelijk makkelijk gestopt met roken. (Behalve in gezelschap, maar dat telt niet.)

Ik ben helemaal opgetogen als ik een sandwich met kaas voor mezelf maak en die in alu-folie wikkel. Ik heb al een paar pond bespaard, alleen daarmee! Ik heb geen thermosfles (moet er in het weekend een kopen), dus kan ik geen koffie meenemen, maar er staat een fles melk in de koelkast, dus besluit ik die mee te nemen. Dat is gezonder ook.

Eigenlijk ga je je afvragen waarom mensen überhaupt broodjes bij een broodjeszaak halen. Kijk eens hoe goedkoop en makkelijk het zelf is te doen. En met Chinees is het net zo. David E. Barton zegt dat in plaats van dure afhaalmaaltijden te eten, je zou moeten leren je eigen Chinese maaltijden of roerbakgerechten te maken, voor een fractie van de kosten. Dus dat ga ik dit weekend doen, nadat ik naar een museum ben geweest of misschien gewoon een wandeling langs de rivier heb gemaakt, genietend van het landschap. Terwijl ik naar de metro loop, voel ik me puur en verfrist. Bijna streng. Kijk eens naar al die mensen op straat, die zich van hot naar haar haasten, alleen maar denkend aan geld, geld, geld, geld. Het is een obsessie. Maar als je eenmaal volledig afstand hebt gedaan van geld, is het niet langer belangrijk meer. Ik voel al dat ik de dingen heel anders bekijk. Minder materia70
listisch, meer filosofisch. Meer spirituéél. Zoals David E. Barton zegt, we weten niet te waarderen hoeveel we al bezitten. Licht, lucht, vrijheid, het gezelschap van vrienden… ik bedoel, om die dingen gaat het toch? Niet om kleren en schoenen en prullaria.

Het is bijna angstaanjagend, de verandering die er al in mij heeft plaatsgevonden. Ik loop bijvoorbeeld langs de kiosk bij het metrostation en kijk er even naar – maar ik voel niet het minste verlangen een van de tijdschriften te kopen. Tijdschriften zijn niet belangrijk in mijn nieuwe leven. (Bovendien heb ik de meeste al gelezen.)

Dus stap ik in de metro met een kalm en verheven gevoel, als een boeddhistisch monnik. Als ik aan de andere kant uit de metro stap, loop ik zonder ook maar even te kijken recht langs de discount-schoenenwinkel, en ook langs Lucio’s. Geen cappuccino vandaag. Geen muffin. Geen uitgaven – regelrecht naar kantoor.

Het is een makkelijke tijd van de maand voor Successful Saving. We hebben het laatste nummer nog maar net naar bed gebracht, hetgeen eigenlijk betekent dat we een paar dagen kunnen lummelen, voor we weer aan het werk moeten voor het volgende nummer. Het is natuurlijk de bedoeling dat we met ons onderzoek beginnen voor het artikel van de volgende maand. Eigenlijk moet ik vandaag massa’s telefoontjes plegen naar effectenmakelaars om hun te vragen naar hun beleggingstips voor de komende zes maanden. Maar op de een of andere manier gaat de hele morgen voorbij zonder dat ik iets heb gedaan. Ik heb alleen de screensaver van mijn computer maar veranderd naar drie gele vissen en een octopus en een formuliertje voor de onkostenvergoeding ingevuld. Om eerlijk te zijn, kan ik me niet echt concentreren op gewoon werk. Ik neem aan dat ik te opgewonden ben door mijn nieuwe, pure ik. Ik zit steeds maar te berekenen hoeveel ik tegen het eind van de maand gespaard zal hebben en wat ik in Jigsaw zal kunnen kopen.

Tijdens de lunchpauze pak ik mijn in alu-folie gewikkelde sandwich – en voor het eerst die dag voel ik me een beetje depri. Het brood is helemaal papperig geworden, en er is wat mayonaise op het folie gelekt, en eigenlijk ziet het er helemaal niet lekker uit. Waar ik op dat moment zin in heb, is walnotenbrood van Pret à Manger en chocoladecake. Denk er niet aan, neem ik mezelf ferm onder handen. Bedenk hoeveel geld je bespaart. Dus dwing ik mezelf op de 71
een of andere manier mijn papperige poging op te eten, en neem een paar slokken melk.Als ik klaar ben, gooi ik mijn folie weg, doe de dop weer op de fles melk en zet hem in onze kleine kantoorkoelkast. En dan zijn er ongeveer… vijf minuten van mijn lunchpauze om.

Wat zou ik dan nu moeten gaan doen? Waar moet ik heen?

Ik zak zielig in elkaar aan mijn bureau. God, dat spaarzaam zijn valt niet mee. Ik blader lusteloos een paar folders door…

waarna ik mijn hoofd ophef en het raam uitkijk, naar alle drukke winkelende mensen op Oxford Street met draagtassen. Ik wil er zo wanhopig graag heen, dat ik vooroverbuig in mijn stoel, als een plant naar het licht. Ik verlang naar de vrolijke lampjes en de warme lucht; de rekken met koopwaar, zelfs het bliepen van de kassa’s. Maar ik kan niet gaan. Ik heb vanmorgen tegen mezelf gezegd dat ik de hele dag bij de winkels weg zal blijven. Ik heb het mezelf belóófd – en ik kan mijn eigen belofte niet verbreken. Of niet zo gauw, in ieder geval…

Dan komt er een briljante gedachte bij me op. Ik moet toch een recept hebben om mijn eigen Chinese maaltijd klaar te kunnen maken? David E. Barton zegt dat kookboeken geldverspilling zijn. Hij zegt dat je de recepten moet gebruiken die op de zijkant van pakken etenswaren gedrukt staan, of boeken uit de bibliotheek moet halen. Maar ik heb een nog beter idee. Ik ga naar Smith’s en kopiéér een recept om zaterdagavond te maken. Op die manier kan ik een winkel binnengaan – maar ik hoef geen geld uit te geven. Ik sta al haastig op en pak mijn jas. Winkels, ik kom eraan!

Als ik Smith’s binnenloop, haal ik opgelucht adem. Het heeft iets opwindends een winkel binnen te gaan – elke winkel – waar niets tegenop kan. Deels is het de voorpret, deels de drukke, verwelkomende sfeer; deels gewoon het heerlijke níeuwe van alles. Glanzende nieuwe tijdschriften, glimmende nieuwe potloden, glimmende nieuwe gradenbogen. Niet dat ik een gradenboog nodig heb gehad sinds ik elf was – maar zien ze er niet mooi uit in hun pakjes, helemaal schoon en zonder krassen? Er is allemaal nieuw postpapier met een tijgerprint dat ik nog niet eerder heb gezien, en even ben ik bijna in de verleiding te blijven staan. Maar in plaats daarvan dwing ik mezelf door te lopen, naar de achterkant van de winkel waar de boeken staan. Er staat een hele reeks Indiase kookboeken, en ik pak er zo maar een tussenuit en blader het door, me afvragend wat ik voor recept zou moeten maken. Ik had me niet helemaal gerea72
liseerd hoe ingewikkeld dit soort gerechten zijn. Misschien zou ik er een paar op moeten schrijven, om aan de veilige kant te zijn.

Ik kijk behoedzaam om me heen en pak mijn notitieboekje en pen. Ik ben een beetje op mijn hoede, omdat ik weet dat Smith’s het niet leuk vindt als je dingen uit hun boeken overschrijft. Dat weet ik, omdat ze Suze een keer hebben gevraagd of ze de winkel wilde verlaten. Ze was een bladzijde aan het overschrijven uit de A-Z, omdat ze de hare vergeten was – en ze zeiden tegen haar dat ze hem moest kopen of weg moest gaan. (En dat slaat nergens op, want ze laten je de tijdschriften toch voor niets lezen?)

Dus als ik er zeker van ben dat niemand kijkt, begin ik het recept voor roergebakken garnalen over te schrijven. Ik ben halverwege de lijst met kruiden als een meisje in het WH

Smith-uniform de hoek om komt – dus doe ik snel het boek dicht en loop een stukje door, alsof ik aan het rondkijken ben. Als ik denk dat ik veilig ben, doe ik het weer open – maar voor ik iets kan opschrijven, zegt een oude vrouw in een blauwe jas duidelijk: ‘Is dat goed?’

‘Wat?’

‘Dat boek!’ Ze wijst met haar paraplu naar het boek.‘Ik moet een cadeautje hebben voor mijn schoondochter en zij komt uit India. Dus dacht ik een mooi Indiaas kookboek voor haar te kopen. Denkt u dat dat goed is?’

‘Ik zou het niet weten,’ zeg ik. ‘Ik heb het nog niet gelezen.’

‘O,’ zegt ze, en begint weg te lopen. Ik zou mijn mond moeten houden en me met mijn eigen zaken moeten bemoeien – maar ik kan er gewoon niets tegen doen, ik moet mijn keel schrapen en zeggen: ‘Heeft ze niet al massa’s Indiase recepten?’

‘Wie?’ vraagt de vrouw, en draait zich om.

‘Uw schoondochter!’ Ik heb er al spijt van. ‘Als ze uit India komt, weet ze dan niet al hoe ze Indiaas eten moet klaarmaken?’

‘O, gut,’ zegt de oude vrouw. Ze lijkt volledig van haar stuk gebracht. ‘Wat zou ik dan voor haar moeten kopen?’

O, God.

‘Ik weet het niet,’ zeg ik.‘Misschien een boek over… over iets anders?’

‘Dat is een goed idee!’ zegt ze opgewekt, en komt naar me toe. ‘Laat u me maar wat zien.’

Waarom ik?

‘Sorry,’ zeg ik. ‘Ik heb vandaag een beetje haast.’

73

Ik loop snel weg, me een beetje lullig voelend. Ik kom bij de cd-en video-afdeling, waar bijna nooit iemand is, en verstop me achter een rek met Teletubbies-video’s. Ik kijk om me heen of er niemand is, en doe dan het boek weer open. Goed, naar bladzijde 214, de garnalen… ik begin weer over te schrijven, en ik ben net aan het eind van de lijst met kruiden, als er een strenge stem in mijn oor klinkt.

‘Neem me niet kwalijk?’

Ik schrik zó, dat mijn pen uitschiet en, tot mijn afgrijzen, een blauwe streep maakt, recht over een foto van volmaakt gekookte basmati-rijst. Snel verschuif ik mijn hand, bijna helemaal over de streep heen, en draai me onschuldig om.

‘Dit is geen openbare bibliotheek, weet u,’ zegt hij. ‘Denkt u dat we een gratis informatiedienst hebben?’

‘Ik kijk alleen maar wat,’ zeg ik haastig, en wil het boek dichtslaan. Maar de vinger van de man komt uit het niets en landt op de bladzijde voor ik het dicht heb. Langzaam duwt hij het boek weer open en we kijken allebei naar mijn blauwe ballpointstreep.

‘Kijken is één ding,’ zegt hij streng. ‘De winkelvoorraad beschadigen is iets anders.’

‘Het ging per ongeluk!’ zeg ik. ‘U liet me schrikken!’

‘Hmm,’ zegt de man, en kijkt me indringend aan. ‘Was u eigenlijk van plan dit boek te kopen? Of een ander boek?’

Het is even stil – en dan zeg ik, nogal beschaamd: ‘Nee.’

‘Zo, zo,’ zegt de man, zijn lippen op elkaar klemmend.‘Tja, ik ben bang dat deze zaak aan de cheffin gemeld moet worden. Het is duidelijk dat we dit boek nu niet kunnen verkopen, dus is dat een verliespost voor ons. Als u met me mee zou kunnen gaan en haar precies zou kunnen uitleggen wat u aan het doen was toen de beschadiging gebeurde…’

Meent hij dat? Is hij niet van plan gewoon vriendelijk tegen me te zeggen dat het niet erg is en of ik misschien een kaart voor trouwe klanten wil? Mijn hart begint te bonzen van paniek. Wat moet ik doen? Het is duidelijk dat ik het boek niet kan kopen, nu ik aan mijn nieuwe spaarzaamheidsregime ben begonnen. Maar ik wil ook niet naar de cheffin toe.

‘Lynn?’ roept de man naar een verkoopster van de pennenafdeling. ‘Zou jij Glenys voor me willen oproepen?’

Hij meent het écht. Hij lijkt innig tevreden met zichzelf, alsof hij een winkeldievegge heeft betrapt. Kunnen ze je vervolgen omdat je ballpointstrepen in een boek hebt gezet? Misschien wordt het als vandalisme beschouwd. O, God. Dan krijg ik een 74
strafblad. Dan zal ik nooit meer naar Amerika kunnen gaan.

‘Luister, ik koop het wel, goed?’ zeg ik hijgend. ‘Ik koop dat verrekte boek wel.’ Ik trek het uit de handen van de man en loop haastig naar de kassa voor hij nog iets kan zeggen, terwijl mijn hart nog steeds bonkt.

Bij de kassa ernaast staat de oude vrouw met de blauwe jas, en ik probeer haar blik te ontwijken. Maar ze ziet me en roept triomfantelijk:‘Ik heb je raad opgevolgd! Ik heb iets waarvan ik denk dat ze het echt leuk zal vinden!’

‘O, mooi,’ zeg ik, terwijl ik mijn kookboek aan de caissière geef.

‘Het heet The Rough Guide to India, zegt de oude vrouw, terwijl ze me de dikke, blauwe pocket laat zien. ‘Ken je het?’

‘O,’ zeg ik. ‘Eh, ja, maar–’

‘Dat is £24,99, alstublieft,’ zegt het meisje aan mijn kassa. Wat? Ik kijk het meisje ontsteld aan. Vijfentwintig pond, alleen voor een stel recepten? Waarom had ik niet een goedkope pocket kunnen pakken? Verdomme. Verdómme. Met grote tegenzin pak ik mijn betaalkaart en geef hem haar. Winkelen is één ding – tegen je wil gedwongen worden iets te kopen, is een ander verhaal. Ik bedoel, ik had wat mooi ondergoed kunnen kopen van die vijfentwintig pond.

Aan de andere kant, bedenk ik me terwijl ik wegloop, dat zijn heel wat nieuwe punten op mijn Clubkaart. Het equivalent van… 50p! En nu kan ik massa’s verrukkelijke, exotische curry’s maken en al dat verspilde geld van afhaalmaaltijden besparen. Heus, ik moet dit boek als een investering beschouwen. Ik wil niet opscheppen – maar behalve die ene aankoop, doe ik het ongelooflijk goed de volgende paar dagen. De enige dingen die ik koop zijn een mooie chromen thermosfles om koffie in mee te nemen naar kantoor (en wat koffiebonen en een elektrische molen – omdat het geen zin heeft vieze instantkoffie te nemen, wel?). En bloemen en champagne voor de verjaardag van Suze.

Maar dat mag ik kopen, want, zoals David E. Barton zegt, je moet je vrienden koesteren. Hij zegt dat de eenvoudige daad van het brood breken met je vrienden een van de oudste, meest essentiële onderdelen is van het menselijk leven. ‘Blijf je vrienden cadeautjes geven,’ zegt hij. ‘Die hoeven niet buitensporig duur te zijn – gebruik je creativiteit en probeer ze zelf te maken.’

Dus heb ik voor Suze een halve fles champagne gekocht in 75
plaats van een hele – en in plaats van dure croissants te kopen bij de patisserie, ga ik ze van dat speciale deeg maken dat je in blikjes kunt kopen.

’s Avonds gaan we met Suzes nicht en neef, Fenella en Tarquin, bij Terrazza eten – en, om eerlijk te zijn, zou dat wel eens een heel dure avond kunnen zijn. Maar dat geeft niet, want dat telt als brood breken met vrienden. (Alleen is het brood bij Terrazza met zongedroogde tomaten focaccia en kost £4,50 per mandje.)

Op Suzes verjaardag komen Fenella en Tarquin om zes uur, en zodra ze hen ziet, begint ze te gillen van opwinding. Ik blijf op mijn slaapkamer en breng de rest van mijn make-up aan, het moment uitstellend dat ik hen gedag moet gaan zeggen. Ik ben niet zo dol op Fenella en Tarquin. Ik vind hen eigenlijk een beetje vreemd. Om te beginnen zien ze er vreemd uit. Ze zijn allebei heel mager – maar op een bleke, benige manier – en hebben dezelfde, lichtelijk vooruitstekende tanden. Fenella doet een beetje haar best met kleren en make-up, en ziet er niet ál te slecht uit. Maar eerlijk,Tarquin ziet eruit als een hermelijn. Of een wezel. Een of ander bottig schepsel in ieder geval. Ze doen ook rare dingen. Ze rijden rond op een tandem en dragen hetzelfde soort truien die hun oude kindermeisje heeft gebreid en hebben zo’n stom familietaaltje dat verder niemand kan begrijpen. Ze noemen sandwiches ‘witjes’. En een drankje is een ‘neut’ (alleen als het water is, dan is het ‘HO’). Neem van mij aan dat het na een tijdje knap irritant is.

Maar Suze is dol op ze. Toen ze klein was, bracht ze de zomer altijd met hen door in Schotland en ze ziet gewoon niet dat ze een beetje eigenaardig zijn. Het ergste is dat zíj over witjes en neuten begint te praten als ze met hen is. Ik word er dol van. Maar ik kan er niets aan veranderen – ze zijn er nu. Ik schroef mijn mascara dicht en sta op, terwijl ik mezelf in de spiegel bekijk. Ik ben heel tevreden met wat ik zie. Ik heb een heel eenvoudig, zwart topje aan en een zwarte pantalon – en, losjes om mijn hals gebonden, mijn schitterende, schítterende Denny en George-sjaal. God, dat was een goede aankoop. Het ziet er fantastisch uit. Ik blijf nog heel even staan, en doe dan berustend de deur van mijn slaapkamer open.

‘Hallo, Bex!’ zegt Suze, met stralende ogen opkijkend. Ze zit in kleermakerszit op de grond in de gang een cadeau open te scheuren, terwijl Fenella en Tarquin toe staan te kijken. Ze heb76
ben vandaag goddank niet dezelfde truien aan, maar Fenella draagt een heel rare rode rok van een harige tweed, en het double-breasted pak van Tarquin ziet eruit alsof het tijdens de Eerste Wereldoorlog is gemaakt.

‘Hallo!’ zeg ik en geef hen beiden beleefd een kus.

‘O, te gek!’ roept Suze, terwijl ze een schilderij te voorschijn haalt in een oude, vergulde lijst. ‘Niet te geloven! Niet te gelóven!’ Ze kijkt met stralende ogen van Tarquin naar Fenella, en ik kijk over haar schouder geïnteresseerd naar het schilderij. Maar om eerlijk te zijn, kan ik niet zeggen dat ik onder de indruk ben. Om te beginnen ziet het er heel groezelig uit – allemaal vaal groen en bruin – en verder staat er alleen maar een paard op dat in een wei staat. Ik bedoel, had het niet over een hek kunnen springen of steigeren, of zo? Of misschien door Hyde Park draven, met een meisje erop in zo’n prachtige Pride and Prejudice-japon.

‘Gefeliciflapsteerd!’ roepen Tarquin en Fenella tegelijk. (Dat is ook zoiets. Ze kunnen nooit normaal ‘gefeliciteerd’ zeggen…

O, God. Het is echt te duf voor woorden.)

‘Het is werkelijk prachtig!’ zeg ik enthousiast. ‘Echt schitterend!’

‘Ja, vind je ook niet?’ zegt Tarquin ernstig. ‘Moet je die kleuren zien.’

‘Mmm, heel mooi,’ zeg ik, knikkend.

‘En het penseelwerk. Zo verfijnd. We waren dolblij toen we het tegenkwamen.’

‘Het is echt een prachtig schilderij,’ zeg ik. ‘Je krijgt gewoon… zin om over de hei te galopperen!’

Wat ís dat voor geleuter waar ik mee kom? Waarom kan ik niet gewoon eerlijk zijn en zeggen dat ik het niet mooi vind?’

‘Rij jij?’ vraagt Tarquin, terwijl hij enigszins verbaasd naar me opkijkt.

Ik heb het één keer gedaan. Op het paard van mijn nichtje. En ik ben eraf gevallen en heb gezworen dat ik het nooit meer zou doen. Maar dat zal ik niet toegeven aan mr. Paard van het Jaar.

‘Vroeger,’ zeg ik, en glimlach bescheiden.‘Maar niet erg goed.’

‘Ik weet zeker dat je het zó weer te pakken hebt,’ zegt Tarquin, me aankijkend. ‘Heb je wel eens jachten gereden?’

O, lieve hemel. Zie ik erúit als miss Buitenleven?

‘Hé,’ zegt Suze, terwijl ze met een liefdevol gebaar het schilderij tegen de muur zet. ‘Zullen we een neut nemen voor we gaan?’

77

‘Absoluut!’ zeg ik, me snel van Tarquin afwendend. ‘Goed idee.’

‘Ooo, ja,’ zegt Fenella. ‘Heb je champagne?’

‘Als het goed is wel,’ zegt Suze, en gaat naar de keuken. Op dat moment gaat de telefoon en ik neem op.

‘Hallo?’

‘Hallo, kan ik Rebecca Bloomwood spreken?’ zegt een onbekende vrouwenstem.

‘Ja,’ zeg ik, argeloos. Ik sta te luisteren naar Suze die deurtjes open-en dichtdoet in de keuken en vraag me af of we inderdaad wel champagne hebben, los van de restjes van de halve fles die we bij het ontbijt hebben opgedronken… ‘Daar spreekt u mee.’

‘Miss Bloomwood, met Erica Parnell van de Endwich Bank,’

zegt de stem, en ik verstar.

Shit. Het is de bank. O, God, ze hebben me toch die brief gestuurd, en daar heb ik nooit iets aan gedaan.

Wat moet ik zeggen? Snel, wat moet ik zeggen?

‘Miss Bloomwood?’ zegt Erica Parnell.

Goed – wat ik zal zeggen is dat ik heel goed weet dat ik meer rood sta dan zou moeten, en dat ik van plan ben dat binnen de komende paar dagen te herstellen. Ja, dat klinkt goed.‘Herstellen’ klinkt heel goed. Oké – vooruit. Ik zeg ferm tegen mezelf dat ik niet in paniek moet raken

– die lui zijn ook maar mensen – en haal diep adem. En dan, in één naadloze, ongeplande beweging, legt mijn hand de telefoon neer.

Ik staar een paar seconden naar de zwijgende telefoon, niet helemaal in staat te geloven wat ik net heb gedaan. Wáárom heb ik dat gedaan? Erica Parnell wist toch dat ik het was? Ze kan elk moment terugbellen. Ze drukt waarschijnlijk nu op de herhaaltoets, en dan zal ze echt heel kwaad zijn…

Vlug neem ik de telefoon van de haak en verstop hem onder een kussen. Nu kan ze me niet bellen. Ik ben veilig.

‘Wie was dat?’ vraagt Suze, terwijl ze de kamer binnenkomt.

‘Niemand,’ zeg ik, een beetje beverig. ‘Gewoon verkeerd…

Luister, laten we hier geen borrel drinken. Laten we ergens heen gaan!’

‘Oh,’ zegt Suze. ‘Oké!’

‘Veel leuker,’ ratel ik, terwijl ik probeer haar bij de telefoon weg te krijgen. ‘We kunnen naar een of andere leuke bar gaan, daar wat drinken, en dan naar Terrazza gaan.’

Wat ik voortaan zal doen, bedenk ik, is niet zelf meer de tele78
foon opnemen. Of met een buitenlands accent. Of beter nog, een ander nummer nemen. Een geheim nummer. ‘Wat is er aan de hand?’ vraagt Fenella, in de deuropening verschijnend.

‘Niets!’ hoor ik mezelf zeggen. ‘We gaan ergens een neut halen en daarna happen-happen.’

O, niet te geloven. Ik word net als zij.

Als we bij Terrazza aankomen, voel ik me een stuk kalmer. Erica Parnell zal natuurlijk hebben gedacht dat we verbroken werden door een fout in de lijn of zo. Ze zal nooit hebben gedacht dat ik gewoon heb neergelegd. Ik bedoel, we zijn toch twee beschaafde volwassenen? Volwassenen dóen dat soort dingen gewoon niet.

En als ik haar ooit ontmoet – waarvan ik bij God hoop dat het nooit gebeurt – blijf ik gewoon heel kalm en zeg: ‘Wat raar wat er gebeurde, die keer dat u me belde, nietwaar?’ Of beter nog, ik beschuldig háár ervan dat ze heeft neergelegd (als een soort grapje, natuurlijk).

Het is druk bij Terrazza, het gonst er van mensen, sigarettenrook en gepraat, en als we gaan zitten met onze grote, zilveren menu’s, voel ik mezelf nog meer ontspannen. Ik vind het heerlijk buiten de deur te eten. En ik vind dat ik een echte traktatie heb verdiend, nadat ik de laatste paar dagen zo zuinig ben geweest. Het is niet makkelijk geweest me aan zo’n strak regime te houden, maar op de een of andere manier is het me gelukt. En ik hou me er zo goed aan! Zaterdag ga ik mijn uitgavenpatroon weer bekijken – en ik weet zeker dat het minstens 70% gezakt zal zijn.

‘Wat zullen we drinken?’ vraagt Suze. ‘Tarquin, kies jij maar.’

‘O, kijk!’ roept Fenella.‘Daar heb je Eddie Lazenby! Ik moet hem even gedag zeggen.’ Ze springt op en loopt naar een kalende vent in een blazer, tien tafeltjes verder. Hoe ze hem in die drukte heeft gezien, weet ik niet.

‘Suze!’ roept een andere stem, en we kijken allemaal op. Een blond meisje in een bleekroze pakje komt naar ons tafeltje toe, haar armen uitgestrekt om omhelsd te worden. ‘En Tarkie!’

‘Hallo, Tory,’ zegt Tarquin, opstaand. ‘Hoe is het met Mungo?’

‘Hij zit daar!’ zegt Tory. ‘Je moet even gedag komen zeggen!’

Hoe komt het dat Fenella en Tarquin het grootste deel van hun tijd midden in Perthshire doorbrengen – maar zodra ze één stap in Londen zetten, worden belegerd door vrienden die ze in geen tijden hebben gezien?

79

‘De groeten van Eddie,’ kondigt Fenella aan, als ze naar het tafeltje terugkomt. ‘Tory! Hoe gaat het met je? En met Mungo?’

‘O, prima,’ zegt Tory. ‘Maar luister, hebben jullie het gehoord? Caspar is weer in de stad!’

‘Nee!’ roept iedereen, en ik ben bijna in de verleiding mee te doen. Niemand heeft de moeite genomen me aan Tory voor te stellen – maar zo gaat het met die mensen. Je komt erbij via osmose. Het ene ogenblik ben je een volkomen vreemde, het volgende gil je met de rest mee. ‘Heb je het gehóórd van Venetia en Sebastian?’ of iets dergelijks.

‘Luister, we móeten bestellen,’ zegt Suze. ‘We komen zo gedag zeggen, Tory.’

‘Oké, ciao,’ zegt Tory, en ze beent weg.

‘Suze!’ roept een andere stem, en een meisje in een zwart jurkje komt aanhollen. ‘En Fenny!’

‘Milla!’ roepen ze allebei. ‘Hoe is het met je? Hoe is het met Benjy?’

O, God, het houdt gewoon niet op. Daar zit ik dan naar het menu te staren – alsof ik werkelijk geïnteresseerd ben in de voorgerechten, terwijl ik me in werkelijkheid een ontzettende nul voel met wie niemand wil praten – en die ellendige Fenella en Tarquin stelen de show. Het is niet eerlijk. Ik wil óók naar andere tafeltjes lopen en oude vrienden tegenkomen die ik al sinds mijn kleuterjaren ken. (Maar om eerlijk te zijn, de enige die ik zo lang ken, is Tom van de buren, en die zal in zijn eiken keuken in Reigate zitten.)

Maar voor het geval dat, laat ik mijn menu zakken en kijk hoopvol het restaurant rond. Alstublieft, God, laat er deze ene keer iemand zijn die ik herken. Het hoeft niet iemand te zijn die ik aardig vind, of iemand die ik erg goed ken – gewoon iemand naar wie ik toe kan hollen, uitbundig kan begroeten en kan roepen: ‘We moeten gauw eens lunchen!’ Iédereen is goed. Wie dan ook…

En dan, het is niet te geloven, zie ik een paar tafeltjes verderop een bekend gezicht! Het is Luke Brandon, die aan een tafeltje zit met een chic geklede oudere man en vrouw. Nou ja, hij is niet bepaald een oude vriend – maar ik ken hem toch? En bovendien heb ik niet veel keus. En ik wil zó graag net als de anderen de tafels langsgaan.

‘O, kijk, daar zit Luke!’ roep ik (zachtjes, zodat hij het niet hoort). ‘Ik móet hem gewoon even gedag gaan zeggen!’

Terwijl de anderen me verbaasd aankijken, gooi ik mijn haar naar achteren, spring op en loop haastig weg, vol van plotselin80
ge opwinding. Ik kan het ook! Ik ga de tafeltjes langs bij Terrazza. Ik hoor erbij!

Pas als ik vlakbij zijn tafeltje ben, ga ik langzamer lopen en vraag me af wat ik eigenlijk tegen hem moet zeggen. Ach… ik zal gewoon beleefd zijn. Gedag zeggen en – ah, geniaal! Ik kan hem nogmaals bedanken omdat hij zo aardig was me twintig pond te lenen.

Shit, ik heb hem toch wel terugbetaald?

Ja. Ja, ik heb hem die leuke kaart met papavers erop gestuurd en een cheque. Dat klopt. Geen paniek nu, gewoon nonchalant even een praatje maken.

‘Hallo!’ zeg ik, zodra ik vlakbij zijn tafeltje ben, maar het geroezemoes om ons heen is zó luid, dat hij me niet hoort. Geen wonder dat al die vriendinnen van Fenella zo’n schelle stem hebben. Je hebt ongeveer vijfenzestig decibel nodig, alleen om gehoord te worden. ‘Hallo!’ probeer ik nog een keer, luider, maar nog steeds geen reactie. Luke zit ernstig met de oudere man te praten, en de vrouw luistert aandachtig. Geen van hen kijkt ook maar op.

Dit wordt een beetje gênant. Daar sta ik dan te hangen bij het tafeltje van iemand die ik gedag wil zeggen en word volkomen genegeerd. Niemand anders schijnt dit probleem ooit te hebben. Waarom springt hij niet op en roept: ‘Heb je het gehóórd van Foreland Beleggingen?’ Het is niet eerlijk.Wat zal ik doen?

Gewoon wegsluipen? Doen alsof ik onderweg was naar het toilet?

Er komt een ober langs met een blad, en ik word hulpeloos naar voren geduwd, naar het tafeltje van Luke – en op dat moment kijkt hij op. Hij kijkt me met een nietszeggend gezicht aan, alsof hij niet eens weet wie ik ben, en ik voel mijn maag omdraaien van ellende. Maar ik moet nu doorzetten.

‘Hallo, Luke!’ zeg ik opgewekt. ‘Ik wou alleen even… gedag zeggen!’

‘O, hallo,’ zegt hij na een korte stilte. ‘Mam, pap, dit is Rebecca Bloomwood. Rebecca – mijn ouders.’

O, God. Wat heb ik gedaan? Ik heb ze gestoord tijdens een intieme familiebijeenkomst. Wegwezen, snel.

‘Hallo,’ zeg ik, en glimlach zwakjes.‘Ach, ik zal u niet ophou–’

‘Hoe ken je Luke?’ vraagt mrs. Brandon.

‘Rebecca is een vooraanstaand financieel journaliste,’ zegt Luke, terwijl hij een slokje wijn neemt. (Is dat werkelijk wat hij denkt? Dat moet ik dan eens laten vallen in een gesprek met Clare Edwards. En met Philip, trouwens.)

81

Ik lach vol zelfvertrouwen naar mr. Brandon, mezelf heel belangrijk voelend. Ik ben een vooraanstaand financieel journaliste, die staat te babbelen met een vooraanstaande ondernemer in een vooraanstaand Londens restaurant. Wat zeg je daarvan?

‘Financieel journaliste, zeg je?’ bromt mr. Brandon, en zet zijn leesbril af om me wat beter te bekijken. ‘En wat denkt ú
van de aankondiging van de minister van Financiën?’

Ik ga nooit meer naar mensen aan een ander tafeltje. Nooit meer.

‘Tja,’ begin ik zelfverzekerd, terwijl ik me afvraag of ik plotseling zou kunnen doen of ik verderop een oude vriendin zie.

‘Pap, ik weet zeker dat Rebecca niet over haar werk wil praten,’

zegt Luke, met een lichte frons op zijn voorhoofd.

‘Zo is dat!’ zegt mrs. Brandon, en glimlacht naar me.‘Wat een mooie sjaal, Rebecca. Is die van Denny en George?’

‘Ja!’ zeg ik blij, intens opgelucht dat ik ben ontsnapt aan de aankondiging van de minister. (Welke aankondiging?) ‘Ik heb hem vorige week in de uitverkoop kunnen bemachtigen!’

Uit mijn ooghoek, zie ik dat Luke met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht naar me kijkt. Waarom? Waarom kijkt hij zo–O, barst. Hoe kan ik zo stóm zijn?

‘In de uitverkoop… voor mijn tante,’ ga ik verder, terwijl ik probeer zo snel mogelijk na te denken. ‘Ik heb hem voor mijn tante gekocht, als cadeautje. Maar ze… ze is overleden.’

Er volgt een geschokte stilte en ik sla mijn ogen neer. Ik kan niet geloven wat ik net heb gezegd.

‘Tante Ermintrude is overleden?’ zegt Luke met een vreemde stem.

‘Ja,’ antwoord ik, terwijl ik mezelf dwing op te kijken. ‘Het was vreselijk verdrietig.’

‘Wat afschuwelijk!’ zegt mrs. Brandon vol medeleven.

‘Ze lag toch in het ziekenhuis?’ zegt Luke, terwijl hij zichzelf een glas water inschenkt. ‘Wat was er met haar?’

Even weet ik niet wat ik moet zeggen.

‘Het was… haar been,’ hoor ik mezelf zeggen.

‘Haar been?’ Mrs. Brandon kijkt me gespannen aan. ‘Wat was er met haar been?’

‘Het… werd dik en ging ontsteken,’ zeg ik na een korte stilte.

‘En ze moesten het amputeren en toen is ze overleden.’

‘Christus,’ zegt mr. Brandon, hoofdschuddend. ‘Stomme artsen.’ Hij kijkt me plotseling fel aan. ‘Was ze particulier?’

82

‘Ehhh… dat weet ik niet zeker,’ zeg ik, terwijl ik een stap naar achteren doe. Ik kan het niet langer aan. Waarom heb ik niet gewoon gezegd dat ze me die verrekte sjaal heeft gegéven?

‘Maar leuk je te zien, Luke. Ik moet ervandoor, mijn vrienden zullen me missen!’

Ik zwaaide even wat nonchalant zonder Luke echt aan te kijken en draai me dan snel om en loop terug naar Suze, met bonzend hart en een vuurrood gezicht. God, wat een fiasco. Maar ik heb mezelf weer in de hand tegen de tijd dat ons eten komt. Het eten! Ik heb gegrilde sint-jakobsschelpen besteld, en als ik mijn eerste hap neem, val ik bijna flauw. Na zoveel afschuwelijke dagen van goedkoop, functioneel eten, is dit alsof ik naar de hemel ga. Ik krijg bijna tranen in mijn ogen – als een gevangene die terugkeert naar de echte wereld, of kinderen na de oorlog, toen er weer volop eten was. Na mijn sint-jakobsschelpen krijg ik biefstuk met béarnaisesaus en gebakken aardappelen –
en als alle anderen ‘nee, bedankt’ zeggen tegen het toetjesmenu, bestel ik chocolademousse.Want wie weet wanneer ik weer naar zo’n soort restaurant ga? Er zouden nog maanden kunnen komen van boterhammen met kaas en koffie uit een thermosfles, zonder iets om de monotonie te doorbreken. Het is een moeilijke weg die ik heb gekozen. Maar uiteindelijk zal het de moeite waard zijn. Terwijl ik zit te wachten op mijn chocolademousse, besluiten Suze en Fenella dat ze absoluut even met Benjy moeten gaan praten, aan de andere kant van de eetzaal. Dus springen ze op, allebei een sigaret opstekend, en Tarquin blijft achter om mij gezelschap te houden. Hij lijkt niet zo’n zin te hebben om bij andere tafeltjes langs te gaan als de anderen. Eigenlijk is hij de hele avond erg stil geweest. Het is me ook opgevallen dat hij meer heeft gedronken dan een van ons. Ik verwacht elk moment zijn hoofd op de tafel terecht te zien komen. En dat zou ik best vinden.

Een tijdje is het stil tussen ons. Om eerlijk te zijn, is Tarquin zo’n rare snijboon, dat ik me niet verplicht voel met hem te praten. Dan zegt hij plotseling: ‘Hou je van Wagner?’

‘O, ja,’ zeg ik meteen. Ik weet niet zeker of ik ooit iets van Wagner heb gehoord, maar ik wil niet oncultureel klinken, zelfs niet in de oren van Tarquin. En ik ben wel eens naar de opera geweest – hoewel ik geloof dat dat Mozart was.

‘De Liebestod uit Tristan, zegt hij, en schudt zijn hoofd. ‘De Liebestod.’

83

‘Mmm,’ zeg ik, en knik op een naar ik hoop intelligente manier. Ik schenk wat wijn voor mezelf in, vul zijn glas ook bij, en kijk rond waar Suze is gebleven. Typerend voor haar om gewoon te verdwijnen en mij achter te laten met haar dronken neef.

‘Da-da-dá-da, daaaa da da…’

O, mijn God, hij is aan het zingen. Niet erg hard, dat is zo

– maar heel indringend. En hij kijkt me in de ogen alsof hij verwacht dat ik mee ga zingen.

‘Da-da-dá-da…’

Nu heeft hij zijn ogen gesloten en zwaait heen en weer. Dit begint gênant te worden.

‘Da diedelie da-a-da-a daaaa da…’

‘Prachtig,’ zeg ik enthousiast. ‘Er is toch niets mooiers dan Wagner?’

‘Tristan,’ zegt hij. ‘Und Isolde.’ Hij doet zijn ogen open. ‘Jij zou een mooie Isolde zijn.’

Ik zou wát? Terwijl ik hem nog aan zit te staren, brengt hij mijn hand naar zijn lippen en begint hem te kussen. Een paar seconden ben ik te geschokt om me te verroeren.

‘Tarquin,’ zeg ik, zo ferm als ik kan, terwijl ik probeer mijn hand weg te trekken. ‘Tarquin, alsjeblieft…’ Ik kijk op en wanhopig gaan mijn ogen rond op zoek naar Suze – en terwijl ik dat doe, ontmoet ik de blik van Luke Brandon, die bezig is het restaurant te verlaten. Hij fronst even zijn wenkbrauwen, heft groetend zijn hand op, en verdwijnt naar buiten.

‘Je huid ruikt naar rozen,’ mompelt Tarquin tegen mijn huid.

‘O, hou je mond!’ zeg ik nijdig, en trek mijn hand zo hard uit zijn greep los dat er een rij afdrukken van zijn tanden in mijn vel staat. ‘Laat me toch met rust!’

Ik zou hem een klap willen geven, maar dat zou hij waarschijnlijk als aanmoediging opvatten. Op dat moment komen Suze en Fenella weer terug aan tafel, vol nieuws over Binky en Minky – en Tarquin vervalt weer in een zwijgen. Gedurende de rest van de avond, zelfs als we afscheid nemen, kijkt hij me nauwelijks aan. Goddank. Het muntje moet gevallen zijn. 84

7

Maar dat is kennelijk niet zo, want zaterdags krijg ik een kaart met een pre-Rafaelitisch meisje dat ondeugend over haar schouder kijkt. Aan de binnenkant heeft Tarquin geschreven: Mijn excuses voor mijn onbeschofte gedrag. Ik hoop het goed te kunnen maken. Kaartjes voor Beiroet – of anders, een etentje?

Tarquin

Een etentje met Tarquin. Kun je je dat voorstellen? De hele avond tegenover die hermelijnenkop zitten. En waar heeft hij het trouwens over? Ik heb nog nooit van Beiroet gehoord. Is dat een nieuw theaterprogramma of zo? Waarom zouden we in vredesnaam naar Beiroet willen gaan?

Trouwens, wat doet het ertoe, vergeet Tarquin. Ik heb vandaag belangrijker dingen aan mijn hoofd. Dit is mijn zesde dag van Bezuinigen – en, wat belangrijk is, mijn eerste weekend. David E. Barton zegt dat het dán vaak misgaat, omdat de dagelijkse gang naar kantoor geen afleiding meer geeft en de dag zich leeg uitstrekt, wachtend om gevuld te worden met het prettig vertrouwde winkelen. Maar mijn wil is te sterk om te bezwijken. Ik heb mijn dag helemaal uitgestippeld – en ik blijf vér van alle winkels. Vanmorgen ga ik naar een museum en dan vanavond, in plaats van massa’s geld uit te geven aan een dure afhaalmaaltijd, ga ik zelf een curry klaarmaken voor mij en Suze. Ik verheug me er zelfs heel erg op.

Mijn hele budget voor vandaag is als volgt:

Vervoer naar museum: gratis (ik heb al een
metrokaart)

Museum:

gratis

85

Curry:

£2,50. (David E. Barton
zegt dat je voor minder
dan £5,00 een heerlijke
curry voor vier personen
kunt maken – en wij zijn
maar met z’n tweeën.)

Totaal:

£2,50

Dat lijkt er meer op. Bovendien houd ik me bezig met cultuur in plaats van stom materialisme. Ik heb het Victoria & Albert Museum gekozen omdat ik daar nog nooit eerder ben geweest. Ik weet zelfs niet eens zeker wat er te zien is. Standbeelden van koningin Victoria en prins Albert, of zo?

Maar wat er ook te zien is, het zal vast heel interessant en stimulerend zijn. En bovenal, gratis!

Als ik de metro van South Kensington uitkom, schijnt de zon vrolijk en loop ik heel tevreden verder. Normaal verspil ik mijn zaterdagmorgen met tv-kijken en me klaarmaken om te gaan winkelen. Maar moet je dit zien! Ik voel me plotseling heel volwassen en grootsteeds, als iemand uit een film van Woody Allen. Ik heb alleen een lange, wollen sjaal nodig en een zonnebril en dan zie ik eruit als Diane Keaton. (Een jonge Diane Keaton, natuurlijk, maar zonder de kleding uit de jaren zeventig.) En op maandag, als de mensen me vragen hoe mijn weekend was, zal ik kunnen zeggen:‘Ik ben naar het V&A geweest.’ Nee, ik ga zeggen: ‘Ik heb een tentoonstelling gepakt.’ Dat klinkt veel nonchalanter. (Waarom zeggen mensen eigenlijk dat ze een tentoonstelling hebben ‘gepakt’. Al die schilderijen kwamen toch niet langsrennen zoals de stieren in Pamplona.) Dan zullen ze zeggen: ‘O, ja? Ik wist niet dat je van kunst hield, Rebecca?’ En dan zeg ik, heel zelfgenoegzaam: ‘O, mijn vrije tijd breng ik meestal door in een museum.’ En dan kijken ze me aan alsof ze zeer onder de indruk zijn en zeggen…

Nu ik erover nadenk, ben ik regelrecht langs de ingang gelopen. Stommeling. Te druk met nadenken over het gesprek tussen mij en… nu besef ik dat ik me dit tafereeltje had voorgesteld samen met Luke Brandon. Wat raar. Waarom zou dat zijn? Omdat ik aan zijn tafeltje een praatje ben gaan maken, denk ik. Doet er niet toe. Concentreer je. Museum. Ik draai me snel om en loop nonchalant naar de ingang, terwijl ik probeer te doen of ik hier altijd kom. Niet zoals die groep Japanse toeristen die om hun gids heen gaan staan. Ha! denk ik trots, ik ben geen toerist. Dit is mijn erfgoed. Míjn cultuur. Ik 86
pak nonchalant een plattegrond alsof ik hem eigenlijk niet nodig heb, en kijk naar een lijst van lezingen over dingen als

‘Keramiek van de Yuan-en Vroege Ming-dynastieën.’ Dan begin ik de eerste galerij door te lopen.

‘Neemt u me niet kwalijk?’ roept een vrouw aan een bureau naar me. ‘Hebt u betaald?’

Heb ik wát? Je hoeft niet te betalen om een museum binnen te komen! O, natuurlijk – ze maakt maar een grapje. Ik lach even vriendelijk naar haar en loop door.

‘Neem me niet kwalijk!’ zegt ze, met een scherpere stem, en een vent in een bewakersuniform komt uit het niets te voorschijn. ‘Heeft u een toegangsbewijs betaald?’

‘Het is toch gratis!’ zeg ik verbaasd.

‘Ik ben bang van niet,’ zegt ze, en wijst naar een bord achter me. Ik draai me om teneinde het te lezen, en val bijna om van verbazing.

Toegang £5,00

Ik voel me slap van de schok. Wat is er met de wereld gebeurd? Ze laten je betálen om een museum binnen te komen. Dit is belachelijk. Iedereen weet dat musea gratis horen te zijn. Als je geld gaat vragen voor musea, gaat niemand er ooit heen!

Dan is ons cultureel erfgoed verloren voor een hele generatie, die wordt buitengesloten door een financiële strafbarrière. De natie zal nog meer afstompen, en de beschaafde maatschappij zal op de rand van ineenstorting komen te staan. Is dat wat je wilt, Tony Blair?

Bovendien heb ik geen £5. Ik ben met opzet van huis gegaan met slechts £2,50 bij me voor mijn curry-ingrediënten. O, God, wat irritant is dit. Ik bedoel, daar sta ik, helemaal klaar voor wat cultuur. Ik wíl naar binnen gaan en kijken naar… nou ja, wat ze daar ook hebben – en dan kan ik dat niet!

Al die Japanse toeristen staan me nu aan te staren, alsof ik een of andere misdadiger ben. Ga weg! denk ik nijdig. Ga naar een of ander kunstwerk kijken.

‘U kunt met een creditcard betalen,’ zegt de vrouw. ‘Visa, Switch, American Express.’

‘O,’ zeg ik. ‘Nou… goed.’

‘De seizoenskaart is £15,’ zegt ze, terwijl ik mijn portemonnee pak, ‘maar dan kunt u een jaar lang zo vaak gaan als u wilt.’

Een jaar lang zo vaak als ik wil! Wacht eens heel even. David E. Barton zegt dat wat je moet doen, als je iets koopt, is ‘de kosten per gebruik’ berekenen, die je krijgt door de prijs te delen door het aantal keren dat je er gebruik van maakt. Laten we 87
ervan uitgaan dat ik van nu af aan één keer per maand naar het V&A ga. (Dat lijkt me heel realistisch.) Als ik een seizoenskaart koop, is dat maar… £1,25 per keer. Nou, dat is toch een koopje? Als je erover nadenkt, is het eigenlijk een heel goede investering.

‘Goed, ik neem de seizoenskaart,’ zeg ik, en geef mijn Visakaart. Ziezo, op naar de cultuur!

Zilveren drinkbeker, Hollands, 16e eeuw

Plaat met afbeelding van Heilige Drie-eenheid. Italiaans, midden 15e eeuw

Blauw-witte schaal van aardewerk, vroeg 17e-eeuws De schaal is heel mooi, denk ik met plotselinge belangstelling, en ik vraag me af hoeveel hij kost. Hij ziet er heel duur uit… Ik probeer net te kijken of er ergens een prijskaartje te vinden is, als ik me herinner waar ik ben. Natuurlijk. Dit is geen winkel. Hier is niets geprijsd.

En dat is een beetje een vergissing, vind ik. Want daardoor is de lol er toch een beetje af? Je loopt rond, alleen maar dingen bekijkend, en na een tijdje wordt het saai. Terwijl als ze er een prijskaartje op doen, je veel meer geïnteresseerd zou zijn. Eigenlijk vind ik dat alle musea de dingen die ze tentoonstellen zouden moeten prijzen. Dan zou je naar een zilveren drinkbeker of een marmeren standbeeld of naar de Mona Lisa of wat dan ook kijken, en het bewonderen om de schoonheid en het historisch belang en alles – en dan zou je op het prijskaartje kijken en roepen:‘ Goh, kijk eens hoe duur dit is!’ Dat zou de zaak een stuk levendiger maken.

Misschien schrijf ik wel naar het Victoria & Albert om dit voor te stellen. Per slot van rekening ben ik houdster van een seizoenskaart. Ze moeten naar mijn mening luisteren. Laten we intussen naar de volgende vitrine gaan. Bewerkte drinkbeker, Engels, midden 15e eeuw God, ik zou een moord doen voor een kop koffie. Hoe lang ben ik hier al? Het moet al…

O. Nog maar een kwartier.

Als ik in de zaal kom met de geschiedenis van de mode, word ik heel grondig en aandachtig. Ik blijf daar zelfs langer dan waar dan ook. Maar dan komt er een eind aan de schoenen en de ja88
ponnen en komen er weer nieuwe standbeelden en kleine spulletjes in vitrines. Ik blijf maar op mijn horloge kijken en mijn voeten doen pijn… en uiteindelijk zak ik neer op een bank. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van musea. Echt waar. En ik ben echt geïnteresseerd in Koreaanse kunst. Alleen zijn de vloeren erg hard, en ik heb heel strakke laarzen aan, en het is zó
warm dat ik mijn jasje uit heb gedaan maar nu blijft het maar in mijn armen ronddraaien. En het is raar, maar ik denk steeds dat ik het geluid van een kassa hoor. Dat moet in mijn verbeelding zijn.

Ik zit wezenloos voor me uit te kijken, terwijl ik me afvraag of ik de energie bij elkaar kan krijgen om weer op te staan – als een groep Japanse toeristen de zaal binnenkomt. Ik voel me gedwongen op te staan en te doen alsof ik iets bekijk. Ik tuur vagelijk naar een wandtapijt, en loop vervolgens een gang door waar oude, Indiase tegels tentoongesteld staan. Ik loop net te bedenken dat we de badkamer misschien opnieuw moeten betegelen, als ik door een metalen hek iets zie en geschokt blijf staan.

Droom ik? Is het een luchtspiegeling? Het is een winkel! Er is een wínkel, daar vlak voor me!

Ineens hebben mijn passen meer veerkracht; mijn energie is op wonderbaarlijke wijze weer teruggekeerd. Het bliepende geluid van de kassa volgend, sla ik de hoek om naar de ingang van de winkel, en blijf op de drempel staan. Ik zeg tegen mezelf dat ik niet al te veel moet hopen; ik moet niet teleurgesteld zijn als ze alleen maar boekenleggers en theedoeken hebben. Maar dat is niet zo. Het is gewoon fantastisch! Waarom is die winkel niet bekender? Er is een hele reeks prachtige sieraden, en massa’s interessante boeken over kunst, en al dat verrukkelijke aardewerk, en wenskaarten, en…

O. Maar ik zou vandaag toch niets kopen? Verdomme. Dit is afschuwelijk. Wat heeft het voor zin een nieuwe winkel te ontdekken als je er niets kunt kopen? Het is niet eerlijk.Alle anderen zijn dingen aan het kopen, alle anderen hebben lol. Ik blijf een tijdje bedrukt bij een aantal bekers staan en kijk hoe een Australische vrouw een stapel boeken over beeldhouwkunst koopt. Ze babbelt met de verkoopster, en plotseling hoor ik haar iets zeggen over Kerstmis. En dan krijg ik een geniale inval.

Kerstinkopen! Ik kan al mijn kerstinkopen hier doen! Ik weet dat maart een beetje vroeg is – maar waarom je zaken niet van te voren regelen? En als het dan kerst wordt, heb ik geen 89
last van die afschuwelijke kerstdrukte. Niet te geloven dat ik daar nooit eerder op ben gekomen. En het is niet tegen de regels – want ééns zou ik toch kerstcadeautjes moeten kopen, nietwaar? Ik schuif het koopgebeuren alleen een stukje naar voren. Dat is volkomen logisch.

En dus loop ik ongeveer een uur later blij de winkel uit met twee draagtassen. Ik heb een fotoalbum gekocht met een William Morris-motief, een ouderwetse, houten legpuzzel, een boek over modefoto’s en een fantastische, aardewerken theepot. God, ik ben dól op kerstinkopen doen. Ik weet niet zeker wat ik aan wie zal geven – maar waar het om gaat, is dat al deze tijdloze en unieke dingen in ieder huis goed zouden staan. (Of in ieder geval de aardewerken theepot, want dat stond op het foldertje.) Dus denk ik dat ik het heel goed heb gedaan.

Deze morgen is eigenlijk een groot succes geweest.Als ik het museum uitkom, voel ik me ongelooflijk tevreden en blij. Zo zie je maar wat een effect een morgen van pure cultuur op de ziel heeft. Van nu af aan, besluit ik, ga ik elke zaterdagmorgen naar een museum.

Als ik thuiskom, ligt de tweede post op de deurmat. Er is en vierkante envelop bij die aan mij is gericht in een handschrift dat ik niet herken. Ik scheur hem open, terwijl ik mijn draagtassen naar mijn kamer breng – en blijf dan verbaasd staan. Het is een kaart van Luke Brandon. Hoe is hij aan mijn huisadres gekomen?

Beste Rebecca, staat er, Het was leuk je laatst tegen te ko- men, en ik hoop dat je een prettige avond hebt gehad. Ik realiseer me nu dat ik je nooit heb bedankt voor de prompte terugbetaling van mijn lening. Dat heb ik zeer gewaardeerd. Ik wens je het allerbeste – en, natuurlijk, mijn innige deelneming met het verlies van je tante Ermintrude. (Als het enige troost mag geven, ik denk niet dat die sjaal iemand beter zou staan dan jou.)

Luke

Ik staar er een tijdje zwijgend naar. Ik ben helemaal verbluft. Goh, denk ik voorzichtig. Het is toch aardig van hem te schrijven? Zo’n aardige, met de hand geschreven kaart, alleen om me te bedanken voor míjn kaart. Ik bedoel, dat hoefde hij niet te doen; hij is toch niet alleen maar beleefd? Je hoeft iemand geen 90
kaart te sturen alleen om iemand te bedanken omdat ze je je twintig pond heeft terugbetaald.

Of wel? Tegenwoordig misschien wel. Iedereen lijkt voor van alles een kaart te sturen. Ik heb er geen idee meer van wat wel en niet hoort. (Ik wíst dat ik dat etiquetteboek had moeten lezen dat ik in mijn sok kreeg.) Is deze kaart alleen een beleefd bedankje? Of is het iets anders? En zo ja… wat?’

Heeft hij me door?

O, God, dat is het. Hij weet dat tante Ermintrude niet bestaat. Hij neemt me alleen maar in de maling om me in verlegenheid te brengen.

Maar aan de andere kant… zou hij al die moeite doen een kaart te kopen, die te schrijven en te versturen, alleen om me in de maling te nemen?

O, ik weet het niet. Wat doet het er toe? Ik vind hem trouwens niet eens leuk. Nadat ik de hele morgen zo cultureel heb gedaan, verdien ik

’s middags een kleine traktatie, dus koop ik Vogue voor mezelf en een grote reep chocolade, en ga een poosje op de bank liggen. God, wat heb ik dit soort kleine heerlijkheden gemist. Ik heb al minstens… nou, dat moet een week zijn, geen tijdschrift gelezen, behalve gisteren de Harpers & Queen van Suze. En ik wéét niet eens meer wanneer ik voor het laatst chocolade heb geproefd.

Maar ik kan niet te lang blijven genieten, want ik moet de spullen voor de zelfgemaakte curry gaan kopen. Dus nadat ik mijn horoscoop heb gelezen, doe ik Vogue dicht en pak mijn nieuwe Indiase kookboek. Ik vind het heel opwindend. Ik heb nog nooit eerder curry gemaakt.

Ik heb het recept met de grote garnalen laten vallen, want het blijkt dat die heel duur zijn. Dus ga ik in plaats daarvan iets met kip en champignons maken. Het ziet er allemaal heel goedkoop en makkelijk uit, en ik hoef alleen maar een boodschappenlijst te maken.

Als ik klaar ben, ben ik nogal geschrokken. De lijst is heel wat langer dan ik gedacht zou hebben. Ik had me niet gerealiseerd dat je zoveel kruiden nodig hebt om één curry te maken. Ik heb net in de keuken gekeken, en we hebben geen wok, of een molen om kruiden te malen, of een blender om de aromatische pasta te maken. Of een houten lepel of een weegschaal die het doet. Maar dat geeft niet. Wat ik zal doen, is snel naar Peter Jones gaan en alle dingen kopen die we voor de keuken 91
nodig hebben, en dan haal ik het eten en kom terug en ga koken. Waar ik aan moet denken, is dat we al die spullen maar één keer hoeven te kopen – en dan hebben we alles om elke avond heerlijke curry’s te maken. Ik moet het alleen maar als een investering beschouwen.

Tegen de tijd dat Suze die avond thuiskomt van Camden Market, sta ik in mijn nieuwe, gestreepte schort geroosterde kruiden te malen in onze nieuwe molen.

‘Bah,’ zegt ze, de keuken binnenkomend. ‘Wat een stank!’

‘Dat zijn aromatische kruiden,’ zeg ik, een beetje nijdig, en neem een slok wijn. Om eerlijk te zijn, het is allemaal een beetje moeilijker dan ik had gedacht. Ik probeer iets te maken wat balti masala-mengsel heet, wat we in een potje kunnen doen en maanden kunnen gebruiken, maar alle kruiden lijken in de molen te verdwijnen en weigeren er weer uit te komen. Waar gaan ze heen?

‘Ik rammel van de honger,’ zegt Suze, terwijl ze zichzelf een glas wijn inschenkt. ‘Is het gauw klaar?’

‘Ik weet het niet,’ zeg ik met opeengeklemde tanden, terwijl ik in de molen tuur. ‘Als ik die verrekte kruiden er uit kan krijgen…’

‘Ach,’ zegt Suze, ‘ik maak wel wat toast.’ Ze stopt een paar boterhammen in de rooster en begint al mijn kleine zakjes en potjes met kruiden op te pakken en te bekijken.

‘Wat is vijfkruidenpoeder?’ zegt ze, nieuwsgierig een potje omhooghoudend. ‘Is dat niet van alles bij elkaar?’

‘Ik weet het niet,’ zeg ik, terwijl ik met de molen tegen het aanrecht sla. Er valt een beetje poeder uit en ik staar er kwaad naar. Wat is er gebeurd met een hele pot vol die ik maanden kon bewaren? Nu zal ik nog meer van dat ellendige spul moeten roosteren.

‘Want als dat zo is, zou je dat dan niet kunnen gebruiken en de rest vergeten?’

‘Nee!’ zeg ik boos. ‘Ik maak een bepaald, vers balti-mengsel. Oké?’

‘Oké,’ zegt Suze, haar schouders ophalend. ‘Jij bent de expert.’

Precies, denk ik, nog een slok wijn nemend. Opnieuw beginnen. Korianderzaad, venkelzaad, komijnzaad, peperkorrels…

Ik heb het onderhand opgegeven alles af te meten. Ik gooi het er gewoon in. Ze zeggen toch dat je koken op het gevoel moet doen.

92

‘Wat is dit?’ vraagt Suze, terwijl ze de kaart van Luke Brandon op de keukentafel bekijkt. ‘Luke Brandon? Waarom heeft die je een kaart gestuurd?’

‘Ach, je weet wel,’ zeg ik, nonchalant mijn schouders ophalend. ‘Hij wou alleen maar beleefd doen.’

‘Beleefd?’ Suze fronst haar voorhoofd, en draait de kaart om in haar handen. ‘Vergeet het maar. Je hoeft iemand geen kaart te sturen alleen omdat ze je twintig pond hebben terugbetaald.’

‘O, nee?’ Mijn stem is iets hoger dan anders – maar dat moet komen door het roosteren van de aromatische kruiden. ‘Ik dacht dat men dat tegenwoordig misschien deed.’

‘O, nee,’ zegt Suze beslist. ‘Wat er gebeurt, is dat het geld wordt geleend, en het wordt teruggegeven met een bedankje, en daarmee is de kous af. Deze kaart –’ ze wuift ermee naar me

‘–dit is iets extra’s.’

Daarom vind ik het zo heerlijk een flat met Suze te delen. Ze weet dit soort dingen, omdat ze in de juiste kringen verkeert. Weet je dat ze een keer heeft gedineerd met de hertogin van Kent? Niet dat ik wil opscheppen, of zo.

‘Wat denk je dan dat het betekent?’ vraag ik, terwijl ik probeer niet te gespannen te klinken.

‘Ik denk dat hij aardig wil doen,’ zegt ze, en legt de kaart weer op de tafel.

Aardig. Natuurlijk, dat is het. Hij doet aardig. En dat is natuurlijk mooi. Maar waarom voel ik me dan een beetje teleurgesteld? Ik kijk naar de kaart, waar een gezicht door Picasso op staat. Wat betekent dat?

‘Moeten die kruiden trouwens zwart worden?’ vraagt Suze, terwijl ze pindakaas op haar toast smeert.

‘O, God!’ Ik pak de wok van het vuur en kijk naar de zwartgeblakerde korianderzaadjes. Ik word hier dol van. Goed, gooi ze weg en begin opnieuw. Korianderzaad, venkelzaad, komijnzaad, peperkorrels, laurierblad. Dat zijn de laatste laurierbladeren. Deze keer mag het niet verkeerd gaan. Wonderbaarlijk genoeg gebeurt dat op de een of andere manier niet. Veertig minuten later borrelt er zowaar een curry in mijn wok! Dit is fantastisch! Het ruikt heerlijk, en het ziet er precies zo uit als in het boek – en ik heb het recept niet eens erg zorgvuldig gevolgd. Zo zie je maar dat ik een natuurtalent ben wat de Indiase keuken betreft. En hoe meer ik oefen, hoe beter ik zal worden. Zoals David E. Barton zegt, ik zal snel een heerlijke curry in elkaar kunnen draaien in de tijd die het kost om 93
er een te laten bezorgen. En kijk eens hoeveel geld ik heb bespaard!

Triomfantelijk giet ik mijn basmati-rijst af, haal mijn voorgebakken naan-broodjes uit de oven, en schep alles op borden. Dan sprenkel ik overal versgehakte koriander overheen – en eerlijk waar, het ziet eruit als iets uit Marie-Claire. Ik neem de borden mee en zet er een voor Suze neer.

‘Wauw!’ zegt ze. ‘Dit ziet er fantastisch uit!’

‘Ik weet het,’ zeg ik trots, en ga tegenover haar zitten. ‘Is het niet geweldig?’

Ik kijk toe terwijl ze haar eerste hap neemt – daarna stop ik een hap in mijn eigen mond.

‘Mmm! Heerlijk!’ zegt Suze, met smaak proevend.‘Wel heet,’

voegt ze er na een tijdje aan toe.

‘Er zit chilipoeder in,’ zeg ik. ‘En verse chilipepers. Maar het is wel lekker, vind je niet?’

‘Het is heerlijk!’ zegt Suze. ‘Bex, wat ben je knap! Ik zou dit nooit van z’n leven kunnen maken!’

Maar terwijl ze kauwt, komt er een wat vreemde uitdrukking op haar gezicht. Om eerlijk te zijn, krijg ik ook een beetje gebrek aan adem. Die curry is inderdaad nogal heet. Eigenlijk is het verdomd heet.

Suze heeft haar bord neergezet en neemt een grote slok wijn. Ze kijkt op en ik zie dat haar wangen rood zijn.

‘Oké?’ vraag ik, terwijl ik mezelf dwing door de pijn in mijn mond heen te glimlachen.

‘Ja, geweldig!’ zegt ze en neemt een grote hap naan-brood. Ik kijk naar mijn bord en neem resoluut nog een grote hap curry. Onmiddellijk begint mijn neus te lopen. Ik zie dat Suze ook zit te snuffen, maar als ik haar aankijk, glimlacht ze breed. O, God, wat is dit heet. Mijn mond kan er niet tegen. Mijn wangen gloeien en mijn ogen beginnen te tranen. Hoeveel chilipoeder heb ik er eigenlijk ingegooid? Eén theelepeltje maar… of misschien waren het er twee. Ik ben gewoon zo’n beetje op mijn gevoel afgegaan en heb erin gegooid wat goed leek. Nou – dat gevoel kan ik dus vergeten.

De tranen beginnen over mijn gezicht te lopen en ik haal luid mijn neus op.

‘Gaat het?’ vraagt Suze ongerust.

‘Prima!’ zeg ik, en leg mijn vork neer. ‘Alleen… je weet wel. Een beetje heet.’

Maar eigenlijk gaat het helemaal niet. En het is niet alleen door de hitte dat de tranen over mijn gezicht stromen. Ineens 94
voel ik me een volslagen mislukkeling. Ik kan niet eens een snelle, makkelijke curry maken. En kijk eens hoeveel geld ik eraan heb uitgegeven, met de wok en het schort en al die kruiden… O, het is allemaal misgegaan, nietwaar? Ik heb helemaal niet Bezuinigd. Deze week is een absolute ramp geweest. Met een diepe snik zet ik mijn bord op de grond.

‘Het is vreselijk!’ zeg ik verdrietig en de tranen beginnen over mijn gezicht te stromen. ‘Eet het niet op, Suze. Je wordt er doodziek van.’

‘Bex! Doe niet zo gek!’ zegt Suze. ‘Het is fantastisch!’ Ze kijkt me aan, zet dan haar eigen bord op de grond. ‘O, Bex.’ Ze schuift over de grond, steekt haar arm uit en slaat die om me heen. ‘Maak je geen zorgen. Het is gewoon een beetje heet. Maar verder is het briljant! En het brood is heerlijk! Echt waar. Maak je niet van streek.’

Ik doe mijn mond open om antwoord te geven, en in plaats daarvan hoor ik mezelf nog een keer hard snikken. ‘Bex, niet doen!’ jammert Suze, zelf bijna huilend. ‘Het is heerlijk! het is de lekkerste curry die ik ooit heb geproefd.’

‘Het is niet alleen de curry!’ snik ik, in mijn ogen wrijvend.

‘Het punt is, ik had moeten Bezuinigen. Deze curry had maar

£2,50 mogen kosten.’

‘Maar… waarom?’ vraagt Suze verbijsterd. ‘Was het een weddenschap of zo?’

‘Nee!’ jammer ik. ‘Het was omdat ik in de schulden zit! En mijn vader zei dat ik moest Bezuinigen of Meer Geld Moet Verdienen. Dus heb ik geprobeerd te Bezuinigen, maar het is niet gelukt…’ Ik zwijg verder, hevig snikkend. ‘Ik ben gewoon een volslagen mislukkeling.’

‘Natuurlijk ben je geen mislukkeling!’ zegt Suze meteen.

‘Bex, je bent het omgekeerde van een mislukkeling. Het is alleen…’ Ze aarzelt. ‘Het is alleen dat je misschien…’

‘Wat?’

Het is even stil, en dan zegt Suze ernstig: ‘Ik denk dat je misschien een verkeerde keuze hebt gemaakt, Becky. Ik denk niet dat jij iemand bent om te Bezuinigen.’

‘O, nee?’ Ik haal mijn neus op, en wrijf in mijn ogen. ‘Denk je dat?’

‘Ik denk dat je zou moeten proberen Meer Geld te Verdienen.’ Suze zwijgt nadenkend. ‘Om eerlijk te zijn, weet ik eigenlijk niet waarom iemand Bezuinigen zou kiezen. Ik denk dat Meer Geld Verdienen een veel betere optie is. Als ik ooit zou moeten kiezen, zou ik dát beslist doen.’

95

‘Ja,’ zeg ik langzaam. ‘Ja, misschien heb je gelijk. Misschien is dat wat ik zou moeten doen.’ Beverig steek ik mijn hand uit en neem een hapje warm naan-brood – en Suze heeft gelijk. Zonder de curry is het heerlijk. ‘Maar hoe moet ik dat doen?’ vraag ik ten slotte. ‘Hoe moet ik Meer Geld Verdienen?’

Het is een poosje stil, terwijl we allebei nadenkend op het naanbrood kauwen. Dan klaart het gezicht van Suze op.

‘Ik weet het. Moet je hier kijken!’ Ze pakt een tijdschrift en bladert naar de advertenties achterin. ‘Kijk eens wat hier staat,

“Extra geld nodig? Verdien duizenden in uw vrije tijd met thuiswerk. Materiaal bijgeleverd.” Zie je wel? Er is niets aan.’

Goh. Ik ben diep onder de indruk, ondanks mezelf. Duizenden. Dat is niet slecht.

‘Ja,’ zeg ik beverig. ‘Misschien doe ik dat wel.’

‘Of je zou iets uit kunnen vinden,’ zegt Suze.

‘Zoals?’

‘O, doet er niet toe,’ zegt ze vol vertrouwen. ‘Je bent ontzettend slim. Je zou wel iets kunnen bedenken. Of… ik weet het!

Begin een bedrijf op Internet. Die zijn miljoenen waard!’

Ze heeft gelijk, weet je. Ik zou massa’s dingen kunnen doen om Meer Geld te Verdienen. Massa’s dingen! Het is alleen een kwestie van lateraal denken. Ineens voel ik me een stuk beter. God, Suze is een goede vriendin. Ik steek mijn armen uit en geef haar een knuffel.

‘Bedankt, Suze,’ zeg ik. ‘Je bent een ster.’

‘Graag gedaan,’ zegt ze en geeft me een knuffel terug. ‘Dus, knip dit maar uit en begin je duizenden te verdienen…’ Ze is even stil. ‘En zal ik dan bellen om een curry te laten bezorgen?’

‘Ja, graag,’ zeg ik met een klein stemmetje.‘Dat lijkt me heerlijk.’

96

REBECCA BLOOMWOODS BESPARINGSPROJECT

ZELFGEMAAKTE CURRY, ZATERDAG 11 MAART

VOORGENOMEN BUDGET:

£12,50

DAADWERKELIJK UITGEGEVEN:

wok

£15,00
elektrische molen

£14,99
blender

£18,99
houten lepel

35p
schort

£19,99
twee kippenborsten

£11,98

300g champignons

79p
ui

29p
korianderzaad

£11,29
venkelzaad

£11,29
vijfkruidenpoeder

£11,29
komijnzaad

£11,29
kruidnagel

£11,39
gemalen gember

£11,95
laurierbladeren

£11,40
chilipoeder

O, GOD, VERGEET HET MAAR

97

PGNI FIRST BANK VISA

7 Camel Square

Liverpool L1 5NP

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

10 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

PGNI First Bank Visa-kaart no. 1475839204847586

Wij danken u voor uw brief van 3 maart.

Ik kan u verzekeren dat onze computers regelmatig worden gecontroleerd, en dat er onmogelijk sprake kan zijn van ‘uitglijden’, zoals u het noemt. Evenmin hebben we last van de millennium- bug. Alle rekeningen kloppen volledig. U mag Annie Robinson van Watchdog schrijven als u wilt, maar ik weet zeker dat zij het met ons eens zal zijn dat u geen reden hebt voor een klacht.

Volgens onze gegevens is de betalingstermijn van uw Visa-rekening nu overschreden. Zoals u op uw meest recente afschrift kunt zien, is een betaling van minimaal £105,40 vereist. Ik verwacht uw betaling zo spoedig mogelijk te ontvangen. Hoogachtend,

Peter Johnson

Hoofd Afdeling Rekeninghouders

98

8

Goed, dus het Bezuinigen is misschien niet zo goed gegaan. Maar dat geeft niet, want dat is allemaal voorbij. Dat was negatief denken – nu ben ik echt positief aan het denken. Voorwaarts en omhoog. Groei en welvaart. M.G.V. Als je erover nadenkt, is dat de voor de hand liggende oplossing. En zal ik je eens wat vertellen? Suze heeft absoluut gelijk. Meer Geld Verdienen past veel beter bij mijn persoonlijkheid dan Bezuinigen. Ik voel me zelfs al veel gelukkiger. Alleen het feit al dat ik geen kleffe kaassandwiches meer hoef te maken, of naar musea hoef te gaan, heeft een enorm gewicht van mijn ziel weggenomen. En ik mag alle cappuccino’s bestellen die ik wil, en weer in etalages gaan kijken. O, wat een opluchting! Ik heb zelfs Baas over uw Geld in de vuilnisbak gegooid. Ik heb het toch nooit echt goed gevonden.

De enige kleinigheid – een klein probleempje – is dat ik niet helemaal zeker weet hoe ik het moet doen. Meer Geld Verdienen, bedoel ik. Maar nu ik heb besloten dat te gaan doen, zal zich wel iets voordoen. Dat weet ik zeker.

Als ik maandag op mijn werk kom, zit Clare Edwards al aan haar bureau – nee, maar! – en aan de telefoon.

‘Ja,’ zegt ze zacht.‘Ik neem aan dat de enige oplossing is vooruit te plannen. Ja.’

Als ze me ziet, begint ze tot mijn verbazing te blozen en wendt haar gezicht een beetje af. ‘Ja, ik begrijp het,’ fluistert ze en krabbelt iets op haar notitieblok. ‘En hoe is de… reactie tot nu toe?’

God weet waarom ze zo geheimzinnig doet. Alsof ik geïnteresseerd ben in dat saaie leven van haar. Ik ga aan mijn bureau zitten, zet mijn computer aan en sla mijn agenda open. O, leuk, ik heb een persconferentie in de City. Ook al is het de lancering van een of ander saai pensioenfonds, het betekent in ieder geval dat ik weg kan van kantoor en, met een beetje geluk, een lekker 99
glas champagne.Werken kan soms best leuk zijn. Philip is er nog niet, wat betekent dat we een tijdje kunnen gaan zitten kletsen.

‘En, Clare,’ zeg ik, als ze de telefoon neerlegt, ‘hoe was je weekend?’

Ik kijk op, in de verwachting het gebruikelijke, opwindende verslag te horen van welke plank ze waar heeft opgehangen met haar vriend – maar Clare schijnt niet eens te hebben gehoord wat ik zei.

‘Clare?’ zeg ik, verbaasd. Ze staart me aan met roze wangen, alsof ik haar heb betrapt bij het stelen van pennen uit de kast met schrijfwaren.

‘Luister,’ zegt ze haastig. ‘Dat gesprek dat ik net had… zou je daar niets over willen zeggen tegen Philip?’

Ik kijk haar niet-begrijpend aan. Waar heeft ze het over? O, te gek – gaat ze vreemd? Maar wat zou dat Philip kunnen schelen? Hij is haar baas, niet haar–O, mijn God. Ze gaat toch niet vreemd met Phílip?

‘Clare, wat is er aan de hand?’ vraag ik opgewonden. Lange tijd is het stil, terwijl Clare vuurrood wordt. Niet te geloven! Eindelijk een schandaaltje op kantoor! En uitgerekend met Clare Edwards!

‘O, toe nou, Clare,’ fluister ik. ‘Tegen mij kun je het wel zeggen. Ik zal het niet verder vertellen.’ Ik buig me vol medeleven naar voren. ‘Misschien zou ik je zelfs wel kunnen helpen.’

‘Ja,’ zegt Clare, over haar gezicht wrijvend. ‘Dat is waar. Ik zou wel wat raad kunnen gebruiken. Ik begin last te krijgen van de druk.’

‘Begin bij het begin,’ zeg ik kalm, als een tante bij wie je al je ellende kwijt kan. ‘Wanneer is het allemaal begonnen?’

‘Goed, ik zal het je vertellen,’ fluistert Clare, en kijkt nerveus om zich heen. ‘Het was ongeveer zes maanden geleden.’

‘En wat is er gebeurd?’

‘Het begon allemaal op dat persreisje naar Schotland,’ zegt ze langzaam. ‘Ik was weg van huis… en zonder erbij na te denken, heb ik ja gezegd. Ik zal me wel vreselijk gevleid hebben gevoeld.’

‘Zo gaat het altijd,’ zeg ik wijs. God, dit is genieten.

‘Als Philip wist wat ik deed, zou hij razend worden,’ zegt ze wanhopig. ‘Maar het is gewoon zo makkelijk. Ik gebruik een andere naam – en niemand weet het!’

‘Je gebruikt een andere naam?’ vraag ik, onwillekeurig onder de indruk.

‘Verschillende,’ zegt ze en lacht even bitter. ‘Je hebt er waar100
schijnlijk wel eens een paar gezien.’ Ze slaakt een zucht. ‘Ik weet dat ik een risico neem – maar ik kan er niet mee ophouden. Om eerlijk te zijn, je raakt gewend aan het geld.’

Geld? Is ze prostituee?

‘Clare, wat ben je precies –’

‘Eerst was het alleen maar een stukje over hypotheken in de Mail,’ zegt ze, alsof ze me niet heeft gehoord.‘Ik dacht dat ik het wel aan kon. Maar toen werd ik gevraagd een uitgebreid stuk te schrijven over levensverzekeringen voor de Sunday Times. Toen kwam Pension and Portfolio aankloppen. En nu zijn het zo’n drie artikelen per week. Ik moet het allemaal in het geniep doen, proberen me normaal te gedragen…’ Ze zwijgt en schudt haar hoofd. ‘Soms kan ik er niet meer tegen. Maar ik kan gewoon geen nee meer zeggen. Ik zit eraan vast.’

Het is niet te geloven. Ze heeft het over werk. Werk! Alleen Clare Edwards zou zo’n teleurstelling kunnen zijn. En daar zat ik te denken dat ze een zwoele verhouding had, klaar om alle opwindende details te horen – en al die tijd was het gewoon dat saaie, ouwe…

En dan dringt er ineens iets tot me door wat ze net zei.

‘Zei je dat het goed betaalde?’ vraag ik langs mijn neus weg.

‘O, ja,’ zegt ze. ‘Ongeveer driehonderd pond per stukje. Zo konden we onze flat betalen.’

Driehonderd pond!

Negenhonderd pond per week. Godallemachtig!

Dit is het antwoord. Er is niets aan. Ik word freelance journalist, net als Clare, en verdien negenhonderd pond per week. Wat ik moet doen is een netwerk opbouwen en contacten leggen als ik ergens heen moet, in plaats van altijd achterin te zitten giechelen met Elly. Ik moet alle redacteuren van financiële bladen stevig de hand schudden en mijn naamkaartje duidelijk zichtbaar dragen in plaats van het meteen in mijn tas te stoppen, en hen dan discreet opbellen als ik met ideeën weer op kantoor kom. En dan krijg ik £900 per week. Ziezo!

Dus als ik op de persconferentie kom, speld ik mijn naamkaartje stevig op, neem een kop koffie (geen champagne – verdomme) en stap op Moira Channing van de Daily Herald af.

‘Hallo,’ zeg ik, met een naar ik hoop serieus knikje. ‘Becky Bloomwood, Successful Saving.’

‘Hallo,’ zegt ze, zonder enige belangstelling en keert zich weer naar de andere vrouwen in de groep. ‘Dus hebben we het tweede stel bouwvakkers weer laten komen, en die hebben we eens flínk de les gelezen.’

101

‘O, Moira, wat een ellende,’ zegt de andere vrouw. Ik tuur naar haar naamkaartje en zie dat zij Lavinia Bellimore is, freelance. Nou, het heeft geen zin op haar indruk te maken, zij is de concurrentie.

Ze keurt me trouwens geen blik waardig. De twee babbelen door over verbouwingen en schoolgeld, mij volledig negerend. Na een tijdje mompel ik: ‘Leuk kennis te maken’, en kruip weg. God, ik was vergeten hoe onaardig ze zijn. Maar het geeft niet. Ik moet gewoon iemand anders vinden.

Dus ga ik na een tijdje naar een lange vent toe die in zijn eentje staat en glimlach naar hem.

‘Becky Bloomwood, Successful Saving,’ zeg ik.

‘Geoffrey Norris, freelance,’ zegt hij, en laat me zijn naamkaartje zien. Wel allemachtig, het wemelt van de freelancers!

‘Voor wie schrijf je?’ vraag ik beleefd, met de gedachte dat ik in ieder geval misschien wat tips kan krijgen.

‘Dat hangt ervan af,’ zegt hij ontwijkend. Zijn ogen schieten voortdurend heen en weer en hij weigert mij aan te kijken.

‘Vroeger schreef ik voor Monetary Matters. Maar ze hebben me ontslagen.’

‘O, jee,’ zeg ik.

‘Dat zijn schoften daar,’ zegt hij, en drinkt zijn koffie op.

‘Schoften! Blijf bij ze uit de buurt. Dat is mijn advies.’

‘Goed, ik zal eraan denken!’ zeg ik vrolijk, wegschuivend. ‘Ik moet eigenlijk even…’ En ik draai me om en loop snel weg. Waarom raak ik altijd met halvegaren in gesprek?

Op dat moment gaat er een zoemer, en gaan de mensen hun plaats opzoeken. Weloverwogen loop ik naar de tweede rij, pak de glimmende brochure die op mijn stoel op me ligt te wachten, en haal mijn notitieboekje te voorschijn. Ik wou dat ik een bril droeg, dan zou ik er nog serieuzer uitzien. Ik ben net bezig in hoofdletters boven aan de bladzijde Lancering Sacrum Pensioenfonds neer te schrijven, als een man die ik nog nooit heb gezien naast me neerploft. Hij heeft slordig bruin haar en ruikt naar sigaretten, en kijkt met twinkelende, bruine ogen om zich heen.

‘Het is toch één grote grap?’ mompelt hij en kijkt me aan. ‘Al die opklopperij. Al die show.’ Hij gebaart om zich heen. ‘Jij trapt er toch niet in?’

O, God. Wéér een halvegare.

‘Absoluut niet,’ zeg ik beleefd en kijk naar zijn naamkaartje, maar ik zie er geen.

‘Blij het te horen,’ zegt de man, en schudt zijn hoofd. ‘Vuile vetzakken.’ Hij gebaart naar voren, waar drie mannen in dure 102
pakken achter de tafel gaan zitten. ‘Hén zal je het niet van vijftig pond per week zien doen, denk je wel?’

‘Nou… nee,’ zeg ik.‘Eerder vijftig pond per minuut.’ De man lacht waarderend.

‘Dat is een goeie. Misschien gebruik ik die wel.’ Hij steekt zijn hand uit. ‘Eric Foreman. Daily World.’

‘Daily World?’ zeg ik, onwillekeurig onder de indruk. Goh, de Daily World. Ik moet nu een geheimpje bekennen. Ik weet dat het maar een sensatieblad is, maar het is zo makkelijk te lezen, vooral als je in de trein zit. (Mijn armen moeten heel zwak zijn of zo, want als ik de Times vasthoud, gaan ze na een tijdje pijn doen. En dan raken alle pagina’s door de war. Het is een ramp.) En sommige van de artikelen in het vrouwenkatern zijn eigenlijk heel interessant.

Maar wacht even – ik moet de financieel redacteur van de Daily World toch ontmoet hebben? Dat is toch dat onbenullige mens dat Marjorie heet? Wie is deze vent dan?

‘Ik heb je nog nooit eerder gezien,’ zeg ik achteloos. ‘Ben je nieuw?’

Eric Foreman grinnikt.

‘Ik werk al tien jaar bij de krant. Maar meestal hou ik me niet met dat financiële gedoe bezig.’ Hij laat zijn stem zakken. ‘Ik ben hier om het ze een beetje lastig te maken, zo gezegd. De redactie heeft mij erbij gehaald voor een nieuwe campagne die we gaan voeren. “Kunnen We de Geldjongens Vertrouwen?”’

Hij práát zelfs met een sensatiebladstem.

‘Dat klinkt geweldig,’ zeg ik beleefd.

‘Zou kunnen, zou kunnen. Zolang ik door al dat technische gedoe heen kan komen.’ Hij trekt een lelijk gezicht. ‘Ik ben nooit goed in rekenen geweest.’

‘Ik zou me geen zorgen maken,’ zeg ik vriendelijk. ‘Je hoeft eigenlijk niet zoveel te weten. Je merkt gauw genoeg wat belangrijk is.’

‘Blij het te horen,’ zegt Eric Foreman. Hij kijkt naar mijn naamkaartje. ‘En jij bent…’

‘Rebecca Bloomwood, Successful Saving,’ zeg ik, zo innemend mogelijk.

‘Blij je te ontmoeten, Rebecca,’ zegt hij, en vist een visitekaartje uit zijn zak.

‘O, bedankt,’ zeg ik, terwijl ik haastig in mijn tas zoek naar mijn eigen visitekaartjes. Ja! denk ik triomfantelijk als ik het aan hem geef. Ik bouw relaties op bij de nationale kranten! Ik wissel visitekaartjes uit!

103

Op dat moment worden alle luidsprekers met een krassend geluid aangezet, en een meisje met donker haar bij het podium schraapt haar keel. Achter haar is een verlicht scherm, met de woorden sacrum pensioenfonds met een zonsondergang op de achtergrond.

Ik herinner me dit meisje nu. Ze deed heel hooghartig tegen me op een persconferentie vorig jaar. Maar Philip vindt haar aardig, omdat ze hem met kerst altijd een fles champagne stuurt, dus zal ik een aardig artikel moeten schrijven over dit nieuwe pensioenplan.

‘Dames en heren,’ zegt ze.‘Mijn naam is Maria Freeman, en het is mij een genoegen u allen welkom te heten bij de lancering van het Sacrum Pensioenprogramma. Dit is een vernieuwende reeks producten die erop is gericht flexibiliteit en veiligheid te combineren met de krachtige prestaties die u van Sacrum gewend bent.’

Er verschijnt een grafiek op het scherm voor ons, met een kronkelende rode streep die boven en onder een dunnere zwarte loopt.

‘Zoals grafiek 1 aantoont,’ zegt Maria Freeman vol overtuiging, terwijl ze op de kronkelende rode streep wijst, ‘heeft ons UK Ondernemingsfonds het voortdurend beter gedaan dan de rest van de fondsen in die sector.’

‘Hmm,’ mompelt Eric Foreman tegen me, terwijl hij met gefronst voorhoofd naar zijn brochure kijkt. ‘Wat is hier dan aan de hand? Ik heb een gerucht gehoord dat Sacrum het niet al te best deed.’ Hij wijst met een vinger naar de grafiek. ‘Maar moet je dit zien. De beste in zijn sector.’

‘Ja, dat klopt,’ mompel ik terug. ‘En welke sector zou dat dan zijn? De Onzin Beleggingssector? De Raak Al Je Geld Kwijtsector?’

Eric Foreman kijkt me aan en zijn mond vertrekt even.

‘Je denkt dat ze met hun cijfers hebben geknoeid?’ fluistert hij.

‘Het is niet echt knoeien,’ leg ik uit. ‘Ze vergelijken zichzelf gewoon met degenen die het slechter doen dan zij, en dan noemen ze zichzelf de winnaar.’ Ik wijs naar de grafiek in de brochure. Ze hebben niet nader gespecificeerd wat die zogenaamde sector is.’

‘Niet te geloven,’ zegt Eric Foreman, en kijkt op naar het Sacrum-team dat op het podium zit. ‘Wat een uitgekookte schoften, hè?’

Die man heeft er nog geen idee van. Ik heb bijna met hem te doen.

104

Maria Freeman zeurt weer verder, en ik onderdruk een geeuw. Het probleem als je vooraan zit, is dat je moet doen of je geïnteresseerd bent en aantekeningen maakt. ‘Pensioenen,’

schrijf ik, en onderstreep het woord zwierig. Dan maak ik een wijnrank van de streep en begin er trosjes druiven en bladeren aan te tekenen.

‘Zo dadelijk zal ik u Mike Dillon voorstellen, het hoofd van het beleggingsteam, en hij zal u wat van hun werkwijze vertellen. Intussen, als u vragen hebt…’

‘Ja,’ zegt Eric Foreman.‘Ik heb een vraag.’ Ik kijk op van mijn wijnrank, lichtelijk verbaasd.

‘Ja?’ Maria Freeman glimlacht liefjes naar hem.‘En u bent…’

‘Eric Foreman, Daily World. Ik zou graag willen weten hoeveel u allemaal betaald krijgt?’ Hij gebaart met zijn hand naar de tafel.

‘Wat?’ Maria Freeman krijgt een kleur – en hervindt haar kalmte. ‘O, u bedoelt onkosten. Daar hebben we het…’

‘Ik bedoel geen onkosten,’ zegt Eric Foreman. ‘Ik bedoel, hoeveel-krijgen-jullie-betaald? Jij, Mike Dillon.’ Hij wijst naar hem met zijn vinger. ‘Wat vang jij? In de zes cijfers, nietwaar?

En als je je bedenkt wat een rámp de prestaties van Sacrum het afgelopen jaar waren – had je dan niet op straat moeten staan?’

Ik ben absoluut met stomheid geslagen. Ik heb nog nooit zoiets gezien op een persconferentie. Nooit!

Er heerst lichte opschudding aan de tafel, en dan buigt Mike Dillon zich naar voren naar zijn microfoon.

‘Als we door zouden kunnen gaan met de presentatie,’ zegt hij, ‘en… en de andere vragen tot straks kunnen bewaren.’ Hij ziet er beslist ongemakkelijk uit.

‘Nog één ding,’ zegt Eric Foreman. ‘Wat zou je zeggen tegen een van onze lezers die heeft belegd in jullie Veilige Vooruitzichtenplan en tien mille is kwijtgeraakt?’ Hij kijkt even naar mij en knipoogt. ‘Zouden jullie hem zo’n fijne, geruststellende grafiek laten zien? Tegen hem zeggen dat jullie aan de top van de sector staan?’

O, dit is fantastisch! Alle mensen van Sacrum zien eruit alsof ze door de grond willen zakken.

‘Er is destijds een persbericht over Veilige Vooruitzichten uitgegeven,’ zegt Maria en glimlacht ijzig naar Eric. ‘Maar deze persconferentie beperkt zich tot het onderwerp van het nieuwe pensioenplan. Als u zou kunnen wachten tot de presentatie voorbij is…’

105

‘Maak je geen zorgen,’ zegt Eric Foreman kalm. ‘Ik blijf niet zitten om die onzin aan te horen. Ik denk dat ik alles al heb wat ik nodig heb.’ Hij staat op en grijnst naar me. ‘Leuk je te ontmoeten, Rebecca,’ zegt hij. ‘En bedankt.’ Hij steekt zijn hand uit en ik geef hem een hand, zonder precies te weten wat ik doe. En dan, terwijl iedereen zich omdraait op zijn stoel en begint te fluisteren, loopt hij de rij langs en verlaat de zaal.

‘Dames en heren,’ zegt Maria Freeman, met twee vuurrode vlekken op haar wangen. ‘Vanwege deze… deze storing, zullen we een korte pauze houden voor we verdergaan. Neemt u alstublieft een kopje thee of een kop koffie. Dank u.’ Ze zet de microfoon af, stapt van het podium af en loopt haastig naar het groepje Sacrumpersoneel.

‘Je had hem nóóit binnen mogen laten!’ hoor ik een van hen zeggen.

‘Ik wist niet wie hij was!’ antwoordt Maria verdedigend. ‘Hij zei dat hij correspondent was van Wall Street Journal!’

Nou, dit lijkt er meer op! Ik heb niet zoveel opwinding meer gezien sinds Alan Derring van de Daily Investor opstond bij een persconferentie van Provident Assurance en tegen iedereen zei dat hij vrouw werd en wilde dat we hem Andrea noemden.

Ik loop naar achteren om nog een kop koffie te halen, en zie Ellen bij de koffietafel staan. Prachtig. Ik heb Ellen in geen tijden gezien.

‘Hallo,’ lacht ze.‘Ik mag je nieuwe vriend wel. Heel vermakelijk.’

‘Ik weet het!’ zeg ik opgetogen. ‘Is hij niet tof?’ Ik pak een dure bonbon gewikkeld in goudfolie, en geef mijn kopje aan de serveerster om het nog eens vol te schenken. Dan pak ik nog een paar bonbons en stop ze in mijn tas. (Het heeft geen zin ze te laten liggen.)

Om ons heen wordt opgewonden gepraat. De mensen van Sacrum staan nog steeds in een groepje vooraan. Dit is geweldig. We zullen uren kunnen kletsen.

‘Luister eens,’ zeg ik tegen Elly. ‘Heb je de laatste tijd nog gesolliciteerd?’ Ik neem een slokje koffie. ‘Want ik zag er laatst een voor New Woman in de Media Guardian, en ik had je willen bellen. Er stond dat het een vereiste was enige ervaring te hebben met –’

‘Becky,’ valt Elly me met een vreemde stem in de rede, ‘je weet naar welke baan ik heb gesolliciteerd.’

‘Wat?’ Ik staar haar aan. ‘Niet die baan van fondsbeheerder. 106

Maar dat was niet serieus. Dat was alleen om je onderhandelingspositie te verbeteren.’

‘Ik heb hem genomen,’ zegt ze, en ik kijk haar geschokt aan. Plotseling komt er een stem van het podium, en we kijken allebei op.

‘Dames en heren,’ zegt Maria. ‘Als u uw plaatsen weer zou willen innemen…’

Het spijt me, maar ik kan daar niet weer gaan zitten. Ik móet dit horen.

‘Kom mee,’ zeg ik snel tegen Elly. ‘We hoeven niet te blijven. We hebben onze info voor de pers. Laten we ergens gaan lunchen.’

Het is even stil – en gedurende een afschuwelijk moment denk ik dat ze Nee gaat zeggen, dat ze wíl blijven en luisteren naar pensioenen. Maar dan lacht ze en pakt mijn arm – en tot duidelijk ongenoegen van het meisje bij de deur, walsen we de zaal uit.

Er is een Café Rouge om de hoek, en we gaan meteen naar binnen en bestellen een fles witte wijn. Ik verkeer nog in een lichte shocktoestand, om je de waarheid te zeggen. Elly Granger word fondsbeheerder bij Wetherby. Ze gaat me verlaten. Ik zal niemand meer hebben om mee te spelen.

En hoe kán ze? Allemachtig, ze wilde schoonheidsredactrice worden bij Marie-Claire!

‘En – wat heeft de doorslag gegeven?’ vraag ik behoedzaam als onze wijn wordt gebracht.

‘O, ik weet het niet,’ zegt ze met een zucht. ‘Ik dacht steeds

– wat ben ik aan het doen? Je weet wel, ik solliciteer steeds maar naar al die topbanen in de journalistiek, en ik word niet eens uitgenodigd voor een gesprek…’

‘Uiteindelijk zou je er wel een hebben gekregen,’ zeg ik vol overtuiging. ‘Dat weet ik zeker.’

‘Misschien,’ zegt ze. ‘Of misschien niet. En intussen schrijf ik over al dat saaie, financiële gedoe – en plotseling dacht ik, waarom niet de brui eraan geven en saaie, financiële zaken dóen?

Dan heb ik in ieder geval een echte carrière.’

‘Je had een echte carrière!’

‘Nee, niet waar. Ik was hopeloos! Ik liep doelloos rond te scharrelen, zonder werkplan, zonder vooruitzichten–’ Elly zwijgt als ze mijn gezicht ziet.‘Ik bedoel, ik was heel anders dan jij,’ voegt ze er haastig aan toe. ‘Jij hebt de zaak veel meer op een rijtje dan ik had.’

107

Op een rijtje? Houdt ze me voor de gek?

‘En wanneer begin je?’ vraag ik, om het over iets anders te hebben – want eerlijk gezegd, ben ik een beetje ondersteboven door dit alles. Ik heb geen werkplan, ik heb geen vooruitzichten. Misschien ben ik ook hopeloos. Misschien moet ik ook eens over mijn carrière nadenken. O, God, wat is dit deprimerend. Mijn werk klinkt zo fantastisch en opwindend als ik erover vertel tegen de buren. Maar nu geeft Elly me het gevoel dat ik een volslagen mislukkeling ben.

‘Volgende week,’ zegt Elly, en neemt een slok wijn. ‘Ik ga op het kantoor aan Silk Street werken.’

‘O, mooi,’ zeg ik sip.

‘En ik moest massa’s nieuwe kleren kopen,’ voegt ze eraan toe, en trekt even een gezicht. ‘Ze zien er allemaal tiptop uit bij Wetherby’s.’

Nieuwe kleren? Nieuwe kléren? Goed, nu ben ik écht jaloers.

‘Ik ben naar Karen Millen gegaan en heb de zaak bijna leeggekocht,’ zegt ze, terwijl ze een gemarineerde olijf in haar mond stopt. ‘Ik heb bijna duizend pond uitgegeven.’

‘Lieve hemel,’ zeg ik, enigszins geplet. ‘Duizend pond, in één keer?’

‘Ja, ik moest wel,’ zegt ze verontschuldigend.‘En trouwens, ik verdien nu meer.’

‘O, ja?’

‘Ja,’ zegt ze, en lacht even. ‘Een heleboel meer.’

‘Hoeveel ongeveer?’ vraag ik, brandend van nieuwsgierigheid.

‘Ik begin met veertigduizend,’ zegt ze, en haalt nonchalant haar schouders op. ‘Daarna, wie weet? Wat ze zeiden is…’

En ze begin te praten over carrière-opbouw en ladders en bonussen. Maar ik hoor er geen woord van, ik ben te verbijsterd. Veertigduizend?

Véértigduizend? Maar ik verdien maar–Moet ik je eigenlijk wel vertellen hoeveel ik verdien? Is het niet zoiets als je geloof, iets waar je niet over praat in beschaafd gezelschap? Of misschien mogen we tegenwoordig allemaal over geld praten. Suze zou dat wel weten.

Ach, wat doet het er ook toe.Alle andere dingen weet je toch ook? De waarheid is, dat ik £21.000 verdien. En ik dacht dat dat veel was! Ik herinner me nog heel goed dat ik, toen ik van baan veranderde, van £18.000 naar £21.000 ging, en ik dacht dat ik het helemaal gemaakt had. Ik was er zo opgewonden over, dat 108
ik eindeloos lijsten maakte met wat ik zou kopen van al dat extra geld. Maar nu klinkt het of het niets is. Ik zou veertigduizend moeten verdienen, net als Elly, en al mijn kleren bij Karen Millen moeten kopen. Mijn leven is een volslagen ramp. Terwijl ik naar kantoor terugloop, zit ik behoorlijk in de put. Misschien zou ik de journalistiek op moeten geven en ook fondsbeheerder moeten worden. Of handelsbankier. Die verdienen toch een aardige duit? Misschien zou ik bij Goldman Sachs kunnen gaan werken of zo. Die verdienen toch ongeveer een miljoen per jaar? God, dat zou geweldig zijn. Een miljoen per jaar. Ik vraag me af hoe je aan zo’n baan komt. Maar aan de andere kant… wíl ik echt bankier worden? De kleren-van-Karen-Millen-kant ervan lijkt me wel wat. Ik denk zelfs dat dat me heel goed zou afgaan. Maar van de rest weet ik het niet zo zeker. De vroeg-opstaan-en vreselijk-hard-werkenkant. Niet dat ik lui ben of zo – maar ik vind het heel fijn dat ik

’s middags bij Image Store kan gaan zitten, of de kranten door kan bladeren omdat ik zogenaamd research aan het doen ben, en niemand die er wat van zegt. Ik denk niet dat Elly dat vaak zal kunnen doen in haar nieuwe baan. Eigenlijk klinkt het allemaal nogal eng. Hmm.Was er maar een manier waarop ik al die mooie kleren zou kunnen krijgen – zonder dat enge werk te hoeven doen. Het één, maar niet het ander. Was er maar een manier… Mijn ogen gaan in het voorbijgaan automatisch naar alle etalages, kijken wat er te zien is – en plotseling blijf ik staan. Dit is een teken van God. Dat moet wel.

Ik sta voor Ally Smith – waar een paar prachtige lange jassen in de etalage staan – en er hangt een met de hand geschreven bordje voor de ruit van de deur. ‘Gevraagd. Verkoopsters voor de zaterdag. Inlichtingen binnen.’

Ik begin bijna te beven als ik naar het bordje kijk. Het is alsof ik door de bliksem ben getroffen, of zo. Waarom heb ik daar in vrédesnaam niet eerder aan gedacht? Het is gewoon geniaal. Ik neem een baantje voor de zaterdag! Ik ga in een kledingzaak werken! Op die manier verdien ik massa’s geld én ik krijg korting op alle kleding! En laten we eerlijk zijn, in een winkel werken moet toch makkelijker zijn dan fondsbeheerder worden?

Je hoeft alleen maar wat rond te lopen en te vragen ‘Kan ik u helpen?’ Ik denk zelfs dat het heel leuk is, want terwijl ik de klanten help, kan ik al mijn eigen kleren uitzoeken. Dan zal ik betááld worden om te gaan winkelen!

109

Dit is helemaal te gek, denk ik, terwijl ik met een vriendelijke glimlach op mijn gezicht de winkel binnenga. Ik wíst dat er iets goeds zou gebeuren vandaag. Ik voelde het gewoon. Een halfuur later kom ik naar buiten met een nog bredere glimlach op mijn gezicht. Ik heb een baantje! Ik heb een baantje voor de zaterdag! Ik ga elke zaterdag werken van halfnegen tot halfzes, en ik krijg £4,80 per uur, en 10 procent op alle kleding!

En na drie maanden gaat het omhoog naar 20 procent! Al mijn geldzorgen zijn voorbij.

Goddank was het een rustige middag. Ze lieten me meteen het sollicitatieformulier invullen, en Danielle, de manager, had meteen een gesprek met me. Eerst keek ze een beetje aarzelend – vooral toen ik zei dat ik een volledige baan had als financieel journalist, en dit deed om aan extra geld en kleren te komen. ‘Je zult hard moeten werken,’ zei ze steeds maar. ‘Besef je dat? Je zult heel hard moeten werken.’ Maar ik denk dat ze van gedachten veranderde toen we over de voorraad begonnen te praten. Ik ben dol op de dingen van Ally Smith – dus natuurlijk wist ik de prijs van alle artikelen in de winkel en of ze iets dergelijks hebben bij Jigsaw of French Connection. Uiteindelijk keek Danielle me een beetje vreemd aan en zei: ‘Nou, je bent kennelijk dol op kleren.’ En toen gaf ze me de baan! Ik kan niet wachten. Ik begin zaterdag. Is het niet geweldig?

Als ik weer op kantoor kom, ben ik helemaal in de wolken door mijn succes. Ik kijk om me heen – en plotseling lijkt dit alledaagse kantoorleven veel te saai en beperkt voor een creatieve geest als de mijne. Ik hoor hier niet, tussen duffe stapels persberichten en grimmig tikkende computers. Ik hoor daar buiten, tussen de heldere lampen en de kasjmier vesten van Ally Smith. Misschien ga ik wel volledig in de kleding werken, denk ik, terwijl ik weer achter mijn bureau ga zitten. Misschien begin ik wel mijn eigen keten van kledingzaken! God, ja. Ik word een van die mensen uit artikelen over ongelooflijk succesvolle ondernemers. ‘Becky Bloomwood werkte als financieel journalist toen ze het originele concept van de Bloomwood-keten bedacht. Met succesvolle vestigingen in het hele land, kreeg ze het idee op een dag toen ze –’

De telefoon gaat en ik neem hem op.

‘Ja?’ zeg ik afwezig. ‘Met Rebecca Bloomwood.’ Ik voeg er bijna aan toe: ‘Van de Bloomwood-keten’, maar dat is misschien een beetje prematuur.

‘Miss Bloomwood, met Derek Smeath van de Endwich Bank.’

110

Wát? Ik ben zo geschokt dat ik de telefoon kletterend op mijn bureau laat vallen en rond moet tasten om hem op te pakken. Intussen bonkt mijn hart als een konijn. Hoe weet Derek Smeath waar ik werk? Hoe is hij aan mijn nummer gekomen?

‘Gaat het?’ vraagt Clare Edwards nieuwsgierig.

‘Ja,’ hijg ik. ‘Ja, prima.’

En nu kijkt ze naar me. Nu kan ik niet de telefoon gewoon neerleggen en doen of het verkeerd verbonden was. Ik moet met hem praten. Goed, ik zal heel kortaf en opgewekt doen en proberen zo snel mogelijk van hem af te komen.

‘Hallo!’ zeg ik in de telefoon. ‘Neem me niet kwalijk! Ik was net heel druk bezig met iets anders. U weet hoe dat gaat!’

‘Miss Bloomwood, ik heb u een aantal brieven geschreven,’

zegt Derek Smeath. ‘En op geen ervan heb ik een bevredigend antwoord gekregen.’

Onwillekeurig krijg ik een kleur, voel ik. O, God, hij klinkt echt nijdig. Dit is vreselijk. Welk recht heeft hij mijn dag te komen verpesten? ‘Ik heb het heel druk gehad, ben ik bang,’

zeg ik. ‘Mijn… mijn tante is heel erg ziek geweest. Ik moest bij haar blijven logeren. U begrijpt het wel.’

‘Ja,’ zegt hij. ‘Maar niettemin –’

‘En toen is ze overleden,’ voeg ik eraan toe.

‘Het spijt me dat te horen,’ zegt Derek Smeath. Hij klinkt níet of het hem spijt. ‘Maar dat verandert niets aan het feit dat uw huidige rekening een tekort heeft van…’

Heeft die man geen hart? Terwijl hij begint te praten over balansen en bankschulden en overeenkomsten, ga ik hard aan iets anders zitten denken om niets te horen wat me van streek zal maken. Ik staar naar het houtfineer op mijn bureau, terwijl ik me afvraag of ik zou kunnen doen of de hoorn per ongeluk weer op de telefoon valt. O, God, wat is dit vreselijk. Wat moet ik doen? Wat moet ik doen?

‘En als de situatie niet wordt opgelost,’ zegt hij streng,‘ben ik bang dat ik gedwongen zal zijn om–’

‘Het is oké,’ hoor ik mezelf hem in de rede vallen.‘Het is oké, want… ik krijg binnenkort wat geld.’ Terwijl ik het zeg, voel ik mijn wangen vuurrood worden van schaamte. Maar ik bedoel, wat moet ik anders doen? Ik moet íets zeggen, anders laat hij me nooit met rust.

‘O, ja?’

‘Ja,’ zeg ik, en slik.‘Mijn tante… mijn tante heeft me wat geld nagelaten in haar testament.’

En dat is zo’n beetje bijna waar. Ik bedoel, natuurlijk zou tan111
te Ermintrude me wat geld hebben nagelaten. Per slot van rekening was ik toch haar lievelingsnichtje? Heeft iemand anders Denny en George-sjaals voor haar gekocht? ‘Ik krijg het over een paar weken,’ voeg ik er volledigheidshalve aan toe. ‘Duizend pond.’

Dan besef ik dat ik er £10.000 van had moeten maken – dat zou echt indruk op hem hebben gemaakt. Nou ja, nu is het te laat.

‘U wilt zeggen dat u over twee weken een cheque van £1000
op uw rekening stort,’ zegt Derek Smeath.

‘Eh… ja,’ zeg ik, na een korte stilte. ‘Dat denk ik wel.’

‘Ik ben blij het te horen,’ zegt hij.‘Ik heb een aantekening van ons gesprek gemaakt, miss Bloomwood, en ik verwacht maandag 27 maart £1000 op uw rekening gestort te zien.’

‘Goed,’ zeg ik overmoedig. ‘Is dat het?’

‘Voorlopig wel. Tot ziens, miss Bloomwood.’

‘Tot ziens,’ zeg ik, en leg de telefoon neer.

Goddank. Die ben ik kwijt.

112

Brompton’s Store
afdeling rekeninghouders

1 Brompton Street

Londen SW4 7TH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

2 Burney Rd

Londen SW6 8FD

10 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

Wij danken u voor het snelle terugzenden van de getekende cheque van £43.

Hoewel de cheque getekend is, is hij helaas gedateerd op 14 februari 2200. Ongetwijfeld een vergissing uwerzijds. Brompton’s Store kan geen gepostdateerde cheques als betaling accepteren, en ik stuur hem u dus terug met het verzoek ons een getekende cheque terug te sturen, gedateerd met de dag van de ondertekening.

U kunt ook contant betalen of door middel van de bijgevoegde girobetaalkaart. Te uwer informatie is een brochure bijgesloten. Ik verwacht binnenkort uw betaling te ontvangen. Hoogachtend,

John Hunter

Manager Afdeling Rekeninghouders

113

9

Als ik die avond thuiskom, ligt er een stapel post voor me in de hal – maar daar kijk ik niet naar omdat mijn pak van de thuiswerkfirma is gekomen! Ik moest er £100 voor betalen, wat me vrij duur lijkt, maar kennelijk levert het je £300 op met maar een paar uur werken. In het pak zit een folder met foto’s van mensen die een vermogen verdienen met thuiswerk – en sommigen van hen verdienen honderdduizend per jaar! Ik ga me afvragen waar ik eigenlijk mee bezig ben, als journalist.

Dus ga ik na het eten voor EastEnders zitten en maak de doos open. Suze is er vanavond niet, dus is het rustig en kan ik me makkelijk concentreren.

‘Welkom bij het best bewaarde geheim in Engeland…’ staat er in de folder. ‘De Leuke Lijstjes-thuiswerkfamilie! Voeg u bij de andere leden en verdien £££ terwijl u lekker thuiszit. Onze gemakkelijk te volgen instructies zullen u helpen meer geld te gaan verdienen dan u ooit van uw leven hebt gedaan. Misschien gaat u uw verdiensten gebruiken om een auto te kopen, of een boot – of om een bijzonder iemand te verwennen. En vergeet niet – het is geheel aan u hoeveel u verdient!’

Ik ben helemaal in de ban. Waarom heb ik dit in vredesnaam niet eerder gedaan? Dit is een fantástisch concept! Ik werk twee weken ongelooflijk hard, dan betaal ik al mijn schulden af, ga met vakantie, koop massa’s nieuwe kleren. God, ik kan niet wachten.

Ik begin de verpakking open te scheuren, en ineens valt er een stapel reepjes stof op de grond. Sommige zijn effen, en sommige gebloemd. Die gebloemde zijn eigenlijk heel lelijk –
maar ach, wat geeft dat? Ik hoef alleen de lijstjes maar te maken en het geld te innen. Ik zoek de instructies en vind ze onder een stapel stukjes karton. En inderdaad, het is ongelooflijk eenvoudig. Wat je moet doen, is vulling op het kartonnen 114
lijstje plakken, de stof eroverheen doen voor dat luxe, beklede effect, daarna koord op de achterkant plakken om de naad te verbergen. En dat is het! Het is doodeenvoudig en je krijgt

£2 per lijstje. Er zitten er 150 in het pak – dus als ik er een week lang dertig per avond doe, heb ik zomaar driehonderd pond verdiend in mijn vrije tijd!

Goed, laten we beginnen. Lijstje, vulling, lijm, stof, koord. O, God. O, Gód. Wie heeft die verrekte dingen ontworpen? Er is gewoon niet genoeg stof om over de lijst en de vulling te doen. Of je moet het in ieder geval heel erg uitrekken – en de stof is zó dun, dat het scheurt. Ik heb lijm aan het kleed gesmeerd, en ik heb twee van de kartonnen lijstjes verbogen door eraan te trekken, en het enige lijstje dat ik af heb, ziet er heel bobbelig uit. En ik ben al…

Ik geeuw, kijk op de klok en schrik. Het is halftwaalf, wat betekent dat ik al drie uur bezig ben. En in die tijd heb ik één lelijk uitziend lijstje gemaakt dat ze vast niet zullen accepteren en ik heb er twee verpest. Ik kan die ellendige dingen niet meer zien. Wat moeten mensen eigenlijk met van die stomme, beklede fotolijstjes?

Op dat moment gaat de deur open en is Suze terug.

‘Hallo!’ zegt ze, de zitkamer binnenkomend. ‘Leuke avond gehad?’

‘Niet echt,’ begin ik knorrig. ‘Ik heb die dingen zitten maken…’

‘Ach, geeft niet,’ zegt ze dramatisch.‘Want raad eens? Je hebt een stille aanbidder.’

‘Wat?’ zeg ik, verbaasd.

‘Er is iemand die echt dol op je is,’ zegt ze, terwijl ze haar jas uittrekt. ‘Dat heb ik vanavond gehoord. Je raadt nooit wie!’

Luke Brandon schiet door mijn hoofd voor ik er iets aan kan doen. Wat belachelijk. En hoe zou Suze daar trouwens achter gekomen moeten zijn? Stom idee. Heel stom. Onmogelijk. Ze zou hem tegengekomen kunnen zijn in de bioscoop, fluisteren mijn hersens. Per slot van rekening kent ze hem toch? En hij zou gezegd kunnen hebben…

‘Het is mijn neef!’ zegt ze triomfantelijk. ‘Tarquin. Hij vindt je écht heel leuk.’

O, lieve hemel.

‘Hij is heimelijk een beetje verliefd op je,’ gaat ze tevreden verder. ‘Eigenlijk al sinds hij je voor het eerst heeft ontmoet!’

‘Zó heimelijk is het niet…’ begin ik sarcastisch, maar als Suze 115
verbaasd opkijkt, hou ik mijn mond. Per slot van rekening wil ik haar gevoelens niet kwetsen.

‘Dus je weet het al?’ vraagt ze.

‘Ach,’ zeg ik, en haal mijn schouders op. Wat kan ik zeggen?

Ik kan haar niet vertellen dat ik haar geliefde neef een engerd vind. Dus in plaats daarvan begin ik te peuteren aan de stof van het fotolijstje voor me, en er verschijnt een blije glimlach op het gezicht van Suze.

‘Hij is echt dol op je!’ zegt ze.‘Ik heb gezegd dat hij je gewoon moet opbellen en mee uit moet vragen. Dat zou je toch niet erg vinden?’

‘Natuurlijk niet,’ zeg ik zwakjes.

‘Zou dat niet enig zijn?’ zegt Suze.‘Als jullie zouden trouwen, zou ik bruidsmeisje kunnen zijn!’

‘Ja,’ zeg ik, en dwing mezelf blij te glimlachen. ‘Enig.’

Wat ik zal doen, denk ik, is iets afspreken, alleen om beleefd te zijn – en dan op het laatste moment afzeggen. En hopelijk zal Tarquin terug moeten naar Schotland of zo, en dan kunnen we het verder vergeten.

Maar om eerlijk te zijn, zit ik er absoluut niet op te wachten. Nu heb ik twee redenen om bang te zijn als de telefoon gaat. Maar tot mijn opluchting wordt het zaterdag zonder dat ik iets van Tarquin heb gehoord. Nóch van Derek Smeath. Iedereen laat me eindelijk met rust zodat ik mijn leven weer kan oppakken!

Wat iets minder positief is, is dat ik van plan was deze week 150 lijstjes te maken – maar tot nu toe heb ik er nog maar drie gemaakt, en ze zien er geen van alle zo uit als die op het plaatje. In de ene zit niet genoeg vulling, van een is de hoek niet helemaal bedekt, en de derde heeft een lijmvlek aan de voorkant, die er niet uit wil. Ik begrijp gewoon niet waarom ik het zo moeilijk vind. Sommige mensen maken wekelijks honderden van die dingen, zonder enige moeite. Mrs. S. uit Ruislip gaat zelfs elk jaar met haar familie een cruise maken van haar verdiensten. Waarom kunnen zij het wel en ik niet? Ik bedoel, het is echt deprimerend. Ik ben toch een slimme meid? Allemachtig, ik ben afgestudeerd. Maar het geeft niet, zeg ik tegen mezelf. Vandaag begin ik in mijn nieuwe baan bij Ally Smith – dus verdien ik daar in ieder geval wat extra geld.

Ik ben er heel opgetogen over. Hier begint een heel nieuwe carrière in de mode! Ik neem uitgebreid de tijd om een chique 116
outfit te kiezen voor mijn eerste dag – en besluit uiteindelijk tot een zwarte pantalon van Jigsaw, een kasjmier (nou ja, half kasjmier) T-shirt en een roze omslagdoek die inderdaad van Ally Smith kwam.

Ik ben heel tevreden over mijn uiterlijk, en ik verwacht dat Danielle een waarderende opmerking zal maken als ik bij de winkel aankom, maar het lijkt haar niet eens op te vallen. Ze zegt alleen maar: ‘De pantalons en T-shirts liggen in de voorraadkamer. Pak je maat en verkleed je maar in de paskamer.’

O, ja. Nu ik eraan denk, alle verkoopsters bij Ally Smith dragen dezelfde kleding. Bijna als een… nou, een uniform, denk ik. Met tegenzin ga ik me verkleden en bekijk mezelf in de spiegel

– en om je de waarheid te zeggen, ik ben teleurgesteld. Die grijze pantalon staat me eigenlijk niet, en het T-shirt is gewoon saai. Ik kom bijna in de verleiding Danielle te vragen of ik iets anders mag uitzoeken om aan te trekken – maar ze ziet eruit of ze het heel druk heeft, dus zeg ik niets. Misschien zal ik volgende week even met haar praten. Maar ook al bevalt de kleding me niet, ik voel toch een lichte opwinding als ik de winkel binnenstap. De lampen schijnen helder; de vloer is glimmend gepoetst; er speelt muziek en er hangt iets verwachtingsvols in de lucht. Het is bijna alsof je artiest bent. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en mompel: ‘Wat kan ik voor u doen?’ Of misschien moet het zijn:‘Kan ik u helpen?’ Ik zal de meest charmante verkoopster zijn die er bestaat, besluit ik. De mensen zullen hierheen komen alleen om door mij geholpen te worden, en ik zal een fantastische verstandhouding hebben met alle klanten. En dan kom ik in de Evening Standard in een of andere spitsvondige rubriek over populaire winkels. Misschien krijg ik zelfs mijn eigen tvprogramma. Niemand heeft me nog verteld wat ik moet doen, dus – initiatief tonend, heel goed – loop ik naar een vrouw met blond haar, die met de kassa bezig is, en zeg: ‘Zal ik het gauw even proberen?’

‘Wat?’ zegt ze, zonder op te kijken.

‘Ik kan toch beter leren hoe ik met de kassa moet omgaan?

Voor de klanten komen?’

Dan kijkt de vrouw wel op en, tot mijn verbazing, barst ze in lachen uit.

‘Aan de kassa? Je denkt dat je meteen aan de kassa komt?’

‘O,’ zeg ik, licht blozend. ‘Nou ja, ik dacht…’

‘Je bent nog maar een beginneling,’ zegt ze. ‘Jij komt niet in 117
de buurt van de kassa. Ga maar met Kelly mee. Zij zal je laten zien wat je vandaag moet doen.’

Jumpers opvouwen. Stomme jumpers opvouwen. Dat is wat ik hier moet doen. Achter klanten aanlopen die vesten hebben bekeken en ze verkreukeld weer hebben neergelegd, en die weer netjes opvouwen. Tegen elf uur ben ik volkomen uitgeput

– en om eerlijk te zijn, heb ik het helemaal niet naar mijn zin. Weet je hoe deprimerend het is een vest precies op de Ally Smith-manier op te vouwen en op de plank terug te leggen, allemaal netjes op een rij – alleen om te zien hoe iemand het er achteloos weer afpakt, bekijkt, een lelijk gezicht trekt en terugkwakt? Je wilt tegen hen schreeuwen: laat liggen als je niet van plan bent het te kopen! Ik zag één meisje zelfs een vest pakken dat precies hetzelfde was als ze al aan had! Ik bedoel maar, die is toch niet goed wijs!

En ik krijg ook de kans niet om een praatje te maken met de klanten. Het is alsof ze door je heen kijken als je verkoopster bent. Niemand heeft me ook maar één interessante vraag gesteld, zoals ‘Past deze blouse bij deze schoenen?’ of ‘Waar kan ik een mooie zwarte rok vinden beneden de £60?’ Daar zou ik dólgraag antwoord op geven. Maar de enige dingen die me zijn gevraagd, zijn ‘Is er een toilet?’ en ‘En waar is de dichtstbijzijnde geldautomaat?’ Ik heb nog met niemand een verstandhouding opgebouwd. O, wat is het deprimerend. Het enige wat me overeind houdt is een rek met afgeprijsde artikelen achter in de winkel. Ik schuif er steeds weer heen en kijk naar een spijkerbroek met een zebra-print, die is afgeprijsd van £190 naar £90. Ik herinner me die spijkerbroek. Ik heb hem zelfs aangepast. En daar hangt hij zomaar – afgeprijsd. Ik kan mijn ogen er gewoon niet van afhouden. En het is zelfs maat 38. Mijn maat.

Ik bedoel, ik weet dat ik eigenlijk geen geld mag uitgeven –
maar dit is echt uniek. Het is de meest geweldige spijkerbroek die je ooit hebt gezien. En £90 is níets voor een echt goede spijkerbroek. Als je bij Gucci was, zou je minstens £500 moeten betalen. O God, ik wil hem hebben. Ik wíl hem hebben. Ik sta er net achterin voor de honderdste keer naar te kijken, als Danielle aan komt lopen en ik wat schuldbewust opschrik. Maar ze zegt alleen maar: ‘Kun je nu bij de paskamers gaan werken? Sarah zal je wegwijs maken.’

Geen jumpers meer opvouwen! Goddank!

118

Tot mijn opluchting is het bij de paskamers veel leuker. Ally Smith heeft heel mooie paskamers, heel ruim en allemaal afzonderlijke hokjes, en mijn taak is bij de ingang te staan en te controleren hoeveel stuks de mensen meenemen. Het is echt interessant te zien wat de mensen gaan passen. Een meisje koopt mássa’s dingen, en zegt steeds weer dat ze zich van haar vriendje suf mocht kopen voor haar verjaardag, en dat hij zou betalen.

Huh.Wie het breed heeft, laat het breed hangen. Maar ach, ik verdien in ieder geval geld. Het is halftwaalf, hetgeen betekent dat ik tot nu toe… £14,40 heb verdiend. Dat is toch niet slecht?

Daar zou ik leuk wat make-up voor kunnen kopen.

Alleen ben ik niet van plan dit geld aan make-up te verspillen. Natuurlijk niet – daarom ben ik toch niet hier? Ik zal heel verstandig zijn. Wat ik ga doen, is die zebraprint-broek kopen –
alleen omdat het een unieke broek is en het misdadig zou zijn het niet te doen – en dan zet ik de rest op de bank. Ik pópel gewoon om hem te passen. Om halfdrie heb ik pauze, dus dan wip ik naar het rek met afgeprijsde artikelen en neem hem mee naar de personeelsruimte, alleen om te kijken of hij inderdaad past, en…

Ineens verstart mijn gezicht. Wacht eens.

Wacht eens even. Wat heeft dat meisje over haar arm? Mijn zebraprint-broek! Ze komt naar de paskamers toe. O, mijn God. Ze wil hem passen. Maar hij is van mij!

‘Hallo,’ zegt ze opgewekt tegen me.

‘Hallo,’ hijg ik, terwijl ik probeer kalm te blijven. ‘Eh… hoeveel stuks heeft u?’

‘Vier,’ zegt ze en laat me de hangertjes zien. Achter me hangen bordjes aan de muur met Een, Twee, Drie en Vier. Het meisje wacht tot ik haar een bordje geef met Vier en haar binnen laat. Maar dat kan ik niet. Het is me gewoon onmogelijk haar binnen te laten met mijn spijkerbroek.

‘Eigenlijk,’ hoor ik mezelf zeggen, ‘mag u maar drie stuks meenemen.’

‘O, ja?’ zegt ze verbaasd. ‘Maar…’ Ze gebaart naar de bordjes.

‘Ik weet het,’ zeg ik. ‘Maar ze hebben net de regels veranderd. Het spijt me.’ En ik schenk haar mijn beste, onbehulpzame verkoopstersglimlach. Wat een gevoel van macht geeft dat. Je kunt mensen gewoon verhinderen kleren te passen! Je kunt hun leven verpesten!

119

‘O, goed dan,’ zegt het meisje. ‘Dan laat ik –’

‘Deze,’ zeg ik, en pak de zebra-broek.

‘Nee,’ zegt ze. ‘Ik wil eigenlijk–’

‘We moeten het bovenste stuk pakken,’ leg ik uit, en glimlach nog een keer onbehulpzaam. ‘Het spijt me.’

Wat een geluk dat er agressieve verkoopsters zijn en stomme, zinloze regels. De mensen zijn er zó aan gewend dat het meisje niet eens protesteert. Ze rolt even met haar ogen, pakt het bordje met Drie en loopt door naar de paskamer, mij achterlatend met mijn dierbare spijkerbroek. Goed, wat nu? Vanuit het kleedhokje hoor ik ritsen naar beneden gaan en het gerammel van hangertjes. Ze zal er niet lang voor nodig hebben die dingen te passen. En dan komt ze naar buiten, en wil ze de zebraprint-spijkerbroek hebben. O, God. Wat kan ik doen? Even ben ik verlamd door besluiteloosheid. Dan kom ik plotseling in actie door het geluid van een paskamergordijn dat wordt opengeschoven. Snel moffel ik de spijkerbroek weg achter het gordijn en sta op met een onschuldige uitdrukking op mijn gezicht. Een ogenblik later komt Danielle aanlopen, met een klembord in haar handen.

‘Gaat het?’ vraagt ze. ‘Lukt het een beetje?’

‘Het gaat prima,’ zeg ik met een overtuigende glimlach.

‘Ik ben de pauzes aan het inroosteren,’ zegt ze. ‘Als je het tot drie uur zou kunnen uithouden, kun je dan een uur weggaan.’

‘Prima,’ zeg ik met mijn positieve, werknemer-van-demaandstem, ook al denk ik Drie uur? Dan ben ik uitgehongerd!

‘Mooi,’ zegt ze, en gaat in een hoek staan om iets op haar papier te schrijven, net als een stem zegt: ‘Mag ik nu die spijkerbroek hebben?’

O, mijn God, het is dat meisje weer. Hoe kan ze al die dingen zo snel gepast hebben? Is ze Houdini soms?

‘Hallo!’ zeg ik, haar laatste vraag negerend. ‘Was er iets bij?

Die zwarte rok is heel mooi. Met dat split aan de zij–’

‘Niet echt,’ zegt ze, me in de rede vallend, en duwt me alles weer in mijn handen, helemaal verkreukeld en van de hangertjes, ook nog.‘Ik wou eigenlijk die spijkerbroek hebben. Mag ik die nu passen?’

Mijn hart begint te bonzen.

‘Wat voor spijkerbroek was dat?’ vraag ik, terwijl ik vriendelijk mijn voorhoofd frons. ‘Een blauwe? Die vindt u daar, naast de…’

120

‘Nee!’ zegt het meisje ongeduldig.‘Die met die zebraprint die ik daarnet had.’

‘O,’ zeg ik vaag.‘O, ja. Ik weet niet zeker waar die is gebleven. Iemand anders heeft hem misschien meegenomen.’

‘Maar ik heb hem aan u gegeven! U had erop moeten letten.’

‘Ach,’ zeg ik, met mijn verkoopstersglimlach.‘Ik ben bang dat we niet verantwoordelijk zijn voor dingen die we moeten vasthouden terwijl de klanten in de paskamers zijn.’

‘O, lieve hemel,’ zegt ze, terwijl ze me aankijkt of ik een imbeciel ben. ‘Dit is belachelijk! Ik heb hem ongeveer dertig seconden geleden aan u gegeven! Die kunt u toch niet kwijtgeraakt zijn?’ Shit. Ze is echt kwaad. Haar stem wordt heel luid, en de mensen beginnen te kijken.

‘Is er een probleem?’ klinkt een stroperige stem, en ik kijk vol afgrijzen op. Danielle komt naar ons toe, met een vriendelijke-maar-dreigende uitdrukking op haar gezicht. Goed, kalm blijven, zeg ik ferm tegen mezelf. Niemand kan iets bewijzen. En iedereen weet dat de klanten altijd degenen zijn die lastig zijn.

‘Ik heb deze verkoopster een spijkerbroek gegeven om vast te houden omdat ik vier stuks had, wat kennelijk te veel is,’

begint het meisje uit te leggen.

‘Vier stuks?’ vraagt Danielle. ‘Maar u mag vier stuks meenemen naar de paskamer.’ En ze keert zich naar mij toe met een gezicht dat, eerlijk gezegd, niet erg vriendelijk is.

‘Is dat zo?’ zeg ik onschuldig. ‘O, God, dat spijt me. Ik dacht dat het drie was. Ik ben nieuw,’ voeg ik er verontschuldigend aan toe.

‘Ik dácht ook wel dat het er vier waren!’ zegt het meisje. ‘Ik bedoel, u hebt bordjes met “Vier” erop!’ Ze zucht ongeduldig.

‘Hoe dan ook, ik heb haar de spijkerbroek gegeven, en de andere dingen gepast – en toen kwam ik terug voor de spijkerbroek, en was hij weg.’

‘Weg?’ vraagt Danielle scherp. ‘Waarheen?’

‘Ik weet het niet zeker,’ zeg ik, terwijl ik probeer uiterst verbaasd te kijken. ‘Misschien heeft een andere klant hem meegenomen.’

‘Maar u had hem in uw handen!’ zegt het meisje.‘Dus wat – is er iemand gewoon naar u toe gekomen en heeft hem uit uw vingers gegrist?’

O, lazer op. Waar zit ze eigenlijk mee? Hoe kan iemand zo bezeten zijn van een stomme spíjkerbroek?

121

‘Misschien kunt u een andere uit het rek pakken,’ zeg ik, in een poging behulpzaam te zijn.

‘Er ís geen andere,’ zegt ze ijzig. ‘Hij hing bij de afgeprijsde artikelen.’

‘Rebecca, denk na!’ zegt Danielle. ‘Heb je hem ergens neergelegd?’

‘Dat moet haast wel,’ zeg ik vaag. ‘Het is hier zo druk geweest, ik moet hem op het rek hebben gehangen, en toen zal een andere klant hem wel hebben meegenomen.’ Ik haal even verontschuldigend mijn schouders op, alsof ik wil zeggen:

‘Klanten, hè?’

‘Wacht eens even!’ zegt het meisje scherp. ‘Wat is dat?’

Ik volg haar blik en verstar. De zebraprint-broek is onder het gordijn uit gerold. Even staren we er allemaal naar.

‘Goh!’ weet ik ten slotte uit te brengen. ‘Daar is hij!’

‘En wat doet hij daar precies?’ vraagt Danielle.

‘Ik weet het niet!’ zeg ik. ‘Misschien is hij…’ Ik slik, terwijl ik koortsachtig nadenk. ‘Misschien…’

‘U hebt hem weggestopt!’ zegt het meisje ongelovig.‘U wilde niet dat ik hem paste, en toen hebt u hem verstópt!’

‘Dat is belachelijk!’ zeg ik, terwijl ik probeer overtuigend te klinken – maar ik voel dat mijn wangen schuldbewust rood worden. O, God, wáárom moet ik iemand zijn die bloost? Waarom?

‘Jij kleine–’ Het meisje zwijgt en keert zich naar Danielle. ‘Ik wil een klacht indienen.’

‘Rebecca,’ zegt Danielle. ‘Ga even mee naar mijn kantoor.’

Wacht even. Is ze niet van plan me bij te vallen? Is ze niet van plan haar personeel te verdedigen tegenover het publiek?

Wordt er niet één lijn meer getrokken?

‘Nu meteen!’ zegt ze scherp en ik schrik me een hoedje. Terwijl ik langzaam naar haar kantoor loop (meer een bezemkast), zie ik al het andere personeel naar me kijken en elkaar aanstoten. O, God, wat gênant. Maar het komt wel goed. Ik zeg gewoon dat het me spijt en beloof dat ik het niet meer zal doen, en misschien bied ik aan overuren te maken. Zo lang ik maar niet…

Ik geloof het niet. Ze heeft me ontslagen. Ik heb er nog niet eens een dag gewerkt, en ik ben eruit geschopt. Ik was zó
geschokt toen ze het tegen me zei, dat ik zelfs bijna ging huilen. Ik bedoel, behalve het incident met de zebraprint-spijkerbroek, dacht ik dat ik het heel goed deed. Maar kennelijk is 122
dingen verstoppen voor de klanten een van de reden waarom je meteen wordt ontslagen. (En dat is eigenlijk niet eerlijk, want dat heeft ze me niet verteld toen ik solliciteerde.) Terwijl ik mijn grijze pantalon en T-shirt uittrek, is het me zwaar te moede. Mijn carrière in de detailhandel is al voorbij nog voor hij ook maar is begonnen. Ik heb maar twintig pond gekregen voor de uren die ik vandaag heb gewerkt – en Danielle zei dat dat nog royaal was. En toen ik vroeg of ik snel wat kleren kon kopen met mijn personeelskorting, keek ze me aan of ze me een klap wilde geven.

Het is allemaal verkeerd gegaan. Geen baan, geen geld, geen korting, alleen maar die stomme twintig pond. Somber loop ik de straat uit, met mijn handen diep in mijn zakken. Twintig pond. Wat moet ik verdomme met –

‘Rebecca!’ Mijn hoofd schiet omhoog en ik kijk verdwaasd naar een gezicht waarvan ik weet dat ik het ken. Maar wie is het? Het is… het is… het is…

‘Tom!’ roep ik net op tijd. ‘Hallo! Wat een verrassing!’

Niet te geloven. Tom Webster, in Londen. Wat doet hij hier?

Moet hij niet in Reigate zijn, zijn plavuizen boenen of zo?

‘Dit is Lucy,’ zegt hij trots, en trekt een meisje naar voren met ongeveer vijfenzestig draagtassen in haar handen. Niet te geloven. Het is het meisje dat al die spullen aan het kopen was bij Ally Smith. Het meisje van wie de vriend betaalde. Ze bedoelde toch zeker niet…

‘Hebben jullie verkering?’ vraag ik onnozel. ‘Jij en zij?’

‘Ja,’ zegt Tom, en lacht naar me. ‘Al een tijdje.’

Maar hier snap ik niets van. Waarom hebben Janice en Martin het niet over Toms vriendin gehad? Ze hadden het wel over alle andere dingen in zijn leven.

En stel je voor, Tom heeft een vriendin!

‘Hallo,’ zegt Lucy.

‘Hallo,’ zeg ik.‘Ik ben Rebecca.Van de buren. Jeugdvriendin, en zo.’

‘O, jíj bent Rebecca,’ zegt ze en kijkt even naar Tom. Wat betekent dat? Hebben ze het over mij gehad? God, is Tom nog steeds gek op me? Wat gênant.

‘Dat ben ik!’ zeg ik vrolijk, en lach even.

‘Weet je, ik ben er zeker van dat ik je al eens ergens heb gezien,’ zegt Lucy nadenkend – en dan komt er een blik van herkenning in haar ogen. ‘Jij werkt toch bij Ally Smith?’

‘Nee,’ zeg ik, iets te scherp.

‘O,’ zegt ze. ‘Ik dacht dat ik je zag–’

123

God, ik wil niet dat mijn ouders horen dat ik in een winkel werk. Ze zullen denken dat ik heb gelogen over mijn hele leven in Londen en dat ik eigenlijk helemaal geen geld meer heb en op een armoedig kamertje woon.

‘Research,’ zeg ik koeltjes. ‘Ik ben journalist.’

‘Rebecca is financieel journalist,’ zegt Tom. ‘Heel ter zake kundig.’

‘Nee, maar,’ zegt Lucy, en ik glimlach hooghartig naar haar.

‘Paps en mams luisteren altijd naar Rebecca,’ zegt Tom.‘Paps had het er laatst nog over. Hij zei dat je hem erg had geholpen met een of andere financiële kwestie. Van fonds veranderen of zo.’

‘Ik doe wat ik kan,’ zeg ik bescheiden, en glimlach op een speciale, oude-vriendenmanier naar Tom. Niet dat ik jaloers ben of zo – maar een klein steekje voel ik toch wel als ik Tom naar die Lucy zie glimlachen, die, om eerlijk te zijn, heel saai haar heeft, al draagt ze mooie kleren. Nu ik eraan denk, Tom is zelf ook heel goed gekleed. O, wat is er aan de hand? Dit is helemaal verkeerd. Tom hoort in zijn startershuis in Reigate, hij hoort niet redelijk gekleed te lopen winkelen.

‘We moeten er trouwens vandoor,’ zegt hij.

‘De trein halen?’ vraag ik neerbuigend. ‘Het zal niet meevallen, zo ver buiten de stad te wonen.’

‘Het valt wel mee,’ zegt Lucy. ‘Ik forens elke morgen naar Wetherby’s en dat duurt maar veertig minuten.’

‘Werk je voor Wetherby’s?’ vraag ik verbluft. Waarom ben ik omgéven door hoogvliegers uit de City?

‘Ja,’ zegt ze. ‘Ik ben een van hun politieke adviseurs.’

Wat? Wat betekent dat? Heeft ze soms echt hersens? O, God, dit wordt steeds erger.

‘En we gaan nog niet naar het station,’ zegt Tom, met een glimlach naar Lucy. ‘We gaan eerst naar Tiffany’s. Een kleinigheidje uitkiezen voor Lucy’s verjaardag volgende week.’ Hij doet een hand omhoog en begint een lok van haar haar om zijn vinger te winden.

Ik kan dit niet langer aan. Het is niet eerlijk. Waarom heb ík geen vriend die dingen voor me koopt bij Tiffany’s?’

‘Nou, leuk jullie gezien te hebben,’ bazel ik. ‘Doe de groeten aan je vader en moeder. Gek dat ze niets over Lucy hebben gezegd,’ kan ik niet nalaten er een beetje wraakgierig aan toe te voegen.‘Ik sprak hen laatst, en toen hebben ze het niet één keer over haar gehad.’

Ik werp Lucy een onschuldige blik toe. Ha! Wie wint er nu?

124

Maar zij en Tom kijken elkaar weer even aan.

‘Ze wilden waarschijnlijk niet–’ begint Tom, en zwijgt abrupt.

‘Wat?’ zeg ik.

Er volgt een lange, pijnlijke stilte. Dan zegt Lucy: ‘Tom, ik ga even in die etalage kijken,’ zegt ze en loopt weg, ons beiden alleen achterlatend.

God, wat een toestand! Ik ben kennelijk de Derde Persoon in hun relatie.

‘Tom, wat is er aan de hand,’ zeg ik met een lachje. Maar het is toch duidelijk? Hij valt nog steeds op me. En Lucy weet dat.

‘O, God,’ zegt Tom, en wrijft over zijn gezicht. ‘Luister, Rebecca, dit is niet makkelijk voor me. Maar het punt is, paps en mams weten van jouw… gevoelens voor mij. Ze wilden het tegen jou niet over Lucy hebben, omdat ze dachten dat je…’

Hij zucht diep. ‘Teleurgesteld zou zijn.’

Wat? Is dit een of andere gráp? Mijn hele leven ben ik nog niet zó met stomheid geslagen geweest. Gedurende een paar seconden kan ik me niet verroeren van verbijstering.

‘Mijn gevoelens voor jóu?’ stamel ik ten slotte. ‘Maak je een grapje?’

‘Luister, het is nogal duidelijk,’ zegt hij, zijn schouders ophalend.‘Paps en mams vertelden me hoe je laatst bleef vragen hoe het met me was, en alles wilde weten over mijn nieuwe huis…’

Zijn ogen kijken een beetje medelijdend. O, God, dit kan ik niet verdragen. Hoe kan hij denken… ‘Ik vind je echt heel aardig, Becky,’ voegt hij eraan toe. ‘Ik hou alleen niet…’

‘Ik deed alleen maar belééfd!’ bulder ik.‘Ik val helemáál niet op je!’

‘Luister,’ zegt hij. ‘Laten we het er maar niet meer over hebben, goed?’

‘Maar het ís niet zo!’ roep ik woedend. ‘Ik heb nooit wat in je gezien! Daarom ben ik niet met je uitgegaan toen je het me vroeg. Toen we allebei zestien waren, weet je nog?’

Ik zwijg en kijk hem triomfantelijk aan – en zie dat zijn gezicht niets is veranderd. Hij luistert niet. Of als dat wel zo is, denkt hij dat ik bezeten van hem ben vanwege het feit dat ik onze tienertijd erbij heb gehaald. En hoe meer argumenten ik erbij haal, des te meer hij zal denken dat ik bezeten ben. O, God, dit is afschuwelijk.

‘Goed,’ zeg ik, terwijl ik probeer de resten van mijn waardigheid bij elkaar te schrapen. ‘Goed, we begrijpen elkaar kennelijk niet, dus laat ik het er maar bij zitten.’ Ik kijk naar Lucy, die 125
in een etalage staat te kijken en duidelijk doet of ze niet staat te luisteren. ‘Ik zit echt niet achter je vriendje aan,’ roep ik. ‘Heb ik nooit gedaan ook. Dag.’

En ik loop de straat uit, met een nonchalante glimlach op mijn gezicht geplakt.

Maar als ik de hoek omsla, zakt de glimlach langzaam weg, en plof ik op een bankje neer. Onwillekeurig voel ik me toch vernederd. De hele zaak is natuurlijk lachwekkend. Dat Tom Webster zou denken dat ik verliefd ben op hém. Mijn eigen schuld, omdat ik te beleefd ben geweest tegen zijn ouders, en deed of ik geïnteresseerd was in die stomme eiken keukenkastjes van hem. De volgende keer ga ik luid geeuwen, of ik loop weg. Dat zal hen toch allemaal de mond wel snoeren? Trouwens, wat doet het ertoe wat ze denken?

Dat weet ik allemaal. Ik weet dat ik me er niets van aan zou moeten trekken wat Tom Webster of zijn vriendin denkt. Maar toch… ik moet toegeven dat ik er een beetje mee zit. Waarom heb ik geen vriend? Er is op het moment zelfs niemand die ik leuk vind. De laatste serieuze vriend die ik had, was Robert Hayman, en we zijn drie maanden geleden uit elkaar gegaan. En eigenlijk vond ik hem niet eens zo geweldig. Hij zei altijd

‘schatje’ tegen me en legde bij wijze van grapje zijn handen op mijn ogen als er gevochten werd in films. Zelfs toen ik zei dat hij dat niet moest doen, bleef hij ermee doorgaan. Ik werd er rázend van.Als ik er nu aan terugdenk, word ik er nog helemaal gespannen en kriebelig van.

Maar toch, het was een vriend, nietwaar? Hij was iemand die ik kon bellen tijdens het werk, en met wie ik naar feestjes kon gaan en als ammunitie kon gebruiken tegen engerds. Misschien had ik hem niet moeten dumpen. Misschien was hij zo slecht nog niet.

Ik slaak een diepe zucht, sta op, en loop verder. Al met al is het geen geweldige dag geweest. Ik ben een baan kwijtgeraakt en ik ben uit de hoogte behandeld door Tom Webster. En nu heb ik vanavond niets te doen. Ik dacht dat ik te uitgevloerd zou zijn nadat ik de hele dag had gewerkt, dus heb ik niet de moeite genomen iets te regelen.

Maar in ieder geval heb ik twintig pond.

Twintig pond. Ik ga mezelf op een lekkere cappuccino en chocoladecake trakteren. En op een paar tijdschriften. En misschien iets van Accessorize. Of een paar laarzen. Eigenlijk heb ik echt nieuwe laarzen nódig – en ik heb bij 126

Hobbs een paar heel mooie gezien met vierkante neuzen en een heel lage hak. Daar ga ik heen na mijn koffie, en dan ga ik ook naar de japonnen kijken. God, ik verdien een traktatie, na vandaag. En ik heb nieuwe panty’s nodig voor mijn werk, en een nagelvijl. En misschien een boek om te lezen in de metro…

Tegen de tijd dat ik bij Starbucks in de rij ga staan, voel ik me alweer beter.

127

PGNI FIRST BANK VISA

7 Camel Square

Liverpool L1 5NP

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

Geachte miss Bloomwood,

PGNI First Bank Visa-kaart no. 1475839204847586

Wij danken u voor uw brief van 11 maart.

Uw aanbod van een gratis abonnement op Successful Saving is buitengewoon vriendelijk, evenals uw uitnodiging bij Ivy te gaan dineren. Helaas mogen medewerkers van de PGNI First Bank dit soort cadeaus niet aannemen.

Ik vertrouw erop uw uitstaande betaling van £105,40 zo snel mogelijk te mogen ontvangen.

Hoogachtend,

Peter Johnson

Hoofd Afdeling Rekeninghouders

128

10

Op maandagmorgen word ik vroeg wakker, met een tamelijk hol gevoel van binnen. Mijn blik glijdt naar de stapel ongeopende draagtassen in de hoek van mijn kamer en schiet dan snel weer weg. Ik weet dat ik zaterdag te veel geld heb uitgegeven. Ik weet dat ik niet twee paar laarzen had moeten kopen. Ik weet dat ik die paarse jurk niet had moeten kopen. Alles bij elkaar, heb ik… Eigenlijk wil ik er niet aan denken hoeveel ik heb uitgegeven. Denk aan iets anders, vlug. Maakt niet uit wat. Ik merk heel goed dat ergens in mijn achterhoofd het zachte geroffel klinkt van de twee verschrikkingen Schuld en Paniek. Schuld Schuld Schuld Schuld.

Paniek Paniek Paniek Paniek.

Als ik ze hun gang laat gaan, zullen ze helemaal bezit van me nemen. Dan zou ik helemaal verlamd worden door ellende en angst. Dus heb ik geleerd er gewoon niet naar te luisteren. Ik sluit mijn achterhoofd af – en dan maak ik me nergens meer zorgen over. Het is gewoon zelfverdediging. Daar is mijn geest heel goed in geworden.

Een andere truc die ik toepas, is mezelf afleiden met allerlei gedachten en bezigheden. Dus sta ik op, zet de radio aan, neem een douche en kleed me aan. Het geroffel in mijn achterhoofd is er nog steeds, maar heel langzaam zakt het weg. Terwijl ik de keuken binnenga en een kop koffie maak, kan ik het nauwelijks meer horen. Heel voorzichtig komt er een gevoel van opluchting over me heen, zoals wanneer een pijnstiller eindelijk je hoofdpijn laat verdwijnen. Ik kan me ontspannen. Het komt allemaal goed.

Op weg naar de deur bekijk ik mezelf even in de spiegel (truitje: River Island, rok: French Connection, panty: Pretty Polly Velvets, schoenen: Ravel) en pak mijn jas (jas: House of Fraser, uitverkoop). Op dat moment valt de post door de brievenbus en ik pak hem op. Er is een met de hand geschreven brief voor 129

Suze, en een ansichtkaart uit de Maldiven. En voor mij zijn er twee onheilspellend uitziende vensterenveloppen. Een van VISA, een van de Endwich Bank.

Even staat mijn hart stil. Waarom weer een brief van de bank? En VISA.Wat willen ze? Kunnen ze me niet gewoon met rust laten?

De post van Suze leg ik netjes op de plank in de gang en stop mijn eigen twee brieven in mijn zak, terwijl ik tegen mezelf zeg dat ik ze op weg naar mijn werk zal lezen. Als ik eenmaal in de metro zit, zal ik ze allebei openmaken en lezen, hoe vervelend ze ook zijn.

Dat ben ik echt van plan. Eerlijk waar. Terwijl ik over het trottoir loop, beloof ik dat ik van plan ben de brieven te lezen. Maar dan sla ik de volgende straat in – en daar staat een container voor iemands huis. Een grote, gele container, al halfvol met rommel. Bouwvakkers lopen het huis in en uit, oude stukken hout en vloerbedekking in de container gooiend. Massa’s troep, allemaal boven op elkaar.

En een kleine gedachte komt bij me op.

Ik ga langzamer lopen als ik bij de container kom en blijf staan, er aandachtig naar kijkend alsof ik geïnteresseerd ben in de woorden die op de zijkant staan. Met bonzend hart sta ik daar, tot de bouwvakkers weer naar binnen zijn gegaan en niemand kijkt. Dan haal ik met één beweging de brieven uit mijn zak en gooi ze over de rand, in de container.

Weg.

Terwijl ik daar sta, loopt een bouwvakker langs me heen met twee zakken puin, en gooit ze in de container. En nu zijn ze echt weg. Begraven onder een laag puin, ongelezen. Niemand zal ze ooit vinden.

Voorgoed verdwenen.

Ik draai me snel om en loop weer door. Mijn stap is al lichter en ik voel me uitgelaten.

Al gauw voel ik me volkomen onschuldig; ontdaan van al mijn schuldgevoel. Ik bedoel, ik kan er toch niets aan doen dat ik die brieven nooit heb gelezen? Ik kan er toch niets aan doen als ik ze nooit heb gekregen? Terwijl ik vrolijk naar het metrostation loop, heb ik echt het gevoel of die twee brieven nooit hebben bestaan.

Als ik op mijn werk kom, zet ik mijn computer aan, klik efficiënt een nieuw document aan en begin mijn stukje over pensioenen te schrijven. Als ik heel hard werk, heb ik me bedacht, 130
geeft Philip me misschien opslag. Ik zal elke avond tot heel laat blijven en indruk op hem maken door mijn toewijding voor het werk, en dan zal hij beseffen dat ik vreselijk word ondergewaardeerd. Misschien zal hij me zelfs mederedacteur maken of zo.

‘Tegenwoordig,’ typ ik snel,‘kunnen we er geen van allen van op aan dat de overheid onze oude dag zal verzorgen. Daarom moet er zo snel mogelijk met pensioenplanning worden begonnen, idealiter zodra u inkomen heeft.’

‘Goedemorgen, Clare,’ zegt Philip, terwijl hij met zijn jas aan het kantoor binnenkomt. ‘Goedemorgen, Rebecca.’

Ha! Nu is het de tijd om indruk op hem te maken.

‘Goedemorgen, Philip,’ zeg ik op vriendelijke, maar professionele wijze. En dan, in plaats van achterover te leunen en hem te vragen hoe zijn weekend was, kijk ik weer naar mijn computer en begin weer te typen. Ik typ zelfs zó snel dat het scherm vol staat met massa’s slordige tikfouten. Er moet gezegd worden dat ik geen geweldige typiste ben. Maar wat geeft dat? Ik zie er heel efficiënt uit, en daar gaat het om.

‘De beste oplossing is vaak het pensieonfonds vande zaak waar u werkt, maar as dat niet mogeljk is, is er een groot anaqtal personnlieke pensoeinregeleinggen op de mart, ban…’ Ik breek af, pak een pensioenbrochure en blader hem snel door, alsof ik een of ander belangrijk stuk informatie zoek.

‘Fijn weekend gehad, Rebecca?’ vraagt Philip.

‘Prima, bedankt,’ zeg ik, terwijl ik van de brochure opkijk alsof ik verbaasd ben dat ik tijdens het werk word gestoord.

‘Ik was zaterdag bij jou in de buurt,’ zegt hij. ‘Fulham Road. Trendy Fulham.’

‘Precies,’ zeg ik afwezig.

‘Daar moet je tegenwoordig zijn, is het niet? Mijn vrouw las er laatst een artikel over. Allemaal hippe meiden die allemaal van een trustfonds leven.’

‘Dat zal wel,’ zeg ik vaag.

‘Zo zullen we jou moeten noemen,’ zegt hij, en lacht even.

‘Het hippe meisje van kantoor.’

Het hippe meisje? Waar heeft hij het in vredesnaam over?

‘Precies,’ zeg ik, en glimlach naar hem. Per slot van rekening is hij de baas. Hij kan me noemen zoals hij –

O, God, wacht even. Wacht éven. Philip heeft toch niet het idee dat ik rijk ben? Hij denkt toch niet dat ik een trustfonds heb of zoiets belachelijks?

‘Rebecca,’ zegt Clare, opkijkend van haar telefoon. ‘Ik heb iemand aan de lijn voor je. Ene Tarquin.’

131

Philip lacht even, alsof hij wil zeggen: Wat anders? Hij loopt naar zijn bureau. Ik kijk hem geïrriteerd na. Dit is helemaal fout. Als Philip denkt dat ik een of ander privé-inkomen heb, zal hij me nooit opslag geven.

Maar hoe komt hij in vredesnaam aan dat idee?

‘Becky,’ zegt Clare nadrukkelijk, naar mijn rinkelende telefoon wijzend.

‘O,’ zeg ik.‘Ja, oké.’ Ik pak de telefoon op en zeg:‘Met Rebecca Bloomwood.’

‘Becky,’ klinkt de onmiskenbare piepstem van Tarquin. Hij klinkt nogal nerveus, alsof hij zich al tijden heeft zitten oppeppen om me te bellen. Misschien is dat ook zo. ‘Wat leuk je stem te horen. Weet je, ik heb vaak aan je zitten denken.’

‘O, ja?’ zeg ik, zo onbehulpzaam mogelijk. Ik bedoel, ik weet dat hij de neef van Suze is en zo, maar eerlijk waar–‘Ik zou… ik zou heel graag wat meer tijd in jouw gezelschap doorbrengen,’ zegt hij. ‘Mag ik je mee uit eten vragen?’

O, God. Wat moet ik daarop zeggen? Het is zo’n onschuldig verzoek. Ik bedoel, hij heeft niet gevraagd of hij met me naar bed mag, of zelfs of hij me mag zoenen. Als ik weiger met hem te gaan eten, is het alsof ik zeg dat hij zó onuitstaanbaar is dat ik niet eens twee uur met hem aan één tafel kan zitten. En dat is eigenlijk ook zo – maar dat kan ik toch niet zéggen?

En Suze is de laatste tijd zo aardig voor me geweest, en als ik haar lieve Tarkie nul op het rekest geef, zal ze dat helemaal niet leuk vinden.

‘Jawel,’ zeg ik, me ervan bewust dat ik niet al te enthousiast klink – en me er ook van bewust dat ik misschien gewoon eerlijk moet zeggen Ik Zie Je Niet Zitten. Maar op de een of andere manier kan ik dat niet opbrengen. Om eerlijk te zijn, zou het een stuk gemakkelijker zijn gewoon ergens met hem te gaan eten. Ik bedoel, hoe erg kan dat zijn?

En trouwens, ik hoef niet echt te gáán. Ik kan op het laatste moment bellen om af te zeggen. Eitje.

‘Ik ben tot zaterdag in Londen,’ zegt Tarquin.

‘Laten we dan zeggen zaterdagavond!’ zeg ik opgewekt.

‘Vlak voor je weggaat.’

‘Zeven uur?’

‘Wat denk je van acht uur?’ opper ik.

‘Oké,’ zegt hij. ‘Acht uur.’ En hij legt neer, zonder te zeggen waar. Maar aangezien ik toch niet van plan ben echt te gaan, doet dat er eigenlijk niet toe. Ik leg de telefoon neer, slaak een zucht van ongeduld, en begin weer te typen.

132

‘De meeste mensen kunnen het beste een onafhankelijke financieel adviseur raadplegen, die u kan adviseren over uw eigen persoonlijke pensioenbehoeften en geschikte producten kan aanraden. Dit jaar is voor het eerst op de markt verschenen het…’ Ik breek af en pak een brochure. Het doet er niet toe welke. ‘Het pensioenplan “Latere Jaren” van…’

‘Vroeg die vent je mee uit?’ vraagt Clare Edwards.

‘Ja, inderdaad,’ zeg ik, nonchalant opkijkend. Onwillekeurig doet het me toch genoegen. Want Clare weet toch niet hoe Tarquin is? Wat haar betreft, is hij vreselijk knap en geestig. ‘We gaan zaterdagavond uit.’ Ik glimlach achteloos naar haar en begin weer te typen.

‘O, leuk,’ zegt ze, en doet een elastiek om een stapel brieven.

‘Weet je, Luke Brandon vroeg me laatst of je een vriend had.’

Even kan ik niet bewegen. Luke Brandon wil weten of ik een vriend heb?

‘O, ja?’ zeg ik, terwijl ik probeer normaal te klinken. ‘Wanneer… wanneer was dat?’

‘O, laatst,’ zegt ze. ‘Ik was op een briefing van Brandon Communications, en toen vroeg hij het me. Zo langs zijn neus weg. Je weet wel.’

‘En wat heb je gezegd?’

‘Ik heb nee gezegd,’ zegt Clare met een lachje. ‘Je valt toch niet op hem?’

‘Natuurlijk niet,’ zeg ik en rol met mijn ogen.

Maar ik moet toegeven, dat ik een heel blij gevoel heb als ik weer naar mijn computer kijk en verder ga met typen. Luke Brandon. Ik bedoel, niet dat ik hem aardig vind of zo – maar toch. Luke Brandon. ‘Dit flexibele plan,’ typ ik, ‘biedt een volledige levensverzekering en een uitkering ineens bij pensionering. Bijvoorbeeld, een man van in de dertig die £100 per maand heeft belegd…’

Zal ik je eens wat zeggen, bedenk ik me plotseling, terwijl ik midden in een zin stop. Dit is dodelijk saai. Ik ben beter dan dit. Ik ben te goed om hier in dit duffe kantoor te zitten, terwijl ik van de details van een of andere brochure probeer een journalistiek hoogstandje te maken. Ik verdien het iets te doen wat interessanter is dan dit. Of wat beter betaalt. Of beide. Ik stop met typen en laat mijn kin op mijn handen rusten. Het is tijd voor een nieuw begin. Waarom ga ik niet doen wat Elly doet? Ik ben toch niet bang om een beetje hard te werken?

Waarom regel ik mijn leven niet beter, ga naar een headhunter en zorg dat ik een baan in de City krijg waar iedereen jaloers op 133
zal zijn? Dan krijg ik een enorm inkomen en een auto van de zaak en draag ik elke dag pakjes van Karen Miller. En dan hoef ik me nooit meer zorgen te maken over geld.

Ik ben opgetogen. Dit is het! Dit is het antwoord op alles. Ik word…

‘Clare?’ vraag ik langs mijn neus weg. ‘Wie verdient er het meest in de City?’

‘Ik weet het niet,’ zegt Clare, nadenkend haar voorhoofd fronsend. ‘Handelaren in termijngoederen misschien?’

Dat is het dan. Ik word handelaar in termijngoederen. Eitje. En het ís ook heel makkelijk. Zó makkelijk, dat ik de volgende morgen om tien uur nerveus naar de voordeur loop van William Green, de top headhunters van de City. Terwijl ik de deur openduw, vang ik een glimp op van mijn spiegelbeeld en voel een lichte opwinding in mijn maag. Doe ik dit écht?

Reken maar. Ik draag mijn meest chique, zwarte pakje, en panty en hoge hakken, en natuurlijk met een FT onder mijn arm. En ik heb het koffertje bij me met het combinatieslot, dat ik voor kerst van mijn moeder heb gekregen en nooit heb gebruikt. Dat is deels omdat het echt zwaar en onhandig is – en deels omdat ik de combinatie ben vergeten, zodat ik het niet open kan krijgen. Maar het ziet er wel echt uit. En daar gaat het om.

Jill Foxton, de vrouw met wie ik een afspraak heb, was heel aardig door de telefoon toen ik haar vertelde dat ik van baan wilde veranderen, en klonk redelijk onder de indruk van al mijn ervaring. Ik heb snel een cv getypt en naar haar ge-emaild

– en goed, ik heb alles wat mooier voorgesteld, maar dat verwachten ze toch? Je moet jezelf weten te verkopen. En het heeft gewerkt, want ze belde al na tien minuten terug, en vroeg of ik met haar wilde komen praten, omdat ze dacht dat ze wat interessante mogelijkheden voor me had.

Interessante mogelijkheden voor me! Ik was zó opgewonden, dat ik nauwelijks stil kon blijven zitten. Ik ben meteen naar Philip gegaan en zei tegen hem dat ik de volgende dag vrij wilde hebben om met mijn neefje naar de dierentuin te gaan – en hij had niets in de gaten. Hij zal met stomheid geslagen zijn als hij erachter komt dat ik van de ene dag op de andere handelaar in termijngoederen ben geworden.

‘Hallo,’ zeg ik zelfverzekerd tegen de vrouw van de receptie.

‘Ik kom voor Jill Foxton. Ik ben Rebecca Bloomwood.’

‘Van…’

134

O, God. Ik kan niet zeggen Successful Saving. Dan zou het Philip ter ore kunnen komen dat ik op zoek ben geweest naar een nieuwe baan.

‘Van… nergens, eigenlijk,’ zeg ik met een ontspannen lachje.

‘Gewoon Rebecca Bloomwood. Ik heb een afspraak om tien uur.’

‘Prima,’ zegt ze, en glimlacht. ‘Ga zitten.’

Ik pak mijn koffertje op en loop naar de zwarte stoelen met zachte kussens, terwijl ik probeer niet te laten merken hoe nerveus ik ben. Ik ga zitten, laat mijn blik hoopvol glijden over de tijdschriften op de salontafel (maar er is niets interessants bij, alleen maar dingen als The Economist), leun vervolgens achterover en kijk rond. De hal ziet er heel indrukwekkend uit, dat moet ik toegeven. In het midden is een fontein, en een glazen wenteltrap, en ogenschijnlijk een heel eind verder zie ik een heleboel moderne liften. Niet gewoon één lift, of twee, maar een stuk of tien. Allemachtig. Het moet een ontzettend groot kantoor zijn.

‘Rebecca?’ Plotseling staat er een blond meisje in een licht broekpak voor me. Mooi pak, denk ik. Heel mooi pak.

‘Hallo!’ zeg ik. ‘Jill!’

‘Nee, ik ben Amy,’ glimlacht ze. ‘De assistente van Jill.’

Zo, dat is deftig. Je bezoek op laten halen door je assistente, alsof je te belangrijk en druk bent om het zelf te doen. Misschien laat ik mijn assistente dat ook doen als ik een belangrijke handelaar in termijngoederen ben en Elly komt lunchen. Of misschien neem ik een mán als assistent – en worden we verliefd! God, dat zou net zijn als in de film. De belangrijke vrouw en de leuke maar gevoelige…

‘Rebecca?’ Ik kom bij mijn positieven en zie Amy nieuwsgierig naar me kijken. ‘Ben je klaar?’

‘Natuurlijk!’ zeg ik en pak mijn koffertje op. Terwijl we over de glimmende vloer lopen, laat ik onopvallend mijn blik nog eens over het broekpak van Amy glijden – en mijn oog valt op een discreet Emporio Armani-label. Ik kan het haast niet geloven. Emporio Armani! Wat zal Jill zelf dan wel niet dragen?

Couture Dior? God, ik vind het hier nu al geweldig. We gaan naar de zesde verdieping en beginnen door eindeloos lange gangen met vast tapijt te lopen.

‘Dus je wilt handelaar in termijngoederen worden,’ zegt Amy na een tijdje.

‘Ja,’ zeg ik. ‘Dat is het idee.’

‘En je weet er al het een en ander van.’

135

‘Ach, weet je.’ Ik glimlach bescheiden.‘Ik heb uitgebreid over allerlei financiële onderwerpen geschreven, dus voel ik me redelijk goed onderlegd.’

‘Dat is mooi,’ zegt Amy, en glimlacht naar me. ‘Er komen soms mensen die er geen enkel idee van hebben. Dan stelt Jill hun een paar standaardvragen en…’ Ze maakt een gebaar met haar hand. Ik weet niet wat het betekent, maar het ziet er niet goed uit.

‘Precies!’ zeg ik, mezelf dwingend losjes te spreken.‘En – wat zijn dat voor vragen?’

‘O, maak je geen zorgen!’ zegt Amy. ‘Ze zal je waarschijnlijk vragen… o, ik weet het niet. Iets als “Hoe verkoop je een vlinder?” of “Wat is het verschil tussen open onkosten en OR?” Of

“Hoe zou je de vervaldatum van een termijncontract berekenen?” Heel gewone dingen.’

‘Precies,’ zeg ik, en slik. ‘Mooi.’

Iets in me zegt dat ik me moet omdraaien en wegrennen –
maar we zijn al bij een lichte, houten deur aangekomen.

‘We zijn er,’ zegt Amy, en glimlacht naar me. ‘Wil je thee of koffie?’

‘Koffie, graag,’ zeg ik, wensend dat ik zou kunnen zeggen:

‘Een groot glas gin, graag.’ Amy klopt op de deur, doet hem open, laat me binnen, en zegt: ‘Rebecca Bloomwood.’

‘Rebecca!’ zegt een donkerharige vrouw achter het bureau, en staat op om me een hand te geven.

Tot mijn verbazing is Jill lang niet zo goed gekleed als Amy. Ze heeft een blauw, nogal gewoon pakje aan, en saaie, degelijke schoenen. Maar dat doet er niet toe, zij is de baas. En ze heeft een verbluffend kantoor.

‘Heel fijn kennis met je te maken,’ zegt ze, naar een stoel voor het bureau wijzend. ‘En laat ik je meteen zeggen, dat ik zeer onder de indruk was van je cv.’

‘O, ja?’ zeg ik, terwijl ik een gevoel van opluchting over me heen voel komen. Dat kan toch niet slecht zijn? Zeer onder de indruk. Misschien is het niet erg als ik het antwoord op die vragen niet weet.

‘Vooral door je talen,’ voegt Jill eraan toe. ‘Héél goed. Je schijnt een van die zeldzame mensen te zijn die allround zijn.’

‘Nou ja, mijn Frans is alleen maar conversatie-Frans,’ zeg ik bescheiden. ‘Voici la plume de ma tante, en zo!’

Jill lacht waarderend en ik kijk haar stralend aan.

‘Maar Fins!’ zegt ze, het kop koffie op haar bureau pakkend.

‘Dat is heel ongebruikelijk.’ Ik blijf glimlachen en hoop dat we 136
van het onderwerp talen afstappen. Om eerlijk te zijn,‘vloeiend Fins’, is erin gekomen omdat ik vond dat ‘conversatie-Frans’ er in z’n eentje wat kaal uitzag. Per slot van rekening, wie spreekt er in vredesnaam Fins? Niemand.

‘En je financiële kennis,’ zegt ze, mijn cv naar zich toetrekkend.‘Je hebt kennelijk een hoop gebieden bestreken tijdens je jaren in de financiële journalistiek.’ Ze kijkt op. ‘Wat trekt je in het bijzonder aan in de derivaten?’

Wat? Waar heeft ze het over? O, ja. Derivaten. Dat zijn toch termijngoederen?

‘Nou,’ begin ik zelfverzekerd – en word onderbroken als Amy binnenkomt met de koffie.

‘Bedankt,’ zeg ik, en kijk op, in de hoop dat we op iets anders zijn overgegaan. Maar ze zit nog steeds op een antwoord te wachten. ‘Ik denk dat dat de toekomst is,’ zeg ik ernstig. ‘Het is een uiterst boeiende materie en ik denk…’ Wat denk ik? O, God. Moet ik snel iets zeggen over vlinders of vervaldata of zo?

Waarschijnlijk beter van niet. ‘Ik denk dat ik daar heel goed op mijn plaats zou zijn,’ zeg ik ten slotte.

‘Ik begrijp het,’ zegt Jill Foxton, en leunt achterover in haar stoel.‘De reden waarom ik het vraag, is dat er een vacature is in het bankwezen waarvan ik denk dat je daar ook geschikt voor zou zijn. Ik weet niet wat je daarvan zou vinden.’

Een vacature in het bankwezen? Meent ze dat? Heeft ze inderdaad een baan voor me? Niet te geloven!

‘Ach, dat lijkt me prima,’ zeg ik, terwijl ik probeer niet té blij te klinken. ‘Ik bedoel, ik zou de termijnhandel missen – maar ach, het bankwezen is toch ook goed?’

Jill lacht. Ik denk dat ze denkt dat ik een grapje maak of zo.

‘De cliënt is een vooraanstaande buitenlandse bank, die een nieuwe medewerker zoekt voor hun afdeling schuldenfinanciering.’

‘Juist,’ zeg ik intelligent.

‘Ik weet niet of je bekend bent met de principes van Europese rug-aan-rug arbitrage?’

‘Absoluut,’ zeg ik zelfverzekerd.‘Ik heb vorig jaar een artikel over dat onderwerp geschreven.’

Wat was dat woord ook alweer? Arbi-nog wat.

‘Ik wil je natuurlijk niet tot een overhaaste beslissing dwingen,’ zegt ze,‘maar als je eens iets heel anders wilt doen, lijkt dit me perfect voor je. Je zult natuurlijk moeten solliciteren, maar daar zie ik geen problemen.’ Ze glimlacht naar me. ‘En we zullen heel gunstige voorwaarden voor je kunnen bedingen.’

137

‘O, ja?’ Plotseling kan ik bijna geen adem krijgen. Ze gaat gunstige voorwaarden bedingen. Voor mij!

‘Zeker,’ zegt Jill. ‘Ach, je weet toch zeker wel dat je een beetje een unicum bent.’ Ze glimlacht vertrouwelijk naar me. ‘Weet je, toen je cv gisteren binnenkwam, was ik dolblij! Ik bedoel, wat een tóeval!’

‘Absoluut,’ zeg ik, en kijk haar stralend aan. God, dit is fantastisch. Ik word bankier! En niet zomaar bankier – bij een vooraanstaande bank!

‘Dus,’ zegt Jill nonchalant, ‘zullen we dan maar kennis gaan maken met je nieuwe werkgever?’

‘Wat?’ zeg ik verbijsterd, en er komt een glimlachje op haar gezicht.

‘Ik wilde het je niet zeggen voor ik je had ontmoet – maar de personeelsdirecteur van de Bank van Helsinki is hier voor een bespreking met onze algemeen directeur. Ik weet gewoon dat hij wég van je zal zijn.Vanmiddag kunnen we de hele zaak geregeld hebben!’

‘Prima!’ zeg ik en sta op. Hahaha! Ik word bankier!

Pas als we halverwege de gang zijn, beginnen haar woorden tot mijn hersens door te dringen. De Bank van Helsinki. De Bank van Helsinki. Dat betekent niet… Ze denkt toch niet…

‘Ik popel om jullie tweeën in het Fins te horen praten,’ zegt Jill opgewekt, terwijl we een trap opgaan. ‘Het is een taal die ik helemaal niet ken.’

O, mijn God. O, mijn God. Nee.

‘Maar ik ben altijd hopeloos geweest in talen,’ voegt ze er vertrouwelijk aan toe. ‘Ik heb daar absoluut geen aanleg voor. Niet zoals jij!’

Ik glimlach even naar haar, en loop door, zonder me te verstappen. Maar mijn hart bonst en ik kan nauwelijks adem krijgen. Shit. Wat moet ik doen? Wat moet ik in godsnaam doen?

We gaan een hoek om en beginnen kalm een volgende gang door te lopen. En het gaat redelijk goed. Zo lang we maar door blijven lopen, is er niets aan de hand.

‘Was het moeilijk om Fins te leren?’ vraagt Jill.

‘Dat viel wel mee,’ hoor ik mezelf met krassende stem zeggen. ‘Mijn… mijn vader is half Fins.’

‘Ja, ik dacht al dat het zoiets moest zijn,’ zegt Jill. ‘Ik bedoel, zoiets leer je toch niet op school?’ En ze lacht even vrolijk. Dat kan zíj doen, denk ik woest. Zij is niet degene die naar het schavot wordt gebracht. O, God, dit is vreselijk. Er komen 138
steeds mensen voorbij, en ze kijken naar me en glimlachen, alsof ze willen zeggen: ‘Dus dat is degene die Fins spreekt!’

Waarom heb ik gezegd dat ik vloeiend Fins sprak? Waaróm?

‘Gaat het?’ vraagt Jill. ‘Niet nerveus?’

‘O, nee!’ zeg ik meteen, met een geforceerde glimlach.

‘Natuurlijk ben ik niet nerveus.’

Misschien zal ik me er doorheen weten te slaan, denk ik plotseling. Ik bedoel, die vent zal het hele sollicitatiegesprek toch niet in het Fins houden? Hij zal alleen ‘Haållø’ zeggen of wat het ook is, en dan zeg ik ook ‘Haållø’ en voor hij dan verder iets kan zeggen, zeg ik gauw: ‘Weet u, mijn technisch Fins is tegenwoordig wat weggezakt. Zou u het erg vinden als we Engels spraken?’ En dan zegt hij…

‘We zijn er bijna,’ zegt Jill met een glimlach.

‘Mooi,’ zeg ik opgewekt, en klem mijn klamme hand steviger om het handvat van mijn koffertje. O, God, bespaar me dit, alstublieft. Alstublieft…

‘We zijn er!’ zegt ze en blijft voor een deur staan met vergaderzaal erop. Ze klopt twee keer en duwt hem open. Er zitten allemaal mensen om een ronde tafel en ze draaien zich allemaal naar me om.

‘Jan Virtanen,’ zegt ze. ‘Ik wil je voorstellen aan Rebecca Bloomwood.’

Een man met een baard staat op uit zijn stoel, glimlacht breed naar me en steekt zijn hand uit.

‘Neiti Bloomwood,’ zegt hij blij. ‘On oikein hauska tavata. Pitääkö paikkansa että teillä on jonkinlainen yhteys Suomeen?’

Ik staar hem sprakeloos aan, en voel mijn gezicht rood worden. Iedereen in de zaal wacht op mijn antwoord.

‘Ik… eh… eh… Haållø!’ Ik zwaai even vriendelijk en kijk glimlachend rond.

Maar niemand glimlacht terug.

‘Eh… ik moet even…’ Ik begin achteruit te lopen. ‘Moet even…’

En ik draai me om. En ik ren weg.

139

11

Als ik weer in de hal terugkom, sta ik licht te hijgen. Dat is niet verbazingwekkend, aangezien ik net zo ongeveer een halve marathon heb gerend door eindeloze gangen, om te proberen hier weg te komen. Ik loop de laatste trap af (kon het risico van de lift niet nemen voor het geval de Finse brigade plotseling opdook), en blijf dan even staan om op adem te komen. Ik strijk mijn rok glad, neem mijn koffertje van de ene klamme hand in de andere, en begin kalm de hal door te lopen naar de deur, alsof ik net een heel gewone, nauwelijks spectaculaire bespreking achter de rug heb. Ik kijk niet naar rechts en ik kijk niet naar links. Ik denk niet na over het feit dat ik net mijn kans ooit topbankier in de City te worden volledig heb verprutst. Het enige waar ik aan kan denken, is bij die glazen deur komen en naar buiten te gaan voor iemand kan…

‘Rebecca!’ klinkt een stem achter mijn hoofd, en ik verstar. Shit. Ze hebben me te pakken.

‘Haållø!’ zeg ik hijgend, en draai me om. ‘Haåll…’ O. Hall…

Hallo.’

Het is Luke Brandon.

Het is Luke Brandon, die voor me staat, en me aankijkt met die vreemde blik die hij altijd lijkt te hebben.

‘Dit is niet het soort plek waar ik gedacht zou hebben jou aan te treffen,’ zegt hij. ‘Je wilt toch geen baan in de City?’

En waarom niet? Denkt hij dat ik niet slim genoeg ben?

‘Om je de waarheid te zeggen,’ zeg ik uit de hoogte, ‘overweeg ik van baan te veranderen. Misschien bij een buitenlandse bank. Of de termijnhandel.’

‘O, ja?’ zegt hij. ‘Dat is jammer.’

Jammer? Wat betekent dat? Waarom is het jammer? Terwijl ik naar hem opkijk, ontmoeten zijn donkere ogen de mijne, en voel ik een lichte trilling, diep van binnen. Ineens komen de woorden van Clare weer bij me op. Luke Brandon vroeg me of je een vriend had.

140

‘Wat…’ Ik schraap mijn keel. ‘Wat doe jíj hier eigenlijk?’

‘O, ik haal hier vaak personeel vandaan,’ zegt hij.‘Ze zijn heel efficiënt. Zielloos, maar efficiënt.’ Hij haalt zijn schouders op en kijkt naar mijn glimmende koffertje. ‘Hebben ze al iets voor je geregeld?’

‘Ik heb… er is een aantal mogelijkheden voor me,’ zeg ik. ‘Ik denk alleen nog na over mijn volgende stap.’

En om eerlijk te zijn, is dat meteen de deur uit.

‘Ik begrijp het,’ zegt hij, en zwijgt even. ‘Heb je vandaag vrij genomen om hierheen te gaan?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Natuurlijk.’

Wat denkt hij wel? Dat ik er gewoon een paar uur tussenuit ben gegaan en heb gezegd dat ik naar een persconferentie was?

Eigenlijk is dat geen slecht idee. Dat zou ik de volgende keer kunnen proberen.

‘En – wat ga je nu doen?’ vraagt hij.

Zeg niet ‘niets’. Zeg nóóit ‘niets’.

‘Ach, ik heb nog het een en ander te doen,’ zeg ik. ‘Wat telefoontjes, naar een paar mensen toe. Dat soort dingen.’

‘Ah,’ zegt hij, knikkend. ‘Nou, ja, laat me je dan niet ophouden.’ Hij kijkt de hal rond. ‘En ik hoop dat het allemaal lukt, met je baan.’

‘Bedankt,’ zeg ik, met een zakelijke glimlach.

En dan is hij weg, hij loopt naar de deuren, en ik blijf daar staan met mijn stomme koffertje, en voel me een beetje teleurgesteld. Ik wacht tot hij verdwenen is, loop dan zelf langzaam naar de deuren en ga naar buiten, de straat op. En dan blijf ik staan. Om je de waarheid te zeggen, weet ik eigenlijk niet wat ik nu moet doen. Ik was van plan geweest de rest van de dag iedereen op te bellen en te vertellen van mijn fantastische nieuwe baan in de termijnhandel. In plaats daarvan…

Ach, het doet er ook niet toe. Laten we er maar niet meer aan denken.

Maar ik kan niet de hele dag voor William Green op het trottoir blijven staan. De mensen zullen gaan denken dat ik een levend standbeeld ben of zo. Dus uiteindelijk begin ik de straat af te lopen, met de gedachte dat ik wel gauw bij een metrostation zal komen en dan kan ik beslissen wat ik zal doen. Ik kom bij een hoek en sta net te wachten tot het verkeer stopt, als er een taxi naast me stopt.

‘Ik weet dat je het vreselijk druk hebt,’ klinkt de stem van Luke Brandon, en mijn hoofd schiet geschrokken omhoog. Daar is hij, met zijn hoofd uit het raam van de taxi, met een 141
glimlachje in zijn donkere ogen.‘Maar als je een halfuurtje over zou hebben – zou je dan mee willen gaan winkelen?’

Dit is een onwerkelijke dag. Een volkomen en volslagen onwerkelijke dag. Ik stap in de taxi, zet mijn stomme koffertje op de grond en ga met een nerveuze blik naar Luke Brandon zitten. Ik begin er al een beetje spijt van te krijgen. Stel dat hij me iets vraagt over rentetarieven? Stel dat hij wil praten over de Bundesbank of groeivooruitzichten in Amerika? Maar hij zegt alleen maar

‘Harrods, graag’ tegen de chauffeur.

Terwijl we wegzoeven, komt er onwillekeurig een glimlach op mijn gezicht. Dit is geweldig. Ik dacht dat ik naar huis zou moeten gaan en in mijn eentje zielig zou moeten zijn – en in plaats daarvan ben ik onderweg naar Harrods, en iemand anders betaalt. Ik bedoel, volmaakter dan dat kun je het niet krijgen.

Onder het rijden kijk ik uit het raampje naar de drukke straten. Hoewel het maart is, hangen er hier en daar nog wat bordjes van de januari-uitverkoop, en ik kijk in de etalages, me afvragend of ik misschien nog koopjes heb gemist. We stoppen even voor een kantoor van de Lloyds Bank. Ik kijk achteloos uit het raam, en naar de rij mensen binnen, en hoor mezelf zeggen: ‘Weet je, banken zouden in januari uitverkoop moeten houden. Dat doet iedereen.’

Het is even stil en ik kijk op. Luke Brandon kijkt geamuseerd.

‘Banken?’ zegt hij.

‘Waarom niet?’ vraag ik verdedigend.‘Ze zouden een maand lang hun tarieven moeten verlagen of zo. En dat zouden bouwbedrijven ook kunnen doen. Grote posters voor de ramen,

“Halve prijzen”…’ Ik denk even na.‘Of misschien zouden ze in april uitverkoop moeten houden, na het eind van het belastingjaar. Beleggingsmaatschappijen zouden het ook kunnen doen.

“Vijftig procent korting op bepaalde fondsen.”’

‘En korting op alle afsluitingskosten,’ zegt Luke Brandon langzaam.

‘Precies,’ zeg ik. ‘Iedereen is dol op kortingen. Zelfs mensen die rijk zijn.’

De taxi rijdt weer door, en ik kijk naar buiten naar een vrouw met een prachtige witte jas, en vraag me af waar ze die vandaan heeft. Harrods, misschien. Misschien zou ik ook een witte jas moeten kopen. Ik ga de hele winter niets anders dragen dan 142
wit. Een sneeuwwitte jas en een witte bonthoed. De mensen zullen me het Meisje in de Witte Jas gaan noemen. Als ik weer naar Luke kijk, zit hij iets in een notitieboekje te schrijven. Hij kijkt op en kijkt me even aan, waarna hij zegt:

‘Rebecca, meen je dat je de journalistiek uit wilt?’

‘O,’ zeg ik vaag. Om eerlijk te zijn, was ik helemaal vergeten dat ik de journalistiek uit wilde. ‘Ik weet het niet. Misschien.’

‘En denk je echt dat je het bankwezen leuker zou vinden?’

‘Wie weet?’ zeg ik, een beetje geïrriteerd door zijn toon. Hij heeft makkelijk praten. Hij hoeft zich geen zorgen te maken over zijn carrière – hij heeft zijn eigen miljoenenbedrijf. Ik heb alleen maar mijn eigen miljoenenschuld. ‘Elly Granger gaat weg bij Investor’s Weekly News,’ voeg ik eraan toe. ‘Ze gaat als fondsmanager werken bij Wetherby’s.’

‘Dat heb ik gehoord,’ zegt hij. ‘Maar jij bent heel anders dan Elly Granger.’

O, ja? Die opmerking intrigeert me. Als ik heel anders ben dan Elly, hoe ben ik dan? Een heel intellectueel iemand, zoals Kristin Scott Thomas misschien.

‘Jij hebt fantasie,’ voegt Luke eraan toe. ‘Zij niet.’

Wauw! Nu ben ik echt met stomheid geslagen. Luke Brandon denkt dat ik fantasie heb. Goh. Dat is toch mooi? Dat is eigenlijk heel vleiend. Jij hebt fantasie. Mmmm, ja, dat bevalt me. Tenzij…

Wacht even. Het is toch niet een beleefde manier om te zeggen dat ik dom ben? Of een leugenaar? Zoals ‘creatief boekhouden’. Misschien probeert hij te zeggen dat geen van mijn artikelen kloppen.

O, God, nu weet ik niet of ik blij moet kijken of niet. Om mijn verlegenheid te verbergen, kijk ik naar buiten. We staan voor een stoplicht en een heel dikke dame in een roze joggingpak probeert de straat over te steken. Ze heeft een paar tassen met boodschappen bij zich en een mopshond, en voortdurend glijdt het een of het ander uit haar armen en moet ze iets neerzetten. Ze heeft het zó moeilijk, dat ik bijna wil uitstappen om haar te helpen. Dan glijdt plotseling een van de tassen uit haar handen en valt op de grond. Hij valt open – en er komen drie grote bakken met ijs uit, die over de grond rollen. Niet lachen, zeg ik tegen mezelf. Gedraag je volwassen. Niet lachen. Ik klem mijn lippen op elkaar, maar ik moet toch even giechelen.

Ik kijk naar Luke, en hij heeft zijn lippen ook op elkaar geklemd. 143

Dan begint de vrouw achter haar ijs aan te hollen, met de mopshond achter haar aan, en dan is het gebeurd. Ik schiet in de lach. En als de mopshond eerder bij het ijs is dan de vrouw, en begint te proberen met zijn tanden het deksel eraf te krijgen, begin ik te schateren. Ik kijk naar Luke, en ik kan het niet geloven. Hij zit ook te gieren van het lachen, de tranen uit zijn ogen vegend. God, ik had niet gedacht dat Luke Brandon óóit lachte.

‘O, God,’ stamel ik ten slotte. ‘Ik weet dat je mensen niet hoort uit te lachen. Maar ik bedoel…’

‘Die hond!’ Luke begint weer te lachen. ‘Die stomme hond!’

‘Die kleren!’ Ik huiver even terwijl we weer doorrijden, langs de vrouw. Ze staat over het ijs gebukt, met haar enorme roze achterwerk omhoog. ‘Het spijt me, maar roze joggingpakken zouden van deze planeet verbannen moeten worden.’

‘Ik ben het helemaal met je eens,’ zegt Luke, ernstig knikkend. ‘Roze joggingpakken zijn hierbij verbannen. Samen met chokers.’

‘En herenslips,’ zeg ik zonder erbij na te denken – en bloos dan hevig. Hoe kon ik het over herenslips hebben waar Luke Brandon bij is? ‘En popcorn met toffeesmaak,’ voeg ik er snel aan toe.

‘Precies,’ zegt Luke. ‘Dus we verbannen roze joggingpakken, chokers, herenslips, popcorn met toffeesmaak…’

‘En klanten zonder wisselgeld,’ klinkt de stem van de taxichauffeur van achter het stuur.

‘Oké,’ zegt Luke, even zijn schouders ophalend. ‘Klanten zonder wisselgeld.’

‘En klanten die overgeven. Die zijn het ergst.’

‘Goed…’

‘En klanten die verdomd niet weten waar ze heen willen.’

Luke en ik wisselen een blik en beginnen weer te lachen.

‘En klanten die geen Engels spreken. Daar word je dol van.’

‘Precies,’ zegt Luke. ‘Dus… de meeste klanten eigenlijk.’

‘Begrijp me niet verkeerd,’ zegt de chauffeur. ‘Ik heb niks tegen buitenlanders…’ Hij stopt voor Harrods. ‘We zijn er. Gaat u winkelen?’

‘Dat klopt,’ zegt Luke, en haalt zijn portefeuille te voorschijn.

‘En – wat zoekt u?’

Ik kijk Luke verwachtingsvol aan. Hij heeft me niet verteld wat we hier gaan kopen. Kleding? Een nieuwe aftershave? Zal ik steeds aan zijn wang moeten ruiken? (Dat zou ik trouwens helemaal niet erg vinden.) Meubels? Zoiets saais als een nieuw bureau?

144

‘Reisartikelen,’ zegt hij, en geeft de chauffeur een biljet van tien pond. ‘Hou het wisselgeld maar.’

Reisartikelen! Koffers en tassen en dat soort dingen. Terwijl ik op de afdeling rondloop en de Louis Vuitton-koffers en kalfsleren tassen bekijk, ben ik redelijk ondersteboven. Behoorlijk geschokt door mezelf.Waarom heb ik in vredesnaam nooit eerder aan koffers gedacht?

Dat moet ik uitleggen. Ik werk nu al jaren volgens een informele winkelcyclus. Het lijkt een beetje op het oogstrotatiesysteem van een boer. Alleen in plaats van tarwe-maïsgerst-braak, is het mijne ongeveer kleding-make-up-schoenen-kleding. (Braak laten liggen doe ik meestal niet aan.) Winkelen lijkt eigenlijk heel erg op een akker bewerken. Je kunt niet steeds hetzelfde blijven kopen – je moet een beetje afwisseling hebben. Anders ga je je vervelen en heb je geen plezier meer.

En ik dacht dat ik ontzettend veel afwisseling in mijn winkelgebeuren had. Ik dacht dat ik alle gebieden besloeg. Om eerlijk te zijn, was ik nogal blasé geworden. Maar kijk eens wat ik al die tijd heb overgeslagen.Kijk eens wat ik mezelf heb ontzegd. Ik word helemaal beverig als ik besef wat ik in de loop der jaren voor mogelijkheden heb weggegooid. Koffers, weekendtassen, hoedendozen met monogram… Met knikkende knieën loop ik naar een hoek en ga zitten op een bekleed voetstuk, naast een beautycase van rood leer.

Hoe kan ik de reisartikelen zó lang over het hoofd hebben gezien? Hoe kan ik zomaar onbezorgd hebben geleefd, terwijl ik een hele reeks goederen heb overgeslagen?

‘En – wat denk je ervan?’ zegt Luke, naar me toe komend.

‘Zie je iets wat de moeite waard is?’

En nu voel ik me natuurlijk een bedrieger. Waarom had hij niet een heel mooi, wit overhemd kunnen willen kopen, of een kasjmier sjaal? Of zelfs handcrème? Daar zou ik hem deskundig advies over hebben kunnen geven, en zelfs prijzen hebben geweten. Maar reisartikelen. Ik ben een beginner wat reisartikelen betreft.

‘Ach,’ zeg ik, tijd rekkend.‘Het hangt ervan af. Ze zien er allemaal prachtig uit.’

‘Ja, inderdaad.’ Hij volgt mijn blik de afdeling langs. ‘Maar welke zou jij kiezen? Als je een van die koffers zou moeten kopen, welke zou het zijn?’

Het heeft geen zin. Ik kan niet bluffen.

145

‘Om eerlijk te zijn,’ zeg ik, ‘weet ik hier eigenlijk niet zoveel van.’

‘Waar niet van?’ vraagt hij ongelovig. ‘Van winkelen?’

‘Van reisartikelen,’ leg ik uit. ‘Daar heb ik nooit zoveel tijd aan besteed. Dat had ik moeten doen, dat weet ik, maar…’

‘Ach… dat geeft niet,’ zegt Luke met een glimlach. ‘Als nietdeskundige, welke zou je kiezen?’

Ja, dat is anders.

‘Hmmm,’ zeg ik, en sta heel zakelijk op.‘Laten we ze eens wat beter bekijken.’

God, wat hebben we een lol.We zetten acht koffers op een rij en geven ze een cijfer voor uiterlijk, gewicht, kwaliteit van de voering, het aantal zakjes van binnen en de werking van de wieltjes. (Die probeer ik door met een koffer achter me aan door de afdeling te lopen. De verkoper heeft het intussen opgegeven en ons alleen gelaten.) Dan gaan we kijken of ze een bijpassende weekendtas hebben en geven die ook een cijfer. De prijzen schijnen er niet toe te doen voor Luke. En dat is maar goed ook, want die zijn absoluut astronomisch – en op het eerste gezicht schrik ik er zó van, dat ik weg wil rennen. Maar het is verbazingwekkend hoe snel £1000 een heel redelijk bedrag kan gaan lijken voor een koffer – vooral omdat zo’n ding ongeveer tien keer zoveel kost als er een monogram van Louis Vuitton op staat. Na een tijdje merk ik zelfs dat ik ook begin te denken dat ik werkelijk in een goede koffer zou moeten investeren, in plaats van mijn gehavende, oude, canvas tas.

Maar vandaag is Luke aan het winkelen, ik niet. En vreemd genoeg is het bijna nog leuker voor iemand anders te kiezen dan voor jezelf. Uiteindelijk houden we een donkergroene leren koffer over, die heerlijk lopende wieltjes heeft, en een heel lichtbeige kalfsleren koffer, die iets zwaarder is, maar een prachtige zijden voering heeft en zó mooi is, dat ik er steeds maar naar moet kijken. Hij heeft een bijpassende weekendtas en een beautycase – en die zijn ook even mooi. God, ik mocht kiezen, zou ik…

Maar, ik mag niet kiezen, nietwaar? Luke is degene die de koffer koopt. Hij is degene die mag kiezen. We gaan naast elkaar op de grond zitten en bekijken ze.

‘De groene zou praktischer zijn,’ zegt Luke ten slotte.

‘Mmm,’ zeg ik neutraal. ‘Ik denk het wel.’

‘Hij is lichter – en de wieltjes zijn beter.’

‘Mmm.’

146

‘En dat lichte kalfsleer is waarschijnlijk zó beschadigd. Groen is een degelijker kleur.’

‘Mmm,’ zeg ik, en probeer te klinken alsof ik het met hem eens ben.

Hij kijkt me onderzoekend aan en zegt: ‘Goed. Nou, ik denk dat we onze keus hebben gemaakt, denk je niet?’ En nog steeds op de grond zittend, roept hij de verkoper.

‘Ja, meneer?’ zegt de verkoper, en Luke knikt tegen hem.

‘Ik wil graag een van die lichtbeige koffers kopen.’

‘O,’ zeg ik, en er verschijnt een blije glimlach op mijn gezicht.

‘Je neemt de koffer die ik het mooist vond!’

‘Een levensregel,’ zegt Luke, terwijl hij opstaat en zijn broek afklopt. ‘Als je iemands mening vraagt, luister er dan ook naar.’

‘Maar ik heb niet gezegd welke…’

‘Dat hoefde niet,’ zegt Luke, terwijl hij een hand uitsteekt om me overeind te trekken. ‘Je ge-mmm was duidelijk genoeg.’

Zijn hand is verbazend sterk om de mijne, en terwijl hij me overeind trekt, maakt mijn maag een lichte buiteling. Hij ruikt ook lekker. Een of andere dure aftershave die ik niet herken. Even zeggen we geen van beiden iets.

‘Goed,’ zegt Luke ten slotte. ‘Nou, ik moest maar eens gaan betalen, denk ik.’

‘Ja,’ zeg ik, me belachelijk nerveus voelend. ‘Ja, dat denk ik ook.’

Hij loopt naar de kassa en begint met de verkoper te praten, en ik blijf bij een rek met leren kledinghoezen staan. Ik voel me ineens heel erg opgelaten. Ik bedoel, het winkelen is voorbij. Wat gaat er nu gebeuren?

Nou, dan zeggen we elkaar toch gewoon beleefd gedag?

Luke zal waarschijnlijk naar kantoor terug moeten. Hij kan niet de hele dag gaan lopen winkelen. En als hij mij vraagt wat ik ga doen, zeg ik tegen mezelf, zeg ik echt dat ik het heel druk heb. Ik zal doen of ik een of andere belangrijke afspraak heb of zo.

‘Allemaal geregeld,’ zegt hij, terugkomend. ‘Rebecca, ik ben je ontzettend dankbaar voor je hulp.’

‘Mooi!’ zeg ik opgewekt. ‘Nou, ik moet eens–’

‘Dus vroeg ik me af,’ zegt Luke, voor ik verder kan gaan.‘Zou je ergens met me willen gaan lunchen?’

Dit wordt gewoon mijn volmaakte dag. Winkelen bij Harrods –
en lunchen bij Harvey Nichols. Ik bedoel, wat zou er beter kunnen zijn dan dat? We gaan meteen naar het restaurant op de 147
vierde verdieping, en Luke bestelt een fles gekoelde witte wijn, en heft zijn glas naar me.

‘Op de koffers,’ zegt hij met een glimlach.

‘De koffers,’ antwoord ik blij en neem een slokje. Het is zo ongeveer de heerlijkste wijn die ik ooit heb geproefd. Luke pakt zijn menu en begint het te bekijken, en ik pak het mijne ook – maar om eerlijk te zijn, ik lees geen woord. Ik kan mijn geluk gewoon niet op, en kijk genietend rond naar alle chic geklede vrouwen die hier komen lunchen, en maak aantekeningen over hun kleding en vraag me af waar dat meisje daar haar roze laarzen vandaan heeft. En nu denk ik om de een of andere reden aan die aardige kaart die Luke me heeft gestuurd. En ik vraag me af of dat alleen maar uit vriendelijkheid was – of… of dat het iets anders was. Bij die gedachte maakt mijn maag zó’n buiteling dat ik bijna misselijk word, en ik neem heel snel nog een slokje wijn. Nou, meer een grote slok. Dan zet ik mijn glas neer, tel tot vijf en zeg langs mijn neus weg: ‘Bedankt voor je kaart trouwens.’

‘Wat?’ zegt hij, opkijkend. ‘O, graag gedaan.’ Hij pakt zijn glas en neemt een slok wijn. ‘Het was leuk je tegen te komen die avond.’

‘Het is er geweldig,’ zeg ik.‘Je komt er altijd bekende mensen tegen.’

Zodra ik dat heb gezegd, voel ik mezelf blozen. Maar Luke glimlacht alleen maar en zegt:‘Dat zal wel.’ Dan zet hij zijn glas neer en zegt: ‘Weet je wat je hebben wilt?”

‘Eh…’ zeg ik, haastig het menu bekijkend. ‘Ik denk dat ik…

eh… vissticks neem. En veldsla.’

Verdorie, ik heb net inktvis gezien. Dat had ik moeten nemen. Nou ja, te laat.

‘Een goede keus,’ zegt Luke met een glimlach. ‘En nogmaals bedankt dat je vandaag met me mee bent gegaan. Het is altijd goed om de mening van iemand anders te horen.’

‘Geen probleem,’ zeg ik luchtig, en neem een slokje wijn. ‘Ik hoop dat je plezier hebt van de koffer.’

‘O, hij is niet voor mij,’ zegt hij na een korte stilte. ‘Hij is voor Sacha.’

‘O, ja,’ zeg ik. ‘Wie is Sacha? Je zus?’

‘Mijn vriendin,’ zegt Luke, en draait zich om teneinde een ober te roepen.

En ik staar hem aan, niet in staat me te verroeren. 148

Zijn vriendin. Ik heb hem geholpen een koffer uit te zoeken voor zijn vriendin.

Ineens heb ik geen trek meer. Ik heb geen zin in vissticks en veldsla. Ik wil hier niet eens zijn. Mijn heel gelukkige gevoel zakt weg, en daarna voel ik me rillerig en nogal stom. Luke Brandon heeft een vriendin. Natuurlijk heeft hij die. Een of andere mooie, slimme meid, die Sacha heet, die gemanicuurde nagels heeft en overal heen reist met dure koffers. Wat een stommerd ben ik. Ik had moeten weten dat er ergens een Sacha op het toneel was. Ik bedoel, het ligt voor de hand. Alleen… Alleen, zó voor de hand ligt het ook niet. Eigenlijk ligt het helemaal niet voor de hand. Luke heeft het de hele morgen niet over zijn vriendin gehad. Waarom niet? Waarom heeft hij niet meteen gewoon gezégd dat de koffer voor haar was?

Waarom liet hij me naast hem bij Harrods op de vloer zitten en lachte hij, terwijl ik heen en weer liep om de wieltjes te proberen? Ik zou me absoluut niet zo hebben gedragen als ik had geweten dat we een koffer kochten voor zijn vriendin. En dat moet hij hebben geweten. Hij moet het hebben geweten. Er begint me een gevoel van kilte te bekruipen. Dit is helemaal verkeerd.

‘Gaat het?’ vraagt Luke, zich weer naar me omdraaiend.

‘Nee,’ hoor ik mezelf zeggen. ‘Nee, helemaal niet. Je hebt me niet eens verteld dat je een vriendin hád.’

O, God. Nu heb ik het verprutst. Ik heb me veel te veel laten gaan. Maar op de een of andere manier kan het me niet schelen.

‘O, eh… ja,’ zegt Luke na een korte stilte. Hij pakt een stukje brood en begint het stuk te breken met zijn vingers, waarna hij opkijkt. ‘Sacha en ik zijn nu al een tijdje samen,’ zegt hij vriendelijk. ‘Het spijt me als ik… een andere indruk heb gewekt.’

Hij doet uit de hoogte tegen me. Ik kan er niet tegen. ‘Daar gaat het niet om,’ zeg ik, terwijl ik mijn wangen vuurrood voel worden. ‘Het is alleen dat… het is helemaal verkeerd.’

‘Verkeerd?’ zegt hij, geamuseerd.

‘Je had me moeten vertellen dat we een koffer uitzochten voor je vriendin,’ hou ik koppig vol, naar de tafel kijkend. ‘Dat zou alles… anders hebben gemaakt.’

Er valt een stilte, en als ik opkijk, zie ik Luke naar me kijken alsof ik niet goed wijs ben.

‘Rebecca,’ zegt hij, ‘je blaast de zaak geweldig op. Ik wilde je mening over koffers. Einde verhaal.’

‘En ben je van plan je vriendin te vertellen dat je mij om raad hebt gevraagd?’

149

‘Natuurlijk!’ zegt Luke met een lachje.‘Ik denk dat ze dat wel grappig zal vinden.’

Ik kijk hem zwijgend aan en voel me vreselijk gekrenkt. Mijn keel zit dicht en ik krijg pijn in mijn borst. Grappig. Sacha zal het grappig vinden als ze over mij hoort.

Ja, natuurlijk zal ze dat. Wie zou het niet grappig vinden te horen dat iemand de hele morgen door Harrods heen en weer heeft gelopen om koffers te proberen voor een andere vrouw. Het meisje dat helemaal aan het verkeerde eind heeft getrokken. Het meisje dat zo stom was dat ze dacht dat Luke Brandon haar leuk zou vinden.

Ik slik heftig, me misselijk voelend van vernedering.Voor het eerst besef ik hoe Luke Brandon me ziet. Hoe ze me allemaal zien. Ik ben toch gewoon een soort clown? Ik ben die dwaze meid die dingen fout doet en mensen aan het lachen maakt. Het meisje dat niet wist dat SBG en de Rutland Bank gefuseerd waren. Het meisje met wie niemand ooit een serieus gesprek zou willen hebben. Luke nam niet de moeite me te vertellen dat we een koffer voor zijn vriendin kochten, omdat het er niet toe deed. Hij gaat alleen maar met me lunchen omdat hij niets anders te doen heeft – en waarschijnlijk omdat hij denkt dat ik iets amusants zal doen zoals mijn vork laten vallen, waar hij om kan lachen als hij weer terug is op kantoor.

‘Het spijt me,’ zeg ik met een beverige stem, en sta op.‘Ik heb uiteindelijk toch geen tijd om te lunchen.’

‘Rebecca, doe niet zo dwaas!’ zegt Luke.‘Luister, het spijt me dat je het niet wist van mijn vriendin.’ Hij trekt vragend zijn wenkbrauwen op en ik heb zin om hem een klap te geven.

‘Maar we kunnen toch nog goede vrienden zijn?’

‘Nee,’ zeg ik stijfjes, me ervan bewust dat ik een dikke stem heb en dat mijn ogen pijn doen. ‘Nee, dat kunnen we niet. Vrienden behandelen elkaar met respect. Maar jij hebt geen respect voor me, is het wel, Luke? Jij denkt gewoon dat ik een halvegare ben. Een nul. Nou…’ Ik slik heftig. ‘Nou, dat ben ik niet.’

En voor hij iets kan zeggen, draai ik me om, en loop snel het restaurant uit, halfverblind door tranen van teleurstelling. 150

PGNI FIRST BANK VISA

7 Camel Square

Liverpool L1 5NP

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

20 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

PGNI First Bank Visa-kaart no. 1475839204847586

Wij danken u voor uw betaling van £10,00 die wij vandaag ontvingen. Zoals ik u naar mijn idee al herhaalde malen heb laten weten, was de minimumbetaling in feite £105,40.

Er moet op dit moment dus nog een bedrag van £95,40 worden voldaan. Ik hoop uw betaling zo spoedig mogelijk te ontvangen. Indien er binnen zeven dagen geen bevredigende betaling wordt ontvangen, zullen verdere stappen moeten worden genomen. Hoogachtend,

Peter Johnson

Hoofd Afdeling Rekeninghouders

151

BANK OF LONDON

London House

Mill Street EC3R 4DW

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

20 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

Bedenk u eens…

Wat een verschil een persoonlijke lening zou maken in uw leven?

Een nieuwe auto, misschien. Verbeteringen aan uw huis. Een boot voor het vrije weekend. Of misschien gewoon een rustig gevoel, omdat u weet dat al die rekeningen makkelijk betaald kunnen worden.

De Bank of London biedt leningen voor bijna elk doel – dus wacht niet langer! Ga leven in de levensstijl die u verdient. U hoeft zelfs niet eens formulieren in te vullen. U kunt gewoon een van onze aardige telefonistes bellen die 24 uur bereikbaar zijn op nummer

0100 45 46 47 48
en ons de rest laten doen.

Bedenk u eens…

Wij hopen snel van u te horen.

Hoogachtend,

Sue Skepper

Marketing Executive

PS. Waarom wachten? Pak nu de telefoon – en bel 0100 45 46 47

48. Het kan niet eenvoudiger.

152

12

Als ik die middag thuiskom, voel ik me moe en ellendig. Ineens lijken topbanen bij het bankwezen en Harrods met Luke Brandon mijlen ver weg. Het echte leven is toch niet door Knightsbridge rondtoeren in een taxi en koffers uitzoeken van £1000?

Dít is het echte leven. Naar huis naar een kleine flat waar het nog naar kerrie ruikt, en een stapel vervelende brieven van de bank, en geen idee wat je eraan moet doen. Ik steek de sleutel in het slot, en als ik de deur opendoe, hoor ik Suze roepen:‘Bex, ben jij dat?’

‘Ja!’ zeg ik, en probeer opgewekt te klinken. ‘Waar ben je?’

‘Hier,’ zegt ze, terwijl ze in de deuropening van mijn slaapkamer verschijnt. Haar gezicht is helemaal roze, en haar ogen stralen. ‘Raad eens! Ik heb een verrassing voor je!

‘Wat is er?’ vraag ik, en zet mijn koffertje neer. Om eerlijk te zijn, ben ik niet in de stemming voor een van de verrassingen van Suze. Ze zal alleen mijn bed maar ergens anders hebben gezet, of zoiets. En het enige wat ik wil, is gaan zitten en een kop thee drinken en wat eten. Want uiteindelijk heb ik niet geluncht.

‘Kom maar kijken. Nee… nee, doe eerst je ogen dicht. Ik neem je mee.’

‘Oké,’ zeg ik met tegenzin. Ik doe mijn ogen dicht en laat haar mijn hand pakken. We lopen de gang door – en natuurlijk, als we bij mijn slaapkamerdeur komen, begin ik toch een lichte tinteling van verwachting te voelen. Ik val altijd voor dit soort dingen.

‘Tadaaa! Je mag nu kijken!’

Ik doe mijn ogen open en kijk verdwaasd de kamer rond, terwijl ik me afvraag wat Suze nu weer voor idioots heeft gedaan. In ieder geval heeft ze niet de muren geschilderd of iets met de gordijnen gedaan, en mijn computer staat veilig uit. Dus wat kan ze in vredesnaam…

153

En dan zie ik ze. Op mijn bed. Stapels en stapels beklede lijstjes.Allemaal perfect gemaakt, zonder hobbelige hoeken, en het koord netjes op zijn plaats gelijmd. Ik kan mijn ogen niet geloven. Er moeten er minstens…

‘Ik heb er honderd gemaakt,’ zegt Suze achter me. ‘En morgen doe ik de rest! Zijn ze niet prachtig?’ Ik draai me om en kijk haar ongelovig aan.

‘Jij… jij hebt die allemaal gemaakt?’

‘Ja!’ zegt ze trots.‘Er was niets aan, toen ik de slag eenmaal te pakken had. Ik heb ze gemaakt tijdens Morning Coffee. O, ik wou dat je het had gezien. Ze hadden zo’n geweldig opbelprogramma, over mannen die vrouwenkleren aantrekken! Er was een man–’

‘Wacht,’ zeg ik, en probeer het tot me door te laten dringen.

‘Wacht, Suze, ik begrijp het niet. Hier moet je tíjden over hebben gedaan.’ Mijn ogen gaan ongelovig nogmaals over de stapel lijstjes. ‘Waarom… waarom heb je in vredesnaam–’

‘Ach, jij schoot er toch niet erg mee op?’ zegt Suze vriendelijk. ‘Ik wilde je gewoon een handje helpen.’

‘Een handje helpen?’ herhaal ik zwakjes.

‘Morgen doe ik de rest, en dan bel ik die mensen op die ze komen halen,’ zegt Suze. ‘Het is een heel goed systeem, weet je. Je hoeft ze niet op te sturen, of zo. Ze komen ze gewoon ophalen! En dan sturen ze jou een cheque. Het moet ongeveer £284
zijn. Niet gek, hè?’

‘Wacht even.’ Ik draai me om. ‘Wat bedoel je, dat ze míj een cheque sturen?’ Suze kijkt me aan alsof ik niet wijs ben.

‘Het zijn jóuw lijstjes, Bex.’

‘Maar jij hebt ze gemaakt! Suze, jij zou het geld moeten krijgen!’

‘Maar ik heb het voor jou gedaan!’ zegt Suze en kijkt me aan.

‘Ik heb ze gemaakt zodat jij je driehonderd pond zou krijgen!’

Ik kijk haar zwijgend aan en voel plotseling een brok in mijn keel komen. Suze heeft al die lijstjes voor mij gemaakt. Langzaam ga ik op het bed zitten, pak een van de lijstjes en laat mijn vinger over de stof glijden. Het is absoluut volmaakt. Je zou het bij Liberty’s kunnen verkopen.

‘Suze, het is jouw geld. Niet van mij,’ zeg ik ten slotte. ‘Het is nu jouw project.’

‘Nou, daar vergis je je in,’ zegt Suze, en er komt een triomfantelijke uitdrukking op haar gezicht. ‘Ik heb mijn eigen project.’

Ze loopt naar het bed en haalt iets achter de stapel in elkaar 154
gezette lijstjes vandaan. Het is een fotolijstje – maar het is heel anders dan een Leuk Lijstje. Het is bekleed met een zilverkleurige, donzige stof, en het woord engel is in roze aan de bovenkant geappliqueerd, en op de hoeken zitten kleine, zilveren pompons. Het is het mooiste, kitscherigste lijstje dat ik ooit heb gezien.

‘Vind je het mooi?’ vraagt ze, een beetje nerveus.

‘Ik vind het prachtig!’ zeg ik, terwijl ik het uit haar handen gris en het beter bekijk. ‘Waar heb je dat vandaan?’

‘Nergens vandaan,’ zegt ze. ‘Ik heb het gemaakt.’

‘Wat?’ Ik staar haar aan. ‘Jij… hebt dit gemaakt?’

‘Ja. Tijdens Neighbours. Het was trouwens heel naar. Beth is erachter gekomen van Joey en Skye.’

Ik ben absoluut met stomheid geslagen. Hoe kan het dat Suze ineens zo begaafd is?

‘Wat denk je ervan?’ vraagt ze, terwijl ze het lijstje terugpakt en omdraait in haar handen. ‘Zou ik die kunnen verkopen?’

Zou ze die kunnen verkopen?

‘Suze,’ zeg ik heel serieus. ‘Je wordt miljonair.’

En de rest van de avond zitten we ons te bezatten en maken we plannen voor Suzes carrière als zakenvrouw in de stijl van Anita Roddick. We raken helemaal door het dolle heen als we proberen te besluiten of ze Chanel of Prada moet dragen als ze bij de koningin op bezoek gaat – en tegen de tijd dat ik naar bed ga, ben ik Luke Brandon en de Bank of Helsinki en de rest van mijn rampzalige dag helemaal vergeten.

Maar de volgende morgen komt het als een griezelfilm allemaal weer op me af. Ik word bleek en beverig wakker, en zou me verschrikkelijk graag ziek willen melden. Ik heb geen zin om naar mijn werk te gaan. Ik wil thuisblijven onder mijn dekbed, naar de tv kijken en miljonair-ondernemer zijn samen met Suze.

Maar het is de drukste week van de maand, en Philip zal nooit geloven dat ik ziek ben.

Dus hijs ik mezelf op de een of andere manier uit bed, trek wat kleren aan en stap op de metro. Bij Lucio’s bestel ik een extra grote cappuccino voor mezelf, en een muffin, én een chocoladecakeje. Het kan me niet schelen of ik dik word. Ik heb gewoon suiker en cafeïne en chocolade nodig, en zoveel mogelijk. Gelukkig is het zó druk dat niemand veel praat, dus hoef ik niemand op kantoor te vertellen wat ik gisteren op mijn vrije 155
dag heb gedaan. Clare zit druk te typen en er ligt een stapel drukproeven op mijn bureau, klaar om nagekeken te worden. Dus na gekeken te hebben of er e-mail voor me is – niets –
installeer ik me met tegenzin op mijn stoel, pak de eerste en begin te lezen.

‘Het kan een gevaarlijke zaak zijn de risico’s en de winsten van het beleggen in aandelen in evenwicht te houden, vooral voor de onervaren belegger.’

O, God, wat is dit saai.

‘Terwijl het rendement hoog kan zijn in bepaalde sectoren van de markt, is er nooit iets gegarandeerd – en voor de kleine belegger…’

‘Rebecca?’ Ik kijk op en zie Philip naar mijn bureau toe komen, met een stukje papier in zijn hand. Hij ziet er niet erg gelukkig uit, en gedurende een afschuwelijk ogenblik denk ik dat hij Jill Foxton van William Green heeft gesproken, alles heeft ontdekt, en me mijn ontslagbrief komt brengen. Maar als hij dichterbij komt, zie ik dat het alleen maar een of ander saai persbericht is.

‘Ik wil dat jij hier in mijn plaats heen gaat,’ zegt hij. ‘Het is op vrijdag. Ik zou zelf gaan, maar ik zit hier vast bij marketing.’

‘O,’ zeg ik, zonder enthousiasme, en pak het papier aan.‘Oké. Wat is het?’

‘De Personal Finance Beurs in Olympia,’ zegt hij. ‘Die verslaan we altijd.’

Geeuw. Geeuw geeuw geeuw…

‘Barclays geeft een lunch met champagne,’ voegt hij eraan toe.

‘O, mooi!’ zeg ik, met meer belangstelling. ‘Nou, goed. Het klinkt heel aardig. Wat is het precies…’

Ik kijk naar het papier, en mijn hart staat stil als ik het logo van Brandon Communications boven aan de bladzijde zie staan.

‘Het is eigenlijk gewoon een grote beurs,’ zegt Philip. ‘Alle sectoren van personal finance. Lezingen, stands, evenementen. Schrijf maar over alles wat interessant klinkt. Ik laat het aan jou over.’

‘Oké,’ zeg ik na een korte stilte. ‘Prima.’

Ik bedoel, wat kan het mij schelen of Luke Brandon er misschien is? Ik negeer hem gewoon. Ik zal hem ongeveer evenveel respect betonen als hij mij heeft gedaan. En als hij probeert tegen me te praten, steek ik gewoon mijn kin in de lucht, draai me om, en…

156

‘Hoe gaat het met de drukproeven?’ vraagt Philip.

‘O, prima,’ zeg ik, en pak de bovenste weer. ‘Die zijn bijna klaar.’ Hij knikt even en loopt weg, en ik begin weer te lezen.

‘… voor de kleine belegger zijn de risico’s verbonden aan zulke aandelen misschien groter dan de mogelijke winst.’

O, God, wat is dit saai. Ik kan me er niet eens op concentreren wat de woorden betekenen.

‘Dus vragen meer en meer beleggers om de combinatie van koerswinst en een grote mate van veiligheid. Een mogelijkheid is om te beleggen in een van de fondsen die automatisch de top honderd bedrijven volgen…’

O, wat is dit vervelend. Ik heb even een verzetje nodig. Ik pak mijn Filofax, doe hem open en bel het nieuwe directe nummer van Elly bij Wetherby’s.

‘Eleanor Granger,’ klink haar stem, een beetje ver weg en met een soort echo. Zeker een slechte lijn.

‘Hallo, Elly, met Becky,’ zeg ik. ‘Luister, ik heb reuze trek in wat lekkers. Zullen we de boel de boel laten en…’

Er klinkt een soort knarsend geluid door de telefoon, en ik kijk verbaasd naar de hoorn. In de verte hoor ik Elly zeggen:

‘Neem me niet kwalijk. Ik zal zo…’

‘Becky!’ sist ze door de telefoon. ‘De speaker stond aan! Het hoofd van de afdeling was op mijn kantoor.’

‘O, God!’ zeg ik geschrokken. ‘Sorry! Is hij er nog?’

‘Nee,’ zegt Elly met een zucht. ‘God weet wat hij nu van me denkt.’

‘Ach,’ zeg ik geruststellend, ‘hij zal toch wel gevoel voor humor hebben?’

Elly geeft geen antwoord.

‘Ach,’ zeg ik nogmaals, iets minder overtuigd. ‘Hoe dan ook, zullen we met de lunch ergens wat gaan drinken?’

‘Ik heb geen tijd,’ zegt ze. ‘Sorry, Becky, ik moet echt ophangen.’ En ze legt de telefoon neer. Niemand vindt me meer aardig. Ineens ben ik een beetje koud en rillerig, en ik kruip nog meer weg in mijn stoel. O, God, wat een vreselijke dag. Alles is vreselijk. Ik wil naar huííís. Tegen de tijd dat het vrijdag is, moet ik zeggen dat ik me een stuk beter voel. Dat komt hoofdzakelijk omdat:

1. Het vrijdag is.

2. Ik de hele dag niet op kantoor hoef te zijn.

3. Elly gisteren heeft gebeld dat het haar speet dat ze zo kortaf 157
was, maar net toen we aan het praten waren, kwam er nog iemand anders haar kantoor binnen. En ze komt naar de Personal Finance Beurs. Plus:

4. Ik het Luke Brandon-incident volledig uit mijn hoofd heb gezet. Wie trekt zich nou iets van hem aan?

Dus terwijl ik me klaarmaak om weg te gaan, voel ik me heel vrolijk en positief. Ik trek mijn nieuwe grijze vest aan op een korte, zwarte rok, en mijn nieuwe Hobbs-laarzen – donkergrijs suède – en ik moet zeggen, ik zie er verdomd goed uit. God, ik ben dol op nieuwe kleren. Als iedereen gewoon elke dag nieuwe kleren zou kunnen dragen, denk ik dat depressiviteit niet meer zou bestaan.

Net op het moment dat ik weg wil gaan, valt er een stapel brieven voor mij door de brievenbus. Een paar ervan zien eruit als rekeningen, en er is weer een brief bij van de Endwich Bank. Maar ik heb een slimme, nieuwe oplossing voor al die nare brieven: ik doe ze gewoon in de la van mijn toilettafel en doe hem dicht. Dat is de enige manier om je er niet meer over op te winden. En het werkt echt. Als ik de la dichtduw en de voordeur uitga, ben ik ze al volledig vergeten.

Tegen de tijd dat ik aankom, is het al druk op de conferentie.Als ik mijn naam zeg tegen degene die de pers te woord staat bij de receptie, krijg ik een grote, glimmende draagtas met het logo van HSBC op de zijkant. Er zit een enorm pak informatie voor de pers in, compleet met een foto van alle organisatoren, terwijl ze een glas champagne naar elkaar heffen (ja, ja, alsof we dat in het tijdschrift zullen gebruiken), een bonnetje voor twee glazen Pimm’s bij de stand van Sun Alliance, een loterijkaartje om

£1000 te winnen (belegd in het trustfonds van mijn keuze), een grote lolly met reclame voor Eastgate Insurance, en mijn naamkaartje met pers aan de bovenkant. Er zit ook een witte envelop in met een kaartje voor de Barclays-champagnereceptie, en dat stop ik zorgvuldig in mijn tas. Vervolgens speld ik mijn naamkaartje duidelijk zichtbaar op mijn revers en begin rond te lopen. Normaal gooi je je naamkaartje natuurlijk meteen weg nadat je het hebt gekregen. Maar het mooie van pers zijn bij een van deze evenementen is dat de mensen hun uiterste best doen je te overstelpen met gratis dingen. Meestal zijn het saaie folders over spaarplannen, maar soms zijn het ook cadeautjes en lekkere hapjes. Dus na een uur heb ik twee pennen verzameld, een 158
briefopener, een doosje Ferrero Rocher-bonbons, een heliumballon met Spaar U Rijk erop, en een T-shirt met een cartoon erop, gesponsord door een of andere mobiele-telefoonmaatschappij. En ik heb twee gratis cappuccino’s gehad, een pain au chocolat, een glas cider, een klein doosje Smarties en mijn twee glazen Pimm’s. (Ik heb geen enkele aantekening gemaakt, of een vraag gesteld – maar dat geeft niet. Ik kan altijd gewoon wat overschrijven uit de info voor de pers.)

Ik heb gezien dat sommige mensen heel leuke, zilveren bureauklokjes in hun handen hebben, en daar zou ik er ook best een van willen hebben, dus loop ik maar wat rond, terwijl ik probeer erachter te komen waar ze vandaan komen, als een stem zegt:

‘Becky!’

Ik kijk op – en het is Elly! Ze staat met een paar kerels in een net pak bij de stand van Wetherby’s, en wenkt me.

‘Ha!’ zeg ik opgetogen. ‘Hoe ís het met je?’

‘Prima,’ zegt ze, en kijkt me stralend aan.‘Echt heel goed.’ En zo ziet ze er ook uit, moet ik zeggen. Ze heeft een felrood pakje aan (Karen Millen, ongetwijfeld), en een paar heel mooie schoenen met vierkante neuzen, en haar haar is opgestoken. Het enige wat ik niet mooi vind, zijn de oorknoppen. Waarom draagt ze plotseling pareltjes in haar oren? Misschien alleen om mee te doen met de anderen.

‘God, niet te geloven dat je echt een van hen bent!’ zeg ik, terwijl ik mijn stem een beetje laat zakken.‘Straks moet ik jou nog interviewen!’ Ik hou mijn hoofd een beetje ernstig scheef, zoals Martin Bashir in Panorama. “Mw. Davis, zou u me de doelstellingen en principes van Wetherby’s Investments kunnen vertellen?”’

Elly lacht even – waarna ze iets pakt uit een doos naast haar.

‘Ik zal je dit geven,’ zegt ze, en geeft me een brochure.

‘O, bedankt,’ zeg ik ironisch, en stop hem in mijn tas. Ik neem aan dat ze een goede indruk moet maken bij haar collega’s.

‘Het is nu een heel opwindende tijd bij Wetherby’s,’ gaat Elly verder. ‘Weet je dat we volgende maand een hele reeks nieuwe fondsen lanceren? Ik denk dat het er alles bij elkaar vijf zijn. UK Groei, UK Vooruitzichten, Europese Groei, Europese Vooruitzichten, en…’

Waarom vertelt ze me dit precies?

‘Elly…’

‘En US Groei!’ besluit ze triomfantelijk. Er is geen sprankje humor in haar ogen.

159

‘Zo,’ zeg ik na een korte stille. ‘Nou, dat klinkt… te gek!’

‘Ik zou ervoor kunnen zorgen dat onze pr-mensen je een belletje geven, als je wilt,’ zegt ze. ‘Om je wat meer te vertellen.’

Wat?

‘Nee,’ zeg ik haastig.‘Nee, dat hoeft niet. Dus, eh… wat doe je naderhand? Zullen we wat gaan drinken?’

‘Nee, dat kan niet,’ zegt ze verontschuldigend.‘Ik ga naar een flat kijken.’

‘Ga je verhuizen?’ vraag ik verbaasd. Elly woont in een heel mooie flat in Camden, met twee knullen die in een band spelen en haar massa’s vrijkaartjes geven en zo. Ik kan me niet voorstellen waarom ze zou willen verhuizen.

‘Ik ga een flat kopen,’ zegt ze. ‘Ik ben aan het zoeken in Streatham, Tooting… Ik wil gewoon op de eerste sport van die onroerendgoedladder staan.’

‘Zo,’ zeg ik zwakjes. ‘Goed idee.’

‘Dat zou je zelf ook moeten doen, Becky,’ zegt ze. ‘Je kunt niet eeuwig in een studentenflat blijven hangen. Het echte leven moet een keer beginnen!’ Ze kijkt naar een van haar keurig geklede heren, en hij lacht even. Het is geen studentenflat, denk ik verontwaardigd. Wie zegt dat het ‘echte leven’ bestaat uit onroerendgoedladders en afschuwelijke pareltjes in je oren? Eerder een ‘saai kloteleven’.

‘Ga je naar de champagnereceptie van Barclays?’ vraag ik als laatste, in de hoop dat we ons misschien samen kunnen gaan bezatten en wat lol hebben. Maar haar gezicht betrekt een beetje, en ze schudt haar hoofd.

‘Misschien kom ik even langs,’ zegt ze, ‘maar ik heb het hier heel druk.’

‘Goed,’ zeg ik. ‘Nou, ik… ik zie je straks nog wel.’

Ik ga weg bij de stand, en loop langzaam naar de hoek waar de champagnereceptie wordt gehouden. Ik voel me een beetje terneergeslagen. Onwillekeurig begin ik me toch ergens af te vragen of Elly misschien gelijk heeft en ik ongelijk. Misschien zou ik ook over onroerendgoedladders en groeifondsen moeten praten. O, God, misschien is er iets mis met me. Ik mis het gen waardoor je volwassen wordt en een flat koopt in Streatham en elk weekend je ouders gaat bezoeken. Iedereen gaat verder zonder mij, naar een wereld die ik niet begrijp. Maar als ik bij de ingang van de champagnereceptie kom, voel ik mijn stemming weer beter worden.Wie komt er nou niet in een goed humeur bij de gedachte aan gratis champagne? De receptie wordt gehouden in een grote tent, en er hangt een 160
enorm spandoek, en er is een band die muziek speelt, en bij de ingang staat een meisje met een sjerp om Barclays-sleutelhangers uit te delen. Als ze mijn naamkaartje ziet, glimlacht ze breed, geeft me een wit, glimmend pak informatie en zegt: ‘Een ogenblikje, alstublieft.’ Vervolgens loopt ze naar een groepje mensen, fluistert iets in het oor van een man in een pak en komt weer terug.‘Er komt zo iemand bij u,’ zegt ze.‘Laat me intussen een glas champagne voor u halen.’

Zie je wat ik bedoel met pers zijn? Overal krijg je een speciale behandeling. Ik pak een glas champagne aan, stop het witte pak met informatie in mijn draagtas en neem een slokje. O, het is heerlijk. IJskoud en droog en tintelend. Misschien blijf ik hier wel en paar uur, denk ik, alleen maar champagne drinkend tot het op is. Ze zullen me er niet uit durven gooien, ik ben pers. Misschien ga ik zelfs wel–’

‘Rebecca. Blij dat je kon komen.’

Ik kijk op en voel mezelf verstarren. De man in het pak was Luke Brandon. Luke Brandon staat voor mijn neus en kijkt me recht aan, met een uitdrukking op zijn gezicht die ik niet helemaal kan doorgronden. En ineens voel ik me misselijk. Van al die plannen die ik had gemaakt koel en ijzig te doen, komt niets terecht – want alleen al als ik zijn gezicht zie, krijg ik het weer helemaal warm van vernedering.

‘Hallo,’ mompel ik, met neergeslagen ogen. Waarom zeg ik hem überhaupt gedag?

‘Ik hoopte dat je zou komen,’ zegt hij met zachte, ernstige stem. ‘Ik wilde heel graag–’

‘Ja,’ val ik hem in de rede. ‘Ik eh… ik kan niet blijven praten, ik moet me onder de mensen mengen. Ik ben hier voor mijn werk, weet je.’

Ik probeer waardig te klinken, maar er zit een trilling in mijn stem, en ik voel mijn wangen langzaam rood worden, terwijl hij naar me blijft kijken. Dus draai ik me om voor hij verder nog iets kan zeggen, en loop naar de andere kant van de tent. Ik weet niet precies waar ik heen ga, maar ik moet gewoon blijven lopen tot ik iemand vind om mee te praten.

Het probleem is, dat ik niemand zie die ik herken. Het zijn allemaal groepjes bankmensen, die samen hard staan te lachen en het over golf hebben. Ze zien er allemaal lang en breedgeschouderd uit, en ik kan niet eens iemands blik vangen. God, wat is dit gênant. Ik voel me als een kind van zes op een feestje van volwassenen. In de hoek zie ik Moira Channing van de Dai- ly Herald, en ze kijkt me even met iets van herkenning aan –

161
maar ik ben zeker niet van plan met haar te gaan praten. Goed, gewoon doorlopen, zeg ik tegen mezelf. Doe alsof je ergens heen gaat. Niet in paniek raken.

Dan zie ik Luke Brandon aan de andere kant van de tent. Zijn hoofd schiet omhoog als hij me ziet, en hij begint naar me toe te lopen. O, God, snel. Snel. Ik moét iemand vinden om mee te praten.

Goed, dat stel dat daar bij elkaar staat dan? De man is van middelbare leeftijd, de vrouw is een heel stuk jonger, en ze zien er ook niet uit alsof ze al te veel mensen kennen. Goddank.Wie het ook zijn, ik ga hun gewoon vragen hoe ze de Personal Finance Beurs vinden, of ze er veel aan hebben, en dan doe ik of ik aantekeningen maak voor mijn artikel. En als Luke Brandon komt, ben ik te druk in gesprek om hem ook maar op te merken. Goed, vooruit dan.

Ik neem een slok champagne, stap naar de man toe en glimlach stralend.

‘Hallo,’ zeg ik. ‘Rebecca Bloomwood, Successful Saving.’

‘Hallo,’ zegt hij, terwijl hij zich naar me toe keert en zijn hand uitsteekt. ‘Derek Smeath van de Endwich Bank. En dit is mijn assistente, Erica.’

O, mijn God.

Ik kan geen woord uitbrengen. Ik kan hem geen hand geven. Ik kan niet wegrennen. Mijn hele lichaam is verlamd.

‘Hallo!’ zegt Erica, met een vriendelijke glimlach. ‘Ik ben Erica Parnell.’

‘Ja,’ zeg ik na een lange stilte. ‘Ja, hallo.’

Herken alsjeblieft mijn naam niet. Herken alsjeblieft mijn naam niet.

‘Dus je bent journaliste?’ zegt ze, terwijl ze naar mijn naamkaartje kijkt en haar voorhoofd fronst. ‘Je naam komt me bekend voor.’

‘Ja,’ zeg ik moeizaam. ‘Ja, je… je zou een paar van mijn van artikelen gelezen kunnen hebben.’

‘Dat zal haast wel,’ zegt ze, en neemt onbezorgd een slokje champagne. ‘Op kantoor krijgen we alle financiële bladen. Er zijn er een paar die heel goed zijn.’

Langzaam begint het bloed weer door mijn lichaam te stromen. Er is niets aan de hand, zeg ik tegen mezelf. Ze hebben geen idee wie ik ben.

‘Jullie journalisten moeten overal expert in zijn, neem ik aan,’ zegt Derek, die het heeft opgegeven te proberen me een hand te geven en nu zijn champagne maar achteroverslaat. 162

‘Ja, eigenlijk wel,’ antwoord ik en waag het erop te glimlachen.‘We raken bekend met alle aspecten van personal finance

– van het bankwezen tot trustfondsen tot levensverzekeringen.’

‘En hoe vergaren jullie al die kennis?’

‘O, dat pikken we onderweg gewoon op,’ zeg ik soepel. Zal ik je eens wat vertellen? Nu ik ontspannen ben, is het eigenlijk heel leuk. Jullie weten niet wie ik ben! wil ik zingen. Jul- lie weten niet wie ik ben! En in levenden lijve is Derek Smeath helemaal niet eng. In feite is hij heel gezellig en vriendelijk, als een aardige oom uit een tv-serie.

‘Ik heb vaak gedacht,’ zegt Erica Parnell, ‘dat ze eens een documentaire zouden moeten maken over wat je op een bank allemaal meemaakt.’ Ze kijkt me verwachtingsvol aan en ik knik heftig.

‘Goed idee!’ zeg ik. ‘Ik denk dat dat fascinerend zou zijn.’

‘Je zou eens moeten zíen wat we voor mensen binnen krijgen! Mensen die absoluut geen idee hebben van hun financiën. Nietwaar, Derek?’

‘Je zou verbaasd staan,’ zegt Derek. ‘Volkomen verbaasd.’

Wat mensen allemaal niet doen, alleen om hun bankschuld niet te hoeven betalen. Of zelfs om niet met ons te hoeven praten!’

‘Werkelijk?’ zeg ik, alsof ik verbijsterd ben.

‘Je zou het niet geloven,’ zegt Erica. ‘Soms vraag ik me af–’

‘Rebecca!’ Achter me klinkt een zware stem en als ik me geschrokken omdraai, zie ik Philip staan, die me met een glas champagne in de hand grijnzend aankijkt. Wat doet hij hier?

‘Hallo,’ zegt hij. ‘Marketing heeft de vergadering afgezegd, dus dacht ik toch maar even langs te gaan. Hoe gaat het allemaal?’

‘O, geweldig!’ zeg ik, en neem een grote slok champagne.‘Dit is Derek, en Erica… dit is mijn redacteur, Philip Page.’

‘O, de Endwich Bank?’ zegt Philip, naar het naamkaartje van Derek Smeath kijkend. ‘Dan ken je Martin Gollinger zeker wel.’

‘We zijn niet van het hoofdkantoor, ben ik bang,’ zegt Derek met een lachje. ‘Ik ben manager van ons kantoor in Fulham.’

‘Fulham!’ zegt Philip. ‘Het trendy Fulham.’

En ineens klinkt er een waarschuwingsbel in mijn hoofd. Dong-dong-dong! Ik moet iets doen. Ik moet iets zeggen: van onderwerp veranderen. Maar het is te laat. Ik ben degene die op de berg zit te kijken hoe de treinen in het dal beneden op elkaar botsen.

‘Rebecca woont in Fulham,’ zegt Philip. ‘Wie is je bank, Re163
becca? Waarschijnlijk ben je een van Dereks klanten!’ Hij lacht hard om zijn eigen grapje en Derek lacht beleefd mee. Maar ik kan niet lachen. Ik sta als aan de grond genageld te kijken hoe het gezicht van Erica Parnell verandert. Het begint haar langzaam te dagen. Ze kijkt me aan, en ik voel iets ijzigs langs mijn ruggengraat kruipen.

‘Rebecca Bloomwood,’ zegt ze met een heel andere stem. ‘Ik dácht al dat ik die naam kende. Woon je op Burney Road, Rebecca?’

‘Dat is knap!’ zegt Philip. ‘Hoe wist je dat?’ En hij neemt nog een slok champagne.

Hou je kop, Philip, denk ik koortsachtig. Hou je kóp.

‘Dus dat klopt?’ Haar stem is vriendelijk maar scherp. O, God, nu kijkt Philip me aan, wachtend op mijn antwoord.

‘Ja,’ zeg ik, met gesmoorde stem, me ervan bewust dat mijn wangen vuurrood zijn.

‘Derek, heb je je gerealiseerd wie dit is?’ zegt Erica opgewekt. ‘Dit is Rebecca Bloomwood, een van onze klanten. Ik geloof dat je haar laatst hebt gesproken. Weet je nog?’ Haar stem wordt harder. ‘Met die dode hond?’

Het is even stil. Ik durf niet naar het gezicht van Derek Smeath te kijken. Ik durf alleen maar naar de grond te kijken.

‘Nee maar, wat een toeval,’ zegt Philip. ‘Wil iemand nog een glas champagne?’

‘Rebecca Bloomwood,’ zegt Derek Smeath. Hij klinkt zwakjes. ‘Niet te geloven.’

‘Ja!’ zeg ik, wanhopig mijn laatste champagne achteroverslaand. ‘Hahaha! De wereld is klein. Goed, ik moet ervandoor en nog wat–’

‘Wacht!’ zegt Erica, met een stem als een dolk. ‘We hoopten je even te kunnen spreken, Rebecca. Nietwaar, Derek?’

‘Inderdaad,’ zegt Derek Smeath. Ik kijk op en ontmoet zijn blik – en ben plotseling een beetje bang. Deze man is geen gezellige oom meer. Hij lijkt op een boze examinator, die je net heeft betrapt bij het spieken. ‘Dat wil zeggen,’ voegt hij er scherp aan toe, ‘als je beide benen tenminste in orde zijn en je geen last hebt van een of andere gevreesde ziekte?’

‘Wat is dit?’ vraagt Philip opgewekt.

‘Hoe gáát het trouwens met je been?’ vraagt Erica liefjes.

‘Prima,’ mompel ik. ‘Prima, dank je.’ Stomme trut.

‘Mooi,’ zegt Derek Smeath. ‘Laten we dan zeggen maandag om halftien?’ Hij kijkt naar Philip.‘Je vindt het toch niet erg dat Rebecca ons maandag even een bezoekje brengt?’

164

‘Natuurlijk niet!’ zegt Philip.

‘En als ze niet komt,’ zegt Derek Smeath, ‘weten we waar we haar kunnen vinden, nietwaar?’ Hij kijkt me scherp aan en ik voel mijn maag samenknijpen van angst.

‘Rebecca komt wel!’ zegt Philip. ‘En als ze niet komt, komen er problemen!’ Hij lacht naar me of het een grapje is, heft zijn glas en loopt weg. O, God, denk ik in paniek. Laat me niet met hen alleen.

‘Nou, ik verheug me erop je te spreken,’ zegt Derek Smeath. Hij zwijgt even en kijkt me dreigend aan. ‘En als ik me goed herinner uit ons telefoongesprek van laatst, heb je tegen die tijd wat geld ontvangen.’

O, shit. Ik dacht dat hij dat wel vergeten zou zijn.

‘Dat klopt,’ zeg ik na een korte stilte. ‘Inderdaad. Het geld van mijn tante. Dat heb je goed onthouden! Mijn tante heeft me onlangs wat geld nagelaten,’ leg ik Erica uit. Erica Parnell lijkt niet onder de indruk.

‘Mooi,’ zegt Derek Smeath. ‘Dan verwacht ik je maandag.’

‘Prima,’ zeg ik met een zelfverzekerde glimlach. ‘Ik… ik verheug me er al op!’

165

OCTAGON
flair… stijl… visie

Afdeling Financiële Diensten

8e etage

Tower House

London Road

Winchester SO44 3DR

Miss Rebecca Bloomwood

Betaalkaart no. 7854 4567

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

20 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

LAATSTE HERINNERING

In aansluiting op mijn schrijven van 3 maart, deel ik u mede dat het saldo van uw betaalkaart nog steeds met £245,57 is overschreden. Als binnen de komende zeven dagen geen betaling volgt, zal uw rekening worden bevroren en zullen er verdere stappen worden genomen.

Ik was blij te horen dat u de Heer hebt gevonden en Jezus Christus als uw redder hebt aanvaard, maar dit heeft helaas niets met de zaak te maken.

Ik verwacht binnenkort uw betaling te ontvangen. Hoogachtend,

Grant Ellesmore

Manager Klantenfinanciering

166

13

O, God. Dit is vreselijk. Ik bedoel – ik ben toch niet gewoon paranoïde? Dit is echt verschrikkelijk.

Terwijl ik in de metro zit op weg naar huis, staar ik naar mijn spiegelbeeld – uiterlijk kalm en ontspannen. Maar inwendig schiet mijn geest in het rond als een spin, die een uitweg probeert te vinden. Alsmaar in het rond, met spartelende poten, ontsnappen kan niet… Goed, stop. Stop! Hou je rustig en laten we de mogelijkheden nog een keer bekijken.

Optie Een: Naar de bespreking gaan en de waarheid vertellen. Dat kan ik niet. Het kan gewoon niet. Ik kán daar maandag niet heen gaan en bekennen dat er geen £1000 van mijn tante is en nooit zal komen. Wat zullen ze met me doen? Ze worden vast heel ernstig. Ze zullen me in een stoel zetten en al mijn uitgaven gaan bekijken en… O, God, alleen als ik eraan denk, word ik al misselijk. Dat kan ik niet. Ik kan er niet heen gaan. Einde verhaal.

Optie Twee: Naar de bespreking gaan en liegen.

Dus – wat – tegen hen zeggen dat de £1000 absoluut onderweg is, en dat er binnenkort nog meer geld komt. Hmmm. Zou kunnen. Het probleem is, dat ik denk dat ze me niet zullen geloven. Dus zullen ze nog steeds heel ernstig worden, me in een stoel zetten, me de les lezen. Nee. Geen denken aan. Optie Drie: Niet naar de bespreking gaan.

Maar als ik dat níet doe, zal Derek Smeath Philip bellen en dan raken ze aan de praat. Misschien komt het hele verhaal dan uit, en komt hij erachter dat ik mijn been helemaal niet heb gebroken. Of de ziekte van Pfeiffer heb. En daarna zal ik nooit meer naar kantoor terug kunnen gaan. Dan ben ik werkeloos. Dan is mijn leven voorbij op mijn vijfentwintigste. Maar misschien is het de moeite waard die prijs te betalen. Optie Vier: Naar de bespreking gaan met een cheque voor

£1000.

167

Perfect. Naar binnen walsen, de cheque overhandigen, zeggen ‘Is er verder nog iets?’ en weer naar buiten walsen. Perfect. Maar hoe kom ik voor maandagmorgen aan £1000? Hoe?

Optie Vijf: vluchten.

En dat zou heel kinderachtig en onvolwassen zijn. Het overwegen niet waard. Ik vraag me af waar ik heen zou kunnen gaan? Misschien ergens in het buitenland. Las Vegas. Ja, en ik zou een vermogen kunnen winnen in de casino’s. Een miljoen pond of zo. Misschien nog wel meer. En dan – ja – dan zou ik Derek Smeath een fax sturen dat ik mijn bankrekening ophef omdat hij geen vertrouwen in me had.

God, ja! Zou dat niet geweldig zijn? ‘Geachte mr. Smeath, ik was een beetje verbaasd over uw recente vermoeden dat ik niet over voldoende middelen beschik om mijn bankschuld aan te zuiveren en zeker over uw sarcastische optreden. Zoals blijkt uit deze cheque voor £1,2 miljoen, heb ik royale middelen tot mijn beschikking – die ik binnenkort bij een van uw concurrenten zal onderbrengen. Misschien zullen zij mij met meer respect behandelen. PS. Ik stuur een kopie van dit schrijven naar uw superieuren.’

Ik vind dit zo’n mooi idee, dat ik me er een tijdje in koester, terwijl ik de brief in gedachten steeds verder bijschaaf. ‘Geachte mr. Smeath, zoals ik u tijdens onze laatste ontmoeting op discrete wijze trachtte mede te delen, ben ik in feite miljonair. Als u mij had vertrouwd, zou het misschien anders zijn gelopen.’

God, wat zal het hem spijten! Eigen schuld. Hij zal waarschijnlijk opbellen om zijn excuses aan te bieden. Zijn uiterste best doen om me terug te krijgen als klant en zeggen dat hij me niet had willen beledigen. Maar dan zal het te laat zijn. Véél te laat. Ha! Hahahaha…

O, verrek. Mijn halte gemist.

Als ik thuiskom, zit Suze op de grond, omringd door glossy tijdschriften.

‘Hallo!’ zegt ze stralend. ‘Raad eens wat? Ik kom in Vogue!’

‘Wat?’ vraag ik ongelovig. ‘Ben je op straat ontdekt, of zo?’

Dan besef ik dat ik niet zo verbaasd had moeten klinken. Ik bedoel, Suze heeft een uitstekend figuur. Ze zou makkelijk fotomodel kunnen zijn. Maar dan nog… Vogue!

‘Ik niet, gek!’ zegt ze. ‘Mijn lijstjes.’

‘Je líjstjes komen in Vogue?’ Nu ben ik echt ongelovig.

‘In het juninummer! Ik kom in een stuk dat heet “Ga er eens 168
voor zitten – ontwerpers die het weer leuk maken in huis.” Te gek, hè? Het enige is, ik heb tot nu toe nog maar twee lijstjes gemaakt, dus moet ik er nog wat meer maken, voor het geval dat mensen ze willen kopen.’

‘Ja,’ zeg ik, terwijl ik probeer het allemaal tot me door te laten dringen. ‘Maar – hoe komt het dat Vogue een stukje over je schrijft? Hebben ze… over je gehoord?’

Hoe kunnen ze over haar gehóórd hebben? denk ik. Ik bedoel, ze is nog maar vier dagen geleden lijstjes gaan maken!

‘Nee, domoor!’ zegt ze en lacht. ‘Ik heb Lally gebeld. Ken je Lally?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Nou, die is nu moderedactrice bij Vogue, en zij heeft met Perdy gepraat, die nu binnenhuis doet, en Perdy heeft me weer teruggebeld – en toen ik haar vertelde hoe mijn lijstjes eruitzagen, was ze helemaal door het dolle.’

‘Goh,’ zeg ik. ‘Wat goed van je.’

‘Ze heeft me ook verteld wat ik in mijn interview moet zeggen,’ voegt Suze eraan toe, en schraapt indrukwekkend haar keel.‘Ik wil ruimtes creëren waar mensen het naar hun zin hebben, niet om te bewonderen. We hebben allemaal iets van een kind in ons. Het leven is te kort voor minimalisme.’

‘O, ja,’ zeg ik. ‘Geweldig!’

‘Nee, wacht, er was nog iets.’ Suze fronst nadenkend haar voorhoofd. ‘O, ja, mijn ontwerpen zijn geïnspireerd door de fantasierijke geest van Gaudi. Ik ga nu Charlie bellen,’ voegt ze er blij aan toe. ‘Ik weet zéker dat hij iets is bij de Tatler.’

‘Geweldig,’ zeg ik weer.

En het is ook geweldig.

Ik ben echt blij voor Suze. Natuurlijk ben ik dat. Maar ergens denk ik – hoe komt het dat het voor haar allemaal zo makkelijk gaat? Ik wed dat ze nog nooit van haar leven met een vervelende bankmanager te maken heeft gehad. En ik wed dat dat nooit zal gebeuren ook. Met een somber gezicht zak ik neer op de grond en begin een tijdschrift door te bladeren.

‘Trouwens,’ zegt Suze, opkijkend van de telefoon, ‘Tarquin heeft ongeveer een uur geleden gebeld, over jullie afspraak.’

Ze lacht ondeugend. ‘Verheug je je erop?’

‘O,’ zeg ik mat. ‘Natuurlijk.’

Om eerlijk te zijn, was ik het helemaal vergeten. Maar het geeft niet – ik wacht gewoon tot morgenmiddag en dan zeg ik dat ik menstruatiepijn heb. Makkelijk zat. Daar heeft nooit iemand iets van te zeggen, zeker mannen niet.

‘O, ja,’ zegt Suze, met een gebaar naar een Harpers & Queen die open op de grond ligt. ‘En kijk eens wie ik net tegenkwam 169
op de lijst van Honderd Rijkste Vrijgezellen! O, hallo, Charlie,’

zegt ze in de telefoon. ‘Met Suze! Luister…’

Ik kijk naar de open Harpers & Queen en blijf stokstijf zitten. Luke Brandon kijkt me vanaf de bladzijde aan, met een ontspannen glimlach op zijn gezicht. Nummer 31, staat erboven. 32 Jaar. Geschat vermogen: £10 miljoen. Akelig intelligente on- dernemer. Woont in Chelsea; gaat op het moment om met Sacha de Bonneville, dochter van de Franse multimiljonair. Ik wil dit niet weten. Waarom zou het mij interesseren met wie Luke Brandon omgaat? Nijdig sla ik de bladzijde terug en begin te lezen over nummer 17, die veel aardiger klinkt. Dave Kington. 28 Jaar. Geschat vermogen: £20 miljoen. Voormalige slagman van Manchester United, nu managementgoeroe en han- delaar in sportkleding. Woont in Hertfordshire, onlangs gebro- ken met vriendin, fotomodel Cherisse.

En trouwens, Luke Brandon is saai. Dat zegt iedereen. Het enige wat hij doet, is werken. Bezeten van geld, waarschijnlijk. Nummer 16. Ernest Flight. 52 Jaar. Geschat vermogen: £22
miljoen. Directeur-grootaandeelhouder van de Flight Foods Corporation. Woont in Nottinghamshire, onlangs gescheiden van zijn derde vrouw, Susan.

Ik vind hem niet eens zó knap. Te lang. En hij gaat waarschijnlijk niet naar fitness of zo. Te druk. Onder zijn kleren ziet hij er waarschijnlijk vreselijk uit.

Nummer 15. Tarquin Cleath-Stuart. 26 Jaar. Geschat vermo- gen: £25 miljoen. Landeigenaar sinds hij op de leeftijd van 19 een groot familielandgoed erfde. Mijdt publiciteit. Woont in Perth- shire en Londen met oude kinderjuffrouw; op het moment zon- der relatie.

Trouwens, wat voor man koopt koffers als cadeau.Allemachtig, een kóffer, terwijl hij heel Harrods had om uit te kiezen. Hij had een collier voor zijn vriendin kunnen kopen, of kleding. Of hij had… Hij had…

Wacht eens even, wat was dat?

Wát was dat?

Nee. Dat kan niet – dat is toch zeker niet –

O, mijn God.

En ineens kan ik geen adem meer krijgen. Ik kan me niet bewegen. Mijn hele lichaam is geconcentreerd op de wazige foto voor me. Tarquin Cleath-Stuart? Tarquin de neef van Suze? Tarquin?

Tarquin… heeft… 25… miljoen… pond?

Ik geloof dat ik flauw ga vallen, als ik ooit mijn hand van deze 170
bladzijde los kan krijgen. Ik zit naar de op veertien na rijkste vrijgezel van Engeland te kijken – en ik ken hem. Ik ken hem niet alleen, hij heeft me mee uit gevraagd. Ik ga morgenavond met hem uit eten.

O-mijn-God.

Ik word miljonair. Multimiljonair. Ik wist het. Wist ik het niet? Ik wíst het.Tarquin gaat verliefd op me worden en me ten huwelijk vragen en dan gaan we trouwen in een prachtig Schots kasteel en dan heb ik £25 miljoen.

En wat zal Derek Smeath dán zeggen? Ha!

Ha!

‘Wil je een kop thee?’ vraagt Suze, terwijl ze de telefoon neerlegt. ‘Charlie is zo’n lieverd. Hij zal wat over me schrijven in Engelands Opkomende Talent.’

‘Prachtig,’ zeg ik vaag, en schraap mijn keel. ‘Moet je… moet je Tarquin eens kijken hier.’

Ik moet het controleren. Ik moet controleren of er niet een andere Tarquin Cleath-Stuart is, een of andere neef van wie ik niets weet. Alstublieft, God, laat me uitgaan met de rijke neef.

‘O, ja,’ zegt Suze achteloos. ‘Hij staat altijd in dat soort dingen.’ Ze laat haar ogen over de tekst gaan en schudt haar hoofd.

‘God, ze overdrijven altijd alles. £25 miljoen!’

Mijn hart staat stil.

‘Heeft hij dan geen £25 miljoen?’ vraag ik zonder erbij na te denken.

‘O, nee!’ Ze lacht alsof het idee belachelijk is. ‘Het landgoed is ongeveer… O, ik weet het niet. Niet meer waard dan £18 miljoen.’

£18 miljoen. Ach, dat is niet gek. Dat is helemaal niet gek.

‘Die tijdschriften!’ zeg ik, en rol vol medeleven met mijn ogen.

‘Earl Grey?’ vraagt Suze, opstaand. ‘Of gewoon?’

‘Earl Grey,’ zeg ik, hoewel ik eigenlijk liever Typhoo heb. Want ik kan beter beginnen deftig te doen, nietwaar, als ik de vriendin ga worden van iemand die Tarquin Cleath-Stuart heet. Rebecca Cleath-Stuart.

Becky Cleath-Stuart.

Hallo, met Rebecca Cleath-Stuart. Ja, de vrouw van Tarquin. We hebben elkaar ontmoet bij… Ja, ik droeg Chanel. Wat goed van je!

‘Trouwens,’ voeg ik eraan toe, ‘heeft Tarquin gezegd waar we elkaar ontmoeten?’

‘O, hij komt je ophalen,’ zegt Suze.

171

Maar natuurlijk. De op veertien na rijkste vrijgezel van Engeland spreekt toch niet met je af bij een metrostation? Hij zegt niet gewoon: ‘Ik zie je onder de grote klok op Waterloo Station.’ Hij komt je ophalen.

O, dit is het. Dit is het! Mijn nieuwe leven is eindelijk begonnen.

Ik ben nog nooit in mijn leven zo lang bezig geweest met me klaar te maken om uit te gaan. Nooit. Het proces begint zaterdagmorgen om acht uur als ik naar mijn open kast kijk en besef dat ik absoluut níets heb om aan te trekken – en is pas om halfacht die avond afgelopen als ik mijn wimpers nog een laagje mascara geef, mezelf besproei met Coco Chanel en de zitkamer inga om te horen wat Suze ervan zegt.

‘Wauw!’ zegt ze, opkijkend van een lijstje dat ze aan het bekleden is met verschoten spijkerstof. ‘Je ziet er… verbijsterend uit!’

En ik moet zeggen dat ik het met haar eens ben. Ik ben helemaal in het zwart – maar duur zwart. Het soort diepe, zachte zwart waar je in opvalt. Een eenvoudige, mouwloze japon van Whistles, de hoogste Jimmy Choos, een paar adembenemende ongeslepen amethist oorbellen. En vraag alsjeblieft niet hoeveel het allemaal heeft gekost, want dat is irrelevant. Deze aankopen waren een investering. De grootste investering van mijn leven.

Ik heb de hele dag niets gegeten, dus ben ik mooi slank, en deze keer is mijn haar eens volmaakt in model gevallen. Ik zie er… ach, ik heb er nog nooit van mijn leven zo mooi uitgezien. Maar het uiterlijk is natuurlijk maar een onderdeel. En daarom ben ik heel slim op weg naar huis even bij Waterstone’s langs-gegaan om een boek over Wagner te kopen. Dat heb ik de hele middag zitten lezen, terwijl ik wachtte tot mijn nagels droog waren, en ik heb zelfs een paar passages uit mijn hoofd geleerd om in de loop van het gesprek ergens te laten vallen. Ik weet niet zeker waar Tarquin nog meer van houdt, behalve Wagner. Maar dat zou genoeg moeten zijn om het gesprek gaande te houden. En trouwens, ik denk dat hij van plan is me mee te nemen naar een chique tent met een jazzband, dus zullen we het te druk hebben met innig dansen om te praten. Er wordt gebeld en ik schrik even. Ik moet toegeven dat mijn hart bonst van de zenuwen. Maar tegelijkertijd voel ik me vreemd kalm. Dit is het. Hier begint mijn nieuwe bestaan als miljonair. Luke Brandon, je hebt het nakijken.

172

‘Ik doe wel open,’ zegt Suze lachend, en verdwijnt de gang in. Even later hoor ik haar zeggen: ‘Tarkie!’

‘Suze!’

Ik kijk naar mezelf in de spiegel, haal diep adem en draai me om naar de deur, net als Tarquin binnenkomt. Zijn hoofd is even benig als altijd, en hij heeft weer zo’n oud, merkwaardig uitziend pak aan. Maar op de een of andere manier is dat allemaal niet belangrijk meer. In feite kijk ik niet eens naar hoe hij eruitziet. Ik staar alleen maar naar hem. Ik sta naar hem te staren, niet in staat een woord uit te brengen; niet in staat aan iets anders te denken dan: vijfentwintig miljoen pond. Vijfentwintig miljoen pond. Het soort gedachte waar je duizelig en opgewonden van wordt, als een rit in de draaimolen. Plotseling wil ik door de kamer rondrennen en roepen: ‘Vijfentwintig miljoen! Vijfentwintig miljoen!’ terwijl ik bankbiljetten de lucht in gooi alsof ik in een of andere komedie in Hollywood speel.

Maar dat doe ik niet. Natuurlijk doe ik dat niet. Ik zeg: ‘Hallo, Tarquin,’ en glimlach stralend naar hem.

‘Hallo, Becky,’ zegt hij. ‘Je ziet er prachtig uit.’

‘Bedankt,’ zeg ik, en kijk verlegen naar mijn jurk.

‘Blijven jullie nog even een neut drinken?’ vraagt Suze, die vertederd toe staat te kijken – alsof ze mijn moeder is en ik door de meest populaire jongen van de school word afgehaald voor het eindexamenfeest.

‘Eh… nee, ik denk dat we maar gaan,’ zegt Tarquin, mij aankijkend. ‘Wat denk jij, Becky?’

‘Absoluut,’ zeg ik. ‘Laten we gaan.’

173

14

Voor de deur staat een taxi te wachten en Tarquin helpt me instappen. Om eerlijk te zijn, ben ik een beetje teleurgesteld dat het geen limousine met chauffeur is – maar niettemin. Dit is ook niet gek.Afgehaald worden in een taxi door een van Engelands meest begeerlijke vrijgezellen om naar… wie weet waarheen te gaan? Het Savoy? Claridges? Dansen bij Annabel’s?

Tarquin heeft me nog niet verteld waar we heen gaan. O, God, misschien is het een van die idiote gelegenheden waar alles wordt geserveerd onder een zilveren stolp en waar een miljoen messen en vorken naast je bord liggen en arrogante obers staan te kijken of je een fout maakt. Maar dat geeft niet. Zolang ik maar niet in paniek raak. Gewoon kalm blijven en aan de regels denken. Goed. Hoe zijn die ook alweer?

Bestek: aan de buitenkant beginnen en naar binnen werken. Brood: je broodje niet snijden maar in stukjes breken en die een voor een met boter besmeren. Tomatenketchup: absoluut nooit om vragen.

En als het kreeft is? Ik heb nog nooit van mijn leven kreeft gegeten. Het wordt vast kreeft. En dan weet ik niet wat ik moet doen en het wordt vreselijk gênant.Waarom heb ik nooit kreeft gegeten? Waarom? Het is allemaal de schuld van mijn ouders. Die hadden me van jongs af aan mee moeten nemen naar dure restaurants zodat ik achteloos zou leren omgaan met lastig voedsel.

‘Ik dacht lekker rustig ergens te gaan eten,’ zegt Tarquin, mij aankijkend.

‘Leuk,’ zeg ik. ‘Lekker rustig eten. Perfect.’

Goddank. Dat betekent waarschijnlijk dat we geen kreeft krijgen en zilveren stolpen. We gaan naar een klein restaurantje dat bijna niemand kent. Een kleine privé-club waar je in een achterafstraat op een anoniem uitziende deur moet kloppen, en als je binnenkomt, zitten er allemaal beroemdheden op 174
sofa’s die zich gedragen als normale mensen. Ja! En misschien kent Tarquin ze allemaal!

Maar natuurlijk kent hij ze allemaal. Hij is toch multimiljonair?

Ik kijk uit het raam en zie dat we langs Harrods rijden. En even trekt mijn maag pijnlijk samen als ik denk aan de laatste keer dat ik daar was. Stomme koffers. Stomme Luke Brandon. Poeh. Eigenlijk wens ik dat hij nu op straat liep, zodat ik met een achteloos ik-ben-met-de-op-veertien-na-rijkste-vrijgezelvan-Engeland-gebaar naar hem kon zwaaien.

‘Oké,’ zegt Tarquin plotseling tegen de chauffeur. ‘Zet ons hier maar af.’ Hij lacht naar me. ‘Bijna voor de deur.’

‘Mooi,’ zeg ik, en steek mijn hand uit naar het portier. Bijna voor de deur van wat? Als ik uitstap en om me heen kijk, vraag ik me af waar we heen gaan. We staan op Hyde Park Corner. Wat is er op Hyde Park Corner? Ik draai me langzaam om, en zie een bord – en ineens realiseer ik me wat er aan de hand is. We gaan naar Lanesborough!

Wauw. Dat is deftig! Diner in het Lanesborough. Maar natuurlijk. Waar zou je anders heen gaan de eerste keer?

‘Zo,’ zegt Tarquin, terwijl hij naast me komt staan. ‘Ik dacht dat we eerst maar een hapje moesten eten en dan… verder zien.’

‘Klinkt goed,’ zeg ik, terwijl we op weg gaan.

Uitstekend! Dineren in het Lanesborough en dan naar een of andere chique nachtclub. Dit begint er allemaal heel aardig op te lijken.

We lopen regelrecht langs de ingang van het Lanesborough, maar daar laat ik me niet door uit het veld slaan. Iedereen weet dat vips altijd door de achteringang naar binnen gaan om de paparazzi te mijden. Niet dat ik nu paparazzi zie – maar het wordt waarschijnlijk een gewoonte. We zullen een of ander steegje induiken, en door de keukens lopen terwijl de koks doen of ze ons niet zien, en dan in de hal uitkomen. Geweldig is dit.

‘Ik weet zeker dat je hier al eens eerder bent geweest,’ zegt Tarquin verontschuldigend. ‘Niet de meest originele keus.’

‘Doe niet zo dwaas!’ zeg ik, terwijl we blijven staan en naar een paar glazen deuren lopen. ‘Ik ben gewoon dol op…’

Wacht even, waar zijn we? Dit is geen achteringang. Dit is…

Pizza on the Park.

Tarquin neemt me mee naar een pizzatent. Niet te geloven. De op veertien na rijkste man van Engeland neemt me verdomme mee naar Pizza Express. 175

‘… pizza,’ maak ik zwakjes mijn zin af. ‘Heerlijk.’

‘O, mooi,’ zegt Tarquin. ‘Ik dacht dat we waarschijnlijk niet naar een al te poenige tent wilden.’

‘O, nee.’ Ik zet een naar ik hoop heel overtuigend gezicht. ‘Ik heb een hekel aan poenige tenten. Veel beter om samen lekker rustig een pizza te eten.’

‘Dat dacht ik ook,’ zegt Tarquin, zich naar me toekerend.

‘Maar nu voel ik me een beetje bezwaard. Je hebt je zo mooi aangekleed…’ Hij zwijgt aarzelend, terwijl hij naar mijn kleding kijkt. (En dat mag wel ook. Ik heb geen vermogen uitgegeven bij Whistles alleen om met iemand een pizza te gaan eten.) ‘Ik bedoel, als je dat wilde, zouden we naar een wat deftiger gelegenheid kunnen gaan. Het Lanesborough is vlak om de hoek…’

Hij kijkt me vragend aan en ik wil net zeggen: ‘O, ja, graag!’

als ik plotseling, in een verblindende flits, besef wat er aan de hand is. Dit is vast een test. Het is net als een van de drie kistjes kiezen in een sprookje. Iedereen kent de regels. Je moet nóóit het glimmende, gouden kistje kiezen. En ook niet het indrukwekkende, zilveren kistje. Wat je hoort te doen, is het doffe, loden kistje kiezen, en dan komt er een lichtflits en verandert het in een berg juwelen. Dus dat is het. Tarquin stelt me op de proef, om te kijken of ik hem aardig vind om hemzelf of dat ik alleen maar achter zijn geld aanzit.

En eerlijk gezegd, vind ik dat nogal beledigend. Ik bedoel, wie denkt hij wel dat ik ben?

‘Nee, laten we hier blijven,’ zeg ik, en raak even zijn arm aan.

‘Veel relaxter. Veel… leuker.’

En dat is eigenlijk waar. En ik vind pizza heel lekker. En dat heerlijke knoflookbrood. Mmm. Weet je, nu ik erover nadenk, is dit eigenlijk een heel goede keus.

Als de ober ons ons menu geeft, kijk ik het snel even door, maar ik weet al wat ik wil. Het is wat ik altijd neem als ik naar Pizza Express ga – Fiorentina. Die met spinazie en een ei. Ik weet dat het raar klinkt, maar eerlijk, het is verrukkelijk.

‘Wilt u een aperitief?’ vraagt de ober, en ik wil net zeggen wat ik meestal doe, en dat is: O, laten we gewoon een fles wijn nemen, als ik denk, barst. Ik zit hier te eten met een multimiljonair. Ik neem verdomme een gin-tonic.

‘Een gin-tonic,’ zeg ik ferm, en kijk Tarquin aan, hem uitdagend verbluft te kijken. Maar hij lacht naar me en zegt:

‘Tenzij je champagne wilde?’

176

‘O,’ zeg ik, helemaal van mijn stuk gebracht.

‘Ik vind champagne en pizza altijd een goede combinatie,’

zegt hij en kijkt naar de ober. ‘Een fles Moët graag.’

Nou, dit lijkt er meer op. Dit lijkt er heel wat meer op. Champagne en pizza. En Tarquin gedraagt zich eigenlijk heel normaal. De champagne komt en we heffen het glas naar elkaar en nemen een paar slokjes. Ik begin het echt naar mijn zin te krijgen. Dan zie ik de benige hand van Tarquin langzaam naar de mijne glijden over de tafel. En als een soort reflex – helemaal onbewust – trek ik mijn vingers weg, alsof ik aan mijn oor moet krabben. Er trekt een flits van teleurstelling over zijn gezicht en even weet ik met mijn figuur geen raad. Ik doe of ik moet hoesten en kijk aandachtig naar het schilderij aan de muur links van me.

O, God. Waarom heb ik dat nou gedaan? Als ik met die vent ga trouwen, moet ik heel wat meer doen dan zijn hand vasthouden. Ik kan dit, zeg ik ferm tegen mezelf. Ik kán me tot hem aangetrokken voelen. Het is gewoon een kwestie van zelfbeheersing en misschien ook van erg dronken worden. Dus pak ik mijn glas en neem een paar grote slokken. Ik voel de belletjes naar mijn hoofd stijgen en blij zingen: ‘Ik word de vrouw van een miljonair! Ik word de vrouw van een miljonair!’ En als ik weer naar Tarquin kijk, ziet hij er al wat aantrekkelijker uit (op een soort hermelijnachtige manier). Het is duidelijk dat alcohol de sleutel is tot ons huwelijksgeluk.

Mijn hoofd zit vol met een blij visioen van onze huwelijksdag. Ik in een of andere prachtige haute couture-japon; mijn vader en moeder die trots toekijken. Nooit meer geldproblemen. Nóóit meer. De op veertien na rijkste man van het land. Een huis in Belgravia. Mrs.Tarquin Cleath-Stuart.Alleen bij de gedachte al val ik bijna flauw van verlangen.

O, God, het zou allemaal van mij kunnen zijn. Het kán van mij zijn.

Ik glimlach zo warm mogelijk naar Tarquin, die aarzelt – dan teruglacht. Pfff. Ik heb het niet verpest. Het kan allemaal nog steeds. Nu hoeven we alleen nog maar te ontdekken dat we echte zielsverwanten zijn die massa’s dingen gemeen hebben.

‘Ik vind–’ zeg ik.

‘Heb jij–’

We praten allebei tegelijk.

‘Sorry,’ zeg ik. ‘Ga verder.’

177

‘Nee, ga jíj verder,’ zegt Tarquin.

‘O,’ zeg ik.‘Eh… ik wilde alleen zeggen hoe mooi ik het schilderij vind dat je aan Suze hebt gegeven.’ Het kan geen kwaad hem nog eens een complimentje te maken over zijn smaak. ‘Ik ben dól op paarden,’ voeg ik er nog aan toe.

‘Dan zouden we samen moeten gaan rijden,’ zegt Tarquin.‘Ik weet een heel goede manege bij Hyde Park. Niet helemaal hetzelfde als op het platteland, natuurlijk…’

‘Wat een geweldig idee!’ zeg ik. ‘Dat zou ontzettend leuk zijn!’

Denk maar niet dat iemand me ooit op een paard krijgt. Zelfs niet in Hyde Park. Maar dat geeft niet, ik doe gewoon mee met het plan, en als het moment daar is, zeg ik dat ik mijn enkel heb verstuikt of zo.

‘Hou je van honden?’ vraagt Tarquin.

‘Ik ben dol op honden,’ zeg ik vol overtuiging.

En daar zit iets waars in. Ik zou niet echt een hond willen hébben – te veel gedoe en overal haren. Maar ik vind het leuk labradors door het park te zien rennen. En pups in de tv-reclames. Dat soort dingen. Er valt een stilte, en ik neem een paar slokjes champagne.

‘Vind jij EastEnders leuk?’ vraag ik ten slotte. ‘Of kijk je liever naar Coronation Street?’

‘Ik kijk naar geen van beide, ben ik bang,’ zegt Tarquin verontschuldigend. ‘Ze zijn vast heel goed.’

‘Ach… het gaat wel,’ zeg ik. ‘Soms zijn ze heel goed, en soms…’ Mijn zin zakt wat zwakjes weg, en ik glimlach naar hem. ‘Je weet wel.’

‘Absoluut,’ verklaart Tarquin, alsof ik iets heel interessants heb gezegd.

Er volgt weer een pijnlijke stilte. Dit wordt een beetje vervelend.

‘Zijn er mooie winkels waar je woont in Schotland?’ vraag ik ten slotte. Tarquin trekt even een lelijk gezicht.

‘Ik zou het niet weten. Als het aan mij ligt, ga ik er met een boog omheen.’

‘O, ja?’ zeg ik, en neem een grote slok champagne. ‘Nee, ik…

ik heb ook een hekel aan winkels. Ik vind winkelen vréselijk.’

‘Echt waar?’ vraagt Tarquin verbaasd. ‘Ik dacht dat vrouwen altijd dol waren op winkelen.’

‘Ik niet!’ zeg ik.‘Ik ga veel liever… de hei op, een eind rijden. Met een paar honden er achteraan.’

178

‘Klinkt perfect,’ zegt Tarquin, en glimlacht naar me. ‘Dat moeten we een keer doen.’

Dit lijkt er meer op. Gemeenschappelijke belangstelling. Gezamenlijke hobby’s.

En goed, misschien ben ik niet helemaal eerlijk geweest, misschien zijn het nu niet bepaald mijn hobby’s. Maar dat zouden het kunnen zijn. Dat kúnnen ze zijn. Ik kan makkelijk van honden en paarden gaan houden, als het moet.

‘Of… naar Wagner luisteren, natuurlijk,’ zeg ik achteloos. Ha! Geniaal!

‘Hou je echt van Wagner?’ vraagt Tarquin. ‘Dat doet niet iedereen.’

‘Ik ben dól op Wagner,’ zeg ik met klem. ‘Hij is mijn lievelingscomponist.’ Oké, snel – wat stond er in dat boek? ‘Ik ben dol op de… eh… sonore, melodische stromen die zich vermengen in de prelude.’

‘Welke prelude?’ vraagt Tarquin geïnteresseerd.

O, shit. Is er meer dan één prelude? Ik neem een slok champagne om tijd te rekken, terwijl ik wanhopig probeer me nog iets anders uit het boek te herinneren. Maar het enige wat ik verder nog weet is ‘Richard Wagner werd in Leipzig geboren’.

‘Alle preludes,’ zeg ik ten slotte.‘Ik vind ze allemaal… super.’

‘Ja, ja,’ zegt Tarquin, een beetje verbaasd kijkend. O, God. Dat was zeker niet goed. Ander onderwerp. Ander onderwerp. Gelukkig komt de ober op dat moment met ons knoflookbrood, en kunnen we het onderwerp Wagner laten rusten. En Tarquin bestelt nog een fles champagne. Op de een of andere manier denk ik dat we die nodig zullen hebben.

Hetgeen betekent dat tegen de tijd dat ik halverwege door mijn Fiorentina ben, ik bijna een hele fles champagne op heb en ik ben… Nou, eerlijk gezegd, ik ben behoorlijk aangeschoten. Mijn gezicht tintelt en mijn ogen schitteren, en mijn arm gebaart veel grilliger dan anders. Maar dat geeft niet. Dronken zijn is eigenlijk juist góed – want het betekent dat ik zo heerlijk geestig en levendig ben en ik hou het gesprek min of meer in mijn eentje gaande. Tarquin is ook aangeschoten, maar niet zo erg als ik. Hij is steeds stiller geworden, en een beetje nadenkend. En hij zit maar naar me te staren. Als ik mijn laatste stukjes pizza op heb en tevreden achterover-leun, kijkt hij me een ogenblik zwijgend aan, steekt vervolgens zijn hand in zijn zak en haalt een doosje te voorschijn.

‘Hier,’ zegt hij. ‘Dit is voor jou.’

179

Ik moet toegeven, dat ik een adembenemend moment lang denk… Dit Is Het! Hij doet een Aanzoek! (Gek genoeg, is de volgende gedachte die in mijn hoofd opkomt Goddank Ik Kan Mijn Bankschuld Afbetalen. Hmmm. Als hij echt een aanzoek doet, moet ik ervoor zorgen iets te denken wat romantischer is.) Maar natuurlijk doet hij toch geen aanzoek? Hij geeft me alleen maar een cadeautje.

Dat wist ik.

Dus maak ik het open en zie een leren doosje. Er zit een kleine, gouden broche in, in de vorm van een paard. Allerlei kleine details; prachtig gemaakt. Een groen steentje (smaragd?) als oog.

Helemaal níets voor mij.

‘Het is beeldig,’ zeg ik vol ontzag. ‘Absoluut… adembenemend.’

‘Ja, het is wel lollig, vind je niet?’ zegt Tarquin.‘Ik dacht dat je het wel leuk zou vinden.’

‘Ik vind het práchtig.’ Ik draai het om in mijn vingers (waarborgstempel – mooi), waarna ik naar hem opkijk en een paar keer knipper met mistige ogen. God, ik ben dronken. Ik denk dat ik gewoon door champagne héén kijk.‘Dit is heel attent van je,’ mompel ik.

Bovendien draag ik nooit broches. Ik bedoel, waar moet je ze opspelden? Precies in het midden van een mooi topje? Ik bedoel, toe nou. En ze laten altijd overal kleine gaatjes achter.

‘Het zal je prachtig staan,’ zegt Tarquin na en korte stilte – en ineens besef ik dat hij verwacht dat ik het opdoe. Jasses! Het zal mijn mooie Whistles-jurk verpesten! En wie wil er nou een galopperend paard op zijn boezem?

‘Ik móet het opdoen,’ zeg ik, en maak de speld open. Voorzichtig steek ik hem door de stof van mijn jurk en doe hem dicht, terwijl ik al voel dat de jurk erdoor uit model wordt getrokken. Hoe stom zie ik er nu uit?

‘Het ziet er heel mooi uit,’ zegt Tarquin, mij aankijkend.

‘Maar… jij ziet er altijd heel mooi uit.’

Mijn maag maakt een kleine buiteling als ik zie dat hij zich naar voren buigt. Gaat hij weer proberen mijn hand vast te houden? En me waarschijnlijk kussen. Ik kijk naar Tarquins lippen

– licht geopend en een beetje vochtig – en onwillekeurig huiver ik even. O, God. Ik ben hier nog niet helemaal klaar voor. Ik bedoel, ik wil Tarquin natuurlijk heus wel kussen. In feite vind ik hem ongelooflijk aantrekkelijk. Het is alleen… ik denk dat ik eerst nog wat champagne nodig heb.

180

‘Die sjaal die je laatst om had,’ zegt Tarquin.‘Die was gewoon schitterend. Ik keek naar je met die sjaal, en ik dacht…’

Nu zie ik zijn hand naar de mijne schuiven. ‘Mijn Denny en George-sjaal?’ onderbreek ik hem stralend, voor hij iets anders kan zeggen. ‘Ja die is prachtig, nietwaar? Hij was van mijn tante, maar die is overleden. Dat was heel verdrietig.’

Gewoon blijven praten, denk ik. Blijf opgewekt praten en met een hoop gebaren.

‘Maar hoe dan ook, ze heeft me haar sjaal nagelaten,’ ga ik haastig verder. ‘Dus zal ik daardoor altijd aan haar denken. De arme tante Ermintrude.’

‘Het spijt me werkelijk,’ zegt Tarquin, een beetje bedremmeld kijkend. ‘Ik had er geen idee van.’

‘Nee. Ach… haar herinnering leeft voort door haar goede werken,’ zeg ik, en glimlach even naar hem. ‘Ze deed veel aan liefdadigheid. Ze was heel… royaal.’

‘Is er een of andere stichting in haar naam?’ vraagt Tarquin.

‘Toen mijn oom overleed–’

‘Ja!’ zeg ik dankbaar. ‘Die is er. De… de Ermintrude Bloomwood Stichting voor… violisten,’ improviseer ik, terwijl mijn oog valt op een poster voor een muziekavond. ‘Violisten in Malawi. Dat was haar goede doel.’

‘Violisten in Malawi?’ herhaalt Tarquin.

‘O, absoluut!’ hoor ik mezelf bazelen.‘Er is daar een vreselijk gebrek aan klassieke musici. En cultuur is zo verrijkend, hoe iemands materiële omstandigheden ook zijn.’

Niet te gelóven dat ik met al die onzin op de proppen kom. Ik kijk wat angstig op naar Tarquin – en tot mijn stomme verbazing zit hij echt geïnteresseerd te kijken.

‘En wat is precies het doel van de stichting?’ vraagt hij. O, God. Wat heb ik mezelf nu op de hals gehaald?

‘Om… om zes vioolleraren per jaar te financieren,’ zeg ik, na een korte stilte. ‘Ze hebben natuurlijk een speciale opleiding nodig, en speciale violen om mee daarheen te nemen. Maar het resultaat zal zeer de moeite waard zijn. Ze gaan mensen ook leren hoe ze een viool moeten maken, zodat ze zelfstandig zullen zijn en niet afhankelijk van het Westen.’

‘Werkelijk?’ Tarquin heeft een diepe rimpel in zijn voorhoofd. Heb ik iets raars gezegd?

‘Hoe dan ook.’ Ik lach even. ‘Dat is genoeg over mij en mijn familie. Heb je de laatste tijd nog een goede film gezien?’

Dat is mooi. We kunnen over films praten, en dan komt de rekening, en dan–181

‘Wacht even,’ zegt Tarquin. ‘Vertel eens – hoe gaat het met het project, tot nu toe?’

‘O,’ zeg ik.‘Eh… heel goed. Naar omstandigheden. Ik heb het de laatste tijd niet erg bijgehouden. Weet je, die dingen zijn altijd–’

‘Ik zou graag een bijdrage willen geven,’ zegt hij, me onderbrekend. Wat?

Wát zou hij willen? ‘Weet je op wiens naam ik de cheque zou moeten uitschrijven?’ vraagt hij, terwijl hij zijn hand in de zak van zijn jasje steekt. ‘Is het de Bloomwood Stichting?’

En terwijl ik verlamd van verbijstering toekijk, haalt hij een Coutts-chequeboek te voorschijn.

Een lichtgrijs Coutts-chequeboek.

De op veertien na rijkste man van het land.

‘Ik… ik weet het niet zeker,’ hoor ik mezelf zeggen, als van heel ver weg. ‘Ik weet niet zeker hoe het precíes heet.’

‘Nou, dan zet ik hem toch op jouw naam?’ zegt hij. ‘En dan geef jij het door.’ Snel begint hij te schrijven: Betaal Rebecca Bloomwood

Het bedrag van

Vijf…

Vijfhonderd pond. Dat moet het zijn. Hij zou toch niet zomaar…

… duizend pond,

T. A. J. Cleath-Stuart

Ik kan mijn ogen niet geloven. Vijfduizend pond, op een cheque, op mijn naam. Vijfduizend pond die van tante Ermintrude is en de vioolleraren van Malawi.

Als ze bestonden.

‘Alsjeblieft,’ zegt Tarquin en geeft me de cheque – en als in een droom, zie ik mezelf mijn hand uitsteken.

Betaal Rebecca Bloomwood het bedrag van vijfduizend pond. Ik lees de woorden nog een keer, langzaam – en voel zo’n sterke golf van opluchting, dat ik in tranen wil uitbarsten. Het bedrag van vijfduizend pond. Meer dan mijn bankschuld en mijn Visa-rekening bij elkaar. Deze cheque zou toch al mijn problemen oplossen, nietwaar? Het zou al mijn problemen in één klap oplossen. En, goed, ik ben iets anders dan violisten in 182

Malawi – maar Tarquin zou het verschil toch nooit weten, wel?

Hij zou het nooit controleren. En als hij het wel deed, zou ik met een of ander verhaal komen.

Trouwens, wat is £5000 voor een multimiljonair als Tarquin?

Hij zou waarschijnlijk niet eens merken of ik de cheque inde of niet. Een schamele £5000, terwijl hij £25 miljoen heeft! Het is net zoiets als ongeveer vijftig pence voor gewone mensen. Ik heb het over het pikken van vijftig pence. Waarom aarzel ik eigenlijk?

‘Rebecca?’

Tarquin zit me aan te kijken, en ik besef dat ik de cheque nog niet echt heb aangepakt. Vooruit, pak hem aan, spreek ik mezelf ferm toe. Hij is voor jou. Pak de cheque en stop hem in je tas. Met heroïsche inspanning steek ik mijn hand verder uit, mezelf ertoe zettend mijn vingers om de cheque te klemmen. Ik kom dichterbij… dichterbij… ik ben er bijna… mijn vingers trillen van inspanning…

Het heeft geen zin, ik kan het niet. Ik kan het gewoon niet. Ik kan zijn geld niet aannemen.

‘Ik kan het niet aannemen,’ zeg ik haastig. Ik trek mijn hand weg en voel dat ik een kleur krijg.‘Ik bedoel… ik weet eigenlijk niet zeker of de stichting al geld aanneemt.’

‘O, juist, ja,’ zegt Tarquin, wat verbluft kijkend.

‘Ik zal je zeggen aan wie je de cheque moet uitschrijven als ik meer details heb,’ zeg ik en neem een grote slok champagne.

‘Die kun je beter verscheuren.’ Terwijl hij langzaam het papier in stukjes scheurt, kan ik niet kijken. Ik staar in mijn champagneglas, en heb zin om te huilen. Vijfduizend pond. Het zou mijn leven hebben veranderd. Het zou alles hebben opgelost. Tarquin pakt het doosje lucifers dat op tafel ligt, steekt de snippers aan in de asbak, en we kijken allebei hoe ze even opvlammen. Vervolgens legt hij de lucifers neer, glimlacht naar me en zegt: ‘Excuseer me een ogenblikje.’

Hij staat op en loopt naar de achterkant van het restaurant. Ik neem nog een slok champagne.Vervolgens steun ik met mijn hoofd in mijn handen en slaak een zucht. Ach, nou ja, denk ik, in een poging filosofisch te zijn. Misschien win ik £5000 in een loterij of zo. Misschien slaat de computer van Derek Smeath op tilt en moet hij al mijn schulden uitwissen en opnieuw beginnen. Misschien zal een volslagen vreemde inderdáád per vergissing mijn Visa-rekening voor me betalen. Misschien komt Tarquin terug van de wc en vraagt me ten huwelijk. Ik kijk op en met een vage nieuwsgierigheid valt mijn 183
blik op het chequeboek dat Tarquin op tafel heeft laten liggen. Dat is het chequeboek van de op veertien na rijkste man van het land. Wauw. Ik vraag me af hoe het er van binnen uitziet?

Hij zal vast voortdurend enorme cheques uitschrijven, of niet?

Hij geeft in één dag misschien meer geld uit dan ik in een jaar. In een opwelling trek ik het chequeboek naar me toe en sla het open. Ik weet eigenlijk niet precies waar ik naar op zoek ben. Ik hoop gewoon een of ander opwindend groot bedrag te vinden. Maar het eerste strookje is maar voor £30.Wat een miezerig bedrag! Ik blader wat verder, en vind £520.Te betalen aan Arundel&Zn, wie dat dan ook zijn. Dan, nog iets verder, is er een voor £7.515 aan American Express. Nou, dat lijkt er meer op. Maar eigenlijk is het toch geen erg opwindende lectuur. Dit zou het chequeboek van iedereen kunnen zijn. Het zou nagenoeg het mijne kunnen zijn. Ik sla het dicht en duw het weer naar zijn plaats, en kijk op. Terwijl ik dat doe, blijft mijn hart stilstaan. Tarquin staat me recht aan te kijken.

Hij staat bij de bar, en wordt door de ober naar de andere kant van het restaurant gewezen. Maar hij kijkt niet naar de ober. Hij kijkt naar mij.Als onze ogen elkaar ontmoeten, draait mijn maag even om. O, verdomme.

Verdomme. Wat heeft hij precies gezien?

Ik haal snel mijn hand bij zijn chequeboek weg en neem een slok champagne. Dan kijk ik op en doe of ik hem voor het eerst in het oog krijg. Ik glimlach stralend en na een tijdje glimlacht hij terug. Dan verdwijnt hij weer en ik zak met bonzend hart achterover in mijn stoel.

Oké, geen paniek, zeg ik tegen mezelf. Doe heel gewoon. Hij heeft je waarschijnlijk niet eens gezien. En al is dat wel zo – het is toch geen halsmisdaad, in zijn chequeboek kijken? Als hij vraagt wat ik aan het doen was, dan zeg ik dat ik… keek of hij zijn strookje goed had ingevuld. Ja, dat zal ik zeggen als hij erover begint. Maar dat doet hij niet. Hij komt terug naar het tafeltje, stopt zwijgend zijn chequeboek in zijn zak, en zegt beleefd: ‘Ben je klaar?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Ja, ik ben klaar, bedankt.’

Ik probeer zo gewoon mogelijk te klinken – maar ik ben me ervan bewust dat mijn stem schuldbewust klinkt en mijn wangen gloeien.

‘Mooi,’ zegt hij.‘Nou, ik heb de rekening betaald… dus zullen we gaan?’

184

En dat is het. Dat is het eind van ons uitje. Met onberispelijke hoffelijkheid neemt Tarquin me mee naar de deur van Pizza on the Park, roept een taxi aan en betaalt de chauffeur de rit terug naar Fulham. Ik durf hem niet te vragen of hij mee wil, of ergens anders nog wat wil gaan drinken. Er loopt een koude rilling langs mijn ruggengraat waardoor ik de woorden niet kan uitspreken. Dus kussen we elkaar op de wang en zegt hij tegen me dat hij een heerlijke avond heeft gehad, en ik bedank hem nogmaals dat hij me mee uit heeft genomen.

En ik zit de hele rit terug naar Fulham in de taxi met een naar gevoel in mijn maag, me afvragend wat hij precies heeft gezien. Als de taxi voor ons huis stopt, zeg ik de chauffeur goedenavond en pak mijn sleutels. Ik denk dat ik een warm bad ga nemen, en dan eens kalm ga zitten bedenken wat daar eigenlijk is gebeurd. Heeft Tarquin me echt zijn chequeboek zien bekijken? Misschien heeft hij alleen maar gezien dat ik het behulpzaam naar zijn plek terugduwde. Misschien heeft hij helemaal niets gezien.

Maar waarom deed hij dan ineens zo stijf en beleefd? Hij moet iets hebben gezien; iets hebben vermoed. En dan zal het hem zijn opgevallen hoe ik bloosde en zijn blik ontweek. O, God, waarom moet ik altijd zo schuldbewust kijken? Ik dééd niet eens iets. Ik was alleen maar nieuwsgierig. Is dat zo’n misdaad?

Misschien had ik snel iets moeten zeggen – er een grapje over maken. Er een luchthartig, amusant incident van maken. Maar wat kun je voor grapje maken van het bladeren in iemands privé-chequeboek? O, God, ik ben zo stóm. Waarom heb ik dat stomme ding ooit aangeraakt? Ik had gewoon moeten blijven zitten, en stilletjes aan mijn drankje nippen.

Maar tot mijn verdediging… hij heeft het toch op tafel laten liggen? Zo geheimzinnig kan hij er dus niet mee zijn. En ik wéét toch niet of hij me erin heeft zien kijken? Misschien heeft hij het niet gezien. Misschien ben ik alleen maar paranoïde. Als ik mijn sleutel in het slot steek, voel ik me weer heel positief. Goed, Tarquin was daarnet niet zo erg vriendelijk – maar misschien voelde hij zich niet lekker of zo. Of misschien wilde hij me gewoon niet overhaasten. Ik zal hem morgen gewoon een aardig briefje schrijven om hem nogmaals te bedanken, en voor te stellen dat we samen een keer naar Wagner gaan kijken. Uitstekend idee. En ik zal wat meer lezen over de preludes, zodat ik weet wat ik precies moet zeggen, als hij me nog een 185
keer vraagt welke. Ja! Het komt allemaal goed. Ik had me nooit ongerust hoeven maken.

Ik doe de deur open, maak mijn jas los – en dan slaat mijn hart over. Suze zit me op te wachten in de gang. Ze zit op de trap op me te wachten – en ze heeft een vreemde uitdrukking op haar gezicht.

‘O, Bex,’ zegt ze, en schudt verwijtend haar hoofd.‘Ik heb net Tarquin gesproken.’

‘O,’ zeg ik, terwijl ik probeer gewoon te klinken, maar me ervan bewust dat mijn stem angstig piept. Ik draai me om, doe langzaam mijn jas uit en mijn sjaal af, tijd rekkend.Wat heeft hij precies tegen haar gezegd?

‘Ik neem aan dat het geen zin heeft je te vragen waaróm?’

zegt ze na een korte stilte.

‘Ach,’ zeg ik aarzelend, en voel me ziek. God, wat heb ik trek in een sigaret.

‘Ik neem het je niet kwálijk, of zo. Ik denk alleen dat je…’ Ze schudt haar hoofd en zucht. ‘Had je hem niet wat vriendelijker de bons kunnen geven? Hij klonk nogal van streek. De stakker was echt gek op je, weet je.’

Hier begrijp ik niets van. Hem vriendelijker de bons geven?

‘Wat heeft hij precies…’ Ik haal mijn tong langs mijn droge lippen. ‘Wat heeft hij precies gezegd?’

‘Nou, hij belde eigenlijk alleen om te zeggen dat je je paraplu was vergeten,’ zegt Suze. ‘Kennelijk kwam een van de obers ermee naar buiten hollen. Maar natuurlijk vroeg ik hem hoe jullie avond was geweest…’

‘En… en wat zei hij?’

‘Ach,’ zegt Suze en haalt even haar schouders op. ‘Hij zei dat jullie het echt heel leuk hadden gehad – maar dat je duidelijk had gemaakt dat je hem niet meer wilt zien.’

‘O.’

Ik zak neer op de grond. Ik voel me heel slapjes. Dus dat is het. Tarquin heeft me door zijn chequeboek zien bladeren. Ik heb mijn kansen bij hem volledig verknald.

Maar hij heeft niet tegen Suze gezegd wat ik heb gedaan. Hij heeft me beschermd. Gedaan of het mijn beslissing was er niet mee door te gaan. Hij is een heer geweest.

Eigenlijk is hij de hele avond een heer geweest, nietwaar? Hij was aardig tegen me, en charmant, en beleefd. En het enige wat ik heb gedaan, de hele avond lang, was hem leugens vertellen. Ineens heb ik zin om te huilen.

‘Ik denk alleen dat het zo jammer is,’ zegt Suze. ‘Ik bedoel, ik 186
weet dat jij het zelf moet uitmaken en zo – maar hij is zo’n lieverd. En hij was al tijden gek op je! Jullie tweeën zouden perfect zijn samen.’ Ze kijkt me vleiend aan. ‘Is er echt geen kans dat je nog eens met hem uitgaat?’

‘Ik… ik denk eerlijk van niet,’ zeg ik met schorre stem.

‘Suze… ik ben een beetje moe. Ik denk dat ik naar bed ga.’

En zonder haar aan te kijken, sta ik op en loop langzaam de gang door naar mijn kamer.

187

BANK OF LONDON

London House

Mill Street EC3R 4DW

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

23 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

Wij danken u zeer voor uw aanvraag van een Bank of London telefonische lening.

Helaas werd ‘kleding en make-up kopen’ geen geschikt doel geacht voor zo’n aanzienlijke, ongedekte lening, en uw aanvraag is door ons kredietteam dan ook afgewezen. Wij danken u zeer dat u aan de Bank of London hebt gedacht. Hoogachtend,

Margaret Hopkins

Leningadviseur

188

ENDWICH BANK
kantoor Fulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Rd

Londen SW6 8FD

24 maart 2000

Geachte miss Bloomwood,

Bij deze wil ik onze afspraak bevestigen op maandag 27 maart, om 9.30 u., hier op ons kantoor Fulham. U kunt bij de receptie naar mij vragen.

Hoogachtend,

Derek Smeath

Manager

ENDWICH - DE ZORGZAME BANK

189

15

Ik heb me nog nooit in mijn leven zo ellendig gevoeld als wanneer ik de volgende morgen wakker word. Nooit. Het eerste wat ik voel, is pijn. Ontploffende vonken van pijn als ik probeer mijn hoofd te bewegen; terwijl ik probeer mijn ogen open te doen; terwijl ik probeer een paar essentiële dingen te bedenken zoals:Wie ben ik? Welke dag is het? Zou ik nu ergens anders moeten zijn?

Ik blijf een tijdje heel stil liggen, alleen al hijgend door de inspanning van het in leven zijn. Mijn gezicht begint vuurrood te worden en ik begin bijna te hyperventileren, dus dwing ik mezelf langzaamaan te doen en regelmatig adem te halen. In…

uit, in… uit.

Oké… Rebecca. Dat klopt. Ik ben toch Rebecca Bloomwood? In… uit, in… uit. Pizza. Ik heb pizza gegeten. En met wie was ik ook alweer?

In… uit. In…

Tarquin.

Uit.

O, God. Tarquin.

Door chequeboek gebladerd. Alles verknald. Allemaal mijn eigen schuld.

Een bekende golf van wanhoop spoelt over me heen en ik doe mijn ogen dicht, terwijl ik probeer mijn bonzende hoofd kalm te houden. Tegelijkertijd herinner ik me dat ik de vorige avond, toen ik naar mijn kamer ging, de halve fles whisky vond die Scottish Prudential me een keer had gegeven. Hij stond nog steeds op mijn toilettafel. Ik maakte hem open – ook al houd ik niet van whisky – en dronk… nou, zeker wel een paar wastafelglazen vol. En dat zou misschien verklaren waarom ik me nu zo ziek voel. Langzaam probeer ik een beetje overeind te komen en luister naar geluiden van Suze, maar ik hoor niets. De flat is leeg. Ik ben helemaal alleen.

190

Alleen met mijn gedachten.

En, om eerlijk te zijn, die kan ik niet verdragen. Mijn hoofd bonkt en ik voel me bleek en beverig – maar ik moet iets gaan doen; mezelf afleiden. Ik zal de deur uitgaan, ergens rustig een kop koffie gaan drinken en proberen weer wat op verhaal te komen.

Op de een of andere manier lukt het me uit bed te komen, naar mijn ladekast te strompelen en mezelf in de spiegel te bekijken. Wat ik zie, bevalt me niet. Mijn huid is groen, mijn mond is droog en mijn haar zit in slierten tegen mijn huid geplakt. Maar het allerergst is de uitdrukking in mijn ogen: een doffe, ellendige walging van mezelf. Gisteravond kreeg ik een kans – een geweldige kans op een zilveren schaaltje. En ik heb hem in de vuilnisbak gegooid. God, wat een ramp ben ik. Ik verdien het niet te leven. Ik ga naar de King’s Road, om mezelf te verliezen in de anonieme drukte. De lucht is tintelend fris, en terwijl ik op weg ben, lukt het bijna de vorige avond te vergeten. Bijna, maar niet helemaal.

Ik ga Aroma binnen en bestel een grote cappuccino, en probeer die normaal op te drinken.Alsof er niets aan de hand is en ik gewoon een doorsnee jonge vrouw ben die op zondag wat gaat winkelen. Maar het lukt me niet. Ik kan niet aan mijn gedachten ontkomen. Ze malen rond in mijn hoofd, als een plaat die niet wil ophouden, steeds maar weer.

Had ik zijn chequeboek maar niet gepakt. Was ik maar niet zo stóm geweest. Het ging allemaal zo goed. Hij vond me echt aardig. We zaten hand in hand. Hij was van plan me nog een keer mee uit te vragen. O, God, kon ik maar teruggaan; kon ik de avond nog maar een keer overdoen…

Denk er niet over na. Denk niet na over wat had kunnen zijn. Het is te ondraaglijk. Als ik het goed had gespeeld, zou ik hier waarschijnlijk met Tarquin koffie zitten te drinken, nietwaar?

Dan zou ik waarschijnlijk aardig op weg zijn de op veertien na rijkste vrouw van het land te worden.

In plaats daarvan… wat?

Ik zit tot over mijn oren in de schuld. Ik heb maandagmorgen een afspraak met mijn bankmanager. Ik heb geen idee wat ik moet doen. Absoluut geen idee.

Somber neem ik een slok koffie en maak mijn chocolaatje open. Ik ben niet in de stemming voor chocola, maar ik stop het toch in mijn mond.

Het ergste – het allerergste van alles – is dat ik Tarquin eigen191
lijk heel aardig begon te vinden. Hij is misschien niet zo knap om te zien, maar hij is heel aardig, en heel geestig, op zijn eigen manier. En die broche – dat is echt heel lief.

En dat hij Suze niet heeft verteld wat hij me heeft zien doen. En zoals hij me gelóófde, toen ik tegen hem zei dat ik van honden hield en van Wagner en over die stomme violisten in Malawi. Hij was zo totaal, zo absoluut argeloos. O, God, nu ga ik echt huilen.

Ik veeg ruw over mijn ogen, drink mijn koffie op en sta op. Buiten op straat aarzel ik, en zet er dan weer stevig de pas in. Misschien zal de wind deze ondraaglijke gedachten uit mijn hoofd blazen. Misschien voel ik me over een poosje beter. Maar ik loop en loop, en ik voel me nog steeds niet beter. Mijn hoofd doet pijn en mijn ogen zijn rood en een borrel of zo zou me echt goed doen. Gewoon iets kleins, om me een beetje op te peppen. Een borrel, of een sigaret, of…

Ik kijk op, en ik sta voor Octagon. Mijn lievelingswinkel. Drie verdiepingen met kleding, accessoires, luxe artikelen, cadeaus, koffiebarretjes, en een bloemist waardoor je zin krijgt je hele huis vol bloemen te zetten.

Ik heb mijn portemonnee bij me.

Gewoon iets kleins, om me op te vrolijken. Een T-shirt of zo. Of wat badschuim. Ik móet iets voor mezelf kopen. Ik zal niet veel uitgeven. Ik ga gewoon even naar binnen, en…

Ik ga al door de draaideur heen. O, God, wat een opluchting. De warmte, het licht. Hier hoor ik thuis. Dit is mijn natuurlijke habitat.

Alleen ben ik niet zo gelukkig als ik zou moeten zijn, terwijl ik naar de T-shirts loop. Ik kijk de rekken door, terwijl ik probeer de opwinding weer op te roepen die ik meestal voel als ik mezelf op iets kleins trakteer – maar vandaag voel ik me op de een of andere manier een beetje leeg.Toch kies ik een kort topje met een zilveren ster in het midden, en leg het over mijn arm, terwijl ik tegen mezelf zeg dat ik me al beter voel. Dan zie ik een rek met ochtendjassen. Ik zou eigenlijk best een nieuwe ochtendjas kunnen gebruiken.

Terwijl ik aan een beeldige, witte peignoir sta te voelen, hoor ik een stemmetje in mijn achterhoofd, als een radio die heel zacht is gezet. Doe het niet. Je staat rood. Doe het niet. Je staat rood.

Ja, ach, misschien is dat zo.

Maar eerlijk gezegd, wat maakt dat nu nog uit? Daar is het te 192
laat voor. Ik zit al in de schulden; ik kan net zo goed nog meer in de schulden zitten. Ik ruk de peignoir bijna van het rek en leg hem over mijn arm. Dan pak ik de bijpassende slippers. Het heeft geen zin het één te kopen zonder het ander. De kassa is meteen links van me, maar ik ga er niet heen. Ik ben nog niet klaar. Ik loop naar de roltrap en ga naar de afdeling woningdecoratie. Tijd voor een nieuw dekbedset. Wit, bij mijn nieuwe peignoir. En een peluw, en een sprei van nepbont. Telkens wanneer ik iets aan mijn stapel toevoeg, heb ik een plotseling gevoel van geluk, alsof er een vuurpijl afgaat. En even is alles goed. Maar dan verdwijnen het licht en de vonken geleidelijk, en zit ik weer in het koude, zwarte duister. Dus kijk ik koortsachtig om me heen naar iets anders. Een grote geurkaars. Een fles douchegel. Een zakje handgemaakte potpourri. Bij alles wat ik pak, is het even licht en dan weer donker. Maar de lichtflitsen worden steeds korter. Waarom blijf ik niet blij?

Waarom voel ik me niet gelukkiger?

‘Kan ik u helpen?’ zegt een stem, mijn gedachten onderbrekend. Een jonge verkoopster, gekleed in de witte blouse en de linnen pantalon van Octagon, is naar me toe gekomen en kijkt naar mijn stapel spullen op de grond.‘Zal ik dit voor u vasthouden, terwijl u verder kijkt?’

‘O,’ zeg ik vaag, en kijk naar de stapel spullen die ik heb verzameld. Dat is intussen aardig wat. ‘Nee, laat maar. Ik zal… ik zal dit even betalen.’

Op de een of andere manier lukt het ons gezamenlijk al mijn boodschappen over de beukenhouten vloer naar de chique, granieten kassa in het midden te slepen, en de verkoopster begint alles aan te slaan. De peluw is afgeprijsd – wat ik niet had gezien – en terwijl ze de juiste prijs opzoekt, vormt zich een rij achter me.

‘Dat is dan £370,56,’ zegt ze ten slotte met een glimlach. ‘Hoe wilt u betalen?’

‘Eh… pinnen,’ zeg ik, en pak mijn portemonnee. Terwijl ze mijn kaart door het apparaat haalt, kijk ik naar mijn draagtassen en vraag ik me af hoe ik al die spullen thuis moet krijgen. Maar onmiddellijk schieten mijn gedachten weg. Ik wil niet aan thuis denken. Ik wil niet aan Suze denken, of aan Tarquin, of aan gisteravond. Of iets van dat alles.

‘Het spijt me,’ zegt het meisje verontschuldigend, ‘maar er is iets met uw kaart. Hij weigert de betaling.’ Ze geeft hem weer aan me terug. ‘Hebt u iets anders?’

193

‘O,’ zeg ik, een beetje bedremmeld. ‘Nou… hier is mijn Visakaart.’

Wat gênant. En wat is er trouwens met mijn kaart? Ik zie er niets aan. Ik moet mijn beklag gaan doen bij de bank. De bank. Afspraak morgen, met Derek Smeath. O, God. Denk er niet aan. Snel, denk aan iets anders. Kijk naar de grond. Kijk de winkel rond. Er staat nu een aardige rij mensen achter me, en ik hoor hoesten en kelen schrapen. Iedereen wacht op mij.Terwijl ik de vrouw achter me aankijk, glimlach ik onbeholpen.

‘Nee,’ zegt het meisje. ‘Deze doet het ook niet.’

‘Wat?’ Ik draai me geschokt om. Hoe kan er iets zijn met mijn Visa-kaart? Allemachtig, het is mijn Vísa-kaart. Over de hele wereld geldig. Wat is er aan de hand? Ik begrijp er niets van. Ik begrijp er helemaal–Mijn gedachten stoppen plotseling, en een akelig gevoel begint me te bekruipen. Al die brieven. Die brieven die ik in de la van mijn toilettafel heb gestopt. Ze kunnen toch niet…

Nee. Zeg niet dat ze mijn kaart hebben ingetrokken. Dat kunnen ze niet gedaan hebben.

Mijn hart begint te bonzen van paniek. Ik weet dat ik niet zo geweldig ben geweest in het betalen van mijn rekeningen – maar ik heb mijn Visa-kaart nodig. Ik heb hem nódig. Ze kunnen hem niet zomaar intrekken. Plotseling voel ik me heel beverig.

‘Er staan andere mensen te wachten,’ zegt het meisje, met een gebaar naar de rij. ‘Dus als u niet kunt betalen…’

‘Natuurlijk kan ik betalen,’ zeg ik stijfjes, me ervan bewust dat mijn wangen nu vuurrood zijn. Met trillende handen zoek ik in mijn portemonnee en haal tenslotte mijn zilveren Octagon-kaart te voorschijn. Hij zat onder alle andere, dus kan ik hem een tijd niet hebben gebruikt. ‘Hier,’ zeg ik, ‘dan betaal ik het allemaal hiermee.’

‘Prima,’ zegt het meisje kortaf, en haalt de kaart door het apparaat.

Pas als we zwijgend op de autorisatie staan te wachten, begin ik me af te vragen of ik mijn Octagon-rekening eigenlijk wel heb betaald. Een tijdje geleden hebben ze me toch een vervelende brief gestuurd? Iets over een openstaand bedrag. Maar ik weet zeker dat ik dat heb betaald, tijden geleden. Of een deel ervan, in ieder geval. Ja, toch? Ik weet zeker dat ik–‘Ik moet even bellen,’ zegt de verkoopster, naar haar apparaat kijkend. Ze pakt de telefoon naast de kassa en draait een nummer.

194

‘Hallo,’ zegt ze. ‘Ja. Als ik je een rekeningnummer kan geven…’

Achter me slaakt iemand een luide zucht. Ik voel mijn gezicht steeds meer gaan gloeien. Ik durf niet om te kijken. Ik durf me niet te bewegen.

‘Ik begrijp het,’ zegt de verkoopster ten slotte, en legt de telefoon neer. Ze kijkt op – en als ik haar gezicht zie, krijg ik een naar gevoel in mijn maag. Haar gezicht staat niet langer verontschuldigend, of beleefd. Het is gewoon onvriendelijk.

‘Onze afdeling rekeninghouders wil graag dat u zo snel mogelijk contact met hen opneemt,’ zegt ze kortaf. ‘Ik zal u het nummer geven.’

‘Goed,’ zeg ik, en probeer ontspannen te klinken. ‘Oké, dat zal ik doen. Bedankt.’ Ik steek mijn hand uit voor mijn betaalkaart. Ik ben niet meer geïnteresseerd in mijn boodschappen. Het enige wat ik wil, is hier zo snel mogelijk weg.

‘Het spijt me, ik ben bang dat uw rekening bevroren is,’ zegt de verkoopster, zonder haar stem te laten zakken. ‘Ik moet uw kaart hier houden.’

Ik kijk haar ongelovig aan, en voel mijn gezicht tintelen van schrik. Achter me klinkt een geïnteresseerd geritsel, terwijl iedereen dit hoort en elkaar aanstoot.

‘Dus tenzij u op een andere manier kunt betalen…’ voegt ze eraan toe, met een blik naar mijn stapel spullen op de toonbank. Mijn peignoir. Mijn nieuwe dekbedset. Mijn geurkaars. Een opvallen grote stapel spullen. Spullen die ik niet kan betalen. Ineens word ik misselijk bij het zien van al die dingen. Zwijgend schud ik mijn hoofd. Ik voel me alsof ik betrapt ben tijdens het stelen.

‘Elsa,’ roept de verkoopster. ‘Wil jij dit misschien opruimen?

De klant wil het uiteindelijk niet hebben.’ Ze gebaart naar de stapel spullen, en de andere verkoopster schuift ze met een uitgestreken gezicht opzij over de toonbank.

‘Wie volgt?’

De vrouw achter me stapt naar voren, gegeneerd mijn blik ontwijkend, en ik draai me langzaam om. Ik heb me mijn hele leven nog nooit zo vernederd gevoeld. De hele verdieping lijkt naar me te kijken – alle klanten, alle verkoopsters, allemaal fluisterend en elkaar aanstotend. Heb je dat gezien? Heb je ge- zien wat er gebeurde?

Met knikkende knieën loop ik weg, zonder naar links of naar rechts te kijken. Dit is een nachtmerrie. Ik moet gewoon zo snel mogelijk weg. Ik moet de winkel uit en de straat op en naar…

195

Waarheen? Naar huis, denk ik.

Maar ik kan niet teruggaan en Suze zien en haar steeds weer horen zeggen hoe aardig Tarquin is. Of erger nog, het risico lopen hem tegen te komen. O, God. Bij de gedachte alleen word ik al misselijk. Wat zal ik doen? Waar kan ik heen?

Beverig begin ik over het trottoir te lopen, mijn blik afwendend van de spottende etalages. Wat kan ik doen? Waar kan ik heen? Ik voel me leeg; bijna licht in mijn hoofd van paniek. Ik blijf op een hoek staan, wachtend tot het stoplicht op groen springt en kijk wezenloos naar een aantal kasjmier jumpers in een etalage links van me. En plotseling, bij het zien van een rode Pringle golftrui, voel ik tranen van opluchting in mijn ogen komen. Er is één plek waar ik heen kan. Eén plek waar ik altijd heen kan.

Naar huis, naar paps en mams.

196

16

Als ik die middag zonder waarschuwing bij mijn ouders aankom, en zeg dat ik een paar dagen wil blijven, lijken ze niet geschokt, of zelfs verbaasd.

Eigenlijk doen ze zó gewoon, dat ik me begin af te vragen of ze al die tijd al hadden verwacht dat dit zou gebeuren, al sinds ik naar Londen ben verhuisd. Hebben ze elke week zitten wachten of ik zonder bagage en met rode ogen op de stoep zou verschijnen? Ze gedragen zich bepaald als een traumateam in een ziekenhuis bij een spoedoperatie die de vorige week pas gerepeteerd is.

Alleen zou het traumateam niet blijven bekvechten over de manier waarop de patiënt het beste beademd kan worden. Na een paar minuten heb ik zin om naar buiten te gaan, hen te laten beslissen wat ze willen gaan doen, en dan opnieuw aan te bellen.

‘Ga jij naar boven en neem een lekker warm bad,’ zegt mijn moeder, zodra ik mijn tas heb neergezet. ‘Je zult wel uitgeput zijn.’

‘Ze hoeft niet in bad te gaan als ze dat niet wil!’ werpt mijn vader tegen. ‘Misschien wil ze wel een borrel! Wil je een borrel, lieverd?’

‘Is dat verstándig?’ vraagt mijn moeder, terwijl ze hem een veelbetekenende Stel-Dat-Ze-Aan-De-Drank-Is?-blik toewerpt, die ik vermoedelijk niet hoor te zien.

‘Ik geen borrel, bedankt,’ zeg ik. ‘Maar ik wil graag een kop thee.’

‘Natuurlijk!’ zegt mijn moeder. ‘Graham, ga jij water opzetten,’ en ze kijkt hem nog een keer veelbetekenend aan. Zodra hij naar de keuken verdwenen is, komt ze dicht bij me staan en zegt zacht:

‘Voel je je wel goed, lieverd? Is er iets… aan de hand?’

O, God, als je je ellendig voelt, hoef je alleen de bezorgde 197
stem van je moeder maar te horen en dan komen de waterlanders al.

‘Ach,’ zeg ik, met een wat beverige stem. ‘Het is wel eens beter geweest. Ik zit gewoon… in een beetje moeilijke situatie op het moment. Maar het zal uiteindelijk wel goed komen.’ Ik haal even mijn schouders op en wend mijn blik af.

‘Want…’ Ze gaat nog zachter praten. ‘Je vader is niet zo ouderwets als hij lijkt. En ik weet dat als het erom zou gaan dat wij voor een… een Kleintje zouden moeten zorgen, terwijl jij doorwerkt…’

Wát?

‘Mam, maak je niet ongerust!’ roep ik scherp. ‘Ik ben niet zwanger!’

‘Dat heb ik ook nooit beweerd,’ zegt ze en bloost even. ‘Ik wilde je alleen onze steun aanbieden.’

Wel verdomme, wat heb ik voor ouders? Ze kijken te veel naar soapseries, dat is hun probleem. Ze hóópten waarschijnlijk eigenlijk dat ik zwanger was. Van mijn slechte getrouwde minnaar die ze dan zouden kunnen vermoorden en onder de patio begraven.

En wat is dat trouwens voor onzin over ‘steun aanbieden’?

Dat zou mijn moeder nooit hebben gezegd voor ze elke middag naar Ricki Lake ging zitten kijken.

‘Nou, vooruit,’ zegt ze. ‘Laten we een lekkere kop thee gaan drinken.’

En dus volg ik haar naar de keuken en gaan we allemaal zitten met een lekkere kop thee. En ik moet zeggen, het is heel lekker. Hete, sterke thee met een chocoladekoekje. Volmaakt. Ik doe mijn ogen dicht en neem een paar slokjes. Als ik ze weer opendoe, zie ik mijn ouders met een intense nieuwsgierigheid op hun gezicht naar me kijken. Mijn moeder zet meteen een ander gezicht en glimlacht naar me, en mijn vader kucht even

– maar ik kan merken dat ze pópelen om te weten wat er aan de hand is.

‘Zo,’ zeg ik voorzichtig, en hun hoofd schiet omhoog. ‘Gaat het goed met jullie?’

‘O, ja,’ zegt mijn moeder. ‘Ja, met óns gaat het prima.’

Weer is het even stil.

‘Becky?’ zegt mijn vader ernstig, en zowel mijn moeder als ik kijken hem aan. ‘Heb je een of ander probleem dat we zouden moeten weten? Je moet het alleen vertellen als je dat wilt,’

voegt hij er haastig aan toe. ‘En je moet weten – je kunt op ons rekenen.’

198

Dat is weer zo’n verrekte Ricki Lake-uitspraak. Mijn ouders zouden echt vaker de deur uit moeten.

‘Is alles goed met je, lieverd?’ vraagt mijn moeder zacht – en ze klinkt zó aardig en begrijpend dat ik onwillekeurig met trillende hand mijn beker neerzet en zeg:‘Om jullie de waarheid te zeggen, heb ik een klein probleempje. Ik wilde jullie niet ongerust maken, dus heb ik tot nu toe niets gezegd…’ Ik voel de tranen in mijn ogen komen.

‘Wat is er?’ vraagt mijn moeder met paniek in haar stem. ‘O, God, je bent toch niet aan de drugs?’

‘Nee, ik ben niet aan de drugs!’ roep ik. ‘Ik zit alleen… Het is alleen dat ik… ik ben…’ Ik neem een grote slok thee. Dit is nog moeilijker dan ik had gedacht.Vooruit, Rebecca, zég het gewoon. Ik doe mijn ogen dicht en klem mijn hand om mijn beker.

‘De waarheid is…’ zeg ik langzaam.

‘Ja?’ zegt mijn moeder.

‘De waarheid is…’ Ik doe mijn ogen open. ‘Ik word achtervolgd. Door een man die… Derek Smeath heet.’

In de stilte die volgt, hoor ik mijn vader sissend inademen.

‘Ik wist het wel!’ zegt mijn moeder met een scherpe, boze stem. ‘Ik wist dat er iets aan de hand was!’

‘We wisten allemaal dat er iets aan de hand was!’ zegt mijn vader, en leunt zwaar met zijn ellebogen op tafel. ‘Hoe lang is dat al gaande, Becky?’

‘O, eh… een paar maanden,’ zeg ik, in mijn thee starend.‘Het is… eigenlijk alleen maar pesterij. Het is niet echt erg of zo. Maar ik kon er niet meer tegen.’

‘En wie is die Derek Smeath?’ vraagt mijn vader.‘Kennen we die?’

‘Ik denk het niet. Ik ben hem tegengekomen… ik ben hem tegengekomen via mijn werk.’

‘Ja, natuurlijk!’ zegt mijn moeder. ‘Een jonge, knappe meid zoals jij, met een interessante carrière… ik wist wel dat dit zou gebeuren!’

‘Is hij ook journalist?’ vraagt mijn vader en ik schud mijn hoofd.

‘Hij werkt voor de Endwich Bank. Hij doet dingen als…

opbellen en zeggen dat hij mijn bankrekening beheert. Hij is heel erg overtuigend.’

Er valt een stilte, terwijl mijn ouders dit tot zich door laten dringen en ik nog een koekje eet.

‘Nou,’ zegt mijn moeder ten slotte. ‘Ik denk dat we de politie moeten bellen.’

199

‘Nee!’ roep ik, kruimels over de tafel sproeiend. ‘Ik wil de politie er niet bij! Hij heeft me nooit bedreigd of zo. Eigenlijk is hij geen echte stalker. Hij is alleen maar lastig. Ik dacht dat als ik een tijdje verdween…’

‘Ik begrijp het,’ zegt mijn vader, en kijkt naar mijn moeder.

‘Ja, daar zit iets in.’

‘Dus wat ik zou willen voorstellen,’ zeg ik, mijn handen in mijn schoot vouwend, ‘is dat als hij opbelt, jullie zeggen dat ik naar het buitenland ben en dat jullie geen nummer van me hebben. En… als er iemand anders belt, zeg dan hetzelfde. Zelfs tegen Suze.’

‘Weet je het zeker?’ vraagt mijn moeder, haar voorhoofd fronsend. ‘Zou het niet beter zijn naar de politie te gaan?’

‘Nee!’ zeg ik snel. ‘Dan zou hij zich alleen maar belangrijk voelen. Ik wil gewoon even verdwijnen.’

‘Prima,’ zegt mijn vader. ‘Wat ons betreft, ben je niet hier.’

Hij steekt zijn hand uit en pakt de mijne. En als ik de bezorgdheid op zijn gezicht zie, haat ik mezelf om wat ik doe. Ik voel me zó schuldig, dat ik even het gevoel heb dat ik in tranen zou kunnen uitbarsten en hun alles eerlijk vertellen. Maar… ik kan het niet. Ik kan gewoon mijn aardige, liefhebbende ouders niet vertellen dat hun zogenaamd succesvolle dochter met haar zogenaamde topbaan eigenlijk een ongeorganiseerde bedriegster is, die tot over haar oren in de schuld zit.

En dus eten we samen (een diepvriesmaaltijd) en kijken naar een verfilming van een boek van Agatha Christie, en daarna ga ik naar boven naar mijn oude slaapkamer, trek een oude nachtpon aan en ga naar bed. En als ik de volgende morgen wakker word, voel ik me gelukkiger en meer uitgerust dan ik in weken heb gedaan.

Terwijl ik naar het plafond van mijn oude slaapkamer lig te staren, voel ik me vooral veilig. Afgeschermd van de wereld; gewikkeld in een cocon. Niemand kan hier bij me komen. Niemand wéét zelfs dat ik hier ben. Ik zal geen vervelende brieven krijgen en geen vervelende telefoontjes en geen vervelende bezoekers. Het is als een veilig toevluchtsoord. Alle verantwoordelijkheid is van mijn schouders genomen. Ik voel me weer vijftien, met niets om me zorgen over te maken behalve mijn huiswerk. (En dat heb ik niet eens.)

Het is minstens negen uur voor ik opsta, en terwijl ik dat doe, bedenk ik me dat ver weg, in Londen, Derek Smeath verwacht 200
dat ik over een halfuur bij hem kom. Ik heb even een naar gevoel in mijn maag en ik overweeg of ik met een of ander excuus de bank op moet bellen. Maar terwijl de gedachte bij me opkomt, weet ik dat ik het niet zal doen. Ik wil niet eens weten dat de bank bestaat. Ik wil dat allemaal vergeten. Dat bestaat allemaal niet meer. De bank niet, Visa niet, Octagon niet. Allemaal uit mijn leven geschrapt, zomaar. Het enige telefoontje dat ik pleeg, is naar mijn werk, omdat ik niet wil dat ze me tijdens mijn afwezigheid ontslaan. Ik bel om 9.20 – voor Philip er is – en krijg Mavis van de receptie.

‘Hallo, Mavis?’ zeg ik met schorre stem. ‘Met Rebecca Bloomwood. Wil je tegen Philip zeggen dat ik ziek ben?’

‘Zielepiet!’ zegt Mavis. ‘Heb je bronchitis?’

‘Ik weet het niet,’ kraak ik. ‘Ik moet straks naar de dokter. Ik moet ophangen. Dag.’

En dat is het. Eén telefoontje, en ik ben vrij. Niemand vermoedt iets – waarom zouden ze? Ik voel me ontzettend opgelucht. Het is zo makkelijk te ontsnappen. Zo eenvoudig. Dit had ik lang geleden moeten doen.

In mijn achterhoofd, als een klein duiveltje, zit de wetenschap dat ik niet eeuwig hier kan blijven. Dat ik vroeg of laat door de gebeurtenissen ingehaald zal worden.

Maar het punt is – nog niet. Nog een hele tijd niet. En intussen wil ik er niet eens over nadenken. Ik ga gewoon een lekkere kop thee nemen en naar Morning Coffee kijken en verder denk ik nergens aan.

Als ik in de keuken kom, zit mijn vader aan de tafel de krant te lezen. Het ruikt naar toast en op de achtergrond klinkt de radio. Precies zoals toen ik jonger was en nog thuis woonde. Toen was het leven eenvoudig. Het leven was zo makkelijk. Geen rekeningen, geen verplichtingen, geen dreigbrieven. Er komt een enorme golf nostalgie over me heen, en even met mijn ogen knipperend, draai ik me om en ga water opzetten.

‘Interessant nieuws,’ zegt mijn vader, op de Daily Telegraph wijzend.

‘O, ja?’ zeg ik, terwijl ik een theezakje in een beker doe. ‘Wat dan?’

‘ Scottish Prime heeft Flagstaff Life overgenomen.’

‘O,’ zeg ik vaag.‘Juist, ja. Ja, ik geloof dat ik daar iets over heb gehoord.’

‘Alle beleggers van Flagstaff Life krijgen enorme winstuitkeringen. Er is kennelijk nog nooit zoveel uitbetaald.’

‘Goh,’ zeg ik, terwijl ik probeer geïnteresseerd te klinken. Ik 201
pak een exemplaar van Good Housekeeping, sla het open en begin mijn horoscoop te lezen.

Maar er blijft iets in mijn hoofd doorzeuren. Flagstaff Life. Waarom klinkt dat zo bekend? Met wie had ik het over…

‘Martin en Janice van hiernaast!’ roep ik ineens. ‘Die zitten bij Flagstaff Life! Al vijftien jaar!’

‘Dan zijn ze heel goed af,’ zegt mijn vader. ‘Hoe langer je bij hen hebt gezeten, des te meer je krijgt, schijnt het.’

Hij slaat ritselend de bladzijde om, en ik ga aan de tafel zitten met mijn kop thee en Good Housekeeping open bij een artikel over het maken van een paastaart. Het is niet eerlijk, denk ik nijdig. Waarom krijg ik geen winstuitkering? Waarom wordt de Endwich Bank niet overgenomen? Dan zouden ze mij een winstuitkering kunnen geven die groot genoeg was om mijn bankschuld weg te werken. En het liefst Derek Smeath ook kunnen ontslaan.

‘Heb je plannen voor vandaag?’ vraagt mijn vader, opkijkend.

‘Eigenlijk niet,’ zeg ik, en neem een slokje thee. Plannen voor de rest van mijn leven? Eigenlijk niet. Uiteindelijk heb ik een prettige, rustige morgen. Ik help mijn moeder een stapel kleren uitzoeken voor een liefdadigheidsbazaar, en om halféén gaan we naar de keuken om een sandwich te maken. Als ik naar de klok kijk, gaat de gedachte dat ik drie uur geleden bij de Endwich Bank had moeten zijn door mijn hoofd – maar heel ver weg, als een geluid in de verte. Mijn hele leven in Londen lijkt nu ver weg en onwerkelijk. Dít is waar ik hoor. Ver van alle drukte; thuis bij paps en mams, een ontspannen tijd zonder complicaties.

Na de lunch ga ik de tuin in met een van de postordercatalogi van mijn moeder, en ga op de bank bij de appelboom zitten. Even later hoor ik een stem over de schutting heen komen, en kijk op. Het is Martin van de buren. Hmmm. Ik ben Martin op het moment niet zo goed gezind.

‘Hallo, Becky,’ zegt hij zacht. ‘Alles goed met je?’

‘Prima, bedankt,’ zeg ik kortaf. En ik val niet op je zoon, wil ik eraan toevoegen. Maar dan zouden ze waarschijnlijk zeggen dat ik het verdring.

‘Becky,’ zegt Janice, terwijl ze naast Martin opduikt, met een schoffel in haar handen. Ze kijkt me ontsteld aan. ‘We hebben het gehoord van je… stálker,’ fluistert ze.

‘Het is misdadig,’ zegt Martin heftig. ‘Dat soort mensen zouden ze moeten opsluiten.’

202

‘Als we iets kunnen doen,’ zegt Janice. ‘Wat dan ook. Zeg het dan tegen ons.’

‘Het gaat heel goed met me hoor,’ zeg ik, wat bijdraaiend. ‘Ik wil alleen een tijdje hier blijven. Er even uit.’

‘Natuurlijk,’ zegt Martin. ‘Verstandige meid.’

‘Ik zei vanmorgen nog tegen Martin,’ zegt Janice, ‘je zou een lijfwacht moeten nemen.’

‘Je kunt niet te voorzichtig zijn,’ zegt Martin.‘Tegenwoordig.’

‘De prijs van de roem,’ zegt Janice, mistroostig het hoofd schuddend. ‘De prijs van de roem.’

‘Ach ja,’ zeg ik, in een poging het over iets anders te hebben,

‘maar hoe is het met jullie?’

‘O, met ons gaat het goed,’ zegt Martin. ‘Denk ik.’ Tot mijn verbazing klinkt er een iets geforceerde vrolijkheid in zijn stem. Het is even stil, en hij kijkt naar Janice, die haar voorhoofd fronst en even het hoofd schudt.

‘Maar jullie zullen wel blij zijn met het nieuws,’ zeg ik opgewekt. ‘Over Flagstaff Life.’

Het blijft stil.

‘Ja,’ zegt Martin. ‘Dat zouden we zijn geweest.’

‘Niemand had het kunnen weten,’ zegt Janice, even haar schouders ophalend. ‘Het is een van die dingen. Gewoon een toevalstreffer.’

‘Wat?’ vraag ik verbaasd. ‘Ik dacht dat jullie een enorme meevaller zouden krijgen.’

‘Het blijkt…’ Martin wrijft over zijn gezicht. ‘In ons geval niet, blijkt het.’

‘Maar… maar waarom niet?’

‘Martin heeft hen vanmorgen gebeld,’ zegt Janice.‘Om te kijken hoeveel we zouden krijgen. Ze zeiden in de kranten dat langetermijnbeleggers duízenden zouden krijgen. Maar…’ Ze kijkt naar Martin.

‘Maar wat?’ vraag ik, lichtelijk verontrust.

‘Kennelijk komen we niet meer in aanmerking,’ zegt Martin bedrukt. ‘Omdat we ons geld in een ander fonds hebben gestopt. Ons oude fonds zou in aanmerking zijn gekomen, maar…’ Hij kucht.‘Ik bedoel, we krijgen wel íets – maar dat zal maar ongeveer £100 zijn.’

Ik staar hem wezenloos aan.

‘Maar jullie zijn pas–’

‘Twee weken geleden overgestapt,’ zegt hij. ‘Dat is de ironie. Als we iets langer hadden gewacht… Maar wat gebeurd is, is gebeurd. Het heeft geen zin erover te zeuren.’ Hij haalt berus203
tend de schouders op, en glimlacht naar Janice, die teruglacht. En ik wend mijn blik af en bijt op mijn lip.

Omdat een akelig kil gevoel me bekruipt. Ze besloten hun geld ergens anders onder te brengen op grond van mijn advies, nietwaar? Ze vroegen mij of ze van fonds moesten veranderen, en toen zei ik dat ze dat moesten doen. Maar nu ik erover nadenk… had ik niet al een gerucht gehoord over die overname? O, God. Wist ik het al? Had ik dit kunnen tegenhouden?

‘We hadden nooit kunnen weten dat die winstuitkerigen zouden komen,’ zegt Janice en legt haar hand troostend op zijn arm. ‘Ze houden die dingen toch tot op de laatste minuut geheim, Becky?’

Mijn keel zit zó dicht dat ik geen antwoord kan geven. Ik herinner het me nu precies. Het was Alicia die het het eerst over de overname had. De dag voor ik hier kwam. En toen zei Philip er iets over op kantoor. Iets over aandeelhouders die het goed deden. Alleen… ik luisterde niet echt. Ik denk dat ik toen mijn nagels zat te doen.

‘Ze denken dat we twintigduizend pond hadden gekregen als we waren gebleven,’ zegt Martin somber. ‘Als je eraan denkt, word je er misselijk van. Maar, Janice heeft gelijk. We hadden het niet kunnen weten. Niemand wist het.’

O, God. Dit is allemaal mijn schuld. Het is allemaal mijn schuld. Als ik gewoon mijn hersens had gebruikt en eens een keer had nágedacht…

‘O, Becky, kijk niet zo ontsteld!’ zegt Janice. ‘Het is jouw schuld niet! Jij wist het niet! Niemand wist het! Niemand van ons had –’

‘Ik wist het,’ hoor ik mezelf bedremmeld zeggen. Er volgt een verbijsterde stilte.

‘Wat?’ zegt Janice zwakjes.

‘Ik wíst het niet echt,’ zeg ik, naar de grond kijkend. ‘Maar ik had een tijdje geleden een soort gerucht erover gehoord. Ik had iets moeten zeggen toen jullie het me vroegen. Ik had jullie moeten waarschuwen te wachten. Maar ik heb gewoon… niet nagedacht. Ik wist het niet meer.’ Ik dwing mezelf op te kijken, naar het verbijsterde gezicht van Martin. ‘Het… het spijt me heel erg. Het is allemaal mijn schuld.’

Er valt een stilte, waarin Janice en Martin elkaar aankijken en ik mijn schouders laat hangen, mezelf verachtend. Binnen hoor ik de telefoon gaan, en voetstappen van iemand die hem opneemt.

204

‘Tja,’ zegt Martin ten slotte. ‘Ach… zit er maar niet over in. Die dingen gebeuren.’

‘Maak jezelf geen verwijten, Becky,’ zegt Janice vriendelijk.

‘Het was ons besluit van fonds te veranderen, niet het jouwe.’

‘En vergeet niet dat je zelf de laatste tijd een hoop te verwerken hebt gehad,’ voegt Martin eraan toe, vol medeleven zijn hand op mijn arm leggend. ‘Met die afschuwelijke stalker en zo.’

Nu denk ik echt dat ik ga huilen. Ik verdien de aardigheid van die mensen niet. Ik heb hen £20.000 door de neus geboord, doordat ik gewoon te lui ben geweest om de gebeurtenissen bij te houden waar ik van hoor te weten. Ik ben toch verdomme financieel journalist.

En plotseling, terwijl ik daar in de tuin van mijn ouders sta, val ik in het diepste gat van mijn leven.Valt er iets goeds van mij te zeggen? Niets. Helemaal niets. Ik kan niet met geld omgaan, ik doe mijn werk niet goed en ik heb geen vriend. Ik heb mijn beste vriendin verdriet gedaan, ik heb tegen mijn ouders gelogen – en nu heb ik mijn buren geruïneerd. Ik zou het gewoon op moeten geven en naar een boeddhistisch klooster moeten gaan of zo.

‘Becky?’

De stem van mijn vader onderbreekt ons allemaal, en ik kijk verbaasd op. Hij komt over het grasveld naar ons toe, met een verontruste uitdrukking op zijn gezicht.

‘Becky, schrik niet,’ zegt hij, ‘maar ik heb net die Derek Smeath aan de telefoon gehad.’

‘Wat?’ zeg ik, en voel alle kleur uit mijn gezicht wegtrekken.

‘De stalker?’ roept Janice, en mijn vader knikt somber.

‘Een heel onaangename man, zou ik zeggen. Hij deed echt heel agressief tegen me.’

‘Maar hoe weet hij dat Becky hier is?’ vraagt Janice.

‘Gewoon op de gok kennelijk,’ zegt mijn vader. ‘Ik ben heel beleefd gebleven, ik heb gewoon tegen hem gezegd dat je niet hier was en dat ik geen idee had waar je was.’

‘En… en wat zei hij?’ vraag ik met gesmoorde stem.

‘Hij kwam met een of ander onzinverhaal over een afspraak die je met hem had.’ Mijn vader schudt zijn hoofd.‘Hij is duidelijk niet goed wijs.’

‘Je zou een ander nummer moeten nemen,’ adviseert Martin.

‘Een geheim nummer.’

‘Maar waar belde hij vandaan?’ vraagt Janice ongerust. ‘Hij zou overal kunnen zijn!’ Ze begint geagiteerd de tuin rond te 205
kijken alsof ze verwacht dat hij achter een struik vandaan zal springen.

‘Precies,’ zegt mijn vader. ‘Dus, Becky, ik denk dat je beter naar binnen kunt gaan. Je weet het nooit met die lui.’

‘Goed,’ zeg ik mat. Ik kan niet helemaal geloven dat dit gebeurt. Ik kijk naar mijn vaders vriendelijke, bezorgde gezicht, en plotseling kan ik wel in tranen uitbarsten. O, wáárom heb ik hem en mijn moeder de waarheid niet verteld? Waarom heb ik mezelf in deze situatie terecht laten komen?

‘Je ziet er erg geschrokken uit, liefje,’ zegt Janice en klopt me op mijn schouder. ‘Ga maar een lekkere kop thee drinken.’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Ja, dat zal ik doen.’

En mijn vader neemt me voorzichtig mee naar binnen, alsof ik een soort invalide ben.

Dit begint allemaal uit de hand te lopen. Ik voel me nu niet alleen een absolute mislukkeling, maar ik voel me ook niet veilig meer. Ik voel me niet beschermd en kalm; ik voel me nerveus en blootgesteld aan gevaar. Ik ga naast mijn moeder op de bank zitten, terwijl ik thee drink en naar Countdown kijk, en telkens wanneer ik buiten iets hoor, schrik ik zenuwachtig op. Stel dat Derek Smeath op weg is hierheen? Hoe lang zou hij erover doen om van Londen hierheen te rijden? Anderhalf uur? Twee, als er een hoop verkeer is?

Dat zou hij niet doen. Daar heeft hij het te druk voor. Maar het zóu kunnen.

Of hij kan de deurwaarder sturen. O, God. Dreigende mannen met leren jassen. Mijn maag krimpt samen van angst. Ik begin het gevoel te krijgen alsof ik echt een stalker heb. Als de reclames beginnen, pakt mijn moeder een catalogus vol tuinspullen. ‘Kijk eens wat een leuk vogelbadje,’ zegt ze. ‘Ik ga er een bestellen voor de tuin.’

‘Leuk,’ mompel ik, niet in staat me te concentreren.

‘Ze hebben ook mooie raambakken,’ zegt ze. ‘Die zouden heel leuk staan in jouw flat.’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Misschien.’

‘Zal ik er een paar voor je bestellen? Ze zijn niet duur.’

‘Nee, laat maar.’

‘Je kan met een cheque betalen, of Visa…’ zegt ze, de bladzijde omslaand.

‘Nee, echt niet, mam,’ zeg ik, een beetje scherp.

‘Je kunt ze gewoon bellen met het nummer van je Visa-kaart, en ze laten bezorgen–’

206

‘Mam, hou op!’ roep ik. ‘Ik wil ze niet, oké?’

Mijn moeder kijkt me verbaasd, een beetje verwijtend aan, en slaat de volgende bladzijde van haar catalogus om. En ik kijk terug, vol verstikte paniek. Mijn Visa-kaart doet het niet. Mijn bankpas doet het niet. Niets doet het. En ze heeft er geen idee van.

Denk er niet aan. Denk er niet aan. Ik pak een oud nummer van de Radio Times van de salontafel en begin het blindelings door te bladeren.

‘Wat vreselijk jammer voor die arme Martin en Janice, hè?’

zegt mijn moeder, opkijkend. ‘Stel je voor dat je twee weken voor de overname van fonds verandert! Wat een pech!’

‘Ik weet het,’ mompel ik, naar een bladzijde met programma’s kijkend. Ik wil niet herinnerd worden aan Martin en Janice.

‘Het lijkt een afschuwelijk toeval,’ zegt mijn moeder, haar hoofd schuddend. ‘Dat de maatschappij net voor de overname met dit nieuwe fonds komt. Weet je, er moeten een hoop mensen zijn die precies hetzelfde gedaan hebben als Martin en Janice, en die nu niets krijgen. Echt vreselijk.’ Ze kijkt naar de tv. ‘O, kijk, het begint weer.’

De vrolijke Countdown-muziek begint te spelen, en op de tv wordt luid geklapt. Maar ik luister er niet naar, ik zit te denken aan wat mijn moeder net zei. Een afschuwelijk toeval – maar het was toch niet echt toevallig? De bank heeft Martin en Janice zelfs een brief geschreven met het voorstel van fonds te veranderen. Ze boden toch zelfs een aansporing aan? Een tafelklok. Waarom deden ze dat?

Ineens ben ik alert. Ik wil die brief van Flagstaff Life zien – en kijken hoe lang voor de overname ze die precies hebben verstuurd.

‘Ik ga even naar hiernaast,’ zeg ik tegen mijn moeder, die weer helemaal opgaat in het programma. ‘Ik ben zo terug.’

Als Martin de voordeur opendoet, zie ik dat hij en Janice ook voor de tv naar Countdown hebben zitten kijken.

‘Hallo,’ zeg ik schaapachtig.‘Ik vroeg me af – zouden we even kunnen praten?’

‘Natuurlijk!’ zegt Martin.‘Kom binnen! Wil je een glas sherry?’

‘O,’ zeg ik, een beetje verbluft. Ik bedoel, niet dat ik tegen drinken ben, dat is duidelijk – maar het is nog niet eens vijf uur.

‘Nou – goed dan.’

‘Het is nooit te vroeg voor een sherry!’ zegt Martin. 207

‘Geef mij er ook nog maar een, Martin,’ klinkt de stem van Janice uit de zitkamer.

Niet te geloven. Ze zijn aan de drank!

O, God, misschien is dat ook mijn schuld. Misschien zijn ze door hun financiële strop troost gaan zoeken in de drank en de dagtelevisie.

‘Ik vroeg me af,’ zeg ik nerveus, terwijl Martin donkerbruine sherry in een groot sherryglas schenkt. ‘Gewoon uit belangstelling, zou ik die brief eens mogen zien van Flagstaff Life, waarin ze jullie vragen van fonds te veranderen? Ik vroeg me af wanneer ze die hebben verstuurd.’

‘Die kwam op dezelfde dag dat we jou spraken,’ zegt Martin.

‘Waarom wil je hem zien?’ Hij heft zijn glas.‘Op je gezondheid.’

‘Proost,’ zeg ik, en neem een slokje. ‘Ik vraag me af–’

‘Kom mee naar de zitkamer,’ onderbreekt hij me, en neemt me mee de gang door. ‘Alsjeblieft, schat,’ zegt hij, en geeft Janice haar sherry. ‘Ad fundum!’

‘Ssst,’ antwoordt ze.‘De rekenvraag! Ik moet me concentreren.’

‘Ik dacht dat ik dit misschien wat nader zou kunnen uitzoeken,’ fluister ik tegen Martin, terwijl de Countdown-klok rondtikt. ‘Ik vind het zo akelig.’

‘Vijftig keer 4 is 200,’ zegt Janice ineens. ‘Zes min 3 is 3, maal 7 is 21 en dat erbij.’

‘Goed gedaan, schat!’ zegt Martin en zoekt in een eiken dressoir. ‘Hier is de brief,’ zegt hij. ‘En – wil je een artikel schrijven of zo?’

‘Misschien,’ zeg ik. ‘Dat zouden jullie toch niet erg vinden?’

‘Erg vinden?’ Hij haalt even zijn schouders op. ‘Nee, ik denk het niet.’

‘Ssst!’ zegt Janice, ‘de strikvraag komt.’

‘Goed,’ fluister ik. ‘Nou… dan neem ik dit maar mee, goed?

En… bedankt voor de sherry.’ Ik neem een grote slok, een beetje huiverend bij de kleverige zoetigheid, zet mijn glas neer en loop op mijn tenen de kamer uit.

Een halfuur later zit ik in mijn slaapkamer. Ik heb de brief van Flagstaff Life een paar keer gelezen en ik weet zeker dat er een luchtje aan zit. Hoeveel beleggers moeten van fonds zijn veranderd na het aanbod van die armzalige tafelklok – en hun winstdeling hebben gemist? Of liever, hoeveel geld moet Flagstaff uitgespaard hebben? Ineens wil ik het werkelijk weten. En meer dan dat, ik wil er echt over schrijven. Voor het eerst in mijn leven ben ik echt geïnteresséérd in een financieel verhaal. 208

En ik wil het ook niet schrijven voor dat stomme Successful Saving.

Het kaartje van Eric Foreman zit nog in mijn portemonnee, met zijn directe telefoonnummer aan de bovenkant gedrukt, en ik haal het eruit. Ik kijk er even naar, ga naar de telefoon en toets snel het nummer in voor ik van gedachten kan veranderen.

‘Eric Foreman, Daily World,’ klinkt zijn stem dreunend door de lijn.

O, God. Doe ik dit echt?

‘Hallo,’ zeg ik nerveus.‘Ik weet niet of je nog weet wie ik ben. Rebecca Bloomwood van Successful Saving. We hebben elkaar ontmoet op de persconferentie van Sacrum Asset Manage- ment.’

‘Inderdaad, dat is zo,’ zegt hij opgewekt. ‘Hoe is het met je?’

‘Prima,’ zeg ik, en klem mijn hand om de hoorn. ‘Heel goed. Eh… ik vroeg me af, doen jullie die serie nog over “Kunnen we de Geldjongens Vertrouwen?”’

‘Ja, die loopt nog,’ zegt Eric Foreman. ‘Waarom?’

‘Ik denk…’ Ik slik.‘Ik denk dat ik een verhaal heb dat je misschien interesseert.’

209

17

Ik heb nog nooit zo hard aan een artikel gewerkt. Nog nooit. Maar er is me ook nog nooit eerder gevraagd er zó snel een te schrijven. Bij Successful Saving krijgen we de hele maand om ons artikel te schrijven – en daar klagen we nog over. Toen Eric Foreman zei: ‘Kun je het morgen af hebben?’ dacht ik eerst dat hij een grapje maakte. Ik antwoordde vrolijk: ‘Natuurlijk!’ en zei er bijna nog achteraan: ‘Je krijgt het zelfs over vijf minuten al!’ En toen, nét op tijd, besefte ik dat hij het meende. Jeminee. Dus zit ik de volgende morgen al vroeg met een dictafoon bij Martin en Janice om precies alle informatie over hun belegging op te schrijven, terwijl ik probeer er zoveel mogelijk hartverscheurende details bij te krijgen, zoals Eric me heeft aangeraden.

‘We moeten de menselijke kant van de zaak hebben,’ zei hij door de telefoon tegen me.‘Niet van die saaie financiële verslagen. Zorg dat we medelijden met ze hebben. Laat ons huilen. Een hardwerkend, doorsnee echtpaar, dat dacht dat ze konden vertrouwen op wat geld dat ze voor hun oude dag hadden gespaard. Afgezet door de rijke heren. In wat voor huis wonen die mensen?’

‘Eh… een bungalow met vier slaapkamers in Surrey.’

‘Zet dat er in vredesnaam niet in!’ dreunde hij.‘Ik wil eerlijk, arm en trots. Nooit een cent van de staat gevraagd, gespaard om voor zichzelf te zorgen. Vertrouwd op een respectabele financiële instelling. En het enige wat die deed, was hun een klap in het gezicht geven.’ Hij zweeg even, en het klonk alsof hij tussen zijn tanden zat te peuteren. ‘Dat soort dingen. Denk je dat je dat lukt?’

‘Ik… eh…ja! Natuurlijk!’ stamelde ik.

O, God, dacht ik, terwijl ik de telefoon neerlegde. O, God, wat heb ik me op de hals gehaald?

Maar het is nu te laat om van gedachten te veranderen. Dus 210
moet ik nu eerst Janice en Martin ervan overtuigen dat ze het niet erg vinden in de Daily World te komen. Het probleem is, dat het niet bepaald de Financial Times is, nietwaar? Of zelfs de gewone Times. (Maar, het zou nog veel erger kunnen zijn, zoals ik tegen hen zeg. Het zou de Sun kunnen zijn – en dan zouden ze terechtkomen tussen een topless-model en een wazige paparazzi-foto van Posh Spice.) Maar gelukkig zijn ze zo verbouwereerd dat ik al die moeite voor hen doe, dat het hun niet lijkt te kunnen schelen voor welke krant ik schrijf. En als ze horen dat er om twaalf uur een fotograaf komt om een foto van hen te nemen, zou je denken dat de koningin op bezoek kwam.

‘Mijn haar!’ zegt Janice ontsteld, in de spiegel kijkend. ‘Heb ik tijd om naar Maureen te gaan om me te laten föhnen?’

‘Eigenlijk niet. En het zit prachtig,’ zeg ik geruststellend.

‘Trouwens, ze willen jullie zo natuurlijk mogelijk. Gewoon…

eerlijke, gewone mensen.’ Ik kijk de woonkamer rond, in een poging pakkende details te vinden voor mijn artikel. Een felicitatiekaart van hun zoon staat trots op de glimmende schoorsteenmantel. Maar dit jaar zal de trouwdag van Martin en Janice Webster niet worden gevierd.

‘Ik moet Phyllis bellen!’ zegt Janice.‘Ze zal het niet geloven!’

‘Ben je ooit in dienst geweest of zo?’ vraag ik peinzend aan Martin. ‘Of… bij de brandweer? Zoiets. Voor je reisagent werd.’

‘Eigenlijk niet, meiske,’ zegt Martin, met een rimpel in zijn voorhoofd. ‘Alleen de cadetten op school.’

‘Mooi,’ zeg ik, opklarend. ‘Dat is ook goed.’

Martin Webster voelt aan het insigne waar hij als jonge cadet zo trots op was. Zijn hele leven heeft hij hard gewerkt in dienst van anderen. Nu hij gepensioneerd is, zou hij van de beloning moeten genieten die hij verdient.

Maar de rijke heren hebben hem op sluwe wijze van zijn appeltje voor de dorst afgeholpen. De Daily World vraagt zich af…

‘Ik heb alle documenten voor je gefotokopieerd,’ zegt Martin. ‘Alle paperassen. Ik weet niet of je er iets aan hebt…’

‘O, bedankt,’ zeg ik, terwijl ik de stapel papieren van hem aanneem. ‘Ik zal ze goed doorlezen.’

Toen de eerlijke Martin Webster een brief kreeg van Flagstaff Life, waarin hij werd uitgenodigd van fonds te veranderen, ver- trouwde hij erop dat de geldjongens wisten wat het beste voor hem was.

211

Twee weken later ontdekte hij dat ze hem een winstdeling van

£20.000 door de neus hadden geboord.

‘Mijn vrouw is er ziek van geworden,’ zei hij. ‘Ik maak me zo ongerust.’

Hmmm.

‘Janice?’ zeg ik, nonchalant opkijkend. ‘Voel je je wel goed?

Niet… een beetje ziek, of zo?’

‘Een beetje nerveus, om eerlijk te zijn,’ zegt ze, terwijl ze om zich heen kijkt of ze een spiegel ziet. ‘Dat heb ik altijd als ik op de foto moet.’

‘Ik ben helemaal óp van de zenuwen,’ zegt mrs. Webster met schorre stem. ‘Ik heb me mijn hele leven nog nooit zó verraden gevoeld.’

‘Zo, ik denk dat ik wel genoeg heb,’ zeg ik, terwijl ik opsta en mijn dictafoon afzet.‘Ik moet misschien íetsje afwijken van wat er op de band staat – alleen om het verhaal goed over te brengen. Dat vinden jullie toch niet erg?’

‘Natuurlijk niet!’ zegt Janice. ‘Je schrijft maar wat je wil, Becky! We vertrouwen je.’

‘En wat gebeurt er nu?’ vraagt Martin.

‘Nu moet ik met Flagstaff Life gaan praten,’ zeg ik. ‘Hun de kans geven zich te verdedigen.’

‘Hoezo?’ zegt Martin. ‘Wat ze ons hebben aangedaan, valt niet te verdedigen!’

‘Dat weet ik,’ zeg ik en lach tegen hem. ‘Zo is het precies.’

Als ik weer naar huis ga, naar mijn slaapkamer, ben ik vol blije adrenaline. Ik hoef alleen nog maar een uitspraak van Flagstaff Life te hebben, en dan kan ik het stuk gaan schrijven. Ik heb niet lang de tijd: het moet om twee uur klaar zijn, wil het de krant van morgen halen. God, wat is dit opwindend. Waarom heeft mijn werk nooit eerder zo opwindend geleken?

Snel pak ik de telefoon en draai het nummer van Flagstaff

– alleen om van een telefoniste te horen te krijgen dat alle vragen van de pers worden doorverwezen. Ze geeft me een nummer, dat me redelijk bekend voorkomt. Ik kijk er even fronsend naar, en toets het in.

‘Hallo,’ zegt een beleefde stem. ‘Brandon Communications.’

O, God, natuurlijk. Plotseling voel ik me een beetje beverig. Het woord ‘Brandon’ heeft me getroffen als een stomp in mijn maag. Ik was Luke Brandon helemaal vergeten. Om eerlijk te zijn, was ik de rest van mijn leven vergeten. En eerlijk gezegd, wil ik er niet aan worden herinnerd.

212

Maar het geeft niet – ik hoef toch niet met hem persoonlijk te praten?’

‘Hallo,’ zeg ik. ‘Met Rebecca Bloomwood. Ehhh… Ik wilde even met iemand spreken over Flagstaff Life.’

‘Laat me even kijken…’ zegt de stem. ‘Ja, dat is de cliënt van Luke Brandon. Ik zal u doorverbinden met zijn assistente…’

En de stem is weg voor ik iets kan zeggen.

O, God.

O, God, ik kan dit niet. Ik kan niet met Luke Brandon praten. Mijn vragen staan op een stuk papier voor me, maar ik kijk ernaar zonder ze te lezen. Ik herinner me de vernedering die ik voelde die dag bij Harrods. Die vreselijke steek in mijn maag toen ik de neerbuigende toon in zijn stem hoorde en besefte wat hij van me dacht. Een lachwekkend figuur. Een nul.

Oké, ik kan dit wél, zeg ik ferm tegen mezelf. Ik kan het. Ik zal gewoon heel streng en zakelijk doen en mijn vragen stellen, en –

‘Rebecca!’ klinkt een stem in mijn oor. ‘Hoe is het met je?

Met Alicia.’

‘O,’ zeg ik verbaasd.‘Ik dacht dat ik Luke te spreken zou krijgen. Het gaat over Flagstaff Life.’

‘Ja, ach,’ zegt Alicia. ‘Luke Brandon heeft het erg druk. Ik weet zeker dat ik al je vragen kan beantwoorden.’

‘O, goed,’ zeg ik, en zwijg even. ‘Maar het is toch jouw cliënt niet?’

‘Ik weet zeker dat dat er in dit geval niet toe doet,’ zegt ze met een lachje. ‘Wat wilde je weten?’

‘Goed,’ zeg ik, en kijk op mijn lijstje.‘Was het opzet van Flag- staff Life hun beleggers uit te nodigen uit winstdelende polissen te stappen voor ze met een onverwachte winstdeling kwamen?

Sommige mensen hebben een hoop verspeeld, weet je.’

‘O…’ zegt ze, ‘bedankt, Camilla, voor mij gerookte zalm met sla.’

‘Wat?’ zeg ik.

‘Sorry, ja, ik luister,’ zegt ze.‘Ik schrijf het even op… Daar zal ik je over terug moeten bellen, ben ik bang.’

‘Maar ik moet snel antwoord hebben!’ zeg ik. ‘Over een paar uur moet ik mijn stuk insturen.’

‘Dat heb ik,’ zegt Alicia. Ineens klinkt haar stem gedempt.

‘Nee, gerookte zalm. Goed dan, Chinese kip. Ja.’ He gedempte geluid verdwijnt. ‘Goed, Rebecca, nog meer vragen? Luister, zal ik je onze nieuwste persmap sturen? Dat zal antwoord 213
geven op je verdere vragen. Of je zou je vragen op de fax kunnen zetten.’

‘Prima,’ zeg ik kort. ‘Prima, dat zal ik doen.’ En ik leg de telefoon neer. Een tijdje staar ik somber peinzend voor me uit. Stomme, hooghartige koe. Neemt niet eens de moeite mijn vragen serieus te nemen. Dan dringt het geleidelijk aan tot me door dat ik altijd zo word behandeld als ik persbureaus opbel. Niemand heeft toch ooit haast me antwoord te geven? Ze laten me altijd wachten, zeggen altijd dat ze terug zullen bellen en dan doen ze het niet. Ik heb het nooit eerder erg gevonden – ik vond het altijd wel leuk aan de telefoon te hangen en naar ‘Greensleaves’ te luisteren (het is in ieder geval leuker dan werken). Ik heb me er nog nooit eerder iets van aangetrokken of mensen me serieus namen of niet.

Maar vandaag wel. Vandaag lijkt het wel degelijk belangrijk wat ik aan het doen ben, en wil ik wel degelijk serieus worden genomen.

Nou, ik zal haar eens wat laten zien, denk ik nijdig. Ik zal hun allemaal eens wat laten zien, Luke Brandon incluis. Ik zal hun laten zien dat ik, Rebecca Bloomwood, geen schertsfiguur ben. Met een plotselinge vastberadenheid pak ik de schrijfmachine van mijn vader. Ik stop er een vel papier in, zet mijn dictafoon aan, haal diep adem en begin te typen. 214

REBECCA BLOOMWOOD

THE PINES

43 ELTON ROAD

OXSHOTT

SURREY

FAXBERICHT VOOR

ERIC FOREMAN

DAILY WORLD

VAN

REBECCA BLOOMWOOD

28 maart 2000

Beste Eric

Hierbij mijn artikel van 950 woorden over Flag- staff Life en de verdwenen winstdeling. Ik hoop dat het je bevalt.

Groeten,

Rebecca Bloomwood

Financieel journalist

215

18

De volgende morgen word ik om zes uur wakker. Het is kinderachtig, ik weet het, maar ik voel me zo opgewonden als een kleuter met Kerstmis (of als ik zelf met Kerstmis, om heel eerlijk te zijn). Ik lig in bed, en zeg tegen mezelf dat ik volwassen moet doen en nuchter en er niet aan moet denken – maar ik kan er gewoon niets tegen doen. Er gaan allerlei beelden door mijn gedachten van alle stapels kranten bij alle kioskhouders door het hele land. Van alle exemplaren van de Daily World die vanmorgen bij mensen door de bus vallen; alle mensen die geeuwend hun krant openvouwen, zich afvragend wat er voor nieuws is. En wat zullen ze zien?

Ze zullen mijn naam zien! Rebecca Bloomwood in drukletters in de Daily World! Mijn eerste nationale naamregel: ‘Door Rebecca Bloomwood.’ Klinkt dat niet deftig? ‘Door Rebecca Bloomwood.’

Ik weet dat het stuk erin staat, omdat Eric Foreman me gistermiddag opbelde en vertelde dat de redacteur er heel blij mee was. En het staat op de kleurenpagina – dus de foto van Janice en Martin zal er in kleur instaan. Heel opvallend. Ik kan het nog niet echt geloven. Een stuk van mij in de Daily World!

En terwijl ik daar lig, bedenk ik me dat er al een hele stapel Daily Worlds ligt bij de kiosk in het winkelcentrum om de hoek. Een hele stapel nieuwe, ongeopende exemplaren. En de kiosk gaat open om… hoe laat? Zes uur, dacht ik. En het is nu vijf over zes. Dus in theoríe zou ik er nu een kunnen gaan kopen als ik wilde. Ik zou op kunnen staan, wat kleren aantrekken, naar de kiosk gaan en er een kopen.

Niet dat ik dat zou doen, natuurlijk. Ik ben niet zo somber en wanhopig dat ik naar beneden hol zodra de winkels open zijn, alleen om mijn naam te zien. Ik bedoel, waar zie je me voor 216
aan? Nee, ik loop er straks gewoon nonchalant heen – misschien om elf of twaalf uur – pak de krant op en blader hem lichtelijk geïnteresseerd door en ga dan weer naar huis. Ik zal hem waarschijnlijk niet eens kopen. Ik bedoel – ik heb mijn naam toch wel eens eerder gedrukt zien staan? Zo bijzonder is dat niet. Daar hoef ik niet zo’n drukte om te maken. Ik ga me nu omdraaien en weer verder slapen. Ik begrijp niet waarom ik zo vroeg wakker ben. Dat komt zeker door de vogels of zo. Hmm… doe mijn ogen dicht, klop mijn kussen op, denk aan iets anders… wat zal ik als ontbijt nemen als ik opsta?

Maar ik heb mijn naam toch nog nooit in de Daily World gezien, zegt een stemmetje in mijn hoofd. Ik heb hem nog nooit in een nationale krant gezien.

O, God, ik word hier dol van. Ik kan niet langer wachten, ik móet het zien.

Ik stap abrupt uit bed, trek mijn kleren aan en loop op mijn tenen de trap af. Als ik de deur dichttrek, voel ik me precies als het meisje uit die Beatles-song over van huis weggaan. De lucht buiten is tintelend fris en er is niemand op straat. Goh, het is leuk om zo vroeg op te zijn. Waarom sta ik eigenlijk niet vaker om zes uur op? Dat zou ik elke dag moeten doen. Een flinke wandeling voor het ontbijt, zoals de mensen in New York doen. Massa’s calorieën verbranden en dan naar huis om een energierijk ontbijt te nuttigen van havermout en versgeperst sinaasappelsap. Perfect. Dat wordt mijn nieuwe regime. Maar als ik bij het kleine winkelcentrum kom, begint mijn hart te bonzen, en zonder dat ik het echt in de gaten heb, begin ik steeds langzamer te lopen. Nu ik er ben, begin ik een beetje zenuwachtig te worden. Eigenlijk weet ik helemaal niet zeker of ik mijn naam wel in de krant wil zien staan. Misschien ga ik gewoon een Mars voor mezelf kopen en ga dan weer naar huis. Of iets anders lekkers.

Voorzichtig duw ik tegen de deur en krimp ineen bij het

‘ping!’ als hij opengaat. Ik wil vanmorgen echt niet de aandacht op mezelf vestigen. Stel dat de man achter de toonbank mijn artikel heeft gelezen en het bar slecht vindt? O, God, wat is dit zenuwslopend. Ik had nooit journalist moeten worden. Ik had schoonheidsspecialiste moeten worden, zoals ik altijd heb gewild. Misschien is het nog niet te laat. Ik ga omscholen, mijn eigen salon openen…

‘Hallo, Becky!’

Ik kijk verbaasd op. Martin Webster staat bij de toonbank, met een exemplaar van de Daily World in zijn handen. ‘Ik was 217
toevallig wakker,’ legt hij schaapachtig uit. ‘Dus ben ik maar even hierheen gegaan, om even te kijken…’

‘O,’ zeg ik. ‘Eh… ik ook.’ Ik haal nonchalant mijn schouders op. ‘Aangezien ik toch wakker was…’

Mijn oog valt op de krant en ik voel mijn maag een buiteling maken. O, God. Ik ga dood van de zenuwen.Alsjeblieft, laat het een snelle dood zijn.

‘En – hoe… hoe is het?’ vraag ik met gesmoorde stem.

‘Nou,’ zegt Martin, verbluft naar de pagina kijkend. ‘Het is wel groot.’ Hij slaat de krant open naar mij toe, en ik val bijna flauw. Daar, in kleur, staat een foto van Martin en Janice, die treurig in de camera kijken, onder de kop echtpaar bedrogen door rijke jongens van flagstaff life.

Een beetje trillend pak ik de krant van Martin aan. Mijn blik glijdt over de pagina naar de eerste kolom tekst… en daar staat het! ‘Door Rebecca Bloomwood.’ Dat is mijn naam! Dat ben ik!

De deur van de winkel rinkelt, en we kijken allebei om. En daar, tot mijn totale verbijstering, staat mijn vader.

‘O,’ zegt hij, met een verlegen kuchje. ‘Je moeder wilde dat ik er een ging kopen. En aangezien ik toch wakker was…’

‘Ik ook,’ zegt Martin snel.

‘Ja, ik ook,’ zeg ik.

‘En,’ zegt mijn vader. ‘Staat het erin?’

‘Ja,’ zeg ik, ‘het staat erin.’ Ik draai de krant om zodat hij het kan zien.

‘Goh,’ zegt hij. ‘Een groot stuk, hè?’

‘De foto is goed, vinden jullie niet?’ vraagt Martin enthousiast.‘De bloemen op onze gordijnen komen heel mooi uit.’

‘Ja, de foto is fantastisch,’ zeg ik instemmend. Ik ga mezelf niet vernederen door te vragen wat hij van het artikel zelf vond. Als hij me een compliment wil maken, zal hij dat wel doen. Als hij dat niet doet – dan geeft dat niet. Waar het om gaat, is dat ík er trots op ben.

‘En Janice staat er heel goed op, vond ik,’ zegt Martin, nog steeds naar de foto kijkend.

‘Heel goed,’ zegt mijn vader, ‘maar een beetje triest.’

‘Die beroepslui weten hoe ze een foto moeten belichten,’

zegt Martin. ‘Zoals het zonlicht precies hier valt, op haar–’

‘En mijn artikel dan?’ jammer ik. ‘Hoe vond je dat?’

‘O, het is heel goed!’ zegt Martin. ‘Sorry, Becky, dat had ik moeten zeggen! Ik heb het nog niet allemaal gelezen, maar het beschrijft de situatie precies. Ik klink als een hele held!’ Hij 218
fronst zijn voorhoofd. ‘Maar ik heb nooit in de Falklands gevochten, weet je.’

‘Ach,’ zeg ik haastig. ‘Dat doet er ook eigenlijk niet toe.’

‘Dus dat heb je gisteren allemaal geschreven?’ vraagt mijn vader. ‘Op mijn typemachine?’ Hij kijkt verbijsterd.

‘Ja,’ zeg ik zelfgenoegzaam.‘Het ziet er goed uit, vind je niet?

Heb je mijn naam gezien? “Door Rebecca Bloomwood.”’

‘Janice zal het prachtig vinden,’ zegt Martin. ‘Ik koop er twee.’

‘Ik koop er drie,’ zegt mijn vader. ‘Je oma zal het ook graag willen zien.’

‘En ik koop er een,’ zeg ik. ‘Of twee, misschien.’ Achteloos pak ik een handvol kranten en leg ze met een plof op de toonbank.

‘Zes?’ vraagt de verkoper. ‘Weet u het zeker?’

‘Ik heb ze nodig voor mijn archief,’ zeg ik, en bloos even. Als we thuiskomen, staan mijn moeder en Janice allebei bij onze voordeur, popelend om de krant te zien.

‘Mijn haar!’ jammert Janice, zodra ze de foto ziet.‘Het ziet er vreselijk uit! Wat hebben ze ermee gedaan?’

‘Nee, helemaal niet, schat!’ protesteert Martin.‘Je ziet er heel mooi uit.’

‘Je gordijnen zien er beeldig uit, Janice,’ zegt mijn moeder, over haar schouder kijkend.

‘Ja, vind je niet?’ zegt Martin gretig. ‘Dat zei ik ook al.’

Ik geef het op. Wat heb ik voor familie, dat ze meer geïnteresseerd zijn in gordijnen dan in financiële topjournalistiek?

Het kan me trouwens niet schelen. Ik ben helemaal geplet door mijn naam in de krant. ‘Door Rebecca Bloomwood.’ ‘Door Rebecca Bloomwood.’

Om tien uur sluip ik weg en bel Eric Foreman. Heel ontspannen, weet je wel. Om hem te laten weten dat ik het heb gezien.

‘Het ziet er goed uit, hè?’ vraagt hij opgewekt. ‘De redacteur is heel enthousiast over deze serie, dus als je nog meer van dit soort verhalen hebt, roep maar. Je stijl bevalt me. Precies goed voor de Daily World.

‘Uitstekend,’ zeg ik, hoewel ik niet helemaal zeker weet of dat een compliment is of niet.

‘O, en nu ik je toch aan de lijn heb,’ voegt hij eraan toe, ‘kun je me beter je bankrekening opgeven.’

Ik krijg een akelig gevoel in mijn maag. Waarom wil Eric 219

Foreman mijn bankrekening weten? Shit, gaat hij nakijken of mijn eigen financiën wel in orde zijn of zo? Gaat hij kijken of ik wel kredietwaardig ben?

‘Alles wordt tegenwoordig per bank overgemaakt,’ zegt hij.

‘Vierhonderd pond. Is dat goed?’

Wat? Wat wil hij –

O, mijn God, hij wil me betálen. Maar natuurlijk wil hij dat. Natuurlijk!

‘Prima,’ hoor ik mezelf zeggen. ‘Geen probleem. Ik zal even eh… ik zal je even mijn nummer geven.’

Vierhonderd pond! denk ik verbijsterd, terwijl ik mijn chequeboek zoek. Zomaar! Ik kan het niet helemaal geloven.

‘Uitstekend,’ zegt Eric Foreman, terwijl hij de gegevens opschrijft. ‘Ik zal het voor je regelen met de boekhouding.’ Dan is hij even stil. ‘Vertel eens, zou je in de markt zijn voor het schrijven van algemene artikelen? Human interest-verhalen, dat soort dingen?’

Of ik in de markt zou zijn? Maakt hij een grapje?

‘Ja, hoor,’ zeg ik, terwijl ik probeer niet te opgewonden te klinken. ‘Eigenlijk… zou ik dat waarschijnlijk liever doen dan financiën.’

‘Goed,’ zegt hij. ‘Nou, ik zal uitkijken naar dingetjes die geschikt voor je zouden zijn. Zoals ik zei, ik denk dat je de juiste stijl hebt voor ons.’

‘Mooi,’ zeg ik. ‘Bedankt.’

Met een brede glimlach op mijn gezicht leg ik de telefoon neer. Ik heb de juiste stijl voor de Daily World! Ha! Eindelijk heb ik mijn niche gevonden!

De telefoon gaat weer, en ik neem op, me afvragend of het Eric Foreman is die al wat werk voor me heeft.

‘Hallo, Rebecca Bloomwood,’ zeg ik met zakelijke stem.

‘Rebecca,’ zegt de stem van Luke Brandon kortaf – en mijn hart bevriest. ‘Zou je me kunnen vertellen wat er in godsnaam aan de hand is?’

Shit.

Shit, hij klinkt echt kwaad. Even ben ik verlamd. Mijn keel is droog; mijn hand om de telefoon is klam. O, God, wat moet ik zeggen? Wat moet ik tegen hem zeggen?

Maar wacht eens even, ík heb niets verkeerds gedaan.

‘Ik weet niet wat je bedoelt,’ zeg ik, tijd rekkend. Blijf kalm, zeg ik tegen mezelf. Kalm en koel.

‘Dat smakeloze stuk van je in de Daily World,’ zegt hij snijdend. ‘Dat eenzijdige, onevenwichtige roddelverhaaltje van je.’

220

Even ben ik zó geschokt dat ik geen woord kan uitbrengen. Smakeloos? Een roddelverhaaltje?

‘Het is niet smakeloos!’ sputter ik ten slotte. ‘Het is een goed stuk. En het is zeker geen roddelverhaal. Ik kan alles bewijzen wat ik heb gezegd.’

‘En ik neem aan dat het je niet uitkwam naar de andere kant van het verhaal te vragen,’ snauwt hij.‘Ik neem aan dat je het te druk had met het schrijven van je gekleurde proza om Flagstaff Life te benaderen en naar hun versie van de gebeurtenissen te vragen. Je wilde liever een goed verhaal hebben dan het te bederven door te proberen een evenwichtig beeld van de zaak te geven.’

‘Ik héb geprobeerd de andere kant van het verhaal te krijgen!’ roep ik woedend. ‘Ik heb gisteren dat stomme pr-bedrijf van jullie gebeld en gezegd dat ik het stuk aan het schrijven was!’

Er valt een stilte.

‘Met wie heb je gesproken?’ vraagt Luke.

‘Alicia,’ antwoord ik. ‘Ik heb haar een heel duidelijke vraag gesteld over het beleid van Flagstaff inzake het veranderen van fonds, en ze zei tegen me dat ze me terug zou bellen. Ik heb tegen haar gezégd dat ik mijn verhaal heel snel moest inleveren.’

Luke slaakt een ongeduldige zucht.

‘Wat was dat voor onzin, om met Alicia te praten? Flagstaff is mijn cliënt, niet de hare.’

‘Dat weet ik! Dat heb ik tegen haar gezegd! Maar ze zei dat jij het heel druk had en dat zij me wel te woord kon staan.’

‘Heb je tegen haar gezegd dat je voor de Daily World schreef?’

‘Nee,’ zeg ik en voel dat ik een lichte kleur krijg. ‘Ik heb niet gezegd voor wie ik schreef. Maar als ze het me had gevraagd, zou ik het haar verteld hebben. Ze heeft gewoon de moeite niet genomen. Ze ging er gewoon van uit dat ik onmogelijk iets belangrijks zou kunnen doen.’ Onwillekeurig begin ik toch harder te praten van emotie. ‘Nou, daar vergiste ze zich dan in. Jullie hebben je allemaal vergist. En misschien gaan jullie nu iedereen eens met respect behandelen. Niet alleen de mensen van wie jullie dénken dat ze belangrijk zijn.’

Ik zwijg, licht hijgend, en er volgt een nadenkende stilte.

‘Rebecca,’ zegt Luke ten slotte, ‘als dit te maken heeft met wat er die dag tussen ons is gebeurd – als dit een of andere kinderachtige manier is om wraak te nemen –’

God, nu ga ik echt ontploffen.

221

‘Beledig me verdomme niet!’ schreeuw ik. ‘Probeer verdomme niet er iets persoonlijks van te maken! Daar heeft het niets me te maken! De schuld ligt bij de incompetentie van je bedrijf!

Ik heb me volkomen professioneel opgesteld. Ik heb je alle kansen gegeven met jouw kant van het verhaal te komen. Alle kansen. En als je die hebt verknald, is dat niet mijn schuld.’

En zonder hem de kans te geven antwoord te geven, smijt ik de telefoon op de haak.

Ik beef helemaal als ik naar de keuken terugga. Te bedenken dat ik Luke Brandon ooit aardig heb gevonden. Te bedenken dat ik me twintig pond door hem heb laten lenen. Hij is gewoon een arrogante, egoïstische, chauvinistische –’

‘De telefoon!’ zegt mijn moeder. ‘Zal ik hem even voor je aannemen?’

O, God. Dat is hij vast weer. Hij belt terug om zijn excuses aan te bieden. Nou, hij hoeft niet te denken dat ik zo makkelijk te paaien ben. Ik blijf bij elk woord dat ik heb gezegd. En dat zal ik tegen hem zeggen ook. Ik zal er trouwens nog bij zeggen –’

‘Het is voor jou, Becky,’ zegt mijn moeder.

‘Goed,’ zeg ik koel, en loop naar de telefoon. Ik haast me niet; ik raak niet in paniek, ik ben volkomen beheerst.

‘Hallo?’ zeg ik.

‘Rebecca? Met Eric Foreman.’

‘O!’ zeg ik verbaasd. ‘Hallo!’

‘Ik heb wat nieuws over je stuk.’

‘O, ja?’ zeg ik, en probeer kalm te klinken. Maar mijn maag krimpt in elkaar. Stel dat Luke Brandon met hem heeft gesproken? Stel dat ik toch iets verkeerd heb gedaan? O, shit. Ik heb alle feiten toch gecontroleerd?

‘Ik heb net Morning Coffee aan de telefoon gehad,’ zegt hij.

‘Je weet wel, dat tv-programma? Rory en Emma. Ze zijn geïnteresseerd in je verhaal.’

‘Wat?’ zeg ik stom.

‘Ze zijn bezig met een nieuwe serie over financiën.“Omgaan Met Geld”. Elke week hebben ze een of andere financieel expert, die de kijkers vertelt hoe ze hun poen in de gaten moeten houden.’ Eric Foreman laat zijn stem zakken. ‘Eigenlijk hebben ze bijna geen onderwerpen meer. Ze hebben hypotheken gedaan, pensioenen, spaarkaarten, al de gebruikelijke leuterkoek…’

‘Ja, ja,’ zeg ik, terwijl ik probeer intelligent te klinken. Maar als zijn woorden langzaam tot me doordringen, ben ik een beet222
je verbluft. Rory en Emma hebben mijn artikel gelezen? Rory en Emma zelf? Ineens zie ik hen voor me, samen de krant vasthoudend, elkaar opzij duwend om goed te kunnen zien. Maar dat is natuurlijk onzin. Ze zouden er vast allebei één hebben.

‘Hoe dan ook, ze willen je morgenochtend in het programma hebben,’ zegt Eric Foreman.‘Om over dat verhaal van je te praten, hun kijkers te waarschuwen dat ze voorzichtig moeten zijn. Ben je geïnteresseerd in zoiets? Zo niet, dan kan ik makkelijk tegen ze zeggen dat je het te druk hebt.’

‘Nee!’ zeg ik snel. ‘Nee. Zeg maar tegen hen dat ik…’ Ik slik.

‘Ik ben geïnteresseerd.’

Met knikkende knieën leg ik de telefoon neer. Ik kan het niet helemaal geloven. Ik kom op de televisie.

223

BANK OF HELSINKI

HELSINKI HOUSE

124 LOMBARD ST

LONDEN EC2D 9YF

Rebecca Bloomwood
p/a William Green Headhunters

39 Farringdon Square

Londen EC4 7TD

27 maart 2000

Hyvä Rebecca Bloomwood,

Oli erittäin hauska tavata teidät viime viikolla, vaikka tapaaminen jäikin lyhyeksi. Olitte selvästi hermostunut, mikä on aivan ymmärrettävää. Siitä hulimatta minä ja kollegani ihailimme tavallisuudesta poikkeavaa luonteenlaatuanne. Olemme varmoja, että teistä olisi yhtiölemme paljon hyötyä, ja mielellämme tapaisimme teidät uudestaan, ehkä lounaan merkeissä. Haluaisin onnitella teitä suurenmoisesta artikkelistanne Daily World-lehdessä. Olette selvästi taitava ilmaisemaan ajatuksianne, ja on suuri ilo päästä pian keskustelemaan kansanne äidinkielelläni. Toivoisin että ottaisitte minuun yhteyttä yllä mainitulla osoitteella.

Parhain terveisin.

Ystävällisesti,

Jan Virtanen

224

19

De auto die me naar de tv-studio zal brengen, komt de volgende morgen precies om halfacht. Als de deurbel gaat, schrikken mijn moeder, mijn vader en ik allemaal op, ook al hebben we gedurende tien minuten in een gespannen stilte zitten wachten.

‘Nou,’ zegt mijn vader nors, op zijn horloge kijkend. ‘Daar zijn ze dan toch.’

Sinds ik hem gisteren vertelde van wat er was geregeld, heeft mijn vader voorspeld dat de auto niet zal komen en dat hij me zelf naar de studio zal moeten brengen. Hij heeft gisteravond zelfs een route uitgestippeld, en oom Malcolm gebeld als reserve. (Om eerlijk te zijn, denk ik dat hij er zich eigenlijk op verheugde.)

‘O, Becky,’ zegt mijn moeder met trillende stem.‘Veel succes, schat.’ Ze kijkt me aan, en schudt haar hoofd.‘Onze kleine Becky, op de tv. Ik kan het niet geloven.’

Ik wil opstaan, maar mijn vader legt zijn hand op mijn arm.

‘Voor je gaat opendoen, Becky,’ zegt hij. ‘Je weet het toch zeker, hè? Over het risico dat je neemt.’ Hij kijkt naar mijn moeder, die op haar lip bijt.

‘Ik red me wel!’ zeg ik, terwijl ik zo geruststellend mogelijk probeer te klinken. ‘Eerlijk, pap, we hebben het toch allemaal besproken.’

Gisteravond bedacht mijn vader zich ineens dat als ik op de tv kwam, mijn stalker zou weten waar ik was. Eerst wilde hij beslist dat ik de hele zaak zou afzeggen – en het kostte een ontzettende hoop moeite hem en mijn moeder ervan te overtuigen dat ik volkomen veilig zou zijn in de tv-studio. Ze hadden het er zelfs over een lijfwacht te huren, kun je dat geloven? Ik bedoel, wat zou dat in vredesnaam voor indruk maken als ik met een lijfwacht op kwam dagen?

Maar misschien zou het wel heel chic en mysterieus zijn geweest. Verdomme. Dat zou een heel goed idee geweest kunnen zijn. 225

Er wordt weer gebeld en ik spring op.

‘Nou,’ zegt mijn vader. ‘Wees voorzichtig.’

‘Dat zal ik doen, maak je geen zorgen!’ zeg ik en pak mijn tas. Ik loop kalm naar de deur, terwijl ik probeer niet te laten merken hoe opgewonden ik ben. Maar van binnen voel ik me zo licht als een zeepbel.

Ik kan gewoon niet geloven hoe goed alles gaat. Ik kom niet alleen op de buis – maar iedereen is zo aardig tegen me! Gisteren heb ik een paar keer een assistent-producer van Morning Coffee aan de telefoon gehad, een heel aardige meid die Zelda heet.We hebben precies doorgenomen wat ik zou gaan zeggen tijdens de uitzending, daarna regelde ze een auto die me zou komen ophalen – en toen ik tegen haar zei dat ik bij mijn ouders was en mijn eigen kleren niet bij de hand had, dacht ze even na, en zei toen dat ik iets kon kiezen uit hun kostuumafdeling. Ik bedoel, dat is toch te gek! Ik kan alles kiezen wat ik wil uit de kostuumafdeling! Ik denk dat ik het naderhand nog mag houden ook. Als ik de voordeur opendoe, maakt mijn maag een buiteling van opwinding. Op de oprit staat een gezette man van middelbare leeftijd te wachten, met een blauwe blazer aan en een pet op, naast een glimmende sedan. Mijn eigen privé-chauffeur!

Dit wordt steeds beter.

‘Miss Bloomwood?’ zegt de chauffeur.

‘Ja,’ zeg ik, met een stralende glimlach. Ik steek mijn hand uit naar het portier – maar hij is me voor, doet zwierig het portier open en blijft keurig staan wachten tot ik ben ingestapt. God, ik lijk wel een filmster of zo!

Ik kijk weer naar het huis en zie mijn vader en moeder op de stoep staan, allebei met stomheid geslagen.

‘Nou – dag!’ zeg ik, quasi nonchalant, alsof ik altijd in een auto met chauffeur rondrijd. ‘Tot straks!’

‘Becky, ben jij dat?’ klinkt een stem bij de buren en Janice verschijnt aan de andere kant van de heg in haar peignoir. Ze zet grote ogen op als ze de auto ziet en ze kijkt naar mijn moeder, die haar schouders ophaalt, alsof ze wil zeggen: ‘Ik weet het, is het niet ongelooflijk?’

‘Goedemorgen, Janice,’ zegt mijn vader.

‘Goedemorgen, Graham,’ zegt Janice wazig. ‘O, Becky! Ik heb nog nooit zoiets gezien. In alle jaren… Als Tom je nu eens kon zien…’ Ze breekt haar zin af en kijkt naar mijn moeder.

‘Heb je foto’s genomen?’

‘Nee!’ zegt mijn moeder ontsteld. ‘Dat is niet eens bij ons opgekomen. Graham, gauw – ga de camera halen.’

226

‘Nee, wacht. Ik pak onze videorecorder!’ zegt Janice. ‘Ik ben zó terug.We zouden de auto kunnen nemen als hij aan komt rijden, en Becky die de voordeur uitkomt… en misschien zouden we De vier jaargetijden als geluid kunnen gebruiken, en dan meteen verder gaan met –’

‘Nee!’ zeg ik haastig, terwijl ik een lichtelijk geamuseerde uitdrukking over het gezicht van de chauffeur zie gaan. God, wat is dit gênant. En het ging me zo goed af nonchalant en professioneel te doen. ‘We hebben geen tijd voor dat soort dingen. Ik moet naar de studio!’

‘Ja,’ zegt Janice, ineens ongerust. ‘Ja, je mag niet te laat komen.’ Ze kijkt angstig op haar horloge alsof ze bang is dat het programma al begonnen zou kunnen zijn. ‘Het begint om elf uur, is het niet?’

‘Ja, om elf uur begint het programma,’ zegt mijn vader. ‘Zet de video op vijf voor, dat heb ik tegen iedereen gezegd.’

‘Dat zullen we doen,’ zegt Janice. ‘Voor het geval dat.’ Ze zucht even. ‘Ik denk dat ik de hele morgen niet naar de wc durf te gaan, want stel je voor dat ik het mis!’

Iedereen is onder de indruk en zwijgt als ik in de auto stap. De chauffeur doet zwierig het portier dicht, waarna hij om de auto heen loopt naar zijn portier. Ik duw op het knopje om het raam te laten zakken en lach naar mijn vader en moeder.

‘Becky, wat ga je daarna doen?’ vraagt mijn moeder. ‘Kom je hierheen terug of ga je naar de flat?’

Onmiddellijk voel ik mijn glimlach wegzakken, en ik kijk naar beneden, alsof er iets is met het knopje van het raam. Ik wil niet nadenken over daarna.

In feite kan ik het me niet eens voorstellen. Ik kom op de tv…

en verder gaat het niet. De rest van mijn leven zit veilig weggesloten in een doos in mijn achterhoofd en ik wil me niet herinneren dat het daar zit.

‘Ik … ik weet het niet zeker,’ zeg ik.‘Ik zie wel wat er gebeurt.’

‘Ze zullen naderhand waarschijnlijk ergens met je gaan lunchen,’ zegt mijn vader, alsof hij er alles van weet. ‘Die showbiztypes zijn altijd met elkaar aan het lunchen.’

‘Vloeibare lunches,’ voegt Janice er met een lachje aan toe.

‘In het Ivy,’ zegt mijn moeder. ‘Daar ontmoeten alle acteurs elkaar toch?’

‘Het Ivy is ouderwets!’ werpt mijn vader tegen. ‘Ze gaan met haar naar de Groucho Club.’

‘De Groucho Club!’ zegt Janice, terwijl ze haar handen in elkaar slaat. ‘Gaat Kate Moss daar niet heen?’

227

Dit is belachelijk aan het worden.

‘We kunnen beter gaan,’ zeg ik, en de chauffeur knikt.

‘Veel succes, lieverd,’ roept mijn vader. Ik doe het raam dicht en leun achterover, en de auto zoeft de oprit af. We rijden een tijdje zwijgend voort. Ik kijk zo af en toe achteloos uit het raam om te zien of iemand naar me kijkt in mijn auto met chauffeur en zich afvraagt wie ik ben (dat nieuwe meisje in EastEnders, misschien). Hoewel we zó hard over de tweebaansweg gaan, dat ik er waarschijnlijk uitzie als een wazige vlek.

‘Zo,’ zegt de chauffeur na een tijdje.‘U komt in Morning Cof- fee, is het niet?’

‘Ja,’ zeg ik, en ik voel meteen een blije glimlach op mijn gezicht komen. God, ik moet hiermee óphouden. Ik wed dat Jeremy Paxman niet ieder keer stom zit te grijnzen als iemand hem vraagt of hij in University Challenge komt. Hij lacht waarschijnlijk alleen maar even smalend, alsof hij wil zeggen: Natuurlijk kom ik in University Challenge, stom klein…

‘Waarom komt u erin?’ vraagt de chauffeur, mijn gedachten onderbrekend.

Ik wil net zeggen: ‘Om beroemd te worden en misschien wat gratis kleren te krijgen’, als ik me realiseer wat hij bedoelt.

‘Een financieel verhaal,’ zeg ik koeltjes. ‘Ik heb een stukje geschreven in de Daily World, en de producers hebben dat gelezen, en wilden me in het programma hebben.’

‘Al eens eerder op de tv geweest?’

‘Nee,’ geef ik wat aarzelend toe. ‘Nee, nog niet.’

We stoppen voor een rood licht en de chauffeur draait zich om teneinde me eens goed te bekijken.

‘U redt het wel,’ zegt hij. ‘Alleen niet zenuwachtig worden.’

‘Zenuwachtig?’ zeg ik met een lachje. ‘Ik ben niet zenuwachtig! Ik… ik verheug me er alleen op.’

‘Blij het te horen,’ zegt de chauffeur, zich weer omdraaiend.

‘Dan gaat het wel goed. Sommige mensen gaan op die bank zitten, met het idee dat ze lekker ontspannen zijn, zo blij als een kind… en dan zien ze dat rode lampje, en dringt het ineens tot hen door dat 2,5 miljoen mensen overal in het land naar hen zitten te kijken. En dan raken ze soms in paniek. Ik weet niet waarom.’

‘O,’ zeg ik na een korte stilte. ‘Nou… zo ben ik niet! Ik heb nergens last van!’

‘Mooi,’ zegt de chauffeur.

228

‘Mooi,’ herhaal ik, wat minder overtuigd, en kijk naar buiten. Natuurlijk zal ik nergens last van hebben. Ik ben nog nooit eerder in mijn leven nerveus geweest, en daar ga ik nu zeker niet mee beginnen…

2,5 Miljoen mensen.

Goh. Als je erover nadenkt – dat is toch heel veel? 2,5 Miljoen mensen, die allemaal thuis naar het scherm zitten te kijken. Naar mijn gezicht zitten te kijken. Wachtend op wat ik ga zeggen.

O, God. Oké, denk er niet over na. Het belangrijkste is gewoon te blijven bedenken hoe goed ik voorbereid ben. Ik heb gisteravond eindeloos voor de spiegel gerepeteerd en ik weet bijna uit mijn hoofd wat ik ga zeggen.

Het moet allemaal heel basaal en eenvoudig zijn, zei Zelda –
omdat kennelijk 76 procent van de kijkers van Morning Coffee huisvrouwen zijn die voor kleuters zorgen, die maar heel kort hun aandacht ergens bij kunnen houden. Ze verontschuldigde zich er steeds maar voor dat ik zo beneden mijn niveau zou moeten praten en zei dat een financieel expert zoals ik dat heel vervelend moest vinden – en natuurlijk was ik het met haar eens.

Maar om eerlijk te zijn, vind ik het een hele opluchting. Hoe lager het niveau, des te beter ik het eigenlijk vind. Ik bedoel, een artikel voor de Daily World schrijven met al mijn aantekeningen bij de hand is één, maar lastige vragen beantwoorden in een live tv-uitzending is nog iets heel anders. (Een angstaanjagende gedachte, eigenlijk – niet dat ik dat tegen Zelda heb gezegd. Ik wil niet dat ze denkt dat ik oliedom ben.) Maar hoe dan ook, ik ga beginnen met te zeggen: ‘Als u de keus had tussen een tafelklok en £20.000, wat zou u dan kiezen?’ Rory of Emma zal antwoorden: ‘£20.000, natuurlijk!’ En dan zeg ik: ‘Precies. Twintigduizend pond.’ Dan zwijg ik even, om dat bedrag goed tot de kijkers door te laten dringen – en dan zeg ik: ‘Toen Flagstaff Life hun klanten een tafelklok aanbood als ze hun spaargeld naar een ander fonds overbrachten, hebben ze er helaas niet bij gezegd dat ze dan een winstdeling van £20.000 kwíjt zouden raken!’

Dat klinkt toch heel goed? Rory en Emma zullen een paar eenvoudige vragen stellen zoals:‘Wat kunnen mensen doen om zichzelf te beschermen?’, en dan geef ik lekker eenvoudige antwoorden. En helemaal aan het eind, alleen om het luchtig te houden, gaan we het over alle andere dingen hebben die je met

£20.000 zou kunnen kopen.

229

En op dat gedeelte verheug ik me eigenlijk het meest. Ik heb al massa’s dingen bedacht. Wist je dat je met £20.000 tweeënvijftig Gucci-horloges zou kunnen kopen, én nog genoeg over hebben voor een tas?

De studio’s van Morning Coffee zijn in Maida Vale, en als we bij het hek komen, bekend van het begin van het programma, voel ik een steek van opwinding. Ik ben er echt. Ik kom echt op de tv!

De portier gebaart ons door de slagboom te rijden; we stoppen voor een paar grote, dubbele deuren, en de chauffeur opent het portier voor me. Als ik uitstap, trillen mijn benen een beetje, maar ik dwing mezelf zelfverzekerd de trap op te lopen, de ontvangsthal binnen te gaan, en naar de balie te lopen.

‘Ik kom voor Morning Coffee,’ zeg ik, en lach even als ik me realiseer wat ik net heb gezegd. ‘Ik bedoel…’

‘Ik weet wat u bedoelt,’ zegt de receptioniste, vriendelijk maar vermoeid. Ze zoekt mijn naam op in een lijst, toetst een nummer in op haar telefoon, en zegt: ‘Jane? Rebecca Bloomwood is er.’ Dan wijst ze naar een rij stoelen en zegt: ‘U wordt zo gehaald.’

Ik loop naar het zitje en ga tegenover een vrouw van middelbare leeftijd zitten met een wilde bos donker haar en een zware, amber ketting om haar hals. Ze steekt een sigaret op, en hoewel ik eigenlijk niet meer rook, heb ik er ineens ook behoefte aan.

Niet dat ik nerveus ben of zo. Ik heb gewoon trek in een sigaret.

‘Neem me niet kwalijk,’ roept de receptioniste. ‘Er mag hier niet worden gerookt.’

‘Verdomme,’ zegt de vrouw met een hese stem. Ze inhaleert diep, waarna ze haar sigaret op een schoteltje uitdrukt en samenzweerderig naar me glimlacht. ‘Ben je gast in het programma?’ vraagt ze.

‘Ja,’ zeg ik. ‘En jij?’

De vrouw knikt. ‘Om mijn nieuwe roman te promoten, Bloedrode zonsondergang.’ Ze laat haar stem zakken tot een opgewonden gefluister. ‘Een zinderend verhaal over liefde, hebzucht en moord, dat speelt in de meedogenloze wereld van de Zuid-Amerikaanse geldwitwassers.’

‘Goh,’ zeg ik. ‘Dat klinkt heel –’

‘Ik zal je een exemplaar geven,’ valt de vrouw me in de rede. Ze haalt een gebonden boek met een felgekleurd omslag uit de tas naast haar. ‘Hoe heet je ook alweer?’

230

Heb ik mijn naam dan gezegd?

‘Rebecca,’ zeg ik. ‘Rebecca Bloomwood.’

‘Voor Becca,’ zegt de vrouw hardop, terwijl ze op de titelpagina schrijft. ‘Met veel liefs.’ Ze zet zwierig haar handtekening en geeft me het boek.

‘Goh,’ zeg ik. ‘Bedankt…’ ik kijk snel op het omslag, ‘Elisabeth.’

Elisabeth Plover. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit van haar gehoord.

‘Ik neem aan dat je je afvraagt hoe ik zo’n hoop te weten ben gekomen over zo’n gewelddadige, gevaarlijke wereld,’ zegt Elisabeth. Ze buigt zich naar voren en kijkt me met grote, groene ogen aan. ‘Ik heb namelijk drie lange maanden met een geldwitwasser samengewoond. Ik heb van hem gehouden, ik heb van hem geleerd… en hem toen verraden.’ Haar stem zakt weg tot een bevend gefluister.‘Ik herinner me nog steeds hoe hij me aankeek toen de politie hem wegsleepte. Hij wist wat ik had gedaan. Hij wist dat ik zijn Judas Iscariot was. En toch, op een vreemde manier, denk ik dat hij me erom liefhad.’

‘Nee, maar,’ zeg ik, onwillekeurig toch onder de indruk. ‘Is dat allemaal in Zuid-Amerika gebeurd?’

‘Hove,’ zegt ze, na een korte stilte. ‘Maar geldwitwassers zijn overal op de wereld hetzelfde.’

‘Rebecca?’ vraagt een stem, voor ik iets terug weet te zeggen, en we kijken allebei op. Er komt een jongedame met steil donker haar, in een spijkerbroek en een zwart poloshirt, snel naar ons toe lopen.‘Ik ben Zelda.We hebben elkaar gisteren gesproken?’

‘Zelda!’ roept Elisabeth, opstaand. ‘Hoe is het, kind?’ Ze steekt haar armen uit, en Zelda staart haar aan.

‘Het spijt me,’ zegt ze,‘hebben we –’ Ze zwijgt als haar blik op mijn exemplaar van Bloedrode zonsondergang valt. ‘O, ja. Dat is waar ook. Elisabeth Plummer. Een van onze medewerkers komt u zo halen. Neemt u intussen een kopje koffie.’ Ze glimlacht naar haar, en keert zich vervolgens naar mij. ‘Rebecca, ben je klaar?’

‘Ja!’ zeg ik gretig, uit mijn stoel opspringend. (Ik moet zeggen dat ik me heel gevleid voel dat Zelda me zelf is komen halen. Ik bedoel, ze komt kennelijk niet voor iedereen naar beneden.)

‘Leuk je te ontmoeten,’ zegt Zelda, terwijl ze me een hand geeft.‘Leuk je in het programma te hebben. Zoals gewoonlijk is het hier een ware heksenketel – dus als je het goed vindt, dacht ik dat we maar meteen naar haar en make-up moesten gaan en dan kunnen we onderweg praten.’

231

‘Prima,’ zeg ik, terwijl ik probeer niet te opgewonden te klinken. ‘Goed idee.’

Haar en make-up! Geweldig is dit!

‘Er is een kleine verandering die ik je moet vertellen,’ zegt Zelda. ‘Niets om je ongerust over te maken… Al iets van Bella gehoord?’ vraagt ze aan de receptioniste.

De receptioniste schudt haar hoofd, en Zelda mompelt iets wat klinkt als ‘Stomme koe’.

‘Oké, we gaan,’ zegt ze, naar een stel klapdeuren lopend. ‘Ik ben bang dat het vandaag nog een groter gekkenhuis is dan anders. Een van onze vaste gasten heeft ons laten zitten, dus zoeken we een vervanger, en er is een ongelukje gebeurd in de keuken…’ Ze gaat de klapdeuren door en nu lopen we door een gang met groene vloerbedekking waar het gonst van de mensen. ‘Bovendien krijgen we vandaag Heaven Sent 7,’ voegt ze er over haar schouder aan toe.‘Hetgeen betekent dat de centrale vast komt te zitten door alle fans die bellen, en we kleedruimtes moeten vinden voor zeven enorme ego’s.’

‘Zo gaat dat,’ zeg ik nonchalant. Maar ineens kan ik niet goed meer ademhalen. Heaven Sent 7? Maar ik bedoel… die zijn echt beroemd! En ik kom in hetzelfde programma als zij! Ik zal met ze kennismaken en zo, nietwaar? Misschien gaan we naderhand wel wat drinken met z’n allen en worden we heel goede vrienden. Ze zijn allemaal wat jonger dan ik, maar dat doet er niet toe. Dan ben ik een soort oudere zus.

Of misschien ga ik wel met een van hen uít! God, ja. Die leuke met dat donkere haar. Nathan. (Of is het Ethan? Hoe hij ook heet.) Dan vangt hij mijn blik op na de uitzending, en vraagt me zacht mee uit eten zonder de anderen. Dan gaan we naar een klein restaurantje, en eerst is het allemaal heel rustig en discreet, maar dan komt de pers erachter en worden we een van die beroemde stellen die voortdurend naar premières gaan. En dan draag ik…

‘Goed, we zijn er,’ zegt Zelda, en ik kijk verdwaasd op. We staan in de deuropening van een ruimte vol spiegels en spotlights. Er zitten drie mensen op een stoel voor de spiegels. Ze hebben een cape om en ze worden opgemaakt door trendy uitziende meisjes in spijkerbroek; van een ander wordt het haar geföhnd. Op de achtergrond klinkt muziek, er wordt vriendelijk gebabbeld, en het ruikt er naar haarlak, poeder en koffie.

Het is eigenlijk zoals ik me de hemel voorstel.

‘Zo,’ zegt Zelda, terwijl ze me naar een meisje met rood haar 232
brengt. ‘Chloe doet je make-up, en dan nemen we je mee naar de kostuumafdeling. Oké?’

‘Prima,’ zeg ik, niet in staat een glimlach van verrukking te onderdrukken als ik Chloe’s verzameling make-up zie. Het blad voor ons ligt vol met kwasten, potjes en tubes, allemaal heel goede merken zoals Chanel en MAC.

God, wat een geweldige baan. Ik heb altijd geweten dat ik visagiste had moeten worden.

‘Wat je plaats in het programma betreft,’ vervolgt Zelda, terwijl ik in een draaistoel ga zitten. ‘Zoals ik zei, hebben we tot een iets andere opzet besloten dan wat we eerst hebben besproken…’

‘Zelda!’ roept een mannenstem van buiten. ‘Bella aan de lijn voor je!’

‘O, shit,’ zegt Zelda. ‘Luister, Rebecca, ik moet dat telefoontje even aannemen, maar ik kom zo gauw mogelijk terug. Oké?’

‘Prima!’ zeg ik vrolijk, terwijl Chloe een cape om me heen drapeert en mijn haar naar achteren schuift onder een brede badstof band. Op de achtergrond speelt de radio mijn lievelingssong van Lenny Kravitz. Het is het toppunt van volmaaktheid.

‘Ik maak de huid even schoon en daarna breng ik de basis op,’ zegt Chloe. ‘ALs je je ogen dicht zou kunnen doen…’

Ik doe mijn ogen dicht en na een paar seconden voel ik dat er een koele, romige vloeistof in mijn gezicht wordt gemasseerd. Het is het heerlijkste gevoel van de wereld. Ik zou hier de hele dag kunnen zitten.

‘Zo,’ zegt Chloe na een tijdje. ‘Wat kom je in het programma doen?’

‘Eh… financiën,’ zeg ik vaag. ‘Een stukje over financiën.’

Om eerlijk te zijn, voel ik me zó ontspannen dat ik nauwelijks meer weet wat ik hier doe.

‘O, ja,’ zegt Chloe, terwijl ze efficiënt een basiscrème op mijn gezicht aanbrengt. ‘Ze hadden het daarstraks over iets financieels.’ Ze pakt een palet met oogschaduw, mengt een paar kleuren door elkaar, en pakt een kwastje.‘Dus jij bent de financieel expert?’

‘Ach,’ zeg ik, en haal even bescheiden mijn schouders op. ‘Je weet wel.’

‘Goh,’ zegt Chloe, terwijl ze oogschaduw begint aan te brengen op mijn oogleden. ‘Ik begrijp niets van geld.’

‘Ik ook niet!’ valt een donkerharig meisje een eindje verderop haar bij. ‘Mijn accountant heeft het opgegeven het me alle233
maal uit te leggen. Als hij het woord “belastingjaar” uitspreekt, sla ik al dicht.’

Ik wil net vol medeleven ‘Ik ook!’ zeggen en een gezellig babbeltje beginnen. Maar net op tijd realiseer ik me dat dat misschien niet zo goed zou klinken. Per slot van rekening word ik verondersteld financieel expert te zijn.

‘Eigenlijk is het allemaal heel eenvoudig,’ zeg ik in plaats daarvan, en glimlach even zelfverzekerd. ‘Als je eenmaal de drie basisprincipes door hebt.’

‘O, ja?’ vraagt het donkerharige meisje, en zwijgt dan, met de föhn in haar hand. ‘Wat zijn die dan?’

‘O,’ zeg ik, mijn keel schrapend. ‘Eh, nou, het eerste is…’ Ik zwijg even en wrijf over mijn neus. God, ik kan absoluut niets bedenken.

‘Sorry, Rebecca,’ zegt Chloe, ‘ik moet je even onderbreken.’

Wat een geluk. ‘Ik dacht eigenlijk frambozenrood voor de lippen. Is dat oké?’

Door al dat gebabbel heb ik niet echt goed gelet op wat ze met mijn gezicht heeft gedaan. Maar als ik goed in de spiegel kijk, kan ik het nauwelijks geloven. Mijn ogen zijn heel groot; ik heb ineens verbluffende jukbeenderen… eerlijk, ik zie eruit als iemand anders. Waarom ben ik eigenlijk niet elke dag zo opgemaakt?

‘Goh!’ zeg ik ademloos. ‘Dat is fantastisch!’

‘Het is makkelijker omdat je zo kalm bent,’ zegt Chloe, terwijl ze iets uit een zwarte beautycase pakt. ‘We krijgen soms mensen die zitten te trillen van de zenuwen. Zelfs beroemdheden. We kunnen nauwelijks hun make-up doen.’

‘O, ja?’ zeg ik, en buig me naar voren, klaar voor wat roddeltjes van een insider. Maar we worden onderbroken door de stem van Zelda.

‘Sorry, Rebecca!’ roept ze. ‘Goed, hoe gaat het? De make-up ziet er goed uit. En het haar?’

‘Het is goed geknipt,’ zegt Chloe, terwijl ze een paar lokken van mijn haar pakt en weer laat vallen. ‘Ik zal het alleen even föhnen voor de glans.’

‘Mooi,’ zegt Zelda. ‘En dan nemen we haar mee naar de kostuumafdeling.’ Ze kijkt naar iets op haar klembord, waarna ze op een draaistoel naast me gaat zitten. ‘Goed, Rebecca, we moeten het over je onderwerp hebben.’

‘Uitstekend,’ zeg ik, even zakelijk als zij.‘Nou, ik heb het precies zo voorbereid als je wilde. Heel eenvoudig en duidelijk.’

‘Ja,’ zegt Zelda. ‘Maar dat is het hem nou juist. We hebben 234
gisteren een bespreking gehad, en je zal blij zijn te horen dat het toch niet zo eenvoudig hoeft te zijn.’ Ze glimlacht. ‘Je kunt net zo technisch zijn als je wilt! Grafieken… cijfers…’

‘O,’ zeg ik verbluft. ‘Nou… mooi! Dat is geweldig! Hoewel ik het misschien toch vrij een –’

‘We willen niet al te neerbuigend tegen de kijkers praten. Ik bedoel, het zijn geen imbecielen!’ Zelda laat haar stem iets zakken. ‘Bovendien hebben we gisteren wat nieuw kijkersonderzoek binnen gekregen – en kennelijk voelt 80% zich bevoogd door een deel of het geheel van de inhoud van het programma. Waar het op neerkomt, is dat we dat evenwicht moeten herstellen. Dus hebben we een heel ander plan gemaakt voor jouw onderwerp! Ze kijkt me stralend aan. ‘In plaats van een eenvoudig interview, hadden we gedacht er meer een debat van experts van te maken.’

‘Een debat van experts?’ herhaal ik, terwijl ik probeer niet zo geschrokken te klinken als ik me voel.

‘Precies!’ zegt Zelda.‘Wat we willen, is een verhitte discussie!

Meningen die over tafel vliegen, mensen die hun stem verheffen. Dat soort dingen.’

Meningen? Maar ik heb geen meningen.

‘Dus dat is oké?’ vraagt Zelda, terwijl ze me met gefronst voorhoofd aankijkt. ‘Je kijkt een beetje–’

‘Prima!’ Ik dwing mezelf stralend te glimlachen. ‘Alleen… ik verheug me erop! Een debat van experts! Geweldig!’ Ik schraap mijn keel. ‘En… met wie ga ik in debat?’

‘Een vertegenwoordiger van Flagstaff Life,’ zegt Zelda triomfantelijk. ‘Een directe confrontatie met de vijand. Dat wordt eersteklas tv!’

‘Zelda!’ klinkt een stem buiten op de gang. ‘Bella nog een keer!’

‘O, wel verdikkeme!’ zegt Zelda, opspringend. ‘Rebecca, ik ben zó terug.’

‘Prima,’ stamel ik. ‘Tot zo.’

‘Oké,’ zegt Chloe vrolijk. ‘Laat me die lippenstift opdoen, terwijl zij er niet is.’ Ze pakt een lange penseel en begint mijn lippen te verven, en ik staar naar mijn spiegelbeeld terwijl ik probeer kalm te blijven, niet in paniek te raken. Maar mijn hart bonkt en mijn keel zit zó dicht, dat ik niet kan slikken. Ik ben mijn hele leven nog niet zo bang geweest.

Ik kan niet deelnemen aan een debat van experts. Ik kan het gewoon niet. Ik heb geen meningen. Ik heb geen feiten. Ik weet niets…

235

O, God, wáárom wilde ik ooit op de tv komen?

‘Rebecca, zou je kunnen proberen je lippen stil te houden?’

vraagt Rebecca met een verbaasde frons op haar voorhoofd.

‘Ze trillen helemaal.’

‘Sorry,’ fluister ik, terwijl ik als een bevroren konijn in de spiegel kijk. Ze heeft gelijk. Ik zit helemaal te trillen. O, God, dit is niet goed. Ik moet kalm worden. Denk zen. Denk aan leuke dingen.

In een poging mezelf af te leiden, concentreer ik me op het beeld in de spiegel. Op de achtergrond zie ik Zelda in de gang staan telefoneren met een woedende uitdrukking op haar gezicht.

‘Ja,’ hoor ik haar kortaf zeggen. ‘Ja. Maar het punt is, Bella, dat we je ervoor betalen beschíkbaar te zijn. Wat moet ik nu in vredesnaam doen?’ Ze kijkt op, ziet iemand, en steekt groetend haar hand op. ‘Oké, Bella, dat begrijp ik ook wel…’

Een blonde vrouw en twee mannen komen de gang binnen, en Zelda knikt verontschuldigend naar hen. Ik kan hun gezicht niet zien, maar ze hebben allemaal een chique jas aan en een aktetas in hun hand, en een van de mannen heeft een map vol papieren. De jas van de blonde vrouw is lang niet gek, bedenk ik me. En bovendien heeft ze een leren tas van Fendi. Ik vraag me af wie ze is.

‘Ja,’ zegt Zelda. ‘Ja. Nou, als jíj een ander opbelonderwerp weet…’

Ze trekt haar wenkbrauwen op naar de blonde vrouw, die haar schouders ophaalt en zich omdraait om naar een poster aan de muur te kijken. En terwijl ze dat doet, blijft mijn hart bijna stilstaan. Omdat ik haar herken. Het is Alicia. Het is Alicia van Brandon Communications, die vijf meter bij me vandaan staat. Ik wil bijna lachen, zó onwaarschijnlijk vind ik het. Wat doet ze hier? Wat doet Alicia, het kreng met de lange benen, in vredesnaam hier?

Een van de mannen draait zich om om iets tegen haar te zeggen – en als ik zijn gezicht zie, denk ik dat ik hem ook herken. Hij is er toch ook een van dat stel van Brandon C? Een van die jonge, gretige, babyface-types.

Maar wat doen ze in vredesnaam allemaal hier? Wat is er aan de hand? Het kan toch niet –

Ze kunnen niet allemaal hier zijn vanwege–Nee. O, nee. Plotseling krijg ik het heel koud.

‘Luke!’ klinkt de stem van Zelda uit de gang en mijn maag 236
krimpt ineen. ‘Blij dat je kon komen. We hebben je altijd graag in ons programma. Weet je, ik had er geen idee van dat jij Flag- staff Life vertegenwoordigde, tot Sandy zei…’

In de spiegel zie ik alle kleur uit mijn gezicht wegtrekken. Dit gebeurt niet. Vertel me alsjeblieft dat dit niet gebeurt.

‘De journaliste die het stuk heeft geschreven, is er al,’ zegt Zelda,‘en ik heb haar verteld wat we gaan doen. Ik denk dat het geweldige tv gaat worden, als jullie tweeën de degens kruisen!’

Ze begint de gang door te lopen, en in de spiegel zie ik Alicia en de gretige jongeman achter haar aan gaan. Dan komt de derde man in beeld. En hoewel ik kramp in mijn maag heb, kan ik mezelf niet tegenhouden. Ik draai langzaam mijn hoofd om als hij langs de deur komt.

Ik kijk in de ernstige, donkere ogen van Luke Brandon en hij in de mijne, en gedurende een paar seconden kijken we elkaar zwijgend aan. Dan wendt hij abrupt zijn blik af en loopt door. En ik blijf hulpeloos naar mijn opgemaakte spiegelbeeld zitten kijken, misselijk van paniek.

237

PUNTEN VOOR TELEVISIE-INTERVIEW

EENVOUDIG FINANCIEEL BASISADVIES

1.

Liever klok/twintigduizend? Duidelijk.

2.

Flagstaff Life heeft onschuldige klanten
bestolen. Pas op.

Eh…

3.

Wees altijd voorzichtig met je geld.

4.

Spreid je beleggingen.

5.

Raak het niet per vergissing kwijt

6.

Ga niet...

DINGEN DIE JE MET £20.000 KUNT KOPEN

1.

Leuke auto bijv. kleine BMW

2.

Collier met parels en diamanten bij

Asprey’s plus grote ring met diamant

3.

3 Couture-avondjaponnen bijv. van John

Galliano

4.

Een Steinway-vleugel

5.

5 schitterende leren banken bij Conran

6.

52 Gucci-horloges plus tas

7.

Gedurende tweeënveertig jaar bloemen
thuisbezorgd krijgen

8.

55 Labradorpups met stamboom

9.

80 Kasjmier jumpers

10. 666 Wonderbeha’s

11. 454 Potjes vochtinbrengende crème van

Helena Rubinstein

12. 800 Flessen champagne

13. 2860 Fiorentina pizza’s

14. 15.384 Rolletjes Pringles

15. 90.909 Pakjes Polo’s

16.

238

20

Tegen elf uur zit ik in een stoel met bruine bekleding in de groene kamer. Ik heb een donkerblauw Jasper Conran-pakje aan, een doorschijnende panty en een paar suède hoge hakken. Met mijn make-up en mijn geföhnde haar heb ik er nog nooit in mijn leven zo goed uitgezien. Maar ik kan niet van mijn uiterlijk genieten. Ik kan nergens van genieten. Het enige waar ik aan kan denken, is dat ik over vijftien minuten op een bank moet zitten en voor de tv met Luke Brandon op topniveau over financiën moet gaan discussiëren.

Alleen al bij de gedachte heb ik zin om in huilen uit te barsten. Of in lachen. Ik bedoel, het lijkt wel een of andere misselijke grap. Luke Brandon tegen mij. Luke Brandon met zijn geniale IQ en zijn verdomde fotografische geheugen – tegen mij. Hij zal gewoon over me heen lopen. Hij zal me áfslachten.

‘Neem een croissant, liefje,’ zegt Elisabeth Plover, die tegenover me op een pain au chocolat zit te knabbelen. ‘Ze zijn werkelijk verrukkelijk. Elke hap is als een gouden Provençaalse zonnestraal.’

‘Nee, bedankt,’ zeg ik. ‘Ik… ik heb niet zo’n trek.’

Ik begrijp niet hoe ze kan eten. Ik heb echt het gevoel alsof ik elk moment kan gaan overgeven. Hoe kunnen mensen in vredesnaam elke dag op de tv komen? Hoe doet Fiona Phillips dat? Geen wonder dat ze allemaal zo mager zijn.

‘Daar gaan we!’ klinkt de stem van Rory uit de tv-monitor in de hoek van de kamer, en automatisch gaan allebei onze hoofden naar het scherm, waar een strand met de ondergaande zon te zien is. ‘Hoe is het om met een gangster samen te leven en dan alles op het spel te zetten en hem te verraden? Onze volgende gast heeft een controversiële roman geschreven, gebaseerd op haar duistere en gevaarlijke achtergrond…’

‘…en we introduceren een nieuwe serie diepgaande discussies,’ voegt Emma eraan toe. Het beeld verandert naar munten 239
van een pond die op de grond regenen, en ik krijg een steek in mijn maag. ‘ Morning Coffee zet de schijnwerper op het onderwerp van financiële schandalen, waarbij twee vooraanstaande experts uit de branche met elkaar in discussie gaan.’

Ben ik dat? O, God, ik wil geen vooraanstaand financieel expert zijn. Ik wil naar huis en een lekkere kop thee drinken.

‘Maar eerst!’ zegt Rory opgewekt. ‘Een vurige Scott Robertson in de keuken.’

Het beeld gaat abrupt over op een man met een koksmuts die lachend met een brander staat te zwaaien. Ik kijk enkele ogenblikken naar hem, en sla dan mijn ogen weer neer, mijn handen in elkaar klemmend in mijn schoot. Ik kan niet geloven dat ik zo meteen op dat scherm zal verschijnen, op de bank zittend. Terwijl ik probeer een intelligente opmerking te bedenken. Om mezelf af te leiden, vouw ik voor de duizendste keer mijn onbenullige A4-velletje open en lees mijn karige aantekeningen door. Misschien is het niet zo erg, denk ik hoopvol, als mijn ogen telkens weer langs dezelfde zinnen gaan. Misschien maak ik me zorgen om niets. We zullen de hele zaak waarschijnlijk op het niveau van een gewoon babbeltje houden. Eenvoudig en vriendelijk. Per slot van rekening…

‘Goedemorgen, Rebecca,’ klinkt een stem uit de deuropening. Langzaam kijk ik op – en terwijl ik dat doe, voel ik de moed in mijn schoenen zakken. Luke Brandon staat in de deuropening. Hij draagt een onberispelijk donker pak, zijn haar glanst, en zijn gezicht is gebruind door de make-up. Zijn gezicht staat strak, zijn ogen zijn hard en zakelijk. Als ze in de mijne kijken, knipperen ze niet eens.

We kijken elkaar enkele ogenblikken zwijgend aan. Ik hoor mijn hart in mijn oren bonzen; mijn gezicht voelt warm onder alle make-up. Dan raap ik al mijn innerlijke kracht bij elkaar en dwing mezelf kalm te zeggen: ‘Hallo, Luke.’

Er valt een geïnteresseerde stilte als hij de kamer binnenkomt. Zelfs Elisabeth Plover lijkt door hem geïntrigeerd.

‘Ik ken dat gezicht,’ zegt ze, naar voren buigend. ‘Ik ken het. Je bent toch acteur? Stukken van Shakespeare, natuurlijk. Ik geloof dat ik je drie jaar geleden in Lear heb gezien.’

‘Ik denk het niet,’ zegt Luke kortaf.

‘Je hebt gelijk!’ zegt Elisabeth, met haar hand op tafel slaand.

‘Het was Hamlet. Ik weet het nog heel goed. Het wanhopige verdriet, het schuldgevoel, de uiteindelijke tragedie…’ Ze schudt plechtig het hoofd.‘Ik zal die stem van je nooit vergeten. Elk woord was als de stoot van een dolk.’

240

‘Het spijt me dat te horen,’ zegt Luke ten slotte, en kijkt naar mij. ‘Rebecca –’

‘Luke, hier zijn de laatste cijfers,’ valt Alicia hem in de rede, terwijl ze haastig de kamer binnenkomt en hem een stuk papier geeft. ‘Hallo, Rebecca,’ voegt ze eraan toe, met een hatelijke blik naar mij. ‘Ben je er klaar voor?’

‘Ja, inderdaad,’ zeg ik, terwijl ik een prop maak van mijn A4-tje in mijn schoot. ‘Helemaal.’

‘Blij het te horen,’ zegt Alicia, haar wenkbrauwen optrekkend. ‘Het wordt vast een interessant debat.’

‘Ja,’ zeg ik uitdagend. ‘Zeker.’

God, wat een trut is het.

‘Ik heb net John van Flagstaff aan de telefoon gehad,’ zegt Alicia tegen Luke op zachtere toon. ‘Hij wilde beslist dat je het nieuwe spaarplan van Flagstaff zou noemen. Ik heb natuurlijk tegen hem gezegd–’

‘We moeten zien de schade te beperken,’ zegt Luke kortaf.

‘Niet om reclame te maken, verdomme. Hij mag van geluk spreken als hij…’ Hij kijkt naar mij en ik wend mijn blik af alsof ik absoluut niet geïnteresseerd ben in waar hij het over heeft. Ik kijk nonchalant op mijn horloge en schrik als ik zie hoe laat het is. Tien minuten. Nog tien minuten.

‘Oké,’ zegt Zelda, terwijl ze de kamer binnenkomt. ‘Elisabeth, we zijn klaar voor je.’

‘Geweldig,’ zegt Elisabeth, nog een laatste hap pain au cho- colat nemend. ‘Ik zie er toch wel goed uit?’ Ze staat op en er valt een regen van kruimels van haar rok.

‘Er zit een stukje croissant in je haar,’ zegt Zelda, terwijl ze het weghaalt. ‘En verder – wat kan ik zeggen?’ Ze vangt mijn blik op en ik heb een hysterische aandrang om te gaan giechelen.

‘Luke!’ zegt de man met de babyface, terwijl hij met een mobiele telefoon naar binnen schiet. ‘John Bateson aan de lijn voor je. En er is een aantal pakjes gekomen…’

‘Bedankt, Tim,’ zegt Alicia, terwijl ze de pakjes aanneemt en openscheurt. Ze haalt er een stapel papieren uit en begint ze snel door te kijken, af en toe iets met potlood aanstrepend. Intussen gaat Tim zitten, doet een laptop open en begint te typen.

‘Ja, John, ik begrijp wel wat je wilt zeggen,’ zegt Luke met zachte, strakke stem. ‘Maar als je even naar me zou willen luisteren–’

‘Tim,’ zegt Alicia, opkijkend. ‘Kun je snel het rendement van 241
het Flagstaff Premiepensioen opzoeken over de laatste drie, vijf en tien jaar?’

‘Natuurlijk,’ zegt Tim, en begint op zijn computer te tikken.

‘Tim,’ zegt Luke, opkijkend van de telefoon. ‘Kun je het ontwerp-persbericht voor het nieuwe spaarplan voor me printen?

Bedankt.’

Ik kan nauwelijks geloven wat ik zie. Ze hebben nagenoeg een kantoor ingericht, hier in de groene kamer van Morning Coffee. Een heel kantoor met Brandon Communications-personeel, compleet met computers en modems en telefoons… en daar moet ik met mijn verkreukelde A4-tje tegenop. Terwijl ik kijk hoe de laptop van Tim efficiënt papier uitspuwt, en Alicia vellen papier aan Luke geeft, begint een gevoel van kilte me te bekruipen. Ik bedoel, laten we eerlijk zijn. Ik kan dit stel toch nooit verslaan? Ik heb geen kans. Ik kan het maar beter opgeven. Tegen hen zeggen dat ik ziek ben of zo. Naar huis vluchten en me verstoppen onder mijn dekbed.

‘Iedereen oké?’ vraagt Zelda, haar hoofd om de hoek van de deur stekend. ‘Nog zeven minuten.’

‘Prima,’ zegt Luke.

‘Prima,’ herhaal ik beverig.

‘O, en Rebecca, er is een pakje voor je,’ zegt Zelda. Ze komt binnen en geeft me een grote, vierkante doos. ‘Ik ben zó terug.’

‘Bedankt, Zelda,’ zeg ik verbaasd, en me plotseling veel beter voelend, begin ik de doos open te scheuren. Ik heb geen idee wat het is of van wie – maar het moet toch iets zijn waar ik iets aan heb? Speciale last-minute informatie van Eric Foreman, misschien. Een grafiek, of een reeks cijfers waar ik op het beslissende moment mee kan komen. Of een geheim document waar Luke niets van weet.

Uit mijn ooghoek zie ik dat alle Brandonieten zijn gestopt met waar ze mee bezig waren, en ook zitten te kijken. Nou, dan kunnen ze zien dat zij niet de enigen zijn die pakjes krijgen in de groene kamer. Zij zijn niet de enigen met informatiebronnen. Eindelijk heb ik het plakband los en maak de zijkanten van de doos open.

En terwijl iedereen toekijkt, zweeft een grote, rode luchtballon, met veel succes erop, naar het plafond. Er zit een kaart aan het touwtje, en zonder iemand aan te kijken, scheur ik het open.

‘Veel succes, veel succes, wat je ook gaat doen,’ zingt een elektronisch stemmetje.

Ik sla de kaart dicht en voel mijn wangen vuurrood worden. 242

God, wat gênant. Van de andere kant van de kamer hoor ik gegiechel, en als ik opkijk, zie ik Alicia smalend lachen. Ze fluistert Luke iets in zijn oor, en er komt een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht. Hij lacht me uit. Ze zitten allemaal te lachen om Rebecca Bloomwood en haar zingende ballon. Even voel ik me zó opgelaten, dat ik me niet kan verroeren. Mijn gezicht gloeit, mijn keel zit dicht; nog nooit van mijn leven heb ik me zó weinig een vooraanstaand financieel expert gevoeld.

Dan hoor ik Alicia, aan de andere kant van de kamer, een of andere kwaadaardige opmerking mompelen en snuivend lachen – en diep in mijn binnenste breekt er iets. Laat hen de pest krijgen, denk ik plotseling. Laat hen allemaal de pest krijgen. Ze zijn waarschijnlijk toch alleen maar jaloers. Ze willen dat zij ook een ballon hadden gekregen.

Uitdagend maak ik mijn kaart weer open en lees de boodschap.

‘Bij regen of bij zonneschijn, je dag zal heel succesvol zijn,’

zingt het stemmetje van de kaart meteen.

Voor Becky, lees ik. Met veel liefs en dank voor al je gewel- dige hulp. We zijn heel trots dat we je kennen. Van je vrien- den Janice en Martin.

Ik kijk naar de kaart, lees de woorden een paar keer door, en voel mijn ogen branden. Janice en Martin zijn in de loop der jaren inderdaad goede vrienden geweest – ook al is hun zoon een beetje een zak. Ze zijn altijd aardig voor me geweest, zelfs toen ik hun zo’n rampzalig advies gaf. Ik ben hun dit verschuldigd. En ik mag hangen als ik hen in de steek zal laten. Ik knipper een paar keer met mijn ogen, haal diep adem en als ik opkijk, zie ik Luke Brandon naar me kijken, met donkere, uitdrukkingsloze ogen.

‘Vrienden,’ zeg ik koeltjes. ‘Die me succes wensen.’

Ik zet de kaart zorgvuldig op de salontafel, ervoor zorgend dat hij open blijft staan zodat hij blijft zingen, dan trek ik mijn ballon van het plafond en bind hem aan de achterkant van mijn stoel.

‘Oké,’ klinkt de stem van Zelda uit de deuropening.‘Luke en Rebecca. Zijn jullie klaar?’

‘Reken maar,’ zeg ik kalm, en loop langs Luke naar de deur. 243

21

Terwijl we door de gangen naar de set lopen, zegt Luke noch ik een woord. Ik kijk even naar hem als we een hoek omslaan – en zijn gezicht staat nog harder dan het in de groene kamer was. Nou, dat is prima. Ik kan me ook hard opstellen. Ik kan ook zakelijk zijn. Ik steek ferm mijn kin in de lucht en begin grotere passen te nemen, net als Alexis Carrington in Dynasty.

‘En, kennen jullie elkaar al?’ vraagt Zelda, die tussen ons in loopt.

‘Toevallig wel,’ zegt Luke kortaf.

‘Via het werk,’ zeg ik even kortaf.‘Luke probeert altijd een of ander armzalig financieel product te verkopen. En ik probeer altijd zijn telefoontjes te ontlopen.’

Zelda lacht begrijpend en ik zie de ogen van Luke flitsen van woede. Maar het kan me echt niet schelen. Het kan me werkelijk niet schelen hoe kwaad hij wordt. Hoe kwader hij wordt, hoe beter ik me eigenlijk voel.

‘Dus je zal wel nijdig zijn geweest over Rebecca’s artikel in de Daily World, nietwaar, Luke?’ zegt Zelda.

‘Ik was er niet blij mee,’ zegt Luke.

‘Hij heeft me gebeld om zijn beklag te doen, niet te geloven, hè?’ zeg ik luchtig. ‘De waarheid is moeilijk te verteren, hè, Luke? Dat wat er onder de schone schijn van de pr zit? Misschien zou je eens van baan moeten veranderen.’

Er valt een stilte en ik draai me om naar Luke. Hij kijkt zó
woedend, dat ik een angstig moment bang ben dat hij me zal slaan. Dan verandert zijn gezicht en met een ijzig kalme stem zegt hij: ‘Laten we naar die verrekte set gaan en zo snel mogelijk een eind maken aan deze vertoning.’

Zelda trekt haar wenkbrauwen naar me op en ik lach terug. Ik heb Luke nog nooit eerder zo van zijn stuk gezien.

‘Oké,’ zegt Zelda als we bij een stel dubbele klapdeuren komen. ‘We zijn er. Zachtjes praten als we naar binnen gaan.’

244

Ze duwt de deuren open en laat ons binnen, en even word ik weer nerveus. Ik voel me helemaal beverig en onder de indruk, net als Laura Dern in Jurassic Park toen ze voor het eerst de dinosaurussen zag. Want daar is het, in het echt. De set van Morning Coffee. Met de bank en alle planten en alles, allemaal verlicht door de felste, de meest verblindende lampen die ik ooit van mijn leven heb gezien.

Dit is gewoon onwerkelijk. Hoeveel duizenden keren heb ik hier thuis op de tv naar zitten kijken? En nu ga ik er daadwerkelijk deel van uitmaken. Ik kan het niet helemaal geloven.

‘We hebben een paar minuten tot de reclames,’ zegt Zelda, ons meenemend over het podium, over een massa kabels heen.

‘Rory en Emma zijn nog met Elisabeth in het bibliotheekdecor.’

Ze gebaart ons aan weerskanten van de salontafel plaats te nemen, en aarzelend doe ik dat. De bank is harder dan ik had gedacht, en een beetje… anders. Alles is anders. God, wat is dit raar. De lampen schijnen zó fel in mijn gezicht, dat ik nauwelijks iets kan zien, en ik weet niet zeker hoe ik moet gaan zitten. Er komt een meisje aan en schuift een microfoondraadje onder mijn blouse en klemt het aan mijn revers vast. Verlegen duw ik met mijn hand mijn haar naar achteren, en meteen komt Zelda haastig naar me toe.

‘Probeer niet te veel te bewegen, oké, Rebecca?’ zegt ze. ‘We willen niet een hoop geruis horen.’

‘Goed,’ zeg ik. ‘Sorry.’

Ineens lijkt mijn stem het niet goed meer te doen. Ik heb het gevoel alsof er een prop watten in mijn keel is gestopt. Ik kijk naar een camera vlak bij me en tot mijn schrik zie ik hem op me inzoomen.

‘Oké, Rebecca,’ zegt Zelda, weer naar me toekomend, ‘nog een gouden regel – niet in de camera kijken, goed? Gedraag je gewoon natuurlijk!’

‘Prima,’ zeg ik hees.

Gedraag je natuurlijk. Een makkie.

‘Dertig seconden tot het nieuwsbulletin,’ zegt ze, op haar horloge kijkend. ‘Alles oké, Luke?’

‘Ja, hoor,’ zegt Luke kalm. Hij zit op de bank alsof hij zijn hele leven niet anders heeft gedaan. Typerend. Voor mannen is het geen probleem, die kan het niet schelen hoe ze eruitzien. Ik schuif heen en weer, trek nerveus aan mijn rok en strijk mijn jasje glad. Ze zeggen altijd dat de tv je tien pond dikker 245
maakt, wat betekent dat mijn benen er heel dik uit zullen zien. Misschien moet ik ze andersom over elkaar slaan. Of helemaal niet? Maar dan zien ze er misschien nog dikker uit.

‘Hallo!’ klinkt een hoge stem aan de andere kant van de set voor ik een besluit kan nemen. Mijn hoofd veert op, en ik voel een steek van opwinding in mijn maag. Het is Emma March in levenden lijve! Ze heeft een roze pakje aan en komt haastig naar de bank toe, op de voet gevolgd door Rory, wiens kaak er nog vierkanter uitziet dan anders. God, wat is het idioot om beroemdheden in werkelijkheid te zien. Op de een of andere manier zien ze er niet echt uit.

‘Hallo!’ zegt Emma opgewekt, en gaat op de bank zitten.

‘Dus jullie zijn de financiële mensen? Goh, ik moet vreselijk nodig.’ Ze kijkt fronsend in de lampen. ‘Hoe lang duurt dit onderdeel, Zelda?’

‘Hallo!’ zegt Rory en geeft me een hand. ‘Roberta.’

‘Het is Rebecca!’ zegt Emma en rolt met haar ogen naar me, met me meevoelend. ‘Echt waar, hij is hopeloos.’ Ze schuift heen en weer op de bank. ‘Goh, ik moet echt heel nodig.’

‘Dat is nu te laat,’ zegt Rory.

‘Maar het is toch ongezond niet te gaan als je moet?’ Emma fronst bezorgd haar voorhoofd. ‘Hebben we daar niet eens een opbelprogramma over gedaan? Die rare meid die belde, die maar één keer per dag ging. En dokter James zei… wat zei hij ook alweer?’

‘Ik weet het niet,’ zegt Rory vrolijk. ‘Die opbelprogramma’s gaan me altijd boven mijn pet. Ik waarschuw je, Rebecca,’ voegt hij eraan toe, zich naar mij kerend, ‘ik kan dat financiële gedoe nooit volgen. Veel te intellectueel voor mij.’ Hij grijnst breed naar me en ik lach zwakjes terug.

‘Tien seconden,’ roept Zelda van de zijkant van de set, en mijn maag krimpt samen van angst. Door de luidsprekers hoor ik de themamuziek van Morning Coffee, wat aangeeft dat de reclames afgelopen zijn.

‘Wie begint?’ vraagt Emma, naar de autocue kijkend. ‘O, dat ben ik.’

Dus dit is het. Ik ben bijna duizelig van angst. Ik weet niet waar ik moet kijken; ik weet niet wanneer ik iets moet zeggen. Mijn benen trillen en mijn handen liggen in elkaar geknepen in mijn schoot. Het licht verblindt mijn ogen; een camera zoomt links van me in, maar ik moet proberen het te negeren.

‘Welkom terug!’ zegt Emma plotseling in de camera. ‘Wat zou u liever hebben? Een tafelklok of £20.000?’

246

Wat? denk ik geschokt. Maar dat is míjn tekst. Dat is wat ík wilde zeggen.

‘Het antwoord is duidelijk, nietwaar?’ vervolgt Emma opgewekt. ‘We zouden allemaal liever de £20.000 hebben.’

‘Absoluut!’ komt Rory er met een vrolijke glimlach tussen.

‘Maar toen een aantal beleggers in Flagstaff Life onlangs een brief kregen met de uitnodiging hun spaargeld elders onder te brengen,’ zegt Emma, plotseling een ernstig gezicht zettend,

‘beseften ze niet dat als ze dat deden, ze een buitenkansje van

£20.000 mis zouden lopen. Rebecca Bloomwood is de journaliste die dit verhaal aan het licht heeft gebracht – Rebecca, denk je dat dit soort bedrog vaak voorkomt?’

En plotseling kijkt iedereen naar me, wachtend op mijn antwoord. De camera is op mijn gezicht gericht; de studio is stil. 2,5 Miljoen mensen, die allemaal thuis zitten te kijken. O, God. Ik kan geen adem krijgen.

‘Denk je dat beleggers voorzichtig moeten zijn?’ dringt Emma aan.

‘Ja,’ breng ik moeizaam uit, met een vreemde, wollige stem.

‘Ja, dat denk ik zeker.’

‘Luke Brandon, jij vertegenwoordigt Flagstaff Life,’ zegt Emma, zich omdraaiend. ‘Denk je –’

Shit, denk ik somber. Dat was een zielige vertoning. Zielig!

Wat is er in vredesnaam met mijn stem gebeurd? Wat is er met al mijn voorbereide antwoorden gebeurd?

Nu luister ik niet eens naar het antwoord van Luke. Vooruit, Rebecca. Hou je gedachten erbij. Concentreer je.

‘Wat je niet moet vergeten,’ zegt Luke gladjes, ‘is dat niemand récht heeft op een buitenkansje. Er is hier geen sprake van bedrog!’ Hij glimlacht naar Emma. ‘Dit is gewoon een geval van een paar beleggers die een beetje te inhalig waren voor hun eigen bestwil. Ze geloven dat ze de boot hebben gemist – en dus stellen ze de maatschappij opzettelijk in een kwaad daglicht. Intussen zijn er duizenden mensen die wel dégelijk beter zijn geworden van Flagstaff Life.’

Wat? Wat zegt hij?

‘Ik begrijp het,’ zegt Emma. ‘Dus, Luke, zou je het met me eens zijn dat –’

‘Wacht even!’ hoor ik mezelf interrumperen.‘Wacht… wacht eens heel even. Mr. Brandon, noemde u zojuist de beléggers inhalig?’

‘Niet allemaal,’ zegt Luke. ‘Maar sommigen, ja.’

Ik staar hem ongelovig aan, terwijl mijn huid tintelt van ver247
ontwaardiging. Een beeld van Janice en Martin komt me voor de geest – de liefste, minst inhalige mensen van de wereld – en even ben ik zó kwaad dat ik geen woord kan uitbrengen.

‘De waarheid is dat de meerderheid van de beleggers bij Flagstaff Life de afgelopen vijf jaar recordopbrengsten hebben gezien,’ vervolgt Luke tegen Emma, die intelligent knikt. ‘En daar zouden ze zich bij moeten houden. Een kwaliteitsbelegging. Geen plotselinge buitenkansjes. Per slot van rekening is Flagstaff Life oorspronkelijk opgezet om –’

‘Verbeter me als ik me vergis, Luke,’ val ik hem in de rede, mezelf dwingend kalm te spreken. ‘Verbeter me als ik me vergis – maar ik geloof dat Flagstaff Life oorspronkelijk was opgezet als een onderlinge beleggingsmaatschappij? Voor het onderling voordeel van alle leden? Niet om sommige leden te bevoordelen ten koste van anderen.’

‘Inderdaad,’ antwoordt Luke zonder aarzelen. ‘Maar dat geeft toch niet elke belegger recht op een onverhoopte winstuitkering van £20.000?’

‘Misschien niet,’ zeg ik, met lichte stemverheffing. ‘Maar het geeft hun toch zeker wel het recht te geloven dat ze niet misleid zullen worden door een maatschappij waar ze vijftien jaar lang hun geld in hebben gestoken? Janice en Martin Webster vertrouwden Flagstaff Life. Ze vertrouwden het advies dat hun werd gegeven. En kijk eens wat dat vertrouwen hun heeft opgeleverd!’

‘Beleggen is een kwestie van geluk,’ zegt Luke minzaam.

‘Soms win je–’

‘Het was geen geluk!’ hoor ik mezelf woedend roepen. ‘Natuurlijk was het geen geluk! Wil je beweren dat het volslagen toeval was dat ze het advies kregen van fonds te veranderen twee weken voor de aankondiging van de winstuitkering?’

‘Mijn cliënten stelden alleen maar een aanbod beschikbaar waarvan ze geloofden dat het de waarde van de portefeuille van hun klanten zou vergroten,’ zegt Luke, met een stroeve glimlach naar mij.‘Ze hebben me verzekerd dat ze hun klanten alleen maar een voordeeltje wilden bezorgen. Ze hebben me verzekerd dat–’

‘Dus je wilt zeggen dat je cliënten incompetent zijn?’ kaats ik terug. ‘Je wilt zeggen dat ze de beste bedoelingen hadden –
maar er een zootje van hebben gemaakt?’

Lukes ogen fonkelen van woede en ik voel een rilling van opwinding.

‘Ik zie niet in –’

248

‘Ach, we zouden de hele dag door kunnen discussiëren!’ zegt Emma, een beetje heen en weer schuivend. ‘Maar als we overgaan op een iets –’

‘Toe nou, Luke,’ zeg ik, haar in de rede vallend.‘Toe nou. Het is het één of het ander.’ Ik buig me naar voren, punten op mijn vingers aftellend. ‘Of Flagstaff Life was incompetent, of ze probeerden opzettelijk geld uit te sparen. Wat het ook is, ze zitten fout. De Websters waren trouwe klanten en ze hadden dat geld moeten krijgen. Naar mijn mening heeft Flagstaff Life hen opzettelijk aangemoedigd uit het winstdelende fonds te stappen om te zorgen dat ze dat geld niet kregen. Ik bedoel, dat is toch duidelijk?’

Ik kijk steun zoekend om me heen en zie Rory met een nietszeggende uitdrukking naar me kijken.

‘Het klinkt mij allemaal een beetje te technisch,’ zegt hij met een lachje. ‘Een beetje gecompliceerd.’

‘Goed, laten we het op een andere manier zeggen,’ zeg ik snel. ‘Laten we…’ Ik doe mijn ogen dicht, zoekend naar inspiratie. ‘Laten we… stel dat ik in een kledingzaak ben!’ Ik doe mijn ogen weer open. ‘Ik ben in een kledingzaak, en ik heb een prachtige kasjmier jas van Nicole Farhi uitgezocht. Oké?’

‘Oké,’ zegt Rory behoedzaam.

‘Ik ben dol op Nicole Farhi!’ zegt Emma, opverend. ‘Prachtige gebreide kleding.’

‘Precies,’ zeg ik. ‘Goed, dus stel je voor dat ik rustig in de rij sta voor de kassa, als er een verkoopster naar me toe komt en zegt: “Zou u niet liever deze andere jas kopen. Hij is van betere kwaliteit dan deze – en dan krijgt u er gratis een fles parfum bij.” Ik heb geen reden om de verkoopster te wantrouwen, dus denk ik, prachtig, en ik koop de andere jas.’

‘Ja,’ zegt Rory, knikkend. ‘Dat kan ik volgen.’

‘Maar als ik buiten kom,’ zeg ik voorzichtig,‘ontdek ik dat die andere jas niet van Nicole Farhi is, en geen echte kasjmier. Ik ga weer naar binnen – en de winkel wil me geen geld teruggeven.’

‘Je werd belazerd!’ roept Rory, alsof hij zojuist de zwaartekracht heeft ontdekt.

‘Precies,’ zeg ik. ‘Ik werd belazerd. En waar het om gaat – dat is met duizenden klanten van Flagstaff Life ook gebeurd. Ze werden overgehaald uit het beleggingsfonds te stappen dat ze oorspronkelijk hadden gekozen, en een fonds te kiezen waarmee ze £20.000 slechter af waren.’ Ik zwijg even, om mijn gedachten op een rij te zetten. ‘Misschien heeft Flagstaff Life de wet niet overtreden. Misschien hebben ze niet tegen de regels 249
gezondigd. Maar er is een natuurlijke gerechtigheid in deze wereld, en die hebben ze niet zomaar gebroken, die hebben ze aan stukken gesmeten. Die klanten verdienden die winstuitkering. Het waren trouwe klanten, al jarenlang, en ze verdienden het. En als je eerlijk bent, Luke Brandon, dan wéét je dat ze het verdienden.’

Buiten adem beëindig ik mijn toespraak en kijk naar Luke. Hij staart me met een ondoorgrondelijke uitdrukking op zijn gezicht aan – en onwillekeurig voel ik mijn maag een nerveuze buiteling maken. Ik slik, en probeer mijn blik af te wenden van de zijne – maar op de een of andere manier kan ik mijn hoofd niet bewegen. Het is alsof onze ogen aan elkaar geplakt zitten.

‘Luke?’ vraagt Emma. ‘Heb je iets te zeggen op Rebecca’s punt?’

Luke reageert niet. Hij staart me aan en ik staar terug, met bonzend hart.

‘Luke?’ herhaalt Emma, een beetje ongeduldig. ‘Heb je–’

‘Ja,’ zegt Luke. ‘Ja, dat heb ik. Rebecca…’ Hij schudt zijn hoofd, bijna glimlachend bij zichzelf, dan kijkt hij weer naar me op. ‘Rebecca, je hebt gelijk.’

Plotseling is het doodstil in de studio.

Ik doe mijn mond open, maar kan geen geluid maken. Uit mijn ooghoek zie ik Rory en Emma elkaar verbaasd aankijken.

‘Sorry, Luke,’ zegt Emma. ‘Bedoel je–’

‘Ze heeft gelijk,’ zegt Luke, en haalt een schouder op.

‘Rebecca heeft volkomen gelijk.’ Hij pakt zijn glas water, leunt achterover op de bank en neemt een slokje. ‘Als je mijn eerlijke mening wil horen, verdienden die twee klanten die winstuitkering. Ik zou graag willen dat ze die inderdaad hadden gekregen.’

Dit kan niet gebeuren. Luke is het met me eens. Hoe kan hij het met me eens zijn?

‘Ik begrijp het,’ zegt Emma, een beetje beledigd klinkend.

‘Dus je bent van standpunt veranderd?’

Het is even stil, terwijl Luke peinzend in zijn glas water kijkt. Dan kijkt hij op en zegt: ‘Mijn bedrijf is in dienst van Flagstaff Life om hun naam hoog te houden. Maar dat betekent niet dat ik het persoonlijk eens ben met alles wat ze doen – of zelfs waar ik van weet.’ Hij zwijgt even.‘Om je de waarheid te zeggen, had ik er geen idee van dat dit gaande was tot ik erover las in Rebecca’s artikel in de Daily World. Wat trouwens een prima 250
staaltje was van journalistiek speurwerk,’ voegt hij eraan toe, met een knikje naar mij. ‘Gefeliciteerd.’

Ik staar hulpeloos terug, zelfs niet in staat ‘bedankt’ te mompelen. Ik heb me nog nooit van mijn leven zo op het verkeerde been gezet gevoeld. Ik wil ophouden, en mijn hoofd in mijn handen stoppen en dit alles langzaam en zorgvuldig overdenken – maar dat kan ik niet, ik zit midden in een tv-uitzending. Er zitten 2,5 miljoen mensen naar me te kijken, overal in het land.

Shit. Ik hoop dat mijn benen er goed uitzien.

‘Als ik klant van Flagstaff was en het was mij overkomen, zou ik heel erg kwaad zijn,’ vervolgt Luke.‘Er ís zoiets als trouw aan de klant; er ís zoiets als eerlijk spel. En ik zou hopen dat klanten van mij, die ik in het openbaar vertegenwoordig, zich aan beide principes zouden houden.’

‘Ik begrijp het,’ zegt Emma en keert zich naar de camera.

‘Nou – dit is een hele ommezwaai! Luke Brandon, gekomen om Flagstaff Life te vertegenwoordigen, zegt nu dat ze verkeerd hebben gehandeld. Wilde je verder nog iets zeggen, Luke?’

‘Om eerlijk te zijn,’ zegt Luke, met een wrange glimlach,

‘weet ik niet zeker of ik Flagstaff Life hierna nog zal vertegenwoordigen.’

‘Aha,’ zegt Rory, alert naar voren leunend.‘En kun je ons ook vertellen waarom?’

‘O, toe nou, Rory!’ zegt Emma ongeduldig. Ze rolt met haar ogen en Luke lacht even snuivend.

Ineens lacht iedereen, en ik lach ook mee, een beetje hysterisch. Ik vang de blik van Luke op en ik voel iets flitsen in mijn borst, waarna ik snel weer een andere kant opkijk.

‘Goed, maar hoe het ook zij,’ zegt Emma abrupt, terwijl ze zich weer beheerst en naar de camera glimlacht. ‘Dat was het dan wat de financieel experts betreft – maar, na de reclame – de terugkeer van hotpants op de catwalk…’

‘… en crèmes tegen cellulitis – werken die echt?’ voegt Rory eraan toe.

‘En onze speciale gasten – Heaven Sent 7 – die live in de studio zingen.’

De themamuziek schalt uit de luidsprekers en Emma en Rory springen op.

‘Geweldige discussie,’ zegt Emma, terwijl ze wegrent. ‘Sorry, ik moet vréselijk nodig.’

‘Fantastisch,’ voegt Rory er ernstig aan toe. ‘Ik begreep er geen woord van – maar geweldige televisie.’ Hij geeft Luke een 251
klap op zijn rug, steekt zijn hand naar mij op en verlaat haastig de set.

En ineens is het voorbij. Allemaal afgelopen. Alleen Luke en ik zitten daar nog tegenover elkaar, met de felle lampen die nog in onze ogen schijnen en de microfoontjes nog aan onze revers geklemd. Ik voel me een beetje verdwaasd. Een beetje duizelig.

Is dat allemaal echt nog maar net gebeurd?

‘Nou,’ zeg ik uiteindelijk, en schraap mijn keel.

‘Nou,’ herhaalt Luke, met een glimlachje. ‘Goed gedaan.’

‘Bedankt,’ zeg ik, en bijt in de stilte verlegen op mijn lip. Ik vraag me af of hij nu in de problemen zit. Of je klanten aanvallen in een live tv-uitzending het pr-equivalent is van kleding verstoppen voor de klanten. Of hij echt van gedachten is veranderd vanwege mijn artikel. Vanwege mij.

Maar dat kan ik niet vragen. Of wel?

De stilte wordt steeds luider en ten slotte haal ik diep adem.

‘Ben je –’

‘Ik was –’

We beginnen allebei tegelijk te praten.

‘Nee,’ zeg ik, blozend. ‘Zeg jij het maar. Het mijne was niet…

Zeg jij het maar.’

‘Oké,’ zegt Luke en haalt even zijn schouders op. ‘Ik wilde je alleen maar vragen of je vanavond met me wilt gaan eten.’

Ik staar hem verbluft aan.

Wat bedoelt hij, gaan eten? Bedoelt hij –

‘Om iets zakelijks te bespreken,’ vervolgt hij. ‘Ik vond je idee heel goed om reclame te maken voor een beleggingsfonds volgens het idee van de januari-uitverkoop.’

Mijn wat?

Welk idee? Waar heeft hij…

O, God, dát. Meent hij dat? Dat was een van die stomme momenten van me waarop ik er zomaar iets uitflap.

‘Ik denk dat het een goede manier zou zijn om reclame te maken voor een bepaalde klant van ons,’ zegt hij, ‘en ik vroeg me af of je bij dat project advies zou willen geven. Op freelancebasis, natuurlijk.’

Advies. Freelance. Project.

Niet te geloven. Hij meent het.

‘O,’ zeg ik, en slik, op onverklaarbare wijze teleurgesteld. ‘O, ik begrijp het. Eh, ik… ik denk dat ik vanavond wel kan.’

‘Mooi,’ zegt Luke. ‘Zullen we zeggen het Ritz?’

252

‘Als je wilt,’ zeg ik nonchalant, alsof ik daar regelmatig heen ga.

‘Mooi,’ zegt Luke nogmaals, en er komen lachrimpeltjes om zijn ogen. ‘Ik verheug me erop.’

En dan – o, God.Tot mijn afgrijzen, voor ik mezelf kan tegenhouden, hoor ik mezelf krengerig zeggen: ‘En Sacha? Heeft zij geen plannen voor je vanavond?’

Terwijl ik de woorden eruit flap, voel ik dat ik een kleur krijg. O, shit. Waarom heb ik dat gezegd?

Er volgt een lange stilte, waarin ik ergens weg wil kruipen en doodgaan.

‘Sacha is vertrokken, een week geleden,’ zegt Luke ten slotte, en mijn hoofd veert omhoog.

‘O,’ zeg ik zwakjes. ‘O, jee.’

‘Zonder waarschuwing – ze pakte haar koffer en ging.’ Luke kijkt op. ‘Maar – het zou erger kunnen zijn.’ Hij haalt met een uitgestreken gezicht zijn schouders op.‘Ik heb in ieder geval die weekendtas er niet bij gekocht.’

O, God, nu begin ik te giechelen. Ik moet niet giechelen, dat moet ik níet doen.

‘Dat spijt me werkelijk,’ mompel ik ten slotte.

‘Mij niet,’ zegt Luke, terwijl hij me ernstig aankijkt, en de lachbui in mijn binnenste zakt weg. Ik kijk hem nerveus aan en mijn hart begint te bonzen.

‘Rebecca! Luke!’

We draaien ons hoofd om en zien Zelda aankomen, met haar klembord in de hand.

‘Fantastisch!’ roept ze. ‘Precies wat we wilden hebben. Luke, je was geweldig. En Rebecca…’ Ze komt naast me zitten op de bank en geeft me een klapje op mijn schouder. ‘Je was zo ontzettend goed dat we dachten – hoe zou je het vinden in te vallen voor onze opbelexpert later in het programma?’

‘Wat?’ Ik staar haar aan.‘Maar… maar dat kan ik niet! Ik ben nergens expert in.’

‘Hahaha, heel goed!’ Zelda lacht waarderend. ‘Het geweldige van jou is, Rebecca, dat je zo gewoon doet.We zien jou als de financiële goeroe voor de gewone man. Informatief maar te benaderen. Deskundig maar eenvoudig. De financiële expert met wie de mensen echt willen praten. Wat denk jij ervan, Luke?’

‘Ik denk dat Rebecca het heel goed zal doen,’ zegt Luke. ‘Ik kan niemand bedenken die er meer geschikt voor zou zijn. Ik denk ook dat ik jullie beter uit de weg kan gaan.’ Hij staat op en 253
glimlacht naar me. ‘Tot vanavond, Rebecca. Tot ziens, Zelda.’

Verdwaasd kijk ik hoe hij over de met kabels bezaaide vloer naar de uitgang loopt, half wensend dat hij om zou kijken.

‘Goed,’ zegt Zelda, en geeft een kneepje in mijn hand. ‘Ik zal je vertellen wat we gaan doen.’

254

22

Ik ben gemaakt voor de televisie. Dat is de waarheid. Ik ben absoluut gemáákt om op de tv te komen.

We zitten weer op de bank, Rory en Emma en ik, en Anne uit Leeds geeft haperend door de telefoon toe dat ze nog nooit een belastingaangiftebiljet heeft opgestuurd.

Ik kijk naar Emma en glimlach, en ze lacht terug. Ik hoor bij het team. Ik hoor er helemaal bij. Ik heb me nog nooit van mijn leven zo warm en gelukkig gevoeld.

Wat echt raar was, is dat toen ík werd geïnterviewd, ik geen woord kon uitbrengen en doodnerveus was – maar nu ik aan de andere kant van de bank zit, ben ik in mijn element. God, ik zou dit de hele dag kunnen doen. Ik heb zelfs geen last meer van de felle lampen. Die voelen heel normaal. En ik heb voor de spiegel geoefend hoe ik het best kan gaan zitten (knieën bij elkaar, de enkels over elkaar geslagen) – en daar hou ik me aan.

‘Ik ben wat schoonmaakwerk gaan doen,’ zegt Anne, ‘en ik heb er verder nooit bij stilgestaan. Maar nu heeft mijn werkgever me gevraagd of ik belasting heb betaald. Ik bedoel, dat is niet eens bij me opgekomen.’

‘O, jee,’ zegt Emma, en kijkt mij aan. ‘Anne zit duidelijk een beetje in moeilijkheden.’

‘Absoluut,’ zeg ik vol medeleven. ‘Het eerste wat je moet weten, Anne, is dat je misschien helemaal geen belasting hoeft te betalen, als je onder de grens zit. En het tweede is, dat je nog tijd genoeg hebt om een biljet aan te vragen en alles te regelen.’

Dat is het andere wat zo idioot is. God weet hoe – maar ik weet het antwoord op alle vragen. Ik weet alles van hypotheken, en levensverzekeringen, en van pensioenen. Dat weet ik allemaal! Een paar minuten geleden vroeg Kenneth uit St. Austell wat je jaarlijks voor je oude dag van de belasting mag aftrekken – en ik antwoordde £5000 zonder er ook maar over na te denken. Het is bijna alsof een deel van mijn hersenen alle 255
stukjes informatie die ik ooit in Successful Saving heb geschreven heeft opgeslagen, en nu, nu ik het nodig heb, is het er allemaal. Je kunt me alles vragen! Vraag me… de regels wat betreft vermogenswinstbelasting voor huiseigenaren. Vooruit, vraag maar.

‘Als ik jou was, Anne,’ besluit ik, ‘zou ik naar het plaatselijke belastingkantoor gaan en hun om raad vragen. En niet bang zijn!’

‘Bedankt,’ zegt de krakerige stem van Anne.‘Reuze bedankt, Rebecca.’

‘Nou, ik hoop dat je daar wat aan hebt,Anne,’ zegt Emma, en glimlacht naar de camera. ‘Nu gaan we naar Davina voor het nieuws en het weer – maar, omdat er zoveel mensen zijn die bellen, gaan we zo verder met dit programma over “Omgaan met Geld”.’

‘Er zijn massa’s mensen met geldproblemen,’ valt Rory haar bij.

‘Absoluut,’ zegt Emma. ‘En we willen helpen. Dus wat uw vraag ook is, groot of klein, bel 0333 4567 om Rebecca Bloomwood om raad te vragen.’ Ze blijft even stokstijf zitten, glimlacht naar de camera, en zakt dan onderuit in haar stoel als het licht uitgaat. ‘Nou, dit gaat heel goed,’ zegt ze opgewekt, terwijl een make-up-meisje haastig haar gezicht met poeder komt bijwerken. ‘Vind je niet, Zelda?’

‘Fantastisch!’ zegt Zelda, uit het duister te voorschijn komend. ‘De lijnen zijn niet zo bezet geweest sinds “Ik zou graag een Spice Girl ontmoeten”.’ Ze kijkt me nieuwsgierig aan.‘Heb je ooit een cursus tv-presentatie gedaan, Rebecca?’

‘Nee,’ zeg ik eerlijk. ‘Nee. Maar… ik heb heel veel tv gekeken.’

Zelda lacht schaterend.

‘Goed geantwoord! Oké, jongens, nog dertig seconden.’

Emma glimlacht naar me en kijkt op het stuk papier voor haar, en Rory leunt achterover en bekijkt zijn nagels. Ze behandelen me als een collega, denk ik blij. Ze behandelen me als een van hen.

Ik heb me nog nooit zo intens gelukkig gevoeld. Zelfs niet die keer dat ik voor £60 een Vivienne Westwood-topje vond in de uitverkoop bij Harvey Nichols. (Ik vraag me trouwens af waar dat is. Ik moet het eens een keer aantrekken.) Dit slaat alles. Het leven is volmaakt.

Ik leun heel tevreden achterover en kijk de studio wat rond, als mijn oog op een merkwaardig bekende gestalte valt. Ik tuur 256
harder, en mijn huid begint te tintelen van schrik. Er staat een man in het duister van de studio – en eerlijk, ik moet aan het hallucineren zijn of zo, want hij lijkt precies op–’

‘En… welkom terug,’ zegt Rory en mijn aandacht gaat meteen weer naar de set. ‘Vanmorgen kunt u bellen over financiële problemen, groot en klein. Onze gastexpert is Rebecca Bloomwood en de volgende die we aan de telefoon hebben, is Fran uit Shrewsbury. Fran?’

‘Ja,’ zegt Fran. ‘Hallo. Hallo, Rebecca.’

‘Hallo, Fran,’ zeg ik, met een warme glimlach. ‘En wat is er aan de hand?’

‘Ik zit in de problemen,’ zegt Fran. ‘Ik… ik weet niet wat ik moet doen.’

‘Heb je schulden, Fran?’ vraagt Emma zacht.

‘Ja,’ zegt Fran en slaakt een beverige zucht. ‘Ik sta rood bij de bank, bij al mijn betaalkaarten, ik heb geld geleend van mijn zus… en ik blijf maar dingen kopen. Dat… dat vind ik gewoon heerlijk.’

‘Wat voor dingen?’ vraagt Rory geïnteresseerd.

‘Ik weet het eigenlijk niet,’ zegt Fran na een korte stilte. ‘Kleding voor mezelf, kleding voor de kinderen, dingen voor het huis, allemaal rommel, eigenlijk. Dan komen de rekeningen…

en dan gooi ik ze weg.’

Emma kijkt me veelbetekenend aan, en ik trek op mijn beurt mijn wenkbrauwen op.

‘Rebecca?’ zegt ze,‘het is duidelijk dat Fran zich een beetje in de nesten heeft gewerkt. Wat zou ze moeten doen?’

‘Nou, Fran,’ zeg ik vriendelijk. ‘Het eerste wat je moet doen, is dapper zijn, en je probleem onder ogen zien. Neem contact op met de bank en zeg dat je het moeilijk vindt met geld om te gaan. Het zijn geen monsters! Ze willen helpen.’ Ik keer me naar de camera en kijk ernstig in de lens. ‘Voor de problemen weglopen, lost niets op, Fran. Hoe langer je wacht, des te erger het wordt.’

‘Ik weet het,’ klinkt de beverige stem van Fran.‘Ik weet dat je gelijk hebt. Maar het is niet makkelijk.’

‘Ik weet het,’ zeg ik vol medeleven.‘Ik weet dat het niet makkelijk is. Maar hou vol, Fran.’

‘Rebecca,’ zegt Emma. ‘Zou je zeggen dat dit een vaak voorkomend probleem is?’

‘Ik ben bang van wel,’ antwoord ik, me weer naar haar toe kerend. ‘Helaas zijn er heel veel mensen die hun financiële zekerheid niet op de eerste plaats zetten.’

257

‘O, jee,’ zegt Emma, somber het hoofd schuddend.‘Dat is niet zo mooi.’

‘Maar het is nooit te laat,’ ga ik verder. ‘Zodra ze die hoek omgeslagen zijn, en zien wat hun verantwoordelijkheden zijn, verandert hun leven.’

Ik maak een zelfverzekerd gebaar met mijn arm, en terwijl ik dat doe, gaat mijn blik door de hele studio. En… O, mijn God, hij is het.

Ik hallucineer niet.

Hij is het echt. Hij staat bij de hoek van de set, hij heeft een badge van de bewakingsdienst op en staat iets uit een plastic bekertje te drinken alsof hij hier hoort. Derek Smeath staat hier in de studio van Morning Coffee, tien meter bij me vandaan. Derek Smeath van de Endwich Bank.

Maar dat… dat kan niet.

Maar het is zo. Derek Smeath. Ik begrijp het niet.Wat doet hij hier?

O, God, en nu kijkt hij me recht aan.

Mijn hart begint te bonzen, en ik slik moeizaam, terwijl ik probeer mezelf in de hand te houden.

‘Rebecca?’ zegt Emma, en ik dwing mezelf mijn aandacht weer op het programma te richten. Ik weet niet eens meer waar we het over hebben. ‘Dus je denkt dat Fran met haar bankmanager zou moeten gaan praten?’

‘Ik… eh… ja, inderdaad,’ zeg ik, met wangen die plotseling vuurrood zijn.

Wat moet ik doen? Hij staat me recht aan te kijken. Ik kan niet ontsnappen.

‘Dus,’ zegt Emma, ‘je denkt dat als Fran eenmaal de realiteit onder ogen ziet, ze haar leven op orde zal kunnen brengen.’

‘Inderdaad,’ zeg ik als een automaat, en dwing mezelf stralend naar Emma te glimlachen. Maar inwendig zakt mijn blije zelfvertrouwen weg. Derek Smeath is hier. Ik kan hem niet uit mijn gezichtsveld wissen; ik kan hem niet vergeten. En nu beginnen alle stukjes van mijn leven die ik zo zorgvuldig in mijn achterhoofd had begraven zich weer naar buiten te wurmen. Ik wil ze me niet herinneren – maar ik heb geen keus. Daar komen ze, ze wurmen zich mijn gedachten binnen, het ene stukje afschuwelijke realiteit na het andere.

‘Goed,’ zegt Rory.‘Laten we allemaal hopen dat Fran de goede raad van Rebecca opvolgt.’

Mijn ruzie met Suze. Mijn rampzalige afspraak met Tarquin. 258

Een akelig kil gevoel begint langs mijn ruggengraat te siepelen.

‘Onze volgende beller,’ zegt Emma,‘is John uit Luton. John?’

‘Hallo, Rebecca,’ klinkt een stem door de telefoon. ‘Als kind heb ik een verzekeringspolis gekregen, maar het punt is, dat ik alle papieren kwijt ben. En ik zou nu de poen graag willen hebben, begrijp je wat ik bedoel?’

Mijn Visa-kaart, ingetrokken. Mijn Octagon-kaart, in beslag genomen waar al die mensen bij waren. God, dat was verne- derend.

Oké, hou op. Concentreer je. Concentreer je.

‘Dit is eigenlijk een vrij algemeen probleem,’ hoor ik mezelf zeggen. ‘Weet je nog bij welke maatschappij de polis liep?’

‘Nee,’ zegt John. ‘Geen idee.’

Mijn bankrekening. Een schuld van duizenden ponden. Derek Smeath.

O, God. Ik voel me ziek. Ik wil wegvluchten en me ergens verstoppen.

‘Dat zou je nog moeten kunnen achterhalen,’ vervolg ik, terwijl ik mezelf dwing te blijven glimlachen. ‘Je zou kunnen beginnen bij een bureau dat in dit soort dingen gespecialiseerd is. Ik kan het voor je navragen, maar ik geloof dat hun naam…’

Mijn hele vreselijke, ongeorganiseerde leven. Het is er allemaal, is het niet? Het wacht op me, als een grote, dikke spin. Het wacht om me te bespringen, zodra dit programma afgelopen is.

‘Onze tijd is om, ben ik bang,’ zegt Emma, als ik uitgesproken ben. ‘Veel dank aan onze financieel expert, Rebecca Bloomwood, en ik weet zeker dat we allemaal naar haar wijze woorden zullen luisteren. Na de reclame, het resultaat van onze persoonsverandering in Newcastle en Heaven Sent 7, live in de studio.’

Even blijft iedereen stokstijf zitten – daarna ontspant iedereen.

‘Goed,’ zegt Emma, op haar papier kijkend. ‘Wat krijgen we nu?’

‘Goed werk, Rebecca,’ zegt Rory opgewekt. ‘Uitstekend gedaan.’

‘O, Zelda!’ zegt Emma, opspringend. ‘Kan ik je even spreken? Dat was te gek, Rebecca,’ voegt ze eraan toe.‘Echt te gek.’

Ineens zijn ze allebei weg. En ik blijf alleen achter op de set, in het oog springend en kwetsbaar, terwijl ik wanhopig de blik van Derek Smeath probeer te vermijden en zo snel mogelijk nadenk.

259

Misschien zou ik aan de achterkant weg kunnen glippen. Of misschien zou ik gewoon hier op de bank kunnen blijven zitten tot hij er genoeg van krijgt en weggaat. Ik bedoel, hij zal toch de set niet op durven komen?

Misschien zou ik kunnen doen of ik iemand anders ben. God, ja. Ik bedoel, met al die make-up zie ik er toch al nagenoeg uit als iemand anders.

Trouwens – bedenk ik me plotseling – wie zegt dat hij me überhaupt heeft gezien? Hij is waarschijnlijk om een heel andere reden hier. Hij komt waarschijnlijk in het programma of zo. Precies. Het heeft niets met mij te maken. Dus ga ik gewoon opstaan en loop snel langs hem heen, en dan komt het allemaal goed.

‘Neem me niet kwalijk,’ zegt een man in een spijkerbroek, terwijl hij de set opkomt. ‘Ik moet die bank opzij zetten.’

‘O, ja,’ zeg ik, opspringend.Terwijl ik dat doe, maak ik de fout weer naar Derek Smeath te kijken. Hij kijkt me nog steeds recht aan. Hij staat op me te wachten.

O, God.

Oké, alles komt goed – gewoon doorlopen. Gewoon doorlopen en doen of je hem niet herkent. Opzettelijk zijn blik mijdend, sta ik op, haal diep adem en loop snel over de set. Met vaste tred en een strak gezicht houd ik mijn ogen op de dubbele deuren gericht. Het gaat heel goed. Nog een paar passen. Nog maar een paar passen…

‘Miss Bloomwood.’ Zijn stem raakt mijn achterhoofd als een kogel en even overweeg ik te doen of ik niets hoor. Misschien zelfs een duik te nemen naar de deuren. Maar Zelda en Emma staan in de buurt. Ze zullen hebben gehoord dat hij mijn naam riep. Ik kan er niet onderuit.

Dus draai ik me om, en zet een naar mijn eigen idee overtuigend verbaasd gezicht, alsof ik hem net pas herken.

‘O, hallo, bent ú het!’ zeg ik opgewekt. ‘Wat een verrassing. Hoe is het met u?’

Een technicus gebaart dat we zachter moeten praten, en Derek Smeath neemt me ferm mee de studio uit, een soort hal in. Hij kijkt me aan en ik glimlach vertrouwelijk naar hem. Misschien kunnen we het allemaal gezellig houden.

‘Miss Bloomwood –’

‘Wat een heerlijk weer,’ zeg ik. ‘Vindt u niet?’

‘Miss Bloomwood, onze afspraak,’ zegt Derek Smeath strak. O, God. Ik hoopte dat hij dat misschien vergeten zou zijn.

‘Onze afspraak,’ herhaal ik peinzend. ‘Eh…’ Dan krijg ik 260
plotseling een idee. ‘Dat klopt. Dat is toch morgen? Ik verheug me er echt op.’

Derek Smeath kijkt alsof hij gaat ontploffen.

‘Dat is niet morgen. Het was maandagmorgen. En u bent niet gekomen!’

‘O,’ zeg ik. ‘O, díe afspraak. Ja, dat spijt me. Ik was van plan te komen, eerlijk waar. Het is alleen… het is alleen dat…’

Maar ik kan geen enkel goed excuus bedenken. Ik heb ze allemaal gebruikt. Dus zwijg ik zwakjes en bijt op mijn lip, ik voel me als een stout kind.

‘Miss Bloomwood,’ zegt Derek Smeath vermoeid. ‘Miss Bloomwood…’ Hij wrijft met zijn hand over zijn gezicht en kijkt dan op. ‘Weet u hoe lang ik u al brieven heb geschreven?

Weet u hoe lang ik al heb geprobeerd u naar de bank te krijgen om met u te praten?’

‘Eh… ik weet niet helemaal–’

‘Zes maanden,’ zegt Derek en zwijgt even. ‘Zes lange maanden van excuses en uitvluchten. Ik zou graag willen dat u zich nu eens indacht wat dat voor mij betekent. Het betekent eindeloze brieven. Talloze telefoontjes. Uren tijd en moeite voor mij en mijn assistente, Erica. Energie die, eerlijk gezegd, beter besteed zou kunnen worden.’ Hij maakt een abrupt gebaar met zijn plastic bekertje en morst wat koffie op de grond. ‘Dan heb ik u eindelijk tot een vaste afspraak gedwongen. Eindelijk denk ik dat u uw situatie serieus neemt… en dan verschijnt u niet. U
verdwijnt volledig. Ik bel uw ouders om uit te zoeken waar u bent – en word er op uiterst onaangename wijze van beschuldigd een of andere stalker te zijn!’

‘O, ja,’ zeg ik, en trek een berouwvol gezicht. ‘Dat spijt me. Ach, dat is mijn vader, weet u. Hij is een beetje vreemd.’

‘Ik had het bijna opgegeven,’ zegt Derek Smeath, met enige stemverheffing. ‘Ik had het bijna opgegeven. En toen liep ik vanmorgen langs een televisiezaak – en wat zie ik, op zes verschillende schermen? De vermiste, verdwenen Rebecca Bloomwood, die de natie advies geeft. En waar geeft ze advies over?’ Hij begint te beven van het lachen. (Ik denk in ieder geval dat het lachen is.) ‘Financiën! Uitgerekend ú zit het Britse publiek raad te geven… over financiën!’

Ik kijk hem nijdig aan. Zó geestig is het niet.

‘Luister, het spijt me heel erg dat ik niet naar de laatste afspraak kon komen,’ zeg ik, terwijl ik probeer zakelijk te klinken. ‘Het was toen allemaal een beetje moeilijk voor me. Maar als we een nieuwe afspraak zouden kunnen maken…’

261

‘Een nieuwe afspraak!’ roept Derek Smeath, alsof ik net een hysterische grap heb gemaakt. ‘Een nieuwe afspraak!’

Ik kijk hem verontwaardigd aan. Hij neemt me helemaal niet serieus, is het wel? Hij luistert niet eens naar wat ik zeg. Ik zeg tegen hem dat ik met hem wil komen praten – dat wíl ik ook echt – en dan behandelt hij me als een halvegare.Alsof ik een of andere komiek ben.

En geen wonder, zegt een stemmetje in mijn binnenste. Kijk eens hoe je je hebt gedragen. Kijk eens hoe je hem hebt behan- deld. Het is eigenlijk een wonder dat hij nog beleefd tegen je doet.

Ik kijk naar zijn gezicht, dat nog steeds vol lachrimpels zit …

en mijn verontwaardiging zakt weg.

Want eigenlijk zou hij veel vervelender tegen me hebben kunnen zijn dan hij is geweest. Hij had me lang geleden mijn kaart al kunnen afpakken. Of de deurwaarder sturen. Of me op de zwarte lijst laten zetten. Eigenlijk is hij nog heel aardig voor me geweest.

‘Luister,’ zeg ik snel. ‘Alstublieft. Geef me nog een kans. Ik wil mijn financiën echt op orde zien te krijgen. Ik wil mijn bankschuld betalen. Maar u moet me helpen. Ik…’ Ik slik. ‘Ik vraag u me te helpen, mr. Smeath.’

Het is lange tijd stil. Derek Smeath kijkt om zich heen waar hij zijn koffiebekertje neer kan zetten, haalt een witte zakdoek uit zijn zak en wrijft ermee over zijn voorhoofd. Dan stopt hij hem weg en kijkt me lang aan.

‘U meent het,’ zegt hij ten slotte.

‘Ja.’

‘U zult echt uw best doen?’

‘Ja. En…’ Ik bijt op mijn lip.‘En ik ben heel dankbaar voor al het geduld dat u met me hebt gehad. Echt waar.’

Ineens ben ik bijna in tranen. Ik wil braaf zijn. Ik wil mijn leven op orde brengen. Ik wil dat hij me zegt wat ik moet doen.

‘Goed,’ zegt Derek Smeath ten slotte. ‘Laten we kijken wat we kunnen regelen. Komt u morgen om halftien op kantoor en dan maken we een babbeltje.’

‘Dank u wel,’ zeg ik, intens opgelucht. ‘Heel erg bedankt. Ik zal er zijn, dat beloof ik.’

‘Denk erom,’ zegt hij. ‘En geen excuses meer.’ Dan komt er een flauwe glimlach op zijn gezicht. ‘Trouwens,’ zegt hij, met een gebaar naar de set. ‘Ik vond dat u het heel goed deed. Uw advies was uitstekend.’

‘O,’ zeg ik verrast. ‘Nou… bedankt. Dat is heel…’ Ik schraap 262
mijn keel. ‘Hoe bent u trouwens in de studio gekomen? Ik dacht dat ze een heel strenge bewaking hadden.’

‘Dat klopt,’ zegt Derek Smeath.‘Maar mijn dochter werkt bij de tv.’ Hij glimlacht vol genegenheid. ‘Ze werkte vroeger zelfs bij dit programma.’

‘O, ja?’ zeg ik, ongelovig.

God, wat verbazingwekkend. Derek Smeath heeft een dochter. Hij zal waarschijnlijk wel een hele familie hebben. Een vrouw, en alles. Wie zou dat hebben gedacht?

‘Ik moest maar eens gaan,’ zegt hij en drinkt zijn bekertje leeg.‘Dit was een beetje een onverwachte omweg.’ Hij kijkt me streng aan. ‘En ik zie u morgen.’

‘Ik zal er zijn,’ zeg ik snel, terwijl hij naar de uitgang loopt.

‘En… en bedankt. Heel erg bedankt.’

Terwijl hij verdwijnt, zak ik neer in een stoel. Ik kan niet helemaal geloven dat ik net een vriendelijk, beschaafd gesprek heb gehad met Derek Smeath. Met Derek Smeath! En het lijkt een echte lieverd. Hij is zo aardig tegen me geweest en zijn dochter werkt bij de televisie… ik bedoel, wie weet, misschien leer ik haar ook wel kennen. Misschien raak ik bevriend met de hele familie. Zou dat niet geweldig zijn? Dan ga ik zo af en toe bij hen eten, en geeft zijn vrouw me een knuffel als ik binnenkom, en dan help ik haar met de salade en zo…

‘Rebecca!’ klinkt een stem achter me, en als ik me omdraai, zie ik Zelda aankomen, nog steeds met haar klembord onder de arm.

‘Hallo,’ zeg ik vrolijk. ‘Hoe gaat het?’

‘Geweldig,’ zegt ze en trekt een stoel bij.‘Ik wilde even met je praten.’

‘O,’ zeg ik. ‘Oké. Waarover?’

‘We vonden dat je het ontzettend goed deed vandaag,’ zegt Zelda, terwijl ze het ene in spijkerbroek gehulde been over het andere slaat. ‘Ontzéttend goed. Ik heb Emma en Rory gesproken en onze senior producer’ – ze zwijgt even om dat goed tot me door te laten dringen – ‘en ze willen je allemaal graag terugzien in het programma.’

Ik kijk haar ongelovig aan.

‘Je bedoelt…’

‘Niet elke week,’ zegt Zelda. ‘Maar vrij regelmatig. We dachten misschien drie keer per maand. Denk je dat dat zou gaan met je werk?’

‘Ik… ik weet het niet,’ zeg ik verdwaasd. ‘Ik denk het wel.’

‘Uitstekend!’ zegt Zelda. ‘We zouden waarschijnlijk ook 263
reclame kunnen maken voor je tijdschrift, dan zijn zij ook blij.’

Ze schrijft iets op een stuk papier en kijkt op. ‘Je hebt geen agent, is het wel? Dus moet ik rechtstreeks met jou over geld praten.’ Ze zwijgt even, en kijkt op haar klembord.‘Wat we bieden, per uitzending, is…’

264

23

Ik steek mijn sleutel in het slot en doe langzaam de deur van de flat open. Ik heb het gevoel dat het een miljoen jaar geleden is dat ik hier voor het laatst ben geweest, en ik voel me een volkomen ander mens. Ik ben volwassen geworden. Of veranderd. Of iets.

‘Hallo,’ zeg ik voorzichtig in de stilte, en laat mijn tas op de grond vallen. ‘Is er iemand–’

‘Bex!’ roept Suze, terwijl ze in de deuropening van de zitkamer verschijnt. Ze heeft een strakke, zwarte legging aan en houdt een half af lijstje van spijkerstof in haar hand. ‘O, mijn God! Waar heb je gezeten? Wat heb je gedaan? Ik zag je op Morning Coffee en ik kon mijn ogen niet geloven! Ik heb geprobeerd te bellen en je te spreken te krijgen, maar ze zeiden dat ik een financieel probleem moest hebben. Dus zei ik, oké, hoe moet ik een half miljoen beleggen? Maar ze zeiden dat dat niet echt een–’ Ze maakt haar zin niet af.‘Bex, waar heb je gezeten? Wat is er gebeurd?’

Ik geef niet meteen antwoord. Ik kijk naar de stapel aan mij gerichte brieven op de tafel. Witte, officieel uitziende enveloppen, bruine vensterenveloppen, enveloppen met dreigend

‘Laatste Herinnering’ erop. De meest angstaanjagende stapel brieven die je ooit heb gezien.

Alleen op de een of andere manier… lijken ze niet zo eng meer.

‘Ik was bij mijn ouders,’ zeg ik, opkijkend. ‘En daarna was ik op de televisie.’

‘Maar ik heb je ouders gebeld! Ze zeiden dat ze niet wisten waar je was!’

‘Ik weet het,’ zeg ik, licht blozend. ‘Ze… ze beschermden me tegen een stalker.’ Ik kijk op en zie dat Suze me volkomen verbijsterd aankijkt. En dat zal wel terecht zijn. ‘Hoe dan ook,’

zeg ik verdedigend, ‘ik heb een boodschap op je antwoordap265
paraat ingesproken, dat je je geen zorgen moest maken, dat alles goed met me was.’

‘Dat weet ik,’ jammert Suze,‘maar dat doen ze op de film ook altijd. En het betekent dat de slechteriken je te pakken hebben en dat er een pistool tegen je hoofd gedrukt zit. Ik dacht echt dat je dood was! Ik dacht dat ze je ergens in duizend stukjes gesneden hadden laten liggen.’

Ik kijk weer naar haar gezicht. Ze maakt geen grapje. Ze was echt ongerust. Ineens voel ik me afschuwelijk. Ik had nooit zo moeten verdwijnen. Dat was volkomen onnadenkend en onverantwoordelijk en egoïstisch.

‘O, Suze.’ Impulsief ga ik naar haar toe en sla mijn armen om haar heen. ‘Het spijt me heel erg. Ik wilde je niet ongerust maken.’

‘Het geeft niet,’ zegt Suze, ook haar armen om me heen slaand. ‘Ik ben even ongerust geweest – maar toen wist ik dat het wel goed met je moest zijn toen ik je op de tv zag. Je was trouwens fantastisch.’

‘Echt waar?’ vraag ik, met een glimlachje om mijn mondhoeken. ‘Vond je dat echt?’

‘O, ja!’ zegt Suze.‘Veel beter dan dinges. Luke Brandon. God, wat is die arrogant.’

‘Ja,’ zeg ik na een korte stilte.‘Ja, dat zal wel. Maar naderhand was hij heel aardig tegen me.’

‘O, ja?’ zegt Suze onverschillig. ‘Hoe dan ook, jij was briljant. Wil je koffie?’

‘Graag,’ zeg ik, en ze verdwijnt naar de keuken. Ik pak mijn brieven en rekeningen en begin ze langzaam door te kijken.Vroeger zou ik in blinde paniek zijn geraakt van dat stel. Ze zouden ongelezen meteen naar de prullenbak zijn gegaan. Maar zal ik je wat vertellen? Vandaag voel ik geen spoortje angst. Eerlijk, hoe heb ik zo stom kunnen zijn over mijn financiële zaken? Hoe heb ik zo laf kunnen zijn? Deze keer zal ik de zaak eens goed bekijken. Ik zal gaan zitten met mijn chequeboek, en mijn laatste bankafschriften, en de hele troep systematisch uitzoeken.

Terwijl ik naar de stapel enveloppen in mijn hand kijk, voel ik me plotseling heel volwassen en verantwoordelijk. Verstandig en met vooruitziende blik. Ik ga mijn leven op orde brengen en zal voortaan goed op mijn financiën letten. Ik ben volkomen veranderd in mijn houding ten opzichte van geld. Bovendien…

Oké, eigenlijk was ik niet van plan je dit te vertellen. Maar 266

Morning Coffee betaalt me een absoluut vermogen. Een vermógen. Je zult het niet geloven, maar voor elk opbelprogramma krijg ik–O, ik geneer me dood. Laten we maar zeggen dat het… het is heel veel. Haha!

Ik moet er steeds maar om glimlachen. Sinds ze het me hebben verteld, ga ik zwevend door het leven. Dus zal ik nu makkelijk al die rekeningen kunnen betalen. Mijn Visa-rekening, en mijn Octagon-rekening, en het geld dat ik Suze schuldig ben –
en alles! Eindelijk, eíndelijk gaat mijn leven op rolletjes lopen.

‘Maar waarom ben je nou zomaar verdwenen?’ vraagt Suze, terwijl ze uit de keuken terugkomt en me doet opschrikken uit mijn gedachten. ‘Wat was er aan de hand?’

‘Ik weet het eigenlijk niet,’ zeg ik met een zucht, terwijl ik de brieven weer op het tafeltje leg. ‘Ik moest gewoon weg en nadenken. Ik was helemaal in de war.’

‘Vanwege Tarquin?’ vraagt Suze ineens, en ik voel mezelf schichtig verstrakken.

‘Voor een deel,’ zeg ik na een korte stilte, en slik. ‘Waarom?

Heeft hij…’

‘Ik weet dat je niet zo weg bent van Tarkie,’ zegt Suze spijtig,

‘maar toch denk ik dat hij je echt aardig vindt. Hij is een paar avonden geleden langs geweest, en heeft deze brief voor je achtergelaten.’

Ze wijst naar een crème envelop die in de spiegel gestoken zit. Met licht trillende vingers pak ik hem. O, God, wat zal hij zeggen? Ik aarzel, scheur hem dan open en er valt een kaartje op de grond.

‘De opera!’ zegt Suze, het oprapend.‘Vanavond!’ Ze kijkt op.

‘Goh, wat een geluk dat je vandaag bent teruggekomen, Bex.’

Lieve Rebecca, lees ik ongelovig. ‘Neem me niet kwalijk dat ik niet eerder contact me je heb opgenomen. Maar hoe meer tijd er verstrijkt, des te meer ik besef hoezeer ik heb genoten van onze avond uit en hoe graag ik het nog eens zou doen. Ik sluit een kaartje bij voor Die Meistersinger in het Ope- ra House. Ik ga er in ieder geval heen en als je met me mee zou kunnen gaan, zou ik het geweldig vinden. Oprecht de jouwe,

Tarquin Cleath-Stuart

Volkomen verbluft staar ik naar de brief.Wat betekent dit? Dat Tarquin me toch niet in zijn chequeboek heeft zien kijken? Dat 267
hij het wel heeft gezien – maar heeft besloten me te vergeven?

Dat hij volkomen schizofreen is?

‘O, Bex, je moet gaan!’ zegt Suze, over mijn schouder meelezend. ‘Je moet gaan. Hij zal het vreselijk vinden als je het niet doet. Ik geloof echt dat hij dol op je is.’

‘Ik kan niet,’ zeg ik, terwijl ik de brief neerleg. ‘Ik heb een zakelijke bespreking vanavond.’

‘Dat geeft niet!’ zegt Suze. ‘Die kun je afzeggen.’

‘Dat… dat kan niet. Het is heel belangrijk.’

‘O,’ zegt Suze, teleurgesteld.‘Maar die arme Tarkie dan? Dan zit hij daar op jou te wachten, helemaal opgewonden…’

‘Ga jij dan in mijn plaats,’ opper ik. ‘Ga jij.’

‘Meen je dat?’ Suze trekt een gezicht en kijkt naar het kaartje. ‘Dat zou ik kunnen doen. Ik hou wel van opera. Maar eerlijk…’ Ze kijkt op. ‘Met wie heb je trouwens die bespreking?’

‘Met… met Luke Brandon,’ zeg ik, terwijl ik probeer nonchalant te doen. Maar dat lukt niet, ik voel dat ik begin te blozen.

‘Luke Brandon?’ zegt Suze, verbaasd. ‘Maar wat–’ Ze staart me aan en haar gezicht verandert langzaam. ‘O, nee. Bex! Vertel me niet…’

‘Het is gewoon een zakelijke afspraak,’ zeg ik, haar blik ontwijkend. ‘Meer niet. Twee zakenmensen die elkaar ontmoeten en het over zaken hebben. In een… in een zakelijke situatie. Dat is alles.’

En ik ga vlug naar mijn kamer.

Een zakenbespreking. Kleren voor een zakenbespreking. Goed, laten we eens kijken.

Ik haal al mijn kleren uit de kast en leg ze op het bed. Blauw pakje, zwart pakje, roze pakje. Hopeloos. Gestreept pakje?

Hmmm. Misschien te overdreven. Crème pakje… te bruiloftachtig. Groen pakje… brengt dat geen ongeluk, of zo?

‘En wat trek je aan?’ vraagt Suze, naar binnen kijkend door mijn open slaapkamerdeur. ‘Ga je iets nieuws kopen?’ Haar gezicht licht op. ‘Hé, zullen we gaan winkelen?’

‘Winkelen?’ zeg ik afwezig. ‘Eh… misschien.’

Normaal zou ik de kans te gaan winkelen natuurlijk meteen aangrijpen. Met beide handen. Maar vandaag op de een of andere manier… O, ik weet het niet. Ik ben bijna te gespannen om te gaan winkelen.Te nerveus. Ik denk niet dat ik al mijn aandacht erbij zou kunnen houden.

‘Bex, heb je me gehoord?’ vraagt Suze verbaasd.‘Ik zei:“Zullen we gaan winkelen?”’

268

‘Ja, dat weet ik.’ Ik kijk naar haar op, pak dan een zwart topje en kijk er kritisch naar. ‘Ik denk eigenlijk dat ik even pas.’

‘Je bedoelt…’ Suze is even stil.‘Je bedoelt dat je níet wil gaan winkelen?’

‘Precies.’

Er valt een stilte, en als ik opkijk, zie ik dat Suze me staat aan te staren.

‘Ik begrijp het niet,’ zegt ze, en ze klinkt heel verontrust.

‘Waarom doe je zo raar?’

‘Ik doe niet raar!’ Ik haal even mijn schouders op. ‘Ik heb gewoon geen zin om te gaan winkelen.’

‘O, God, er is iets aan de hand, nietwaar?’ jammert Suze. ‘Ik wist het wel. Misschien ben je echt ziek.’ Ze komt haastig de kamer binnen en pakt mijn hand.‘Heb je koorts? Heb je ergens pijn?’

‘Nee!’ zeg ik, lachend. ‘Natuurlijk niet!’

‘Heb je een klap op je hoofd gehad?’ Ze beweegt haar hand heen en weer voor mijn gezicht. ‘Hoeveel vingers?’

‘Suze, ik voel me prima,’ zeg ik, haar hand opzij duwend.

‘Eerlijk. Ik heb alleen… geen zin om te gaan winkelen.’ Ik hou een grijs pakje voor me omhoog. ‘Wat vind je hiervan?’

‘Eerlijk, Bex, ik maak me zorgen over je,’ zegt Suze, hoofdschuddend. ‘Ik denk dat je je moet laten nakijken. Je bent zo…

anders. Het is eng.’

‘Ja, ach.’ Ik pak een witte blouse en glimlach naar haar. ‘Misschien ben ik veranderd.’

Het kost me de hele middag om te beslissen wat ik aan zal trekken. Ik ben voortdurend aan het passen, dingen bij elkaar aan het zoeken, en dan herinner ik me ineens weer iets wat achter in mijn kast hangt. (Ik móet die paarse spijkerbroek een keer aantrekken.) Maar uiteindelijk kies ik voor eenvoudig en simpel. Mijn mooiste zwarte pakje (uitverkoop van Jigsaw, twee jaar geleden), een wit T-shirt (M&S) en hoge, zwarte, suède laarzen (Dolce & Gabanna, maar ik zei tegen mijn moeder dat ze van BHS waren. Dat was een vergissing, want toen wilde ze ze ook hebben, en moest ik doen of ze allemaal uitverkocht waren). Ik trek het allemaal aan, steek mijn haar op in een knot, en bekijk mezelf in de spiegel.

‘Heel mooi,’ zegt Suze bewonderend vanuit de deuropening.

‘Heel sexy.’

‘Sexy?’ vraag ik ontsteld. ‘Dat is de bedoeling niet. Het moet zakelijk zijn.’

269

‘Kan het niet allebei tegelijk?’ oppert Suze.‘Zakelijk én sexy?’

‘Ik… Nee,’ zeg ik na een korte stilte, en wend mijn blik af.

‘Nee, dat wil ik niet.’

Ik wil niet dat Luke Brandon denkt dat ik me speciaal voor hem heb gekleed, dat is wat ik eigenlijk bedoel. Ik wil hem absoluut geen kans geven te denken dat ik een verkeerde indruk heb van het doel van deze ontmoeting. Niet zoals de vorige keer.

Zonder waarschuwing gaat er een nieuwe golf van vernedering door me heen als ik terugdenk aan dat afschuwelijke moment bij Harvey Nichols. Ik schud hard met mijn hoofd om helder te kunnen nadenken; om te proberen mijn kloppende hart tot bedaren te brengen. Waarom heb ik verdomme eigenlijk gezegd dat ik met hem zou gaan eten?

‘Ik wil er alleen zo ernstig en zakelijk mogelijk uitzien,’ zeg ik, en frons streng mijn voorhoofd naar mijn spiegelbeeld.

‘Dan weet ik het,’ zegt Suze. ‘Je hebt wat accessoires nodig. Het soort accessoires dat een zakenvrouw bij zich heeft.’

‘Zoals? Een Filofax?’

‘Zoals…’ Suze zwijgt nadenkend. ‘Oké, ik heb een idee. Wacht even –’

Die avond kom ik vijf minuten na onze afgesproken tijd van halfacht aan bij het Ritz, en als ik bij de ingang van het restaurant kom, zie ik Luke daar al zitten. Hij ziet er ontspannen uit en neemt een slokje van iets wat eruitziet als gin-tonic. Hij heeft een ander pak aan dan vanmorgen, zie ik onwillekeurig, en hij heeft een schoon, donkergroen overhemd aangetrokken. Eigenlijk ziet hij er… nou, heel leuk uit. Heel knap. En helemaal niet zo zakelijk.

En nu ik erover nadenk, is het restaurant ook niet zo zakelijk. Het hangt vol kroonluchters en gouden guirlandes, er staan zachte, roze stoelen, en het plafond is prachtig beschilderd, met wolken en bloemen. Het fonkelt er van het licht, en het ziet er…

‘Romantisch’, is het woord dat bij me opkomt.

O, God. Mijn hart begint te bonzen van de zenuwen, en ik bekijk mezelf snel in de vergulde spiegel. Ik heb het zwarte Jigsaw-pakje aan en het witte T-shirt en de suède laarzen zoals ik van plan was. Maar ik heb nu ook de Financial Times onder mijn arm, een hoornen bril(met gewoon glas) op mijn hoofd, mijn stomme attachékoffertje in de ene hand en – Suzes pièce de résistance –een AppleMac laptop in de andere. 270

Misschien is het een beetje te veel van het goede. Ik wil net weer weglopen en kijken of ik het koffertje snel in de garderobe kan zetten (of, om eerlijk te zijn, gewoon ergens op een stoel en weglopen), als Luke opkijkt, me ziet, en glimlacht. Dus moet ik over het dikke tapijt naar hem toelopen, proberend er zo ontspannen mogelijk uit te zien, ook al zit één arm krampachtig tegen mijn zij gedrukt, om te zorgen dat de FT niet op de grond valt.

‘Hallo,’ zegt Luke, als ik bij het tafeltje kom. Hij staat op om me te begroeten, en ik realiseer me dat ik hem geen hand kan geven, omdat ik de laptop vast heb. Ik zet haastig mijn koffertje op de grond, neem de laptop in mijn andere hand – waarbij ik bijna de FT laat vallen – en steek licht blozend mijn hand uit. Er gaat even een geamuseerde uitdrukking over het gezicht van Luke en hij schudt me plechtig de hand. Hij gebaart naar een stoel, en kijkt beleeft toe terwijl ik de laptop op het tafelkleed leg, klaar voor gebruik.

‘Dat is een indrukwekkend apparaat,’ zegt hij. ‘Heel… hightech.’

‘Ja,’ antwoord ik, en glimlach even koeltjes. ‘Ik gebruik het vaak om aantekeningen te maken bij zakenbesprekingen.’

‘Ah,’ zegt Luke, knikkend. ‘Wat efficiënt van je.’

Hij wacht kennelijk tot ik hem aan zal zetten, dus druk ik op de return-toets. Volgens Suze zou het scherm dan tot leven moeten komen. Maar er gebeurt niets.

Ik druk achteloos nog een keer op de toets – en nog steeds niets. Ik druk er hard op, alsof mijn vinger per ongeluk is uitgegleden, en nog stééds niets. Shit, dit is vervelend. Waarom luister ik ook naar Suze?

‘Is er een probleem?’ vraagt Luke.

‘Nee!’ zeg ik meteen, en doe het deksel dicht. ‘Nee, ik heb net…’ Bij nader inzien, gebruik ik hem vandaag maar niet.’ Ik haal een notitieboekje uit mijn tas. ‘Ik schrijf mijn aantekeningen hier wel in.’

‘Goed idee,’ zegt Luke vriendelijk.‘Wil je een glas champagne?’

‘O,’ zeg ik, een beetje verbouwereerd. ‘Ja… oké.’

‘Uitstekend,’ zegt Luke. ‘Dat hoopte ik al.’

Hij kijkt op, en een stralende ober komt aanzetten met een fles. Goh, Krug.

Maar ik ben niet van plan te glimlachen, of blij te kijken of zo. Ik blijf absoluut koel en professioneel. En ik neem maar één glas, voor ik op gewoon water overga. Per slot van rekening moet ik mijn hersens erbij houden.

271

Terwijl de ober mijn champagneflute volschenkt, schrijf ik op: ‘Bespreking tussen Rebecca Bloomwood en Luke Brandon’ in mijn notitieboekje. Ik kijk er waarderend naar en onderstreep het vervolgens twee keer. Ziezo. Dat ziet er heel efficiënt uit.

‘Zo,’ zeg ik, opkijkend, en hef mijn glas. ‘Op de zaak.’

‘Op de zaak,’ herhaalt Luke en glimlacht wrang. ‘Het beetje dat ik er nog van over heb.’

‘O, ja?’ Ik kijk hem verbaasd aan – en dan valt het muntje. ‘Je bedoelt na wat je hebt gezegd bij Morning Coffee? Heb je daar problemen mee gekregen?’

Hij knikt en ineens heb ik met hem te doen.

Ik bedoel, Suze heeft gelijk – Luke is behoorlijk arrogant. Maar eigenlijk vond ik het heel goed van hem dat hij zo zijn nek uitstak en openlijk zei wat hij van Flagstaff Life vond. En als hij daardoor nu geruïneerd raakt, nou, dan lijkt me dat helemaal verkeerd.

‘Ben je alles kwijt?’ vraag ik zacht, en Luke lacht.

‘Zo ver zou ik niet gaan. Maar we hebben vanmiddag heel wat uit moeten leggen aan onze andere cliënten.’ Hij trekt een grimas.‘Het is namelijk geen normale pr-procedure om een van je grote cliënten in een live tv-uitzending te beledigen.’

‘Nou, ik vind dat ze respect voor je zouden moeten hebben!’

antwoord ik heftig.‘Omdat je gezegd hebt wat je werkelijk denkt! Ik bedoel, er zijn maar weinig mensen die dat tegenwoordig doen. Het zou… het zou het motto van je bedrijf kunnen zijn. “Wij zeggen de waarheid”.’

Ik neem een slok champagne en kijk op. Luke zit me zwijgend aan te kijken, met een merkwaardige uitdrukking op zijn gezicht.

‘Rebecca, je hebt de griezelige gave de spijker precies op zijn kop te slaan,’ zegt hij ten slotte.‘Dat is precies wat sommige van onze cliënten hebben gezegd. Het is alsof we onszelf een zegel van integriteit hebben gegeven.’

‘O,’ zeg ik, redelijk tevreden met mezelf. ‘Dat is mooi. Dus je bent niet geruïneerd.’

‘Ik ben niet geruïneerd,’ stemt Luke glimlachend in. ‘Alleen een beetje gedeukt.’

Uit het niets komt een ober te voorschijn en vult mijn glas bij. Ik neem een slokje.Als ik opkijk, zit Luke me weer aan te staren.

‘Weet je, Rebecca, je hebt een buitengewoon goed waarnemingsvermogen,’ zegt hij.‘Jij ziet wat andere mensen niet zien.’

‘Ach, ja.’ Ik wuif luchtig met mijn champagneglas. ‘Heb je 272

Zelda niet gehoord? Ik ben de financiële goeroe voor de gewone man.’ Ik kijk hem aan en we schieten allebei in de lach.

‘Je bent informatief en benaderbaar.’

‘Deskundig en nuchter.’

‘Je bent intelligent, charmant, slim, en…’ Luke maakt zijn zin niet af, staart in zijn glas, en kijkt dan op.

‘Rebecca, ik wil mijn excuses aanbieden,’ zegt hij. ‘Dat wil ik al een tijdje. Die lunch bij Harvey Nichols… je had gelijk. Ik heb je niet behandeld met het respect dat je verdiende. Het respect dat je verdient.’

Hij zwijgt verder en ik kijk naar het tafelkleed, terwijl ik voel dat mijn wangen vuurrood worden. Dat kan hij nú wel allemaal mooi zeggen, denk ik woedend. Hij kan dan wel een tafeltje bij het Ritz bespreken en champagne bestellen en verwachten dat ik met een glimlach zeg: ‘O, dat is oké.’ Maar onder al het vrolijke gescherts, voel ik me nog steeds gekwetst door die hele episode. En na mijn succes van vanmorgen, ben ik in een strijdlustige stemming.

‘Mijn stukje in de Daily World had niets te maken met die lunch,’ zeg ik, zonder op te kijken. ‘Niets. En dat jij insinueerde dat dat wél zo was…’

‘Dat weet ik,’ zegt Luke met een zucht. ‘Dat had ik nooit moeten zeggen. Het was een… een defensieve, nijdige opmerking op een dag dat je ons, eerlijk gezegd, allemaal in paniek had gebracht.’

‘Echt waar?’ Onwillekeurig komt er een tevreden glimlachje om mijn lippen. ‘Ik had jullie allemaal in paniek?’

‘Ja, natuurlijk,’ zegt Luke. ‘Zomaar onverwachts een hele pagina in de Daily World over een van onze cliënten?’

Ha! Dat is nog eens leuk. Het hele Brandon C in rep en roer door Janice en Martin Webster.

‘Was Alicia in paniek?’ Ik kan de vraag niet voor me houden.

‘Ze wist niet waar ze het zoeken moest,’ zegt Luke droogjes.

‘Helemaal niet toen ik ontdekte dat ze jou de vorige dag had gesproken.’

Ha!

‘Mooi,’ hoor ik mezelf kinderachtig zeggen – dan wens ik dat ik het niet had gedaan. Topzakenvrouwen verkneukelen zich niet als hun vijanden een uitbrander krijgen. Ik had gewoon moeten knikken of veelbetekenend ‘Ah’ moeten zeggen.

‘En, had ik jou ook in paniek gebracht?’ vraag ik, even nonchalant mijn schouder ophalend. Het blijft stil, en na een tijdje kijk ik op. Luke zit met een ern273
stig gezicht naar me te kijken, waardoor mijn hart begint te bonzen.

‘Je hebt mij al een tijdje in paniek gebracht, Rebecca,’ zegt hij zacht. Hij blijft me een paar seconden aankijken, terwijl ik terugkijk, niet in staat adem te halen. Daarna kijkt hij naar zijn menu. ‘Zullen we bestellen?’

De maaltijd gaat de hele avond door. We praten en praten en eten, en praten, en eten nog wat. Alles is zo heerlijk dat ik nergens nee tegen kan zeggen, en de wijn is zo verrukkelijk dat ik mijn plan zakelijk één glas te nemen en verder water te drinken opgeef. Tegen de tijd dat ik lusteloos zit te spelen met de chocolade feuillantine met honingijs en gekarameliseerde peren, is het ongeveer middernacht, en begint mijn hoofd zwaar te worden.

‘Hoe is dat chocoladegeval?’ vraagt Luke, een laatste hap kwarktaart nemend.

‘Heerlijk,’ zeg ik en duw het naar hem toe. ‘Maar niet zo lekker als de citroenmousse.’

Dat is het óók – ik zit propvol. Ik kon niet kiezen uit al die heerlijk klinkende toetjes, dus zei Luke dat we alles moesten bestellen wat ons lekker leek. En dat waren de meeste. En nu voelt mijn maag alsof hij zo groot is als een kerstpudding, en even zwaar.

Ik heb echt het gevoel alsof ik nooit meer uit deze stoel zal kunnen komen. Hij zit zo lekker, en ik voel me zo warm en gezellig, en het is allemaal zo mooi, en mijn hoofd draait net genoeg om niet op te willen staan. Bovendien… wil ik niet dat het ophoudt. Ik wil niet dat er een eind komt aan de avond. Ik heb het zó heerlijk gehad. Het verbazende is dat Luke me zo aan het lachen kan maken. Je zou denken dat hij heel ernstig en saai en intellectueel zou zijn, maar dat is hij echt niet. Nu ik erover nadenk, hebben we het geen ogenblik over dat beleggingsfonds gehad. Er komt een ober die al onze dessertbordjes weghaalt, en ons elk een kop koffie brengt. Ik leun achterover in mijn stoel, doe mijn ogen dicht, en neem een paar heerlijke slokjes. O, God, ik zou hier eeuwig kunnen blijven. Ik begin nu echt slaap te krijgen – deels omdat ik gisteravond zo nerveus was over Morning Coffee, dat ik nauwelijks een oog heb dichtgedaan.

‘Ik moet eigenlijk gaan,’ zeg ik ten slotte, en dwing mezelf mijn ogen open te doen. ‘Ik zou eigenlijk terug moeten naar…’

Waar woon ik ook alweer? ‘Fulham. Naar Fulham.’

‘Ja,’ zegt Luke, na een korte stilte, en neemt een slokje koffie. 274

Hij zet zijn kopje neer en pakt de melk. Terwijl hij dat doet, raakt zijn hand de mijne – en blijft liggen. Plotseling voel ik mijn hele lichaam verstarren. Mijn wangen beginnen te gloeien, en mijn hart begint vol spanning te kloppen.

Oké, ik geef het toe – ik heb mijn hand zo’n beetje in zijn weg gelegd.

Alleen om te kijken wat er zou gebeuren. Ik bedoel, hij zou zijn hand toch makkelijk weer terug kunnen trekken als hij wilde? Zijn melk inschenken, een grapje maken, gedag zeggen. Maar dat doet hij niet. Heel langzaam sluit hij zijn hand over de mijne.

En nu kan ik me echt niet meer verroeren. Zijn duim begint over mijn pols te strijken, en ik voel hoe warm en droog zijn huid is. Ik kijk op en ontmoet zijn blik, en voel een buiteling in mijn binnenste. Ik kan mijn ogen niet losmaken van de zijne. Ik kan mijn hand niet bewegen. Ik ben volkomen gebiologeerd.

‘Die vent met wie ik je bij Terazza zag,’ zegt hij na een poosje, terwijl zijn duim nog steeds langzaam over mijn huid glijdt.

‘Was dat iets…’

‘Ach… je weet wel.’ Ik probeer even nonchalant te lachen, maar ik ben zó nerveus dat het er als een gepiep uitkomt. ‘Een of andere multimiljonair.’

Luke kijkt me een ogenblik indringend aan – waarna hij zijn blik afwendt.

‘Goed,’ zegt hij, alsof hij een onderwerp afsluit. ‘Nou, misschien moeten we een taxi voor je bellen.’ Ik voel me vreselijk teleurgesteld, maar probeer het niet te laten merken. ‘Of misschien…’ Hij zwijgt. Er volgt een eindeloze stilte. Ik kan nauwelijks ademen. Misschien wat? Wat?

‘Ik ken ze hier redelijk goed,’ zegt Luke ten slotte. ‘Als we wilden…’ Hij kijkt me aan.‘Denk ik dat we wel zouden kunnen blijven.’

Ik voel een elektrische schok door mijn lichaam gaan.

‘Zou je dat willen?’

Ik knik, niet in staat een woord uit te brengen. O, God. O, God. Dit is het meest opwindende wat ik ooit heb gedaan.

‘Oké, wacht hier,’ zegt Luke. ‘Ik zal gaan kijken of ik kamers kan krijgen.’ Hij staat op en ik kijk hem als verdoofd na, mijn hand koud en verlaten.

Kamers. Kamers, meervoud. Dus hij bedoelde niet…

Hij wil niet…

O, God. Wat is er met me aan de hánd?

275

Zwijgend gaan we in de lift omhoog, samen met een keurige piccolo. Ik kijk een paar keer naar het gezicht van Luke, maar hij kijkt onbewogen voor zich uit. Eigenlijk heeft hij nauwelijks een woord gezegd sinds hij wegging om naar kamers te vragen. Ik voel me een beetje kil vanbinnen – om eerlijk te zijn, wens ik half dat ze toch geen kamers vrij voor ons hadden gehad. Maar het blijkt dat er vanavond een grote annulering was – en het blijkt ook dat Luke een belangrijke cliënt is van het Ritz. Toen ik opmerkte hoe aardig ze waren, haalde hij zijn schouders op, en zei dat hij hier vaak zakenrelaties onderbrengt. Zakenrelaties. Is dat dan wat ik ben? O, ik begrijp er niets van. Ik wou dat ik toch maar naar huis was gegaan. Zwijgend lopen we door een weelderige gang – daarna zwaait de piccolo een deur open en laat ons binnen in een schitterende kamer, met een groot tweepersoonsbed en pluchen stoelen. Hij zet mijn koffertje en mijn AppleMac op een bagagerek, waarna Luke hem een fooi geeft en hij verdwijnt. Er valt een stilte. Ik heb me nog nooit van mijn leven zo opgelaten gevoeld.

‘Nou,’ zegt Luke. ‘Dit is het dan.’

‘Ja,’ zeg ik, met een stem die niet klinkt als de mijne. ‘Bedankt… dank je wel. En voor het eten.’ Ik schraap mijn keel.

‘Het was heerlijk.’

Het lijkt of we volslagen vreemden zijn geworden.

‘Nou,’ zegt Luke nogmaals, en kijkt op zijn horloge. ‘Het is laat. Je wilt waarschijnlijk…’ Hij zwijgt en er volgt een scherpe, wachtende stilte.

Mijn hart bonst in mijn borst; zenuwachtig wring ik mijn handen. Ik durf hem niet aan te kijken.

‘Dan ga ik maar,’ zegt Luke ten slotte. ‘Ik hoop dat je…’

‘Ga niet weg,’ hoor ik mezelf zeggen, en bloos heftig.‘Ga nog niet weg. We zouden gewoon…’ Ik slik. ‘Wat kunnen praten, of zo.’

Ik kijk op en ontmoet zijn blik. Er begint iets angstigs in me te bonzen. Hij komt langzaam naar me toe, tot hij vlak voor me staat. Ik kan zijn aftershave ruiken, en het katoen van zijn overhemd horen ritselen als hij beweegt. Mijn hele lichaam tintelt van verwachting. O, God, ik wil hem aanraken. Maar ik durf het niet. Ik durf niets te bewegen.

‘We zouden gewoon wat kunnen praten, of zo,’ herhaalt hij, en langzaam legt hij zijn handen om mijn gezicht. ‘We zouden gewoon wat kunnen praten. Of zo.’

En dan kust hij me.

276

Zijn mond streelt de mijne, duwt zacht mijn lippen uiteen, en ik voel een gloeiende steek van opwinding. Zijn handen glijden over mijn rug en om mijn billen; voelen onder de zoom van mijn rok. Dan trekt hij me dicht tegen zich aan, en plotseling heb ik moeite met ademhalen.

En het is duidelijk dat we uiteindelijk toch niet veel zullen praten.

277

24

Mmmm.

Hemels.

Ik lig in het heerlijkste bed van de wereld, ik voel me helemaal dromerig en blij en gelukkig, terwijl ik het morgenlicht over mijn gesloten oogleden laat spelen. Ik strek mijn armen uit boven mijn hoofd, en laat ze dan tevreden in een enorme stapel kussens vallen. O, ik voel me heerlijk. Ik voel me… voldaan. Vannacht was absoluut…

Nou ja, laten we gewoon zeggen dat het…

O, toe nou. Dát hoef je niet te weten. Trouwens, kun je je verbeelding niet gebruiken? Natuurlijk wel. Ik doe mijn ogen open, ga rechtop zitten en pak mijn kopje roomservicekoffie. Luke staat onder de douche, dus ben ik alleen met mijn gedachten. En ik wil niet al te overdreven klinken – maar ik heb wel het gevoel dat dit een heel belangrijke dag is in mijn leven.

Dat komt niet alleen door Luke – hoewel de hele zaak… nou ja, verbijsterend was. God, hij weet echt hoe hij…

Hoe dan ook, daar gaat het niet om. Waar het om gaat is, het is niet alleen Luke – en het is niet alleen mijn nieuwe baan bij Morning Coffee (hoewel ik telkens als ik eraan denk een golf van ongelovige blijheid voel).

Nee, het is meer dan dat. Het komt doordat ik me een volkomen ander mens voel. Ik heb het gevoel alsof ik… volwassen ben geworden. Ik begin aan een nieuwe fase van het leven

– met een andere visie, en andere prioriteiten. Als ik terugkijk naar de frivole manier waarop ik vroeger dacht – nou, dan moet ik lachen, echt waar. De nieuwe Rebecca is zoveel serieuzer en nuchterder. Heeft zoveel meer gevoel voor verantwoordelijkheid. Het is alsof de gekleurde bril is verdwenen en ik plotseling kan zien wat werkelijk belangrijk is in de wereld en wat niet. Ik heb vanmorgen zelfs liggen denken dat ik misschien in de 278
politiek zou kunnen gaan of zo. Luke en ik hebben gisteravond een beetje over politiek gepraat, en ik moet zeggen dat ik met massa’s interessante ideeën kwam. Ik zou een jong, intelligent lid van het parlement kunnen zijn, en over allerlei belangrijke zaken geïnterviewd kunnen worden op de televisie. Ik zou me waarschijnlijk specialiseren in gezondheidszorg, of onderwijs, of iets dergelijks. Buitenlandse Zaken misschien. Achteloos pak ik de afstandsbediening en zet de tv aan, misschien om even naar het nieuws te kijken. Ik zap een paar keer, om BBC1 te zoeken, maar het lijkt of er alleen van die stomme kabelzenders op zitten. Uiteindelijk geef ik het op, laat hem op een zender staan die QVT of zoiets heet, en leun weer achterover in mijn kussens. De waarheid is, denk ik, terwijl ik een slokje koffie neem, dat ik eigenlijk een heel serieus iemand ben. Daarom kunnen Luke en ik het waarschijnlijk zo goed met elkaar vinden. Mmmm, Luke. Mmmm, dat is een aardige gedachte. Ik vraag me af waar hij is.

Ik ga rechtop in bed zitten, en overweeg net naar de badkamer te gaan om hem te verrassen, als een vrouwenstem op de televisie mijn aandacht trekt.

‘…een aanbieding van echte NK Malone-zonnebrillen. In schildpad, zwart en wit, met dat aparte NKM-logo in mat chroom.’

Dat is interessant, denk ik. NK Malone-zonnebrillen. Daar heb ik er altijd een van willen hebben.

‘Bij aankoop van alle drie…’ de vrouw zwijgt even ‘… betaalt u geen £400, geen £300, maar slechts £200! Een besparing van minstens 40 procent op de winkelwaarde.’

Ik staar gebiologeerd naar het scherm.

Maar dit is ongelooflijk. Ongelóóflijk. Weet je hoeveel een NK Malone-zonnebril meestal kost? Minstens honderdveertig pond. Per stuk! Hetgeen betekent dat je bespaart…

‘Stuur nog geen geld,’ zegt de vrouw. ‘Bel gewoon dit nummer…’

Met een snelkloppend hart zoek ik naar het notitieboekje op mijn nachtkastje en schrijf het nummer op. Dit is gewoon een droom die waarheid wordt. Een NK Malone-zonnebril. Ik kan het haast niet geloven. En dan drie! Ik zal nooit meer een zonnebril hoeven kopen. Ze zullen me het Meisje met de NK

Malone-bril noemen. (En die Armani-bril die ik vorig jaar heb gekocht, kan nu niet meer. Helemaal uit.) O, wat een investering is dit. 279

Met trillende handen draai ik het nummer – en word meteen doorverbonden! Ik zou gedacht hebben dat iedereen aan de lijn zou zijn, het is zo’n koopje. Ik geef mijn naam en adres, bedank de vrouw, en leg met een blije glimlach op mijn gezicht de telefoon weer neer. Dit is een volmaakte dag. Absoluut volmaakt. En het is pas negen uur!

Met een blij gevoel kruip ik weer onder de dekens en doe mijn ogen dicht. Misschien blijven Luke en ik de hele dag hier, in deze prachtige kamer. Misschien laten we oesters en champagne boven brengen. (Dat hoop ik eigenlijk niet, want ik haat oesters.) Misschien gaan we…

Negen uur, onderbreekt een stemmetje in mijn hoofd mijn gedachten. Ik frons even mijn voorhoofd, schud mijn hoofd, en draai me om teneinde het kwijt te raken. Maar het is er nog steeds, irritant aan mijn gedachten knagend.

Negen uur. Negen…

En ik schiet overeind, mijn hart bonzend van schrik. O, mijn God.

Halftien.

Derek Smeath.

Ik had beloofd dat ik er zou zijn. Ik heb het belóófd. En daar lig ik dan, met nog een halfuur te gaan, helemaal in het Ritz. O, God. Wat moet ik doen?

Ik zet de tv af, laat mijn hoofd in mijn handen rusten, en probeer kalm en rationeel na te denken. Goed, als ik meteen in actie zou komen kan ik het halen. Als ik me zo snel mogelijk zou aankleden, en naar beneden zou rennen en in een taxi spring – zou ik het misschien net redden. Zo ver is Fulham niet. En ik zou toch wel een kwartier te laat kunnen komen? Dan zouden we nog steeds dat gesprek kunnen hebben. Het zou nog steeds kunnen gebeuren.

In theorie zou het nog steeds kunnen gebeuren.

‘Hallo,’ zegt Luke, zijn hoofd om de deur van de badkamer stekend. Hij heeft een witte handdoek om zijn lichaam gewikkeld, en er glinsteren een paar druppels water op zijn schouders. Ik heb gisteravond niet eens goed naar zijn schouders gekeken, bedenk ik me. God, wat zijn ze verrekt sexy. Eigenlijk is hij over het geheel verdomd…

‘Rebecca? Is alles oké?’

‘O,’ zeg ik, een beetje schrikkend. ‘Ja, geweldig. Heerlijk! O, en raad eens? Ik heb net een prachtige…’

En dan houd ik halverwege ineens op.

Ik weet niet precies waarom.

280

‘Ik heb net… ontbeten,’ zeg ik in plaats daarvan, en gebaar naar het blad van roomservice. ‘Heerlijk.’

Luke kijkt even wat verbaasd, en verdwijnt weer in de badkamer. Oké, snel, zeg ik tegen mezelf. Wat moet ik doen? Ga ik me aankleden en ervandoor? Ga ik naar de bespreking?

Maar mijn hand gaat al naar mijn tas alsof hij een eigen wil heeft; ik haal er een kaartje uit en toets een nummer in op de telefoon.

Want, we hóeven toch eigenlijk geen bespreking te hebben?

En ik zou waarschijnlijk toch niet op tijd komen. En hij zal het waarschijnlijk niet eens erg vinden. Hij heeft waarschijnlijk massa’s andere dingen die hij veel liever doet. In feite zal hij het waarschijnlijk niet eens mérken.

‘Hallo?’ zeg ik in de telefoon, en voel een tinteling van genot als Luke achter me komt staan en mijn oor begint te kussen.

‘Hallo, ja. Ik… ik wil graag een boodschap doorgeven aan mr. Smeath.’

281

BANK OF HELSINKI

HELSINKI HOUSE

124 LOMBARD ST

LONDEN EC2D 9YF

Rebecca Bloomwood
p/a William Green Headhunters

39 Farringdom Square

Londen EC4 7TD

5 april 2000

Hyvä Rebecca Bloomwood,

Saanen jälleen kerran onnitella teitä hienosta sourituksestanne – tällä kertaa Morning Coffee –ohjelmassa. Ervostelukykynne ja näkemyksenne tekivät minuun syvän vaikutuksen ja uskon, että teistä olisi suurta hyötyä Helsingin Pankissa. Olette todennäköisesti saanut lukemattomia työtarjouksia – teidän lahjoillanne voisi hyvin saada minkä tajansa toimen Financial Timesista. Pyydän teitä kuitenkin vielä
kerran harkitsemaan vaatimatonta yhtiötämme.

Parhaiten teille ehkä sopisi viestintävirkailijan paikka, joka meillä on tällä hetkellä avoinna. Toimen edelinen haltija erotettiin hiljattain hänen luettuaan töissä Playboyta. Parhain terveisin.

Ystävällisesti,

Jan Virtanen

282

Leuke Lijstjes NV

De Vrolijke Thuiswerkfamilie

230a Burnside Road

Leeds L6 4ST

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Road

Londen SW6 8FD

7 april 2000

Beste Rebecca,

Hierbij bevestig ik de ontvangst van 136 Leuke Lijstjes (stijl Sherborne

– blauw). Zeer bedankt voor je prima werk. Ingesloten is een cheque van £272, samen met een aanvraagformulier voor je volgende pakket. Onze manager kwaliteitscontrole, mrs. Sandra Rowbotham, heeft me gevraagd je mede te delen dat ze zeer onder de indruk was van de kwaliteit van je eerste inzending. Nieuwelingen voldoen zelden aan de strenge eisen van de Leuke Lijstjes Kwaliteitsbelofte – het is duidelijk dat je een natuurlijke gave hebt voor het maken van lijstjes. Ik zou je derhalve willen uitnodigen je techniek te komen demonstreren op onze volgende Lijstenmakers Bijeenkomst, te houden op 21 juni te Wilmslow. Dit is een gelegenheid waarbij alle leden van de Leuke Lijstjesthuiswerkfamilie onder één dak verenigd zijn, en de kans hebben tips en anekdotes uit te wisselen. Het is erg leuk, geloof me!

We hopen binnenkort van je te horen.

Succes met de lijstjes!

Malcolm Headley

Managing Director

PS. Ben je dezelfde Rebecca Bloomwood als degene die raad geeft bij Morning Coffee?

283

ENDWICH BANK

Kantoor Fulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Miss Rebecca Bloomwood

Flat 2

4 Burney Road

Londen SW6 8FD

10 april 2000

Beste miss Bloomwood,

Dank u voor uw boodschap op het antwoordapparaat van zondag 9 april.

Het spijt me te horen dat u nog steeds last hebt van acute agorafobie. Gezien de betrekkelijk gezonde toestand van uw bankrekening op dit moment, stel ik voor onze bespreking voorlopig uit te stellen. Maar u kunt ervan uitgaan dat ik de situatie nauwlettend in het oog zal houden en contact zal opnemen als er veranderingen mochten optreden.

Met de beste wensen.

Hoogachtend,

Derek Smeath

Manager

PS. Ik heb genoten van uw optreden in Morning Coffee. ENDWICH – DE ZORGZAME BANK

284

Shopaholic!

in alle staten

Voor Gemma, die altijd heeft geweten hoe belangrijk een sjaal van Denny & George is.

Dankwoord

Immense dank aan Linda Evans, Patrick Plonkington-Smythe en het geweldige team van Transworld; en zoals altijd aan Araminta Whitley, Celia Hayley, Mark Lucas, Nicki Kennedy, Kim Whitherspoon en David Forrer.

Speciale dank gaat naar Susan Kamil, Nita Taublib en alle anderen bij de Dial Press, die me zo hartelijk verwelkomd hebben in New York – en in het bijzonder Zoe Rice voor een geweldige research-middag (shoppen en chocolade eten). Ook bedank ik David Stefanou voor de Gimlets en Sharyn Soleimani van Barneys die zo vriendelijk was, en iedereen die me voorzien heeft van ideeën, advies en inspiratie gedurende dit traject, vooral Athena Malpas, Lola Bubbosh, Mark Malley, AnaMaria Mosley, Harrie Evans en mijn familie. En natuurlijk Henry, van wie alle goede ideeën komen.

ENDWICH BANK

KantoorFulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 18 juli 2000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Dank u voor uw brief van 14 juli j.l. Het doet me plezier te horen dat u al bijna vijf jaar een rekening bij de Endwich Bank hebt. Helaas kunnen wij geen ‘vijfjaarbonus’ aanbieden, zoals u voorstelt, noch een ‘Schone Lei – Opnieuw Beginnen’ kwijtschelding voor overdispositie. Ik ben het met u eens dat het allebei goede ideeën zijn. In plaats daarvan ben ik bereid uw kredietlimiet met nog eens £ 500,00
te verhogen tot een totaal van £ 4.000,00. Ik verzoek u binnenkort een afspraak met me te maken opdat we uw aanhoudende financiële problemen kunnen bespreken. Hoogachtend,

Derek Smeath,

Filiaalchef

ENDWICH - UW GELD ONZE ZORG

291

ENDWICH BANK

Fulham Branch

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 24 juli 2000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Het doet me genoegen dat mijn brief van 18 juli j.l. u heeft geholpen. Desondanks zou ik het op prijs stellen als u ervan afzag me in uw televisieprogramma op te voeren als ‘Smeathie-schatje’ en ‘de beste bankdirecteur van de wereld’.

Hoewel ik het uiteraard vleiend vind dat u zo over mij denkt, maken mijn meerderen zich enigszins bezorgd om het beeld dat u van de Endwich Bank schetst. Zij hebben mij dan ook verzocht u hierop aan te spreken.

Met de beste wensen,

Derek Smeath,

Filiaalchef

ENDWICH - UW GELD ONZE ZORG

292

ENDWICH BANK

Fulham Branch

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 21 augustus 2000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Dank u voor uw brief van 18 augustus jongstleden. Het spijt me te horen dat het zo moeilijk voor u is uw nieuwe kredietlimiet niet te overschrijden. Ik begrijp dat er niet elke week zomeruitverkoop bij Pied à Terre wordt gehouden en ik ben dan ook zeker bereid uw limiet met £ 63,50 te verhogen als dat, zoals u schrijft, ‘een wereld van verschil’ maakt.

Daarnaast raad ik u echter ook dringend aan ons kantoor te bezoeken om uw financiële situatie iets grondiger door te nemen. Erica Parnell, mijn assistente, zal graag een afspraak met u maken. Hoogachtend,

Derek Smeath,

Filiaalchef

ENDWICH - UW GELD ONZE ZORG

293

1

Oké, geen paniek. Géén paniek. Het is gewoon een kwestie van goed regelen, kalm blijven en beslissen wat ik nu precies mee moet nemen. En het dan allemaal netjes in mijn koffer pakken. Ik bedoel maar, hoe moeilijk kan dat nou helemaal zijn?

Ik neem een pas afstand van de rommel op het bed en doe mijn ogen dicht in de ijdele hoop dat als ik het maar hard genoeg wens, mijn kleren op wonderbaarlijke wijze een reeks keurig opgevouwen stapeltjes zullen vormen. Zoals in die tijdschriftartikelen over pakken waarin ze je uitleggen dat je niet meer mee hoeft te nemen als je met vakantie gaat dan een goedkope pareo waar je, als je handig bent, zes verschillende kledingstukken uit kunt wikkelen (wat ik altijd bedriegerij vind, want toegegeven, die pareo kost een habbekrats, maar ze doen er altijd hopen andere kleren bij die een fortuin kosten en dan hopen ze maar dat we dat niet zien).

Als ik mijn ogen weer opendoe, liggen de bergen er nog. Ze lijken zelfs gegroeid te zijn, alsof mijn kleren terwijl ik mijn ogen dicht had stiekem uit de laden zijn gesprongen en op mijn bed gekropen. Waar ik maar kijk, de hele kamer ligt bezaaid met grote, warrige stapels… nu ja… spullen. Schoenen, laarzen, T-shirts, tijdschriften… een cadeaumandje van de Body Shop uit de aanbieding… een Linguaphonecursus Italiaans waar ik nu écht eens aan moet beginnen… zo’n gezichtssaunageval…

En fier rechtop op mijn toilettafel een schermmasker en -degen die ik gisteren heb gekocht. Maar veertig pond bij de kringloopwinkel!

Ik pak de degen en stoot experimenteel naar mijn spiegelbeeld. Het was echt toevallig, want ik ben al een eeuwigheid van plan te gaan schermen, al sinds ik er een artikel over heb gelezen in de Daily World. Wist je wel dat schermers betere benen hebben dan welke andere sportmensen ook? En als je echt goed bent, kun je stuntvrouw bij de film worden en schep295
pen geld verdienen! Wat ik dus van plan ben, is een schermschool in de buurt zoeken en echt goed worden, wat volgens mij vrij snel moet lukken.

En dan – dit is mijn geheime plannetje – als ik mijn gouden insigne heb, of wat je ook maar krijgt, ga ik Catherine Zeta Jones schrijven. Die moet toch zeker een stuntvrouw nodig hebben? En waarom zou ik dat niet zijn? Waarschijnlijk zou ze zelfs gráág een Britse stand-in hebben. Misschien belt ze wel terug om te zeggen dat ze mijn tv-optredens altijd via de kabel volgt en dat ze me altijd al heeft willen ontmoeten! God, nou. Zou dat niet top zijn? We kunnen het vast meteen goed met elkaar vinden en dan blijken we hetzelfde gevoel voor humor te hebben en alles. En dan vlieg ik naar haar riante huis en dan krijg ik Michael Douglas te zien en mag ik met de baby spelen. We voelen ons volkomen op ons gemak bij elkaar, alsof we elkaar al jaren kennen, en dan maakt het een of andere tijdschrift een reportage over de beste vriendinnen van beroemdheden en daar kiezen ze ons voor, en misschien vragen ze me dan zelfs of ik…

‘Ha, die Bex!’ De vrolijke beelden van Michael, Catherine en ik die naar elkaar lachen verdwijnen als sneeuw voor de zon en ik ben weer met mijn gedachten bij de werkelijkheid. Suze, mijn huisgenote, drentelt mijn kamer binnen in een stokoude pyjama met een paisleymotiefje. ‘Wat doe je?’ vraagt ze nieuwsgierig.

‘Niks!’ zeg ik, terwijl ik haastig de degen terugleg. ‘Gewoon… je weet wel. Fit blijven.’

‘Op zo’n manier,’ zegt ze vaag. ‘En, hoe gaat het met pakken?’ Ze zwenkt naar de schoorsteenmantel, pakt een lippenstift en begint zich op te maken. Dat doet Suze altijd als ze op mijn kamer is – drentelen, dingen pakken en bekijken en ze dan weer neerleggen. Ze zegt dat ze het zo leuk vindt dat ze nooit weet wat ze nu weer zal vinden, alsof ze op de rommelmarkt is. Wat ze complimenteus bedoelt, daar ben ik vrijwel zeker van.

‘Het gaat heel goed,’ zeg ik. ‘Ik wou net kiezen welke koffer ik meeneem.’

‘O,’ zegt Suze, en ze draait zich met een half knalroze mond naar me om. ‘Wat dacht je van die kleine beige? Of je rode weekendtas?’

‘Ik dacht meer aan deze,’ zeg ik. Ik trek mijn nieuwe, gifgroene kunststof koffer onder het bed vandaan. Ik heb hem dit weekend gekocht en hij is absoluut fantastisch.

‘Wauw!’ zegt Suze, die grote ogen opzet. ‘Bex! Ongelooflijk!

Waar heb je die vandaan?’

296

‘Fenwicks,’ zeg ik met een brede grijns.‘Is-ie niet verbijsterend?’

‘Ik heb nog nooit zo’n gave koffer gezien!’ beaamt Suze. Ze streelt de koffer bewonderend. ‘Goh… hoeveel koffers heb je nu eigenlijk?’ Ze werpt een blik op mijn kleerkast, waarop een bruine leren koffer, een lakwerk hutkoffer en drie beautycases elkaar in wankel evenwicht houden.

‘O, gewoon,’ zeg ik met een afwerend schouderschokje. ‘Het normale aantal.’

Ik zal de laatste tijd inderdaad wel vrij veel koffers hebben gekocht, maar zie je, ik heb jaren zonder gezeten. Ik had alleen een oude, gehavende canvas tas. En toen, een paar maanden geleden, kreeg ik een ongelooflijke openbaring, midden in Harrods, zo’n beetje als de heilige Paulus op de weg naar Mandalay. Koffers. En sindsdien maak ik de magere jaren goed. Trouwens, iedereen weet dat goede koffers een investering zijn.

‘Ik ben thee aan het zetten,’ zegt Suze. ‘Wil je ook?’

‘O, ja, gráág,’ zeg ik. ‘Met een KitKat?’

Suze grijnst. ‘Uiteraard met een KitKat.’

Een poosje geleden heeft een vriend van Suze bij ons op de bank gelogeerd, en toen hij wegging, gaf hij ons een reusachtige doos met wel honderd KitKats. Wat een geweldige manier is om voor de gastvrijheid te bedanken, maar het betekent wel dat we de hele dag alleen nog maar KitKats eten. Maar goed, zoals Suze gisteravond al opmerkte, hoe sneller we ze opeten, hoe eerder ze weg zijn, dus in zekere zin is het gezonder om ons er maar mee vol te proppen.

Suze kuiert weg en ik kijk weer naar mijn bagage. Goed. Concentreer je. Pakken. Dit zou niet veel tijd hoeven kosten. Ik heb alleen een heel basale, gesnoeide, compacte garderobe voor een weekendje Somerset nodig. Ik heb zelfs al een lijstje opgesteld dat het lekker eenvoudig zou moeten maken. Spijkerbroeken: twee. Makkelijk. Een oudje en een nette. T-shirts:

Nee, laat ik toch maar drie spijkerbroeken meenemen. Ik móét die nieuwe Diesel bij me hebben, die is zo gaaf, al zit hij dan een beetje strak. Ik kan hem ’s avonds een paar uur aan of zo.

T-shirts:

O, en die afgeknipte met borduursels van Oasis, want die heb ik nog niet aangehad. Maar die telt niet, want dat is bijna een korte broek. En trouwens, spijkerbroeken nemen toch bijna geen ruimte in?

297

Oké, dat zijn wel genoeg spijkerbroeken. Desnoods kan ik er altijd nog een paar bij pakken.

T-shirts: een keuze. Nou, kiezen maar. Gewoon wit, uiteraard. En grijs. Een zwarte met afgeknipte mouwen, een zwart hemdje (Calvin Klein), nog een zwart hemdje (van Warehouse, maar oogt duurder), roze zonder mouwen, roze met glitters, roze…

Halverwege het inpakken van de opgevouwen T-shirts bedenk ik me. Dit is onzin. Hoe kan ik nu al weten welke T-shirts ik aan wil? Bij T-shirts draait het er juist om dat je er

’s ochtends een uitkiest, afhankelijk van je stemming, net als kristallen en aromatherapieolie. Stel je voor dat ik wakker word en helemaal in de stemming ben voor mijn ‘Elvis is Groovy’-T-shirt en het dan niet bij me heb?

Weet je, ik geloof dat ik ze maar allemaal meeneem. Ik bedoel maar, zoveel ruimte nemen die paar shirtjes toch niet in beslag? Ik merk vast niet eens dat ik ze bij me heb. Ik kieper ze allemaal in de koffer en doe er nog een paar blote-buiktopjes bij voor je weet maar nooit.

Perfect. Die snoeistrategie werkt echt uitstekend. Goed, wat nu?

Tien minuten later drentelt Suze de kamer weer in met twee mokken thee en drie KitKats voor ons samen (we zijn het er inmiddels over eens dat een halve per persoon gewoon niet genoeg is).

‘Pak aan,’ zegt ze – en dan ziet ze mijn gezicht. ‘Bex, gaat het wel?’

‘Niks aan de hand,’ zeg ik lichtelijk rood aangelopen. ‘Ik probeer alleen dit giletje wat kleiner op te vouwen.’

Ik heb al een spijkerjack en een leren jack ingepakt, maar je kunt het weer in september nooit vertrouwen, toch? Ik bedoel maar, het is nu warm en zonnig, maar morgen kan het zó gaan sneeuwen. En hoe moet het als Luke en ik zo’n echte wandeling door de natuur gaan maken? En trouwens, ik heb dit schitterende Patagonia-gilet al een eeuwigheid, en ik heb het nog maar één keer gedragen. Ik probeer het nog eens op te vouwen, maar het glipt uit mijn handen op de vloer. God, dit herinnert me aan die kampeertochtjes met de padvindsters, en die pogingen om mijn slaapzak in zijn hoes te proppen.

‘Hoe lang ga je ook alweer weg?’ vraagt Suze.

‘Drie dagen.’ Ik staak mijn pogingen om een luciferdoosje uit het gilet te kneden en het springt vrolijk in zijn oude vorm terug. Ik laat me enigszins gefrustreerd op het bed zakken en 298
neem een slok thee. Wat ik niet begrijp, is hoe andere mensen erin slagen met zo weinig bagage te reizen. Je ziet altijd van die zakenmensen in het vliegtuig stappen met alleen maar een koffer ter grootte van een schoenendoos op wieltjes en een zelfvoldane grijns op hun gezicht. Hoe doen ze dat? Hebben ze toverkleren die vanzelf krimpen? Is er een geheime methode om alles zo op te vouwen dat het in een luciferdoos past?

‘Waarom neem je je weekendtas niet ook mee?’ oppert Suze.

‘Vind je?’ Ik kijk weifelend naar mijn uitpuilende koffer. Bij nader inzien heb ik misschien geen drie paar laarzen nodig. En geen bontstola.

Dan bedenk ik opeens dat Suze bijna elk weekend weggaat, en dat zij altijd alleen maar een slap tasje bij zich heeft. ‘Suze, hoe pak jij eigenlijk? Heb je een systeem?’

‘Kweenie,’ zegt ze vaag. ‘Ik geloof dat ik nog steeds doe wat ik bij Miss Burton heb geleerd. Je bedenkt wat je bij welke gelegenheid wilt dragen en daar houd je je aan.’ Ze begint het op haar vingers af te tellen.‘Bijvoorbeeld… heenreis, diner, bij het zwembad, potje tennis…’ Ze kijkt op. ‘O ja, en je moet elk kledingstuk minstens drie keer aan kunnen.’

God, die Suze is een genie. Ze weet al dat soort dingen. Op haar achttiende hebben haar ouders haar naar de academie van Miss Burton gestuurd, een dure school in Londen waar ze je leren hoe je een bisschop moet aanspreken en in een minirok uit een sportwagen stappen en dergelijke. Ze kan ook een konijntje uit kippengaas knutselen.

Ik begin haastig een schema op een vel papier te zetten. Dit lijkt er meer op. Stukken beter dan lukraak dingen in een koffer proppen. Op deze manier neem ik niets overbodigs mee, alleen het absolute minimum.

Gelegenheid 1: bij het zwembad (zonnig)

Gelegenheid 2: bij het zwembad (bewolkt)

Gelegenheid 3: bij het zwembad (kont lijkt ’s ochtends reusachtig)

Gelegenheid 4: bij het zwembad (iemand anders heeft dezelfde bikini) Gelegenheid 5:

De telefoon in de gang gaat, maar ik kijk amper op. Ik hoor Suze opgewonden rebbelen en even later duikt ze weer in de deuropening op, blij en blozend.

‘Raad eens?’ zegt ze. ‘Raad eens?’

299

‘Nou?’

‘Box Beautiful is door mijn lijsten heen! Ze belden net om er meer te bestellen!’

‘Suze! Wat fantastisch!’ krijs ik.

‘Ja!’ Ze stormt op me af en we omhelzen elkaar, wat op een rondedans uitloopt, maar dan beseft ze dat ze een sigaret in haar hand heeft en mijn haar bijna in de fik steekt. Het verbijsterende is dat Suze pas een paar maanden geleden lijsten is gaan maken, maar dat ze ze nu al bij vier winkels in Londen verkoopt en dat ze zo goed lopen! Ze heeft in hopen tijdschriften gestaan en zo, wat niet verwonderlijk is, want haar lijsten zijn supergaaf. Haar nieuwste lijn is uitgevoerd in paars tweed, en ze zitten in schitterende grijze glitterdoosjes met knallend zeegroen vloeipapier eromheen (ik heb trouwens geholpen die kleur uit te zoeken). Ze heeft zoveel succes dat ze ze niet eens meer allemaal zelf maakt, maar haar ontwerpen naar een atelier in Kent stuurt en de lijsten helemaal af terugkrijgt.

‘En, heb je al een garderobe samengesteld?’ zegt ze, en ze neemt een trek van haar sigaret.

‘Ja,’ zeg ik. Ik zwaai met mijn schema. ‘Ik heb het helemaal voor elkaar, tot en met het laatste paar sokken.’

‘Wat goed!’

‘En het énige dat ik nu nog moet kopen,’ voeg ik er achteloos aan toe, ‘is een paar lila sandalen.’

‘Lila sandalen?’

‘Mm?’ Ik kijk onschuldig naar haar op. ‘Ja. Die heb ik nodig. Je weet wel, gewoon een paar goedkope schoenen om wat kledingstukken met elkaar te combineren…’

‘Op die manier,’ zegt Suze. Ze krijgt een denkrimpel in haar voorhoofd en zegt dan: ‘Bex… had je het vorige week niet al over lila sandalen? Superdure van LK Bennett?’

‘Ik?’ Ik voel dat ik begin te blozen. ‘Ik… ik weet het niet meer. Zou kunnen. Hoe dan ook…’

‘Bex.’ Opeens kijkt Suze me achterdochtig aan. ‘Eerlijk zeggen. Heb je écht lila sandalen nodig, of wíl je ze alleen maar?’

‘Nee!’ schiet ik in de verdediging. ‘Ik heb ze echt nodig! Kijk maar!’

Ik pak mijn kledingschema, vouw het open en laat het aan Suze zien. Ik moet bekennen dat ik er best trots op ben. Het is een behoorlijk ingewikkeld stroomdiagram, een en al kadertjes, pijlen en rode sterren.

‘Wauw!’ zegt Suze. ‘Waar heb je dat geleerd?’

300

‘Op de heao,’ zeg ik bescheiden. Ik heb de bedrijfseconomische richting gedaan, en mijn studie komt me nog verbluffend vaak van pas.

‘Wat is dat kadertje?’ vraagt ze, en ze wijst iets aan.

‘Dat is…’ Ik tuur ernaar en probeer het me te herinneren.‘Ik geloof dat dat is als we naar een chic restaurant gaan en ik mijn jurk van Whistles de vorige avond al heb gedragen.’

‘En dat?’

‘Dat is als we gaan bergbeklimmen. En hier…’ – ik wijs een leeg vakje aan – ‘… heb ik die lila sandalen nodig.Als ik die niet heb, wordt deze combi niets en deze ook niet… en dan stort de hele boel in. Dan kan ik net zo goed thuisblijven.’

Suze bestudeert zwijgend mijn kledingschema terwijl ik nerveus op mijn onderlip bijt en achter mijn rug begin te duimen. Ik weet dat dit een tikje vreemd over zou kunnen komen. Ik weet dat de meeste mensen niet al hun aankopen met hun huisgenoot bespreken. Maar het zit zo: een tijdje geleden heb ik Suze min of meer beloofd dat ik het van tevoren met haar zou overleggen als ik iets wilde kopen. Je snapt het wel. Ze houdt gewoon een oogje in het zeil.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb heus geen koopverslaving of zoiets. Alleen ben ik een paar maanden geleden… Nu ja. Ik stond een beetje rood. Het was maar tijdelijk, niets om je zorgen over te maken, maar Suze sprong uit haar vel toen ze het ontdekte, en toen heeft ze gezegd dat zij voortaan mijn uitgaven zou controleren, voor mijn eigen bestwil. En ze heeft woord gehouden. Ze is zelfs best streng. Soms ben ik echt bang dat ze nee zal zeggen.

‘Ik snap het,’ zegt ze dan eindelijk. ‘Je hebt eigenlijk geen keus, hè?’

‘Precies,’ zeg ik opgelucht. Ik neem het schema van haar over, vouw het op en stop het in mijn tas.

‘Hé, Bex, is die nieuw?’ zeg Suze opeens. Ze zet mijn kleerkast open en ik krijg de zenuwen. Ze kijkt met gefronst voorhoofd naar de beeldige nieuwe honingkleurige jas die ik laatst naar binnen heb gesmokkeld toen ze in bad zat.

Ik was natuurlijk wel van plan het aan haar te vertellen, maar het is er domweg niet van gekomen.

Alsjeblieft, niet naar het prijskaartje kijken, denk ik koortsachtig. Kijk alsjeblieft niet naar het prijskaartje.

‘Eh, ja,’ beken ik.‘Ja, hij is nieuw. Maar weet je… ik moet een goede jas hebben, voor het geval ze buitenopnamen voor “Ochtendkoffie” willen maken.’

301

‘Lijkt dat je waarschijnlijk?’ vraagt Suze verbaasd. ‘Ik bedoel, ik dacht dat je alleen maar financieel advies vanuit de studio gaf.’

‘Tja… Je weet het maar nooit. Het is verstandig om op alles voorbereid te zijn.’

‘Dat zal wel…’ zegt Suze weifelend.‘En dit bloesje?’ Ze trekt aan een hanger. ‘Dat is ook nieuw!’

‘Dat is voor op tv,’ zeg ik prompt.

‘En die rok?’

‘Voor op tv.’

‘En die nieuwe broek?’

‘Voor op…’

Suze knijpt haar ogen tot spleetjes en kijkt me vorsend aan.

‘Bex, hoeveel kleren heb je voor je tv-rubriek?’

‘Nou… je weet wel,’ zeg ik afwerend. ‘Ik moet wat reservekleding hebben. Ik bedoel maar Suze, we hebben het wel over mijn carrière, hoor. Mijn carrière.’

‘Ja,’ zegt Suze uiteindelijk. ‘Ja, je zult wel gelijk hebben.’ Ze voelt aan mijn nieuwe rood zijden colbertje. ‘Mooi.’

‘Weet ik,’ zeg ik stralend. ‘Dat heb ik gekocht voor mijn speciale uitzending in januari!’

‘Krijg je een speciale uitzending in januari?’ zegt Suze. ‘Goh, waarover?’

‘We noemen het “Becky’s fundamentele financiële principes”,’ zeg ik terwijl ik mijn lipgloss pak. ‘Het moet echt goed worden. Vijf onderdelen van tien minuten, alleen voor mij!’

‘Goh… En wat zíjn je fundamentele financiële principes?’

vraagt Suze belangstellend.

‘Eh… die heb ik eigenlijk nog niet,’ zeg ik, zorgvuldig mijn lippen stiftend. ‘Maar je weet hoe dat gaat. Ik bedenk ze wel tegen de tijd dat het zover is.’ Ik doe de dop op mijn lipgloss en pak mijn jack. ‘Tot straks.’

‘Oké,’ zegt Suze. ‘En denk erom: maar één paar schoenen, hè?’

‘Al goed! Beloofd!’

Het is heel lief van Suze dat ze zich zoveel zorgen om me maakt, maar het hoeft echt niet. Eerlijk gezegd snapt ze niet goed dat ik een heel nieuw mens ben. Goed, ik heb begin dit jaar een lichte financiële crisis doorgemaakt. Op een gegeven moment had ik zelfs… Nu ja. Veel schulden.

Maar toen kreeg ik die baan bij ‘Ochtendkoffie’, en dat veranderde alles. Ik heb mijn hele leven omgegooid, keihard ge302
werkt en al mijn schulden afbetaald. Ja, ik heb alles afgelost! Ik heb de ene overboeking na de andere uitgeschreven en al mijn schulden op creditcards, winkelketencards en losse schuldbekentenissen aan Suze afgelost (ze geloofde haar ogen niet toen ik haar een cheque van ettelijke honderden ponden gaf. Ze wilde hem eerst niet eens aannemen, maar toen bedacht ze zich en heeft ze er een fantastische nappa jas van gekocht). Eerlijk waar, het afbetalen van die schulden gaf me het lekkerste, verkwikkendste gevoel dat je je maar kunt denken. Het is al een paar maanden geleden, maar ik kick nog steeds op de herinnering. Er gaat eigenlijk niets boven totaal en compleet kredietwaardig zijn, nietwaar?

En moet je me nu eens zien. Ik lijk in niets meer op de Becky van vroeger. Ik heb mijn leven gebeterd. Ik sta niet eens rood!

303

2

Nou, goed dan. Ik sta een klein beetje rood, maar dat komt alleen doordat ik tegenwoordig op de lange termijn speel en veel in mijn carrière heb geïnvesteerd. Luke, mijn vriend, is ondernemer. Hij heeft zijn eigen pr-bedrijf voor de financiële wereld en alles. En een paar weken geleden zei hij iets dat ik echt heel zinnig vond:‘Als je een miljoen wilt verdienen, leen je eerst een miljoen.’

Heus, ik moet wel met de echte ondernemersgeest geboren zijn, want zodra hij het zei, raakte het een snaar bij me. Ik mompelde het zelfs na. Luke heeft zo ontzettend gelijk. Hoe kun je nu verwachten geld te verdienen als je niet eerst geld uitgeeft?

Daarom heb ik in vrij veel kleding voor op tv geïnvesteerd, en in een paar bezoekjes aan een goede kapper en vrij veel bezoekjes aan de manicure en de schoonheidsspecialiste. En een paar massages. Want iedereen weet dat je niet goed presteert als je stijf staat van de stress, nietwaar?

Ik heb ook in een nieuwe computer geïnvesteerd, die tweeduizend pond kostte, maar onmisbaar is, want weet je? Ik ben een zelfhulpboek aan het schrijven! Vlak nadat ik mijn vaste programmaonderdeel bij ‘Ochtendkoffie’ had gekregen, leerde ik een paar ontzettend aardige uitgevers kennen die me op een lunch trakteerden en zeiden dat ik een inspiratiebron was voor iedereen die het financieel moeilijk heeft. Leuk, hè? Nog voor ik een letter op papier had, gaven ze me al duizend pond en als het boek uitkomt, krijg ik nog veel meer. De titel wordt Becky Bloomwoods geldgids. Of anders Met geld omgaan volgens de Becky Bloomwood-methode.

Ik heb nog geen tijd gehad om met schrijven te beginnen, maar volgens mij is het bedenken van de goede titel het belangrijkst; dan valt de rest vanzelf op zijn plaats. Ik heb trouwens niet bepaald stilgezeten. Ik heb al hópen ideeën genoteerd voor wat ik op de foto aan zou kunnen trekken.

304

In wezen is het dus niet verrassend dat ik nu een beetje krap zit. Waar het om gaat, is dat al dat geld voor me aan het werk is. En gelukkig heeft Derek Smeath, de directeur van mijn bank, veel begrip voor me. Eigenlijk is het een schatje. In het begin konden we totaal niet met elkaar overweg, wat volgens mij meer een communicatiestoornis was dan iets anders, maar ik geloof echt dat hij nu weet hoe ik in elkaar zit. En ik ben natuurlijk ook een stuk verstandiger dan vroeger. Zo heb ik bijvoorbeeld een heel andere kijk op shoppen gekregen. Mijn nieuwe devies is ‘koop alleen wat je nodig hebt’. Ik weet dat het bijna té simpel klinkt, maar het werkt echt.Voor ik iets koop, stel ik mezelf de vraag: heb ik dit écht nodig? En alleen als het antwoord ‘ja’ is, ga ik tot aanschaf over. Het is gewoon een kwestie van zelfdiscipline.

Ik gedraag me bijvoorbeeld ongelooflijk doelbewust bij LK

Bennett en laat me niet afleiden. Zodra ik binnenkom, valt me een paar rode laarzen met hoge hakken op, maar ik kijk snel de andere kant op en koers regelrecht op de sandalen af. Zo shop ik tegenwoordig: geen gelummel, niks snuffelen, niet naar andere dingen kijken. Zelfs niet naar die beeldige nieuwe lijn pumps met lovertjes daar. Ik loop gewoon lijnrecht naar de sandalen die ik wil hebben, pak ze uit het rek en zeg tegen de assistente: ‘Mag ik deze in maat 39 passen, alstublieft?’

Direct en ter zake. Gewoon kopen wat je nodig hebt en verder niets. Dat is het geheim van beheerst shoppen. Ik werp zelfs geen blik op die gave roze naaldhakken, al passen ze perfect bij mijn nieuwe Jigsaw-vestje.

En ook niet op die schoenen met enkelbandjes en glitterhakken. Ze zijn overigens wel mooi, vind ik. Hoe zouden ze staan?

O, god, wat is dit moeilijk.

Wat ís dat toch met schoenen? Ik bedoel, kleding vind ik meestal wel leuk, maar als ik een goed paar schoenen zie, smelt ik gewoon. Soms, als ik alleen thuis ben, zet ik mijn kleerkast open en dan staar ik naar al mijn schoenen, als een krankzinnige collectioneur. En ik heb ze een keer allemaal op mijn bed gezet en er een foto van gemaakt. Het komt misschien bizar over, maar ik dacht zo: ik heb stapels foto’s van mensen die ik niet eens mag, dus waarom zou ik dan geen foto maken van iets waar ik dol op ben?

‘Kijk eens?’

Goddank, daar is de verkoopster met mijn lila sandalen in een doos – en als ik ze zie, slaat mijn hart een slag over. O, wat 305
een beeldjes. Snóépjes. Zo subtiel, met al die bandjes, en op de neus zit een braampje. Zodra ik ze zag, viel ik ervoor. Ze zijn vrij duur, maar iedereen weet dat je nooit op schoenen mag bezuinigen, want dat is slecht voor je voeten.

Met een rilling van verrukking laat ik mijn voeten erin glijden – o, god, ze zijn fantastisch. Mijn voeten lijken opeens sierlijk, mijn benen lijken langer… en oké, ze lopen niet echt makkelijk, maar dat komt waarschijnlijk doordat de vloer van de winkel zo glad is.

‘Ik neem ze,’ zeg ik, en ik kijk de verkoopster verzaligd stralend aan. Zie je, dat is nu je beloning als je je shopgedrag in de hand houdt. Als je dan iets koopt, heb je echt het gevoel dat je het hebt verdíénd.

We lopen naar de kassa, en ik zorg dat ik niet naar de accessoires kijk. Die paarse tas met gitkralen valt me zelfs nauwelijks op. En net als ik mijn portemonnee uit mijn tas opdiep en mezelf een complimentje geef voor mijn standvastigheid, zegt de verkoopster op conversatietoon: ‘Wist je dat we ze ook in het clementine hebben?’

Clementine?

Ik ben er beduusd van. ‘O… goh,’ zeg ik uiteindelijk. Ik heb geen belangstelling. Ik heb waarvoor ik gekomen ben

– einde verhaal. Lila sandalen. Geen clementine.

‘Ze zijn net binnen,’ vervolgt de verkoopster. Ze kijkt om zich heen. ‘Ik denk dat ze nog beter gaan verkopen dan in het lila.’

‘O ja?’ zeg ik zo onverschillig mogelijk.‘Ik hou het toch maar bij deze, denk ik…’

‘Hebbes!’ roept ze uit. ‘Ik wist dat er hier ergens een moest staan.’

Ik verstar als ze de verrukkelijkste sandaal die ik ooit heb gezien op de toonbank zet. Hij is licht oranje, romig van kleur, met dezelfde bandjes als het lila model, maar in plaats van een braampje heeft deze een piepklein mandarijntje op de neus. Liefde op het eerste gezicht. Ik kan mijn ogen er niet van afhouden.

‘Wil je ze passen?’ zegt het meisje, en ik voel de begeerte tot onder in mijn buik.

Kijk toch. Goddelijk. De snoezigste schoen die ik ooit heb gezien. O, god.

Maar ik hoef toch geen clementine schoenen? Ik heb ze niet nodig.

306

Kom op, Becky. Voet bij stuk houden.

‘Eigenlijk…’ Ik slik iets weg en probeer mijn stem in bedwang te krijgen. ‘Eigenlijk…’ God, ik kan het niet over mijn lippen krijgen. ‘Alleen het lila paar, alsjeblieft,’ wring ik er ten slotte uit. ‘Graag.’

‘Goed.’ De verkoopster scant de code.‘Dat wordt dan negenentachtig pond. Hoe wil je betalen?’

‘Eh… zet het maar op mijn winkelkaart,’ zeg ik. Ik zet mijn handtekening op de bon, pak de tas aan en loop lichtelijk verdoofd de winkel uit. Het is me gelukt! Ik heb het voor elkaar! Ik heb mijn lusten beteugeld! Ik had maar één paar schoenen nodig – en ik heb maar één paar gekocht. De winkel in en er snel weer uit, precies volgens plan. Zie je nou, dat heb ik in me als ik het echt wil. Dit is de nieuwe Becky Bloomwood.

Ik ben zo braaf geweest dat ik een kleine beloning heb verdiend, dus ga ik op een terras in de zon een cappuccino drinken. Ik wil die clementine schoenen, is de gedachte die zich bij de eerste slok aan me opdringt.

Stop. Niet doen. Denk maar aan… iets anders. Luke. Het weekend. Onze allereerste vakantie samen. God, ik kan haast niet wachten.

Ik wilde Luke al vanaf dat we verkering kregen vragen of we er niet eens samen uit konden, maar hij werkt zo hard dat ik net zo goed aan de premier zou kunnen vragen of hij het land even aan zijn lot over wil laten. (Hoewel, nu ik erover nadenk: dat doet hij toch elke zomer? Waarom kan Luke dan niet weg?) Luke heeft het zo druk dat hij mijn ouders nog niet eens kent, wat me een beetje dwarszit. Een paar weken geleden hadden ze hem voor de zondagse lunch uitgenodigd en toen is mijn moeder uren met het eten bezig geweest – dat wil zeggen, ze had een varkenslende met abrikozenvulling bij Sainsbury gekocht en een echt luxe chocolade-meringuetaart – maar hij moest op het laatste moment afzeggen omdat een van zijn cliënten een crisis met de roddelbladen had. Toen moest ik er dus alleen heen, en eerlijk gezegd was het een trieste bedoening. Ik kon wel zien dat mam diep teleurgesteld was, maar ze zei telkens opgewekt: ‘Nu ja, het was maar een vrijblijvende afspraak’ –
wat het niet was. Hij heeft de volgende dag een enorm boeket gestuurd om zich te verontschuldigen (dat heeft zijn assistente Mel althans gedaan), maar dat is niet hetzelfde, hè?

Het ergste was nog dat Janice en Martin, onze buren, even 307
binnen kwamen wippen voor een glas sherry en om ‘die beroemde Luke’ te ontmoeten, zoals zij het noemden, en toen ze eenmaal door hadden dat hij er niet was, bleven ze me maar van die medelijdende blikken met een zweempje leedvermaak toewerpen omdat hun zoon Tom volgende week met zijn vriendin Lucy gaat trouwen. En ik heb zo’n akelig vermoeden dat ze denken dat ik verliefd op hem ben. (Wat niet zo is; integendeel, zelfs. Maar als mensen eenmaal zoiets geloven, praat je het ze nooit meer uit hun hoofd. O, god. Vreselijk.)

Toen ik het Luke voor de voeten gooide, merkte hij op dat ik zijn ouders ook nog nooit heb gezien, maar dat is niet helemaal waar. Ik heb zijn vader en zijn stiefmoeder een keer vluchtig in een restaurant gesproken, al was dat niet mijn meest glorieuze moment. En trouwens, ze wonen in Devon, en Lukes echte moeder woont in New York. Ik bedoel, dat is toch niet echt naast de deur, hè?

Maar goed, we hebben het bijgelegd en hij neemt tenminste de moeite van dat uitstapje. Eigenlijk kwam Mel met het idee. Ze vertelde me dat Luke al drie jaar geen echte vakantie meer had gehad en dat hij misschien geleidelijk aan het idee moest wennen. Toen ben ik dus opgehouden over vakanties en over weekenduitstapjes begonnen, en dat werkte! Luke zei opeens dat ik dit weekend vrij moest houden. Hij heeft zelf de hotelkamer gereserveerd en alles. Ik verheug me er zo ontzettend op. We gaan alleen maar relaxen, kalm aan doen en voor de verandering een tijdje samen zijn. Heerlijk. Ik wil die clementine schoenen.

Niet doen. Niet aan de schoenen denken.

Ik neem nog een slokje koffie, leun achterover in mijn stoel en dwing mezelf de drukke winkelstraat in te kijken. Mensen benen voorbij, kletsend en met tassen, en dat meisje dat daar oversteekt heeft een leuke broek aan, ik geloof van Nicole Farhi, en… O, god.

Er komt een man van middelbare leeftijd in een donkerblauw pak mijn kant op lopen, en ik herken hem. Het is Derek Smeath, mijn bankdirecteur.

O, en ik geloof dat hij mij ook heeft gezien.

Oké, geen paniek. Ik spreek mezelf streng toe. Er is geen reden tot paniek. Misschien dat ik vroeger was geschrokken als ik hem zag. Ik had kunnen proberen achter een menu weg te duiken en misschien had ik het zelfs op een lopen gezet, maar dat is allemaal voorbij. Smeathie-schatje en ik gaan tegenwoordig heel eerlijk en vriendschappelijk met elkaar om. 308

Desondanks merk ik dat ik mijn stoel iets verder van de tas van LK Bennett weg schuif, alsof ik er niets mee te maken heb.

‘Dag meneer Smeath!’ zeg ik vrolijk als hij bijna bij me is.

‘Hoe maakt u het?’

Derek Smeath glimlacht naar me. ‘Heel goed,’ zegt hij. ‘En jij?’

‘O, goed, dank u. Hebt u… Wilt u misschien een kop koffie?’

zeg ik beleefd, en ik gebaar naar de lege stoel tegenover me. Ik had niet verwacht dat hij ja zou zeggen, maar tot mijn stomme verbazing gaat hij zitten en pakt de kaart.

Kan het beschaafder? Ik drink koffie op een terras met mijn bankdirecteur! Goh, misschien kan ik het in mijn praatje voor

‘Ochtendkoffie’ verwerken. ‘Ik persoonlijk geef de voorkeur aan een informele benadering van particuliere financiën,’ zou ik met een warme glimlach naar de camera kunnen zeggen.

‘Mijn eigen bankdirecteur en ik bespreken mijn financiële strategieën vaak onder het genot van een gezellig kopje cappuccino…’

‘Trouwens, Rebecca, ik heb je net een brief gestuurd,’ zegt Derek Smeath net als de serveerster een espresso voor hem neerzet. Zijn stem klink opeens ernstig en ik voel een buitje hangen. God, wat heb ik nu weer gedaan? ‘Jou en al mijn andere cliënten,’ vervolgt hij. ‘Om je te laten weten dat ik wegga.’

‘Wat?’ Ik zet mijn koffiekop kletterend op tafel. ‘Hoe bedoelt u, weg?’

‘Ik neem afscheid van de Endwich Bank. Ik heb besloten met vervroegd pensioen te gaan.’

‘Maar…’ Ik kijk hem vol afgrijzen aan. Derek Smeath mag niet weg bij de Endwich Bank. Hij mag me niet in de steek laten, niet nu het net zo goed gaat. Ik bedoel, ik weet wel dat we het niet altijd eens waren, maar de laatste tijd hebben we zo’n goed contact. Hij begrijpt me. Hij begrijpt mijn bankschuld. Wat moet ik zonder hem beginnen?

‘Bent u niet te jong om met pensioen te gaan?’ vraag ik. Ik hoor zelf hoe ontstemd ik klink.‘Gaat u zich niet vervelen?’ Hij leunt achterover in zijn stoel en neemt een slokje espresso.

‘Ik ben niet van plan helemaal met werken op te houden, maar ik geloof dat het leven iets meer te bieden heeft dan het beheren van de bankrekeningen van anderen, denk je ook niet? Hoe fascinerend ze soms ook waren.’

‘Tja… ja. Ja, natuurlijk. En ik ben blij voor u, echt waar.’ Ik haal een tikje gegeneerd mijn schouders op. ‘Maar… ik zal u missen.’

309

Hij glimlacht fijntjes. ‘Ik jou ook, denk ik, Rebecca, of je me gelooft of niet. Jouw rekening was zonder meer een van de…

boeiendste om mee te werken.’

Hij kijkt me priemend aan en ik voel dat ik rood word.Waarom moet hij me aan het verleden herinneren? Het gaat er juist om dat dat achter de rug is. Ik ben een nieuw mens. Je zou toch het recht moeten hebben een hoofdstuk af te sluiten en opnieuw te beginnen?

‘Je televisiecarrière lijkt gunstig te verlopen,’ zegt hij.

‘Ja! Fantastisch, hè?’ zeg ik. ‘En het betaalt ook heel goed,’

voeg ik er vrij nadrukkelijk aan toe.

‘Je inkomen is er de afgelopen maanden zeker op vooruitgegaan,’ zegt hij, en dan zet hij zijn kopje neer. De moed zinkt me in de schoenen. ‘Maar…’

Ik wíst het. Waarom moet er altijd een ‘maar’ zijn? Kan hij niet gewoon blij voor me zijn?

‘Maar,’ herhaalt Derek Smeath, ‘je uitgaven zijn ook gestegen.Aanzienlijk. Je staat nu zelfs meer rood dan op het toppunt van je… laten we het maar “uitspattingen” noemen.’

Uitspattingen? Wat intens gemeen.

‘Je moet echt beter je best doen om binnen je kredietlimiet te blijven,’ zegt hij. ‘Of, nog beter, je continukrediet aflossen.’

‘Weet ik,’ zeg ik vrijblijvend. ‘Ben ik ook van plan.’

Ik zie net een meisje aan de overkant met een tas van LK

Bennett. Het is een heel grote tas – met twéé schoenendozen erin.

Als zij twee paar schoenen mag kopen, waarom ik dan niet?

Waar staat dat je maar één paar tegelijk mag kopen? Ik bedoel maar, dat slaat toch nergens op?

‘En hoe zit het met je overige financiën?’ vraagt Derek Smeath. ‘Heb je bijvoorbeeld ook rekeningen bij winkels lopen?’

‘Nee,’ zeg ik zelfvoldaan. ‘Die heb ik maanden geleden al afbetaald.’

‘En heb je sindsdien niets meer uitgegeven?’

‘Kleine bedragen. Het stelt niets voor.’

En wat is negentig pond nu ook helemaal? In het grote geheel der dingen?

‘De reden waarom ik je al die vragen stel,’ zegt Derek Smeath,

‘is dat ik vind dat ik je moet waarschuwen. De bank is nogal aan het reorganiseren, en mijn opvolger, John Gavin, zou wel eens minder luchtig over je saldo kunnen denken dan ik. Ik weet niet of je wel beseft hoe soepel ik ben geweest.’

310

Ik luister maar half. ‘Echt waar?’ zeg ik.

Ik bedoel, stel dat ik ging roken. Dan zou ik toch makkelijk negentig pond aan sigaretten uitgeven zonder erbij stil te staan, nietwaar?

Nog beter: denk eens aan al het geld dat ik heb uitgespaard door níét te roken. Ruimschoots genoeg voor dat ene luizige paar schoenen.

‘Hij is heel capabel,’ hoor ik Derek Smeath zeggen, ‘maar ook heel… strikt. Hij staat niet bepaald bekend om zijn flexibiliteit.’

‘Precies,’ zeg ik met een afwezig knikje.

‘Ik beveel je dringend aan onverwijld iets aan je saldo te doen.’ Hij nipt van zijn koffie.‘En zeg eens, heb je al iets aan een oudedagsvoorziening gedaan?’

‘Eh… ik ben bij die onafhankelijke adviseur geweest die u me had aanbevolen.’

‘En heb je de formulieren ingevuld?’

Onwillig richt ik mijn aandacht weer op hem.

‘Tja, ik ben de mogelijkheden nog aan het afwegen,’ zeg ik, en ik trek mijn verstandige financieel-deskundigegezicht. ‘Er is niets dommer dan je in de verkeerde investering storten, ziet u?

Zeker als het om zoiets belangrijks als een oudedagsvoorziening gaat.’

‘Een waar woord,’ zegt Derek Smeath. ‘Maar denk er niet te lang over na, hè? Je geld spaart zichzelf niet, hoor.’

‘Weet ik!’ zeg ik, en ik neem een slokje cappuccino. O, god, nu begin ik me onbehaaglijk te voelen. Misschien heeft hij gelijk. Misschien moet ik negentig pond in een pensioenfonds stoppen in plaats van nog een paar schoenen kopen. Maar anderzijds… Wat heb je aan een pensioenfonds van negentig pond? Daar kan ik mijn oude dag niet in weelde van slijten, toch? Die armzalige negentig pond. En tegen de tijd dat ik oud ben, is de wereld waarschijnlijk toch al uit elkaar geploft of zoiets. Terwijl een paar schoenen iets tastbaars is, dat kun je vasthouden…

O, verdomme. Ik ga ze halen.

Ik zet mijn kop neer. ‘Meneer Smeath, ik moet weg,’ zeg ik plompverloren. ‘Ik moet iets… doen.’

Nu ik mijn besluit heb genomen, moet ik zo snel mogelijk terug naar de winkel. Ik pak mijn tas en leg vijf pond op tafel.

‘Het was enig om u te zien. En het beste met uw pensioen.’

‘Jij ook de beste wensen, Rebecca,’ zegt Derek Smeath, en hij glimlacht vriendelijk naar me.‘Maar vergeet niet wat ik net heb 311
gezegd. John Gavin zal je niet zo in de watten leggen als ik altijd heb gedaan. Dus… pas op, hè?’

‘Doe ik!’ zeg ik zonnig.

En ik loop de straat al in, zo snel ik kan zonder echt te rennen, terug naar LK Bennett. Goed, strikt genomen was het misschien niet echt nodig dat ik die clementine schoenen kocht. Ze waren niet exact onmisbaar. Maar wat me inviel toen ik ze paste, was dat ik mijn nieuwe regel eigenlijk toch niet heb overtreden. Want het punt is dat ik ze in de toekomst nodig zal hebben.

Ik zal tenslotte een kéér nieuwe schoenen moeten kopen, nietwaar? Iedereen heeft schoenen nodig. En het is vanzelfsprekend veel zuiniger om nu een voorraadje aan te leggen van modellen die ik echt mooi vind dan te wachten tot mijn laatste paar afgetrapt is en dan niets leuks kunnen vinden. Het is niet meer dan verstandig. Het is alsof… alsof ik mijn toekomstige positie op de schoenenmarkt veilig stel.

Wanneer ik tevreden LK Bennett uit loop met de twee glimmende nieuwe tassen aan mijn armen, ben ik in een warme roes van geluk. Ik heb nog geen zin om naar huis te gaan, dus besluit ik even bij Gifts & Goodies aan de overkant te kijken. Het is een van de winkels die Suzes lijsten verkopen en ik heb de gewoonte er altijd even binnen te wippen in het voorbijgaan, gewoon om te kijken of iemand een lijst koopt.

Ik duw de deur open, hoor de winkelbel en glimlach naar de verkoopster, die naar me opkijkt. Wat is dit toch een snoezig zaakje. Het is er warm en geurig en het staat vol met de meest fantastische dingen, zoals verchroomde rekjes en gegraveerd glazen onderzetters. Ik loop met gebogen hoofd langs een schap met lichtmauve leren portefeuilles, kijk op… en daar zijn ze! Drie fotolijsten van paars tweed, gemaakt door Suze! Ik krijg nog steeds een kick als ik ze zie.

O, mijn god! De opwinding giert door mijn lijf. Er staat een klant – en ze heeft een lijstje gepakt. Ze heeft het echt in haar hand!

Heel eerlijk gezegd heb ik nog nooit iemand een fotolijst van Suze zien kopen. Ik bedoel, ik weet zeker dat ze gekocht worden, want ze zijn telkens uitverkocht, maar ik heb het nog nooit met eigen ogen gezien. God, wat spannend!

Ik loop stilletjes naar de klant, die net het lijstje omdraait. Ze fronst haar wenkbrauwen als ze de prijs ziet en mijn hart slaat over.

312

‘Dat is echt een schitterend fotolijstje,’ zeg ik als terloops.

‘Heel apart.’

‘Ja,’ zegt de vrouw, en ze zet het terug.

Nee! denk ik ontzet. Pak het!

‘Het is tegenwoordig zo moeilijk om mooie lijsten te vinden,’

vervolg ik op gesprekstoon.‘Vindt u ook niet? Als je er een ziet, zou je hem gewoon… moeten kopen! Voor iemand anders hem te pakken heeft.’

‘Ja, misschien wel,’ zegt de klant, die nu een presse-papier pakt die ze ook met gefronste wenkbrauwen bekijkt. Nu loopt ze weg. Wat moet ik doen?

‘Nou, ik neem er in elk geval een,’ zeg ik met klem, en ik pak het lijstje. ‘Het is een ideaal cadeau. Voor mannen, voor vrouwen… Ik bedoel maar, iedereen heeft toch fotolijstjes nodig?’

De klant lijkt me niet meer te horen, maar het maakt niet uit; als ze ziet dat ík een lijst koop, bedenkt ze zich vast wel. Ik draaf naar de kassa en de verkoopster glimlacht naar me. Ik geloof dat de winkel van haar is, want ik heb haar met sollicitanten en leveranciers horen praten (niet dat ik hier zo vaak kom, het zal wel toeval zijn of zo).

‘Hé, daar ben je weer,’ zegt ze.‘Je bent echt verzot op die lijstjes, hè?’

‘Ja,’ zeg ik hard.‘En je krijgt echt waar voor je geld!’ Maar de klant kijkt nu naar een glazen karaf. Ze luistert niet eens meer.

‘Hoeveel heb je er nu al gekocht? Een stuk of… twintig?’

Wát? Mijn aandacht wordt weer naar de eigenares van de winkel getrokken. Wat zei ze daar?

‘Of zijn het er al dertig?’

Ik kijk haar geschokt aan. Heeft ze bijgehouden hoe vaak ik hier kom en wat ik koop? Mag dat wel?

Ze pakt de lijst in vloeipapier. ‘Je hebt al een hele verzameling,’ zegt ze vriendelijk. Ik moet iets zeggen, anders krijgt ze het idee dat ík Suzes lijsten opkoop in plaats van het winkelpubliek in het algemeen. Wat bespottelijk is. Nu vraag ik je, dertig? Ik heb er hooguit…

vier gekocht. Vooruit, vijf.

‘Zoveel heb ik er niet,’ zeg ik gejaagd.‘Ik denk dat u me door elkaar haalt met… andere mensen. En ik kom niet alleen om een lijstje te kopen!’ Ik lach vrolijk om aan te geven wat een belachelijk idee dat zou zijn. ‘Ik wil toevallig ook een paar van… deze.’ Ik pak in het wilde weg een paar grote houten letters uit een mandje en geef ze aan de vrouw. Ze glimlacht en legt ze naast elkaar op vloeipapier.

313

‘P, T, R… en nog een R.’

Ze is klaar en kijkt verbaasd naar de letters.‘Wilde je “Peter”

maken?’

O, hou op, zeg. Moet je altijd een reden hebben om iets te kopen?

‘Eh… ja,’ zeg ik.‘Voor mijn… mijn peetzoon. Hij wordt drie.’

‘Wat leuk! Kijk eens aan. Twee E’s erbij, een R eraf…’

Ze kijkt me meelevend aan, alsof ik volslagen debiel ben. Het zal wel terecht zijn, in aanmerking genomen dat ik niet eens

‘Peter’ kan spellen, terwijl mijn eigen peetzoon zo heet.

‘Dat wordt dan… achtenveertig pond,’ zegt ze, en ik begin mijn portemonnee te zoeken. ‘Wist je dat je een gratis geurkaars krijgt als je vijftig pond besteedt?’

‘O ja?’ Ik kijk geïnteresseerd op. Ik kan wel een lekkere geurkaars gebruiken. En dat voor maar twee pond…

‘Ik kan vast wel iets vinden,’ zeg ik, en ik laat mijn blik door de winkel dwalen.

‘Doe anders de achternaam van je peetzoon er ook nog bij,’

oppert de eigenares behulpzaam. ‘Hoe heet hij?’

‘Eh, Wilson,’ zeg ik zonder erbij na te denken.

‘Wilson.’ Tot mijn ontzetting begint ze in de mand te wroeten.

‘Een W, een L, daar heb ik een O…’

‘Weet u,’ zeg ik snel,‘toch maar liever niet.Want eh, want zijn ouders liggen in scheiding en misschien krijgt hij de naam van zijn moeder.’

‘Echt waar?’ zegt de vrouw. Ze trekt een meelevend gezicht en legt de letters in het mandje terug. ‘Wat erg. Dus ze gaan als vijanden uit elkaar?’

‘Ja,’ zeg ik, terwijl ik blijf zoeken naar iets anders wat ik zou kunnen kopen.‘Nou en of. Zijn… zijn moeder is er met de tuinman vandoor.’

‘Dat meen je toch niet?’ De eigenares kijkt me aan en dan merk ik opeens dat een stel vlakbij ook heeft staan luisteren.

‘Met de túínman?’

‘Hij was… wel een lekker ding,’ improviseer ik. Ik pak een bijoukistje en zie dat het vijfenzeventig pond kost.‘Ze kon haar handen niet van hem afhouden. Haar man heeft ze samen in het schuurtje betrapt. Hoe dan ook…’

‘Lieve hemel,’ zegt de eigenares. ‘Ongelooflijk!’

‘En toch is het waar,’ mengt een stem ergens uit de winkel zich in het gesprek.

O?

Ik draai met een ruk mijn hoofd om – en zie de vrouw die 314

Suzes lijsten heeft bekeken naar me toe komen. ‘Ik neem aan dat je Jane en Tim bedoelt?’ zegt ze. ‘Wat een schandaal, hè? Ik dacht trouwens dat hun zoontje Toby heette.’

Ik gaap haar sprakeloos aan.

‘Misschien is Peter zijn doopnaam,’ bedenkt de eigenares, en ze gebaart naar mij. ‘Dit is zijn peetmoeder.’

‘O, ben jíj de peetmoeder!’ roept de vrouw uit. ‘Ik heb al zó
veel over je gehoord!’

Dit kan niet waar zijn. Dit is niet echt.

De vrouw komt dichter bij me staan en vraagt op gedempte, samenzweerderige toon: ‘En, is Tim op Mauds aanbod ingegaan?’

Ik kijk om me heen. Je kunt een speld horen vallen. Iedereen is benieuwd naar mijn antwoord.

‘Ja,’ zeg ik omzichtig. ‘Ja, hij heeft gehapt.’

Ze staart me met grote ogen aan. ‘En, is het wat geworden?’

‘Eh, nee. Maud en hij hebben… eh, ze hebben ruzie gekregen.’

‘Echt waar?’ De vrouw slaat een hand voor haar mond. ‘Ruzie? Waarover dan?’

‘Ach, u weet wel,’ zeg ik radeloos. ‘Van alles en nog wat… de afwas… eh, ik denk dat ik maar contant betaal.’ Ik pruts mijn portemonnee open en deponeer een briefje van vijftig op de toonbank. ‘Laat het wisselgeld maar zitten.’

‘En je geurkaars dan?’ zegt de eigenares. ‘Je kunt kiezen uit vanille, sandelhout…’

Ik haast me naar de deur. ‘Laat maar.’

‘Wacht!’ roept de vrouw dwingend. ‘En Ivan dan?’

‘Die is, eh, naar Australië geëmigreerd,’ zeg ik vlak voor ik de winkeldeur achter me dichtsla.

God, dat was kantje boord. Ik geloof dat ik maar beter naar huis kan gaan.

Op de hoek van onze straat blijf ik even staan om mijn tassen te reorganiseren.Wat inhoudt dat ik ze allemaal in één tas van LK

Bennett stop en ze aanduw tot je er niets meer van ziet. Niet dat ik iets te verbergen heb of zo, alleen… Ik kom liever met maar één winkeltas thuis.

Ik hoop eigenlijk dat ik ongezien naar mijn eigen kamer kan sluipen, maar als ik de voordeur opendoe, zit Suze voor me op de vloer in de gang iets in te pakken.

‘Hoi!’ zegt ze. ‘Heb je je schoenen gevonden?’

‘Ja,’ zeg ik opgewekt. ‘Absoluut. Goeie maat en alles.’

‘Laat zien!’

315

‘Ik zal ze even… uitpakken,’ zeg ik nonchalant, en ik steven naar mijn kamer. Ik probeer relaxed over te komen, maar ik weet dat ik er schuldbewust uitzie. Ik lóóp zelfs schuldbewust.

‘Bex,’ zegt Suze dan opeens, ‘wat zit er nog meer in die tas?

Dat zijn niet alleen schoenen.’

‘Tas?’ Ik draai me quasi verbaasd naar haar om. ‘O, díé tas. Eh, gewoon, van alles. Je weet wel, ditjes en datjes…’

Ik zwijg schuldbewust. Suze slaat haar armen over elkaar en zet haar strengste gezicht op.

‘Laat zien.’

‘Ja, maar luister,’ zeg ik rad.‘Ik weet wel dat ik heb gezegd dat ik maar één paar zou kopen, maar kijk nou eerst voordat je kwaad wordt.’ Ik reik naar de doos in de tweede LK Bennetttas, til het deksel eraf en haal er langzaam een clementine sandaal uit. ‘Kíjk dan.’

‘O, mijn god,’ hijgt Suze als ze de sandaal ziet. ‘Wat absoluut… verbijsterend.’ Ze pakt hem van me aan, streelt behoedzaam het zachte leer – en trekt haar strenge gezicht weer.‘Maar heb je ze nódig?’

‘Ja!’ schiet ik in de verdediging. ‘Of tenminste… Ik sla gewoon vast in voor de toekomst. Je weet wel, als een soort…

investering.’

‘Investering?’

‘Ja. En in zekere zin bespaart het geld, want nu ik ze heb, hoef ik volgend jaar geen geld meer aan schoenen uit te geven. Helemaal niks!’

‘O nee?’ zegt Suze wantrouwig. ‘Helemaal niks?’

‘Geen cent! Echt, Suze, ik ga in die schoenen wonen. Ik hoef zeker een jaar geen nieuwe schoenen te kopen. Misschien doe ik er wel twee jaar mee!’

Suze zwijgt en ik bijt op mijn lip. Ik verwacht dat ze zal gaan zeggen dat ik ze terug moet brengen, maar ze kijkt weer naar de sandaal en voelt aan het mandarijntje.

‘Trek aan!’ zegt ze plotseling. ‘Laat zien!’

Met een lichte huivering pak ik de andere sandaal en trek ze allebei aan – en ze zijn gewoon perfect. Mijn perfecte clementine muiltjes, net als Assepoester.

‘O, Bex,’ zegt Suze, en meer hoeft ze niet te zeggen. Ik zie het allemaal in haar zachte ogen.

Eerlijk waar, soms zou ik willen dat ik met Suze kon trouwen. Als ik er een paar keer mee op en neer heb gelopen, slaakt Suze een voldane zucht, en dan trekt ze de tas van Gifts & Goodies uit de grote tas.‘O, wat heb je daar gekocht?’ vraagt ze 316
belangstellend. De houten letters vallen uit de tas en ze begint ze op de vloer uit te leggen.

‘P-E-T-E-R. Wie is Peter?’

‘Weet ik niet,’ prevel ik. Ik probeer de tas weg te grissen voordat ze haar eigen fotolijstje ontdekt (ze heeft me een keer betrapt toen ik er een bij Fancy Free kocht, en toen werd ze boos en zei dat ze er zoveel voor me kon maken als ik maar wilde). ‘Ken jij een Peter?’

‘Nee,’ zegt Suze. ‘Ik geloof het niet… Maar we kunnen altijd nog een kat nemen en die Peter noemen, eventueel!’

‘Ja,’ zeg ik weifelend. ‘Wie weet… Hoe dan ook, ik moest maar eens verder gaan met pakken voor morgen.’

‘O, nu je ’t zegt.’ Suze pakt een papiertje. ‘Luke heeft gebeld.’

‘O?’ zeg ik. Ik probeer mijn blijdschap te verbergen. Het is altijd een aangename verrassing als Luke belt, want eerlijk gezegd doet hij dat niet zo vaak. Ik bedoel, hij belt wel om afspraken te regelen en dat soort dingen, maar hij belt niet vaak voor de gezelligheid. Hij stuurt ook wel eens e-mails, maar die zijn ook niet bepaald gezellig, eerder… Nu ja, laat ik het erop houden dat de eerste me rode oortjes bezorgde (maar tegenwoordig verheug ik me er eigenlijk wel op).

‘Hij zei dat hij je morgen om twaalf uur bij de studio komt afhalen. En de Mercedes moet naar de garage, dus jullie gaan met de MGF.’

‘Echt?’ zeg ik. ‘Gaaf!’

‘Weet ik,’ zegt Suze, die net zo hard straalt als ik. ‘Te gek. O, en hij vroeg of je niet te veel bagage wilde meenemen, want de kofferbak is niet zo groot.’

De glimlach besterft me op de lippen.

‘Wat zei je daar?’

‘Niet te veel bagage,’ herhaalt Suze. ‘Je weet wel: weinig kleren, misschien alleen een kleine koffer of weekendtas…’

‘Ik weet heus wel wat “niet te veel bagage” betekent!’ zeg ik met een stem die schril is van paniek. ‘Maar… dat kan niet!’

‘Natuurlijk wel.’

‘Suze, heb je gezien hoeveel ik mee wil nemen?’ zeg ik terwijl ik naar mijn kamer loop en de deur openzwaai. ‘Ik bedoel maar, moet je zien.’

Suze volgt onzeker mijn blik en we kijken samen naar het bed. Mijn grote gifgroene koffer is vol. Er ligt een berg kleren naast. En dan ben ik nog niet eens begónnen aan mijn make-up en dergelijke.

‘Het lukt niet, Suze,’ jammer ik. ‘Wat moet ik doen?’

317

‘Luke bellen en het tegen hem zeggen?’ stelt Suze voor. ‘En vragen of hij een auto met een grotere kofferbak wil huren?’

Ik ben er stil van. Ik probeer me voor te stellen hoe Luke zou kijken als ik hem vertelde dat hij een grotere auto moest huren met het oog op mijn kleren.

‘Zie je,’ zeg ik ten slotte, ‘ik weet niet of hij wel goed zou begrijpen…’

De bel gaat en Suze komt overeind.

‘Dat zal de koerier voor mijn pakket zijn,’ zegt ze.‘Hoor eens, Bex, het komt wel goed. Probeer gewoon een paar dingen te…

schrappen.’ Dan loopt ze naar de voordeur en blijf ik alleen achter, starend naar mijn overvolle bed.

Schrappen? Wat zou ik precies moeten schrappen? Ik heb niet bepaald een lading overbodige kleren ingepakt. Als ik lukraak dingen ga schrappen, stort mijn hele kledingschema in. Oké, vooruit. Creatief denken. Er móét een oplossing zijn. Misschien zou ik… stiekem een aanhanger aan de auto kunnen haken als Luke even niet kijkt?

Ik zou al mijn kleren kunnen aantrekken, over elkaar heen, en zeggen dat ik een beetje rillerig ben…

O, dit is hopeloos. Wat moet ik beginnen?

Ik drentel afwezig mijn kamer uit en de gang in, waar Suze net een gevoerde envelop aan een man in uniform geeft.

‘Dank u,’ zegt hij. ‘Als u hier even tekent… Hallo!’ voegt hij er monter aan toe als hij mij ziet, en ik geef hem een knikje en kijk wezenloos naar zijn badge met de tekst ‘Alles, op elk adres binnen een dag bezorgd’.

‘Uw reçu,’ zegt de man tegen Suze, en hij draait zich naar de voordeur om. Hij staat al op de stoep als de tekst op zijn badge tot me doordringt.

Alles.

Op elk adres.

Binnen een dag…

‘Ho, wacht!’ roep ik vlak voordat de deur dichtslaat. ‘Mag ik even…’

318

Paradigm Self-Help Books Ltd

Soho Square 695

Londen W1 5AS

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 4 september 2000

Beste Becky,

Hartelijk dank voor je voicemail. Ik ben heel blij dat het boek zo goed opschiet!

Misschien weet je nog dat je me tijdens ons gesprek nu twee weken geleden hebt verzekerd dat ik je eerste opzet binnen een paar dagen zou krijgen. Hij is vast onderweg, of zou hij zoekgeraakt zijn in de post? Zou je me een nieuwe diskette kunnen sturen?

Wat de omslagfoto betreft: trek maar iets aan waar je je lekker in voelt. Een topje van Agnès B klinkt goed, net als de oorbellen die je me hebt beschreven.

Ik verheug me op je manuscript en laat ik je nogmaals zeggen hoe fantastisch en geweldig we het vinden dat je voor ons schrijft. Met vriendelijke groet,

Pippa Brady,
redacteur

Paradigm Books helpen je jezelf te helpen

Binnenkort: Overleven in de jungle door generaal Roger Flintwood 319

3

Als ik de volgende dag om vijf voor twaalf nog steeds onder de felle lampen op de set van ‘Ochtendkoffie’ zit, begin ik me af te vragen hoe lang het nog gaat duren. Mijn onderdeel, het financiële advies, zit er meestal om tien over halftwaalf op, maar iedereen ging zo op in het medium dat zichzelf beschouwt als de reïncarnatie van koningin Mary van Schotland dat alles daarna is uitgelopen. En Luke kan er elk moment zijn en ik moet dat tuttige mantelpak nog uit…

‘Becky?’ zegt Emma, een van de presentatoren van ‘Ochtendkoffie’, die tegenover me op een blauwe bank zit. ‘Dit klinkt heel problematisch.’

‘Absoluut,’ zeg ik, en ik sleur mijn aandacht terug naar het heden. Ik kijk op de aantekeningen op het bord dat voor me wordt opgehouden en glimlach meelevend in de camera.

‘Goed, Judy, het komt er dus op neer dat je man Bill en jij een erfenis hebben gekregen. Jij zou een deel van het geld willen beleggen, maar je man is erop tegen.’

‘Het is of ik tegen een muur praat!’ schalt Judy’s verontwaardigde stem.‘Hij zegt dat ik het allemaal ga verspelen, en dat het ook zijn geld is, en als ik het allemaal wil vergokken, kan ik wat hem betreft…’

‘Juist,’ kapt Emma haar soepel af.‘Zo. Dit klinkt echt problematisch, Becky, Twee partners die het niet eens zijn over de besteding van hun geld.’

‘Ik begrijp hem gewoon niet!’ tiert Judy. ‘Dit is onze enige kans om een flink bedrag te investeren. Het is een buitenkans!

Waarom snápt hij dat nou niet?’

Ze zwijgt en er valt een verwachtingsvolle stilte in de studio. Iedereen is benieuwd naar mijn advies.

‘Judy…’ Ik zwijg peinzend. ‘Mag ik je iets vragen? Wat heeft Bill vandaag aan?’

‘Een pak,’ zegt Judy. Ze klinkt overdonderd. ‘Een grijs pak voor naar kantoor.’

320

‘En zijn das? Effen of gedessineerd?’

‘Effen,’ zegt Judy prompt. ‘Hij heeft alleen maar effen dassen.’

‘Zou hij ooit een… laten we zeggen een das met een stripfiguur om willen?’

‘Nooit!’

‘Aha.’ Ik trek mijn wenkbrauwen op.‘Judy, zou ik mogen zeggen dat Bill in het algemeen een weinig avontuurlijk mens is?

Dat hij niet graag risico’s neemt?’

‘Eh… ja,’ antwoordt Judy. ‘Nu je ’t zegt, ik denk het wel.’

‘Hé!’ zegt Rory opeens. Rory, de andere presentator van

‘Ochtendkoffie’, zit naast Emma op de bank. Hij ziet er heel gelikt uit en kan uitstekend met filmsterren flirten, maar hij is niet bepaald een genie. ‘Ik geloof dat ik weet waar je naartoe wilt, Becky.’

‘Ja, Rory, dank je wel,’ zegt Emma, en ze kijkt me met rollende ogen aan. ‘Wij allemaal, geloof ik. Dus, Becky, als Bill liever geen risico’s neemt, heeft hij volgens jou gelijk als hij de beurs mijdt?’

‘Nee,’ antwoord ik.‘Dat is beslist niet wat ik bedoel.Want wat Bill misschien niet beseft, is dat er verschillende soorten risico’s zijn. Als je in aandelen investeert, loop je inderdaad het risico geld te verliezen, op de korte termijn dan. Maar als je het gewoon jaren en jaren op de bank laat staan, loop je het veel grotere risico dat die erfenis op den duur door de inflatie wordt opgesoupeerd.’

‘Aha,’ zegt Rory wijsgerig. ‘Inflatie.’

‘Na twintig jaar zou het geld nog maar heel weinig waard kunnen zijn, vergeleken bij wat het op de aandelenmarkt had kunnen opbrengen. Als Bill dus nog geen veertig is en een investering voor de lange termijn wil doen, is het, hoe riskant het ook lijkt, in veel opzichten véíliger om voor een evenwichtig gespreide effectenportefeuille te kiezen.’

‘Goh,’ zegt Emma, die me bewonderend aankijkt. ‘Zo had ik het nog nooit bekeken.’

‘Rendabel investeren is vaak gewoon een kwestie van creatief denken,’ zeg ik met een bescheiden glimlach. God, wat vind ik het lékker als ik weet hoe het zit en iedereen onder de indruk is.

‘Kun je daar iets mee, Judy?’ vraagt Emma.

‘Ja,’ zegt Judy. ‘Jazeker! Ik heb het gesprek opgenomen en vanavond laat ik de video aan Bill zien.’

‘Gelijk heb je!’ zeg ik. ‘Maar… kijk eerst naar zijn das.’

321

Iedereen lacht, en ik doe ook maar mee – al had ik het niet grappig bedoeld.

‘We hebben nog tijd voor een kort gesprek,’ zegt Emma. ‘We hebben Enid uit Northampton aan de lijn, die vraagt of ze genoeg geld heeft om op te houden met werken. Zeg ik dat goed, Enid?’

‘Ja, dat klopt,’ zegt Enid aan de telefoon. ‘Tony, mijn man, is kortgeleden met pensioen gegaan, en vorige week had ik vakantie – ik was gewoon thuis, voor Tony koken en zo. En hij… Wij dachten zo… als ik nu ook eens met vervroegd pensioen ging? Maar ik vroeg me af of ik wel genoeg had gespaard, dus daarom bel ik nu.’

‘Enid, wat voor voorzieningen heb je voor je pensioen getroffen?’ vraag ik.

‘Ik zit al mijn hele werkende leven in een pensioenfonds,’

zegt Enid aarzelend, ‘en ik heb een paar spaarplannen… en ik heb laatst een bedrag geërfd waarmee ik de hypotheek zou kunnen aflossen…’

‘Kijk eens aan!’ zegt Emma verheugd. ‘Zelfs ík begrijp dat je er warmpjes bij zit, Enid. Ik zou zeggen: geniet maar lekker van je pensioen!’

‘O,’ zegt Enid. ‘Op zo’n manier. Er is dus geen reden om niet op te houden met werken. Tony had het al gezegd.’ Het wordt stil, afgezien van Enids onregelmatige ademhaling, en Emma werpt me een snelle blik toe. Ik begrijp dat Barry, de producer, in haar oortje gilt dat ze de stilte moet opvullen.

‘Veel succes, Enid!’ zegt ze opgewekt. ‘Becky, nu we het toch over oudedagsvoorzieningen hebben…’

‘Wacht… even,’ zeg ik. Ik trek een rimpel in mijn voorhoofd.

‘Enid, je hebt geen financiële redenen om niet met pensioen te gaan, maar hoe zit het met de belangrijkste reden van allemaal?

Wíl je eigenlijk wel met pensioen?’

‘Tja.’ Enids stem bibbert een beetje. ‘Ik ben in de vijftig. Je moet toch een keer ophouden, niet dan? En zoals Tony al zei, hebben we dan meer tijd voor elkaar.’

‘Hou je van je werk?’

Het blijft weer even stil.

‘Ja. Ik heb leuke collega’s. Ik ben natuurlijk ouder dan de meeste anderen, maar dat lijkt er op de een of andere manier niet toe te doen als we lol maken…’

‘Zo, ik vrees dat we door onze tijd heen zijn,’ valt Emma, die gespannen naar haar oortje heeft geluisterd, haar in de rede. Ze glimlacht in de camera. ‘Enid, veel plezier met je pensioen…’

322

‘Wacht!’ zeg ik haastig. ‘Enid, blijf alsjeblieft aan de lijn als je er nog even over wilt praten, goed?’

‘Ja,’ zegt Enid na een korte stilte. ‘Ja, graag.’

‘En dan nu naar de weerkaart,’ zegt Rory, die altijd opkikkert als het financiële praatje zijn eind nadert. ‘Heb je nog een afsluitende opmerking voor ons, Becky?’

‘Dezelfde als altijd,’ zeg ik met een glimlach naar de camera.

‘Zorg goed voor je geld…’

‘Dan zorgt je geld goed voor jou!’ vallen Rory en Emma me bij. We blijven nog een paar seconden als standbeelden zitten en dan ontspannen we en loopt Zelda, de productie-assistente, de set op.

‘Goed gedaan!’ zegt ze. ‘Prima materiaal. Becky, we hebben Enid nog op lijn 4, maar we kunnen haar wel lozen als je dat liever…’

‘Nee,’ zeg ik verbaasd. ‘Ik wil haar echt graag spreken. Weet je, volgens mij wil ze helemaal niet met pensioen!’

‘Zie maar,’ zegt Zelda, en ze noteert iets op haar klembord.

‘Trouwens, Luke zit bij de receptie op je te wachten.’

‘Nou al?’ Ik kijk op mijn horloge. ‘O, god… Oké, wil je tegen hem zeggen dat ik zó kom?’

Ik ben eerlijk waar niet van plan zo lang aan de telefoon te blijven hangen, maar als ik Enid eenmaal aan de praat heb, komt het er allemaal uit: hoe ze ertegen opziet om met pensioen te gaan, dat haar man haar alleen thuis wil hebben omdat ze dan voor hem kan koken, dat ze dol is op haar werk en overwoog een computercursus te gaan volgen, maar dat haar man dat zonde van het geld vindt… Als ze klaar is, ben ik ziedend. Ik zeg Enid hoe ik erover denk, en meer dan eens, en net als ik haar vraag of ze zichzelf feministisch zou noemen, tikt Zelda op mijn schouder en herinner ik me opeens waar ik ben.

Het kost me nog eens vijf minuten om Enid uit te leggen dat ik moet ophangen en mijn excuses aan te bieden, waarna zij ook haar excuses aanbiedt en we allebei nog een keer of twintig ‘dank je wel’, ‘dag’ en ‘graag gedaan’ zeggen. Vervolgens haast ik me naar mijn kleedkamer en trek zo snel mogelijk mijn ‘Ochtendkoffie’-mantelpak uit en mijn ‘heenreis’-tenue aan.

Wanneer ik in de spiegel kijk, ben ik in mijn nopjes met mijn uiterlijk. Ik heb een veelkleurig, Pucci-esk topje aangetrokken, een spijkerbroek met rafelig afgeknipte pijpen en mijn nieuwe sandalen, aangevuld met mijn Gucci-zonnebril (uitverkoop bij 323

Harvey Nichols – half geld!) en mijn gekoesterde lichtblauwe sjaal van Denny & George.

Luke is dol op mijn sjaal van Denny & George. Als ze ons vragen hoe we elkaar hebben ontmoet, zegt hij altijd: ‘Onze blikken kruisten elkaar boven een sjaal van Denny & George,’

en zo is het toevallig ook. Hij leende me een deel van het geld om hem te kopen en hij blijft volhouden dat ik hem nooit heb terugbetaald en de sjaal dus gedeeltelijk van hem is. (Wat ontzettend níét waar is. Ik heb hem het geld meteen teruggegeven.) Hoe dan ook, ik draag die sjaal vrij vaak als we samen uitgaan. En trouwens ook als we samen thuisblijven. Ik zal je eens een geheimpje vertellen: soms gaan we zelfs…

Nee, toch maar niet. Dat wil je niet weten. Doe maar of ik niets heb gezegd.

Als ik dan eindelijk naar de receptie hol, kijk ik op mijn horloge – en o, god, ik ben drie kwartier te laat. En daar zit Luke in een vormeloze stoel, lang en lekker in het poloshirt dat ik voor hem heb gekocht in de uitverkoop van Ralph Lauren.

‘Het spijt me ontzettend,’ zeg ik. ‘Ik moest nog…’

‘Ik weet het,’ zegt Luke, die zijn krant opvouwt en uit de stoel komt. ‘Je moest met Enid praten.’ Hij geeft me een zoen en een kneepje in mijn arm.‘Ik heb je laatste gesprekken gezien. Goed gedaan.’

‘Ongelooflijk gewoon, die man van haar,’ vertel ik als we door de klapdeuren naar het parkeerterrein lopen. ‘Geen wonder dat ze liever blijft werken!’

‘Ik kan me er iets bij voorstellen.’

‘Hij denkt dat ze alleen maar goed is om hem op zijn wenken te bedienen.’ Ik schud driftig mijn hoofd.‘God, als je maar weet dat ik nooit thuis ga zitten en eten voor je koken. Van mijn levensdagen niet.’

Luke zegt niets terug, dus ik kijk naar hem op en zie een fijn glimlachje rond zijn mond.

‘Nou ja, je snapt me wel,’ voeg ik er haastig aan toe.‘Voor wie dan ook.’

‘Gelukkig maar,’ zegt Luke minzaam. ‘Ik ben vooral blij dat je nooit meer zo’n Marokkaanse couscousverrassing voor me wilt maken.’

Ik word rood. ‘Je begrijpt me wel,’ zeg ik. ‘En je had beloofd dat je het er nooit meer over zou hebben.’

Mijn vermaarde Marokkaanse avond speelde zich af toen we nog maar net verkering hadden. Ik wilde Luke dolgraag laten 324
zien dat ik kon koken, en ik had een tv-programma over de Marokkaanse keuken gezien, en het leek heel makkelijk en indrukwekkend. Bovendien was er prachtig Marokkaans serviesgoed in de aanbieding bij Debenhams, dus het had een volmaakte avond moeten worden. Maar god, die kledderige couscous. Ik had van mijn hele leven nog niet zoiets weerzinwekkends gezien. Zelfs niet nadat ik het, op aanraden van Suze, had roergebakken met mango chutney. En het was ook zo ontzettend véél en het stond maar overal in kommen te wellen…

Maar goed. Zand erover. Uiteindelijk hebben we nog best lekker pizza gegeten.

We zijn bijna bij Lukes cabrio in de hoek van het parkeerterrein en hij piept hem open.

‘Heb je mijn boodschap wel gekregen?’ vraagt hij. ‘Over je bagage?’

‘Ja, hoor. Kijk maar.’

Ik reik hem zelfvoldaan het snoezigste koffertje van de wereld aan, dat ik bij een cadeauwinkel voor kinderen in Guildford heb gevonden. Het is van wit canvas met rode hartjes erop gesjabloneerd, en ik gebruik het als beautycase. Luke staat perplex. ‘Is dat alles?’ Ik onderdruk een gniffel. Ha! Dat zal hem leren wie van ons beiden het meest economisch kan pakken. Ik ben zó trots op mezelf. Ik heb alleen mijn make-up en shampoo in het koffertje gestopt, maar dat hoeft Luke toch zeker niet te weten?

‘Ja, dat is het,’ zeg ik met iets opgetrokken wenkbrauwen.

‘“Weinig bagage”, had je toch gezegd?’

‘Dat wel,’ zegt Luke, ‘maar dit…’ Hij wijst naar het koffertje.

‘Ik sta paf.’

Terwijl hij de kofferbak openmaakt, schuif ik achter het stuur en verstel de stoel, zodat ik bij de pedalen kan. Ik heb altijd al cabrio willen rijden!

De kofferbak slaat dicht, Luke loopt naar het portier en kijkt me vragend aan.

‘Rij jij?’

‘Om en om, dacht ik,’ zeg ik luchtig. ‘Om je te ontlasten. Het is heel gevaarlijk om te lang achter elkaar te rijden, hoor.’

‘Kun je wel rijden met die schoenen?’ Zijn blik daalt af naar mijn clementine sandalen en ik moet toegeven dat de hak vrij hoog is voor de pedalen, maar dat ga ik niet aan hem bekennen.

‘Nieuw, hè?’ voegt hij eraan toe, en hij kijkt nog eens goed. 325

Net als ik ‘ja’ wil zeggen, schiet me te binnen dat ik de vorige keer dat we elkaar zagen ook nieuwe schoenen aanhad, en de keer daarvoor ook. Wat zo bizar is dat het wel zo’n geval van willekeurige opstapeling moet zijn.

‘Nee,’ zeg ik dus. ‘Ik heb ze al een eeuwigheid. Toevallig…’

– ik schraap mijn keel – ‘… zijn dit mijn autoschoenen.’

‘Je autoschoenen,’ herhaalt Luke sceptisch.

‘Ja,’ bevestig ik, en dan start ik voordat hij nog iets kan zeggen. God, wat een auto! Hij maakt een fantastisch buldergeluid en geeft een soort krijs als ik schakel.

‘Becky…’

‘Het gaat prima!’ zeg ik, en ik rijd langzaam van het parkeerterrein naar de straat. O, wat een luisterrijk moment. Zou iemand me zien? Zouden Emma en Rory net naar buiten kijken? Of die geluidsman die zichzelf zo’n bink vindt met zijn motor? Ha! Maar hij heeft geen cabrio, hè? Ik druk per ongeluk-expres de claxon in en als het geluid over het parkeerterrein weerkaatst, zie ik zeker drie mensen omkijken. Ha! Kijk mij eens! Hahaha…

‘Bloempje van me,’ zegt Luke naast me,‘je houdt het verkeer op.’

Ik kijk in de achteruitkijkspiegel en zie drie auto’s achter me kruipen. Wat bespottelijk is, want zó langzaam rijd ik nu ook weer niet.

‘Probeer er een schepje bovenop te doen,’ adviseert Luke.

‘Naar een kilometer of twintig per uur, zeg maar?’

‘Dat dóé ik toch?’ zeg ik vinnig. ‘Ik kan toch niet zomaar met een miljoen per uur wegscheuren? Je mag hier niet eens zo hard, hoor.’

Ik ben bij de uitgang aangekomen, glimlach achteloos naar de portier bij de slagboom, die me verbaasd aankijkt, en rij de weg op. Ik geef aan dat ik linksaf wil en kijk nog een laatste keer over mijn schouder om te zien of er geen bekende naar buiten is gekomen om vol bewondering naar me te kijken. Dan, als de bestuurder achter me begint te claxonneren, zet ik de auto behoedzaam langs de stoep.

‘Zo,’ zeg ik. ‘Jouw beurt.’

‘Mijn beurt?’ Luke kijkt me met grote ogen aan. ‘Nu al?’

‘Ik moet m’n nagels doen,’ verklaar ik. ‘En trouwens, ik weet heus wel dat je denkt dat ik niet kan rijden. Ik wil niet dat je helemaal tot Somerset gezichten naar me gaat zitten trekken.’

‘Ik denk helemaal niet dat je niet kunt rijden,’ stribbelt Luke half lachend tegen. ‘Heb je me dat ooit horen zeggen?’

326

‘Je hoeft het niet te zeggen. Ik zie het in een wolkje boven je hoofd staan: “Becky Bloomwood kan niet rijden.”’

‘Nou, dat zie je dan verkeerd,’ repliceert Luke. ‘Eigenlijk staat er in het wolkje: “Becky Bloomwood kan niet rijden met haar nieuwe oranje schoenen aan omdat de hakken te hoog en puntig zijn.”’

Hij trekt zijn wenkbrauwen op en ik voel dat ik rood word.

‘Het zijn mijn autoschoenen,’ pruttel ik terwijl ik naar de passagiersstoel opschuif. ‘En ik heb ze al jaren.’

Ik zoek mijn nagelvijl in mijn tas. Luke gaat achter het stuur zitten, buigt zich naar me over en geeft me een kus.

‘Toch bedankt voor je bijdrage,’ zegt hij. ‘Het zal het risico dat ik op de snelweg door uitputting word overmand beslist beperken.’

‘Nou, gelukkig maar,’ zeg ik, en ik begin mijn nagels te vijlen.

‘Je moet je energie bewaren voor al die lange boswandelingen die we morgen gaan maken.’

Het blijft stil, en na een tijdje kijk ik op.

‘Ja,’ zegt Luke, maar hij glimlacht niet meer. ‘Becky… ik wilde het je morgen pas vertellen.’ Hij zwijgt weer en ik kijk hem aan. Ik voel mijn eigen glimlach fletser worden.

‘Wat?’ vraag ik. Ik probeer niet al te gespannen te klinken. Het blijft weer stil, en dan ademt Luke hoorbaar uit.

‘Het zit zo. Er heeft zich een zakelijke mogelijkheid voorgedaan waar ik graag… gebruik van zou maken. En er zijn wat mensen uit Amerika overgekomen die ik moet spreken. Dringend.’

‘O?’ zeg ik niet-begrijpend.‘Dat kan toch? Heb je je telefoon bij je?’

‘Niet telefonisch.’ Hij kijkt me strak aan.‘Ik heb een afspraak met ze gemaakt. Een bespreking, morgen.’

‘Morgen?’ herhaal ik, en ik giechel. ‘Maar dat kán niet. Dan zitten we in het hotel.’

‘Met de mensen die ik moet spreken,’ zegt Luke. ‘Ik heb ze daar uitgenodigd.’

Ik kijk hem ontzet aan.

‘Heb jij zakenmensen uitgenodigd voor óns weekendje weg?’

‘Alleen voor die bespreking,’ zegt Luke. ‘De rest van de tijd zijn we echt met ons tweetjes.’

‘En hoe lang gaat die bespreking duren?’ roep ik uit. ‘Zeg maar niks meer! De hele dag.’

Dit geloof ik gewoon niet. Na al dat wachten, al die opwinding en al dat gepak…

327

‘Becky, zo erg is het nu ook weer niet…’

‘Je had me belóófd dat je vrij zou nemen! We zouden een heerlijk romantische tijd krijgen, zei je.’

‘Die krijgen we ook.’

‘Samen met je zakenvriendjes. Met al je walgelijke connecties, die zitten te netwerken als… als een stel spinnen.’

‘Ze gaan niet met ons netwerken,’ zegt Luke. ‘Becky…’ Hij reikt grijnzend naar mijn hand, maar ik trek hem terug.

‘Eerlijk gezegd zou ik niet weten waarom ik mee zou gaan, als je toch alleen maar zaken gaat doen,’ zeg ik teleurgesteld.

‘Ik kan net zo goed thuisblijven. Ik geloof zelfs…’ – ik maak het portier open – ‘… dat ik nu maar meteen naar huis ga. Ik bel wel een taxi in de studio.’

Ik sla het portier dicht en been weg. De hakken van mijn clementine sandalen tikken op het warme asfalt.Als ik bijna bij de ingang van de studio ben, hoor ik zijn stem, die zo hard is dat een paar voorbijgangers omkijken.

‘Becky! Wacht!’

Ik blijf staan, draai me langzaam om en zie hem rechtop in de auto staan, met zijn mobieltje aan zijn oor.

‘Wat doe je?’ roep ik argwanend.

‘Mijn walgelijke connecties bellen,’ zegt Luke.‘Om te zeggen dat het niet doorgaat. Om af te zeggen.’

Ik sla mijn armen over elkaar en kijk hem met spleetjes van ogen aan.

‘Hallo?’ zegt hij. ‘Kamer 301, alstublieft. Michael Ellis. Dank u.’ Tegen mij zegt hij droog: ‘Ik zal het vliegtuig naar Washington moeten nemen om hem daar te spreken. Of wachten tot hij en zijn partners weer in Engeland zijn. Wat wel even zou kunnen duren, gezien hun compleet geschifte agenda’s. Maar goed, het zijn maar zaken. Het is maar een project. Het is alleen maar het project waar ik al…’

‘O, hou toch op!’ zeg ik kwaad. ‘Hou erover op. Laat je stomme bespreking maar doorgaan.’

‘Weet je ’t zeker?’ zegt Luke met zijn hand op zijn mobieltje.

‘Echt?’

‘Heel zeker,’ zeg ik met een chagrijnig schouderophalen.‘Als het zó belangrijk voor je is…’

‘Het is tamelijk belangrijk,’ zegt Luke. Hij kijkt me aan, plotseling serieus. ‘Geloof me, anders had ik die afspraak niet gemaakt.’

Luke klapt zijn mobieltje dicht en ik loop langzaam terug naar de auto.

328

‘Dank je wel, Becky,’ zegt hij als ik instap. ‘Ik meen het.’ Hij aait teder over mijn wang, reikt naar het contactsleuteltje en start.

Op weg naar de verkeerslichten kijk ik van hem naar zijn mobieltje, dat uit zijn zak piept.

‘Heb je écht naar het hotel gebeld?’ vraag ik.

‘Ging je écht naar huis?’ kaatst hij terug zonder opzij te kijken. Dat is het vervelende van een relatie met Luke. Hij heeft je altijd door.

We rijden ongeveer een uur door de provincie, lunchen bij een dorpscafé en rijden in nog eens anderhalf uur door naar Somerset.Tegen de tijd dat we bij Blakeley Hall aankomen, voel ik me als herboren. Het is zo lekker om even uit Londen weg te zijn, en ik voel me nu al ongelooflijk energiek en verkwikt door al die zalige buitenlucht. Ik stap uit de auto, doe wat rekoefeningen – en echt, ik voel me nu al fitter en gespierder. Als ik elke week de stad uitging, zou ik binnen de kortste keren drie kilo afvallen, zo niet meer.

‘Wil je die nog opeten?’ vraagt Luke, en hij laat me het bijna lege zakje mokkaboontjes zien waar ik van heb zitten snoepen (ik moet eten in de auto, anders word ik wagenziek). ‘En die tijdschriften?’ Hij pakt de stapel maandbladen die aan mijn voeten lagen, laat ze uit zijn handen glijden en probeert ze te vangen.

‘Ik ga hier toch zeker geen tijdschriften lezen?’ zeg ik verbaasd. ‘Dit is de vrije natuur!’

Nou vraag ik je. Weet Luke dan niets van het landelijke leven?

Terwijl hij de bagage uit de kofferbak haalt, drentel ik naar een hek en laat mijn blik vredig over een veld geelbruin spul dwalen. Weet je, volgens mij heb ik een aangeboren verwantschap met het landleven. Alsof ik die hele koesterende aardmoederkant in me heb, die geleidelijk in me boven is gekomen, bijna zonder dat ik het zelf merkte. Zo heb ik pas nog een Fair Isle-truitje bij de French Connection gekocht. En ik tuinier sinds kort! Dat wil zeggen, ik heb van die snoezige aardewerken bloempotjes bij de Pier gekocht met ‘basilicum’, ‘koriander’ en zo erop geglazuurd, en ik ga beslist wat van die plantjes bij de supermarkt halen en ze in een rij in de vensterbank zetten (ik bedoel maar, ze kosten maar iets van vijftig pence, dus als ze doodgaan, koop je gewoon nieuwe).

‘Klaar?’ vraagt Luke.

329

‘Zeker weten,’ zeg ik, en ik wiebel naar hem toe, innerlijk de modder vervloekend.

We knerpen over het grind naar het hotel – en ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben. Het is een immens groot ouderwets landhuis met schitterende tuinen, moderne beeldhouwwerken op de gazons en een eigen bioscoop, volgens de folder. Luke, die hier al vaker is geweest, zegt dat dit zijn lievelingshotel is. En er komen ook nog eens allemaal beroemdheden! Madonna, bijvoorbeeld (of was het Sporty Spice? Het was in elk geval iemand). Maar naar het schijnt houden ze zich altijd gedeisd en slapen ze meestal in een soort afzonderlijk koetshuisgeval, en het personeel houdt zijn mondje dicht. Desondanks kijk ik goed om me heen in de lobby, voor je weet maar nooit. Ik zie allerlei hippe mensen in spijkergoed met trendy brillen, en een blond meisje dat er best wel beroemd uitziet, en daar…

O, mijn god. Ik verstar van opwinding. Dat is hem toch?

Elton John! Daar staat Elton John in eigen persoon, op maar een paar…

Hij draait zich om – en het is maar een duffe vent met een bril op en een windjack aan. Shit. Maar goed, het was toch bíjna Elton John.

We zijn inmiddels bij de balie, en de receptionist die een ontzettend hip maojasje aanheeft, glimlacht naar ons. ‘Goedemiddag, meneer Brandon,’ zegt hij,‘en mevrouw Bloomwood.Welkom in Blakeley Hall.’

Hij weet hoe we heten! We hoeven het niet eens te zeggen!

Geen wonder dat de sterren hier komen.

‘Ik heb u kamer 9 gegeven,’ zegt hij tegen Luke, die een formulier invult, ‘met uitzicht op de rozentuin.’

‘Prima,’ zegt Luke. ‘Becky, welke ochtendkrant wil je lezen?’

‘De Financial Times,’ zeg ik gladjes.

‘Uiteraard,’ zegt Luke al schrijvend. ‘Dat wordt dan een FT
voor jou en de Daily World voor mij.’

Ik kijk hem achterdochtig aan, maar zijn gezicht staat neutraal.

‘Wilt u ’s ochtends thee,’ vraagt de receptionist, die gegevens zit in te voeren, ‘of liever koffie?’

‘Koffie, alstublieft,’ zegt Luke. ‘Allebei, geloof ik.’ Hij kijkt me vragend aan en ik knik.

‘Er staat een fles champagne van het huis op uw kamer,’ zegt de receptionist, ‘en de roomservice staat dag en nacht tot uw beschikking.’

330

Dit is echt een tophotel. Ze weten direct wie je bent, geven je champagne – en geen woord over mijn pakket. Ze begrijpen onmiskenbaar dat het een delicate kwestie is. Ze begrijpen dat vrouwen het niet prettig vinden als hun vriend weet wat voor pakketten ze allemaal laten bezorgen en daarom willen ze het me pas vertellen als Luke er niet bij is. Over persoonlijke dienstverlening gesproken. Dít is nu waarom het de moeite waard is een goed hotel te nemen.

‘Als u nog iets nodig hebt, mevrouw Bloomwood,’ zegt de receptionist met een veelbetekenende blik, ‘aarzel dan niet me aan te spreken.’

Zie je wel? Geheime boodschappen en alles.

‘Wees maar niet bang, dat zal ik doen,’ zeg ik met een samenzweerderige glimlach. ‘Zo meteen.’ Ik werp een suggestieve blik op Luke, en de receptionist kijkt me niet-begrijpend aan, alsof hij geen idee heeft waar ik het over heb. God, wat zijn ze hier goed!

Luke heeft eindelijk de formulieren ingevuld en geeft ze terug. De receptionist overhandigt hem een grote ouderwetse sleutel en wenkt een piccolo.

‘Ik geloof niet dat we hulp nodig hebben,’ zegt Luke, en hij pakt glimlachend mijn snoezige koffertje. ‘Ik ben niet bepaald zwaarbeladen.’

‘Ga maar vast naar boven,’ zeg ik. ‘Ik wil nog even… iets nagaan. Voor morgen.’ Ik glimlach naar Luke en tot mijn opluchting loopt hij na een lichte aarzeling naar de trap. Zodra hij buiten gehoorsafstand is, draai ik me om naar de balie.

‘Geef maar,’ fluister ik naar de receptionist, die zich heeft afgewend en in een la rommelt. Hij kijkt verbaasd naar me op.

‘Zei u iets, mevrouw Bloomwood?’

‘De kust is veilig,’ zeg ik nadrukkelijk. ‘Geef het maar. Luke is weg.’

Ik zie heel even iets van angst op het gezicht van de receptionist.

‘Waar hebt u…’

‘Mijn pakket.’ Ik vervolg zachter: ‘En bedankt dat u niets hebt gezegd.’

‘Uw… pakket?’

‘Van de koeriersdienst.’

‘Wat voor koeriersdienst?’

Ik gaap hem aan. Ik begin nattigheid te voelen.

‘Het pakket met al mijn kleren erin! Het pakket dat u niet hebt genoemd. Het…’

331

De aanblik van zijn gezicht brengt me tot zwijgen. Hij heeft echt geen flauw idee waar ik het over heb. Goed. Geen paniek. Dan heeft iemand anders het aangenomen.

‘Er zou een pakket voor me bezorgd moeten zijn,’ leg ik uit.

‘Ongeveer zo groot… Het zou vanochtend afgeleverd moeten zijn…’

De receptionist schudt zijn hoofd.

‘Het spijt me, mevrouw Bloomwood, maar er is niets voor u bezorgd.’

Ik voel me opeens een beetje leeg vanbinnen.

‘Maar… er móét een pakket voor me bezorgd zijn. Ik heb het gisteren verzonden. Naar Blakeley Hall.’

De receptionist fronst zijn voorhoofd.

‘Charlotte?’ roept hij over zijn schouder naar een achterkamer. ‘Is er een pakket voor Rebecca Bloomwood bezorgd?’

‘Nee,’ zegt Charlotte, die uit de kamer opduikt.‘Wanneer had het er moeten zijn?’

‘Vanochtend,’ zeg ik. Ik probeer niet te laten merken dat ik overstuur ben. ‘“Alles, op elk adres binnen een dag bezorgd!”

Ik bedoel, dit is toch een adres?’

‘Het spijt me,’ zegt Charlotte, ‘maar er is niets bezorgd. Was het erg belangrijk?’

‘Rebecca?’ hoor ik achter me op de trap. Ik draai me om en zie dat Luke me onderzoekend opneemt. ‘Is er iets?’

O, god.

‘Nee, hoor,’ zeg ik opgewekt. ‘Natuurlijk niet! Wat zou er in vredesnaam moeten zijn?’ Ik draai een snelle pirouette en ren voordat de receptionist en Charlotte nog iets kunnen zeggen naar de trap.

‘Alles goed?’ zegt hij als ik bij hem ben, en hij glimlacht naar me.

‘Nou en of!’ zeg ik met een stem die twee tonen hoger uitvalt dan anders. ‘Top!’

Dit kan niet waar zijn. Ik zit zonder kleren.

Ik ben met Luke op vakantie, in een chic hotel – en ik zit zonder kleren. Wat moet ik nu beginnen?

Ik kan hem de waarheid niet vertellen. Ik kán gewoon niet opbiechten dat mijn snoezige koffertje nog maar het topje van de kledingberg was. Niet nadat ik het hem zo heb ingepeperd. Ik zal gewoon moeten… improviseren, denk ik panisch terwijl we een hoek omslaan, weer een gang met veel pluche in. Ik kan zijn kleren aantrekken, net als Annie Hall, of… of de gordijnen 332
van de rails rukken en naaigerei zoeken… en heel snel leren naaien…

‘Alles kits?’ vraagt Luke. Ik antwoord met een zwakke glimlach. Rustig maar, houd ik mezelf streng voor. Als je maar rustig blijft en niet in paniek raakt. Dat pakket komt morgenochtend, dus het is maar één avond behelpen. En ik heb mijn make-up tenminste bij me…

Luke blijft staan.‘Daar zijn we dan,’ zegt hij, en hij houdt een deur voor me open. ‘Nou?’

O, wauw. Ik vergeet mijn zorgen bij het zien van die enorme, frisse kamer. Nu begrijp ik waarom Luke zo op dit hotel gesteld is. Het is fantastisch – het is sprekend zijn appartement, compleet met een reusachtig wit bed met een groot dekbed met een hoes van wafeltjesstof, een hypermoderne stereo-installatie en twee suède banken.

‘Kom eens naar de badkamer kijken!’ zegt Luke. Ik loop met hem mee en sta paf. Een immens verzonken bubbelbad met mozaïektegels en daarboven de grootste douche die ik ooit heb gezien, en een hele plank vol met heerlijk ogende aromatherapieolie. Misschien kan ik het hele weekend in bad blijven. Luke loopt de kamer weer in. ‘Zo,’ zegt hij. ‘Ik weet niet wat jij van plan bent…’ Hij klikt zijn koffer open en ik zie de stapels overhemden, keurig in het gelid en allemaal door zijn werkster gestreken. ‘Maar ik stel voor dat we eerst uitpakken…’

‘Uitpakken! Natuurlijk,’ zeg ik enthousiast. Ik pak mijn eigen koffertje en voel aan de sluiting, maar ik maak het niet open.

‘Hoewel…’ zeg ik alsof het een spontane inval is, ‘kunnen we niet eerst iets gaan drinken en later pas uitpakken?’

Geniaal. We gaan ons beneden bezatten, en morgenochtend doe ik of ik bekaf ben en blijf ik in bed tot mijn pakket er is. Goddank. Ik was even bang…

‘Uitstekend plan,’ zegt Luke.‘Ik kleed me even om.’ Hij haalt een broek en een knisperend schoon blauw overhemd uit zijn koffer.

Ik ben met stomheid geslagen. ‘Omkleden?’ kan ik ten slotte uitbrengen. ‘Hebben ze hier… strenge kledingvoorschriften?’

‘Welnee, niet streng,’ zegt Luke. ‘Je kunt alleen niet naar beneden in… laten we zeggen wat jij nu aanhebt.’ Hij wijst grijnzend naar mijn afgeknipte spijkerbroek.

‘Nee, natuurlijk niet!’ zeg ik, en ik lach erbij alsof het een bespottelijk idee is.‘Dus. Goed. Dan… zoek ik ook maar iets nets.’

333

Ik klik mijn koffertje open, til het deksel op en kijk naar mijn toilettas.

Ik weet me geen raad. Luke maakt de knoopjes van zijn overhemd open en reikt bedaard naar het blauwe exemplaar. Straks kijkt hij op en vraagt: ben je zover?

Goed, dit vraagt om drastische maatregelen.

‘Luke, ik heb me bedacht,’ zeg ik terwijl ik mijn koffertje dichtklap. ‘Laten we niet naar de bar gaan.’ Luke kijkt me verbaasd aan en ik glimlach zo verleidelijk mogelijk naar hem.

‘Laten we hier blijven en de roomservice laten komen en…’

– ik loop op hem af terwijl ik mijn wikkeltopje lostrek – ‘… en maar zien waar de nacht ons brengt.’

Luke gaapt me aan met zijn handen nog halverwege de knoopjes van zijn blauwe overhemd.

‘Trek uit,’ zeg ik zwoel. ‘Waarom zou je je aankleden als we niets liever willen dan elkaar uitkleden?’

Er trekt een glimlach over Lukes gezicht en zijn ogen beginnen te glanzen.

‘Je hebt volkomen gelijk,’ zegt hij, en terwijl hij naar me toe komt, maakt hij de knoopjes weer los en laat het overhemd op de vloer vallen. ‘Wat bezielde me?’

Goddank, denk ik opgelucht als hij de strik uit mijn wikkeltopje trekt. Dit is perfect. Dit is precies wat…

O. Hmm.

Toevallig is het écht perfect.

334

4

De volgende ochtend om halfnegen lig ik nog in bed. Ik verzet geen voet. Ik wil in dit zalige lekkere bed blijven liggen, onder dat heerlijke dekbed met de witte wafeltjeshoes.

‘Blijf je de hele dag liggen?’ vraagt Luke, die naast het bed staat. Hij glimlacht naar me en ik nestel me dieper in de kussens en doe of ik hem niet hoor. Ik wil gewoon niet opstaan. Ik lig hier veel te knus en warm en tevreden.

Daar komt nog bij – het is maar een klein detail – dat ik nog steeds geen kleren heb.

Ik heb al drie keer stiekem naar de receptie gebeld om te vragen of mijn pakket er al was. (Eerst toen Luke onder de douche stond, daarna toen ik onder de douche stond – met die chique badkamertelefoon – en nog een keer heel snel nadat ik Luke de kamer uit had gestuurd met de smoes dat ik een kat op de gang hoorde miauwen.)

En het is er nog steeds niet. Ik heb nul kleren. Nop. Wat tot nu toe niet gaf omdat ik alleen in bed heb liggen luieren, maar ik kan echt geen croissant meer op en geen koffie meer zien, en ik kan niet nog een keer douchen, en Luke is al bijna aangekleed.

O, god, er zit niets anders op – ik zal mijn kleren van gisteren nog een keer moeten dragen. Wat echt ranzig is, maar wat doe je eraan? Ik doe gewoon of ik er erg aan gehecht ben, of misschien ziet Luke het niet eens. Ik bedoel maar, zien mannen nu écht wat je…

Ho.

Ho eens even. Waar zíjn mijn kleren van gisteren? Ik weet zeker dat ik ze gewoon op de vloer heb laten vallen…

‘Luke?’ zeg ik zo terloops mogelijk. ‘Heb jij de kleren gezien die ik gisteren aanhad?’

Hij kijkt op van zijn koffer.‘O ja, dat is ook zo,’ zegt hij.‘Ik heb ze vanochtend samen met mijn eigen spullen naar de wasserij gestuurd.’

335

Ik kijk hem aan en snak naar adem.

Mijn enige kleren op de hele wereld worden gewássen?

‘Wanneer… wanneer komen ze terug?’ zeg ik als ik weer kan praten.

‘Morgenochtend.’ Luke draait zich naar me om.‘Sorry, ik had het moeten zeggen, maar het is toch geen punt? Ik bedoel, volgens mij hoef je je geen zorgen te maken. Ze doen hun werk uitstekend.’

‘O, nee!’ zeg ik met schrille stem. ‘Nee, ik maak me geen zorgen!’

‘Gelukkig maar,’ zegt hij, en hij glimlacht.

‘Ja, gelukkig,’ zeg ik, en ik glimlach terug.

O, god, wat moet ik nu?

‘O, en er is ruimte zat in de hangkast,’ zegt Luke. ‘Zal ik iets voor je ophangen?’ Hij reikt naar mijn koffertje, en voor ik er iets aan kan doen hoor ik mezelf panisch ‘nee!’ krijsen. ‘Laat maar,’ voeg ik eraan toe als ik zijn verbaasde gezicht zie.‘Ik heb vooral… legkleren bij me.’

O, god. O, god. Hij trekt zijn schoenen al aan. Wat moet ik beginnen?

Oké, Becky, kom op, denk ik uitzinnig. Kleren. Iets om aan te trekken. Maakt niet uit wat.

Een pak van Luke.

Nee. Dat zou hij te bizar vinden, en trouwens, die pakken van hem kosten allemaal zo rond de duizend pond, dus ik mag de mouwen niet opstropen.

De ochtendjas van het hotel? Net doen of ochtendjassen en sloffen van wafeltjesstof de nieuwste trend zijn? Nee, ik kan toch niet in een ochtendjas rond gaan lopen alsof ik denk dat ik in de sauna ben? Ze zouden me allemaal uitlachen. Kom op, er moeten kleren te vinden zijn in een hotel. Wat dacht je van… een kamermeisjesuniform? Ja, dat lijkt er meer op! Ze moeten ergens een rek vol hebben, toch? Keurige jurkjes met een bijpassend mutsje. Ik zou Luke kunnen wijsmaken dat het het nieuwste van Prada is – en dan maar hopen dat niemand me vraagt zijn kamer schoon te maken…

‘Trouwens,’ zegt Luke, en hij pakt iets uit zijn koffer, ‘dit had je bij me thuis laten liggen.’

Ik schrik op en hij gooit iets naar me toe. Het is zacht, het is textiel… Ik vang het en wil wel huilen van opluchting. Kleren!

Een enkel superlarge T-shirt van Calvin Klein, om precies te zijn. Ik ben nog nooit zo blij geweest bij het zien van een doodgewoon verwassen grijs T-shirt. 336

‘Bedankt,’ zeg ik. Ik dwing mezelf tot tien te tellen voor ik er achteloos aan toevoeg: ‘Weet je, ik geloof dat ik dit vandaag maar aantrek.’

‘Dat?’ zegt Luke. Hij kijkt vreemd op. ‘Dat is toch een slaapshirt?’

‘Klopt! Het is een slaapshirt… annex… jurk,’ zeg ik terwijl ik het over mijn hoofd trek – goddank, het reikt tot halverwege mijn dijen. Het zou best een jurk kunnen zijn. En ha! Ik heb een zwarte haarband met veel rek in mijn make-up tas die ik als ceintuur kan gebruiken…

‘Heel mooi,’ zegt Luke ironisch als hij ziet hoe ik me in de haarband wring. ‘Een béétje aan de korte kant…’

‘Het is een mini-jurk,’ zeg ik gedecideerd. Ik draai me naar de spiegel om en… o, god, hij is inderdaad kort, maar daar is nu niets meer aan te doen. Ik trek mijn clementine sandalen aan, schud mijn haar over mijn schouders en verbied mezelf aan al die schitterende kleren te denken die ik deze ochtend had willen dragen.

‘Hier,’ zegt Luke. Hij pakt mijn sjaal van Denny & George en wikkelt hem langzaam om mijn nek. ‘Sjaal van Denny & George, geen slipje. Zo mag ik het zien.’

‘Ik doe heus wel een slipje aan!’ zeg ik verontwaardigd. En het is waar. Zodra Luke de kamer uit is, kan ik een boxer van hem jatten.

‘Zo… waar gaat die bespreking van jou eigenlijk over?’

vraag ik haastig, want ik wil het over iets anders hebben. ‘Is het spannend?’

Luke kijkt peinzend. ‘Het is… best belangrijk,’ zegt hij dan, en hij laat me twee zijden dassen zien. ‘Wat is mijn geluksdas?’

‘Die rode,’ zeg ik na enig nadenken. Ik kijk hoe hij hem met snelle, efficiënte bewegingen strikt. ‘Kom op, vertel nou. Is het een grote nieuwe klant?’

Luke glimlacht en schudt zijn hoofd.

‘Is het Nat West? Nee, ik weet het al, de Lloyds Bank!’

‘Laten we het erop houden… dat het om iets gaat dat ik heel graag wil,’ zegt Luke ten slotte.‘Iets waar ik altijd naar heb verlangd.’ Hij vervolgt op andere toon: ‘En wat ga jij vandaag doen? Vermaak je je wel?’

Nu schakelt híj op iets anders over. Ik snap niet waarom hij zo geheimzinnig over zijn werk moet doen. Vertrouwt hij me soms niet?

‘Wist je dat het zwembad vanochtend gesloten is?’ vraagt hij. 337

Ik reik naar mijn blusher. ‘Ja, maar het geeft niet. Ik vermaak me heus wel.’

Het blijft stil. Als ik opkijk, zie ik dat Luke me weifelend opneemt.

‘Zal ik een taxi bestellen, zodat je kunt gaan winkelen? Bath is vlakbij…’

‘Nee,’ zeg ik verontwaardigd. ‘Ik wil niet winkelen.’

Het is de waarheid. Toen Suze erachter kwam hoeveel die clementine sandalen hadden gekost, vroeg ze zich af of ze wel streng genoeg was geweest en toen moest ik haar beloven dat ik dit weekend niet zou gaan shoppen. Ik moest het met mijn hand op mijn hart beloven en het zweren op, nu ja, op mijn clementine sandalen. En ik ga echt mijn best doen om woord te houden. Ik bedoel maar, ze heeft volkomen gelijk. Als zij een hele week zonder winkelen overleeft, moet ik het achtenveertig uur kunnen volhouden.

Ik klap mijn blusher dicht. ‘Ik ga allemaal leuke landelijke dingen doen.’

‘Zoals?’

‘Zoals het natuurschoon bewonderen… en misschien ga ik op een boerderij kijken hoe ze de koeien melken of zo…’

‘Aha.’ Er dreigt een fijn glimlachje.

‘Wat?’ vraag ik argwanend. ‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Dus je wilt zomaar bij een boerderij aankloppen en vragen of je de koeien mag melken?’

‘Ik zeg toch niet dat ík koeien ga melken?’ zeg ik waardig.‘Ik zeg dat ik ga kíjken. En trouwens, misschien ga ik wel niet, ik kan ook plaatselijke attracties bekijken.’ Ik pak wat folders van de toilettafel.‘Zoals… die tractortentoonstelling. Of… het klooster van Sint-Winifred met de beroemde triptiek van Bevington.’

‘Een klooster,’ herhaalt Luke na een korte stilte.

‘Ja, een klooster!’ Ik kijk hem gepikeerd aan.‘Waarom zou ik geen klooster kunnen bezoeken? Toevallig ben ik een heel spiritueel mens, hoor.’

‘Daar twijfel ik niet aan, schat,’ zegt Luke met pretlichtjes in zijn ogen. ‘Maar je zóú iets meer dan een T-shirt kunnen aantrekken voor je erheen gaat…’

Ik trek het T-shirt over mijn billen. ‘Het is een jurk,’ zeg ik.

‘Trouwens, spiritualiteit heeft niets met kleding te maken.“Ziet de leliën des velds.”’ Ik kijk hem triomfantelijk aan.

‘Gelijk heb je,’ zegt Luke grijnzend. ‘Nou, veel plezier dan maar.’ Hij geeft me een kus. ‘En het spijt me echt.’

338

‘Ja, ach,’ zeg ik, en ik geef hem een porretje.‘Als je maar zorgt dat die geheimzinnige bespreking het waard is.’

Ik verwacht een lach van Luke, of toch minstens een glimlach, maar hij knikt kortaf, pakt zijn aktetas en loopt naar de deur. God, wat kan hij zijn werk toch serieus nemen. Al met al vind ik het niet erg dat ik deze ochtend alleen ben, want stiekem heb ik altijd al willen zien hoe het in een klooster toegaat. Ik bedoel, ik ga niet bepaald elke week naar de kerk, maar het lijkt me logisch dat er een hogere macht aan het werk is dan wij nietige stervelingen – daarom lees ik elke dag mijn horoscoop in de Daily World. En ik ben dol op dat eenstemmige gezang dat ze bij de yogales draaien, en al die heerlijke kaarsen en wierook. En op Audrey Hepburn in The Nun’s Story. Eerlijk gezegd heb ik me ergens altijd aangetrokken gevoeld tot de eenvoud van het nonnenbestaan. Geen zorgen, geen beslissingen, niet hoeven werken. De hele dag alleen maar zingen en wat rondlopen. Zou dat niet fantastisch zijn?

Dus ga ik als ik me heb opgemaakt en een stukje Trisha heb gekeken naar de receptie, waar ik nog eens vergeefs naar mijn pakket informeer (ik doe ze een proces aan, echt) en een taxi naar het klooster bestel. Terwijl we over de landelijke wegen snorren, kijk ik naar het prachtige landschap en vraag me af waar die bespreking van Luke over kan gaan. Wat is dat raadselachtige ‘waar hij altijd naar heeft verlangd’? Een nieuwe klant? Een nieuw kantoor? Het bedrijf uitbreiden, misschien?

Met gefronste wenkbrauwen probeer ik me te herinneren of ik de laatste tijd iets heb opgevangen – en dan besef ik met een schok dat ik hem een paar weken geleden heb horen telefoneren. Hij had het over een reclamebureau, en ik vroeg me toen al af waarom.

Reclame. Misschien is dat het. Misschien heeft hij stiekem altijd een reclamebureau willen hebben of zo.

God, ja. Nu ik erover nadenk, kan het niet anders. Daar gaat die bespreking over. Hij gaat zijn pr-bedrijf uitbreiden en ook reclamespotjes maken.

En daar zou ik in kunnen spelen! Yes!

Ik vind het zo spannend dat ik me bijna in mijn kauwgom verslik. Ik kom in een reclamespot! Misschien zo eentje van Bacardi met een boot vol mensen die lachen, waterskiën en zich uitstekend vermaken. Ik bedoel, ik weet wel dat het meestal fotomodellen zijn, maar ik zou toch makkelijk ergens op de achtergrond kunnen zitten? Of ik zou de boot kunnen bestu339
ren. God, wat wordt dat fantastisch. We vliegen naar Barbados of zo, en het is er hartstikke warm en zonnig en luxe, met kratten gratis Bacardi, en we logeren in een ongelooflijk hotel… Ik moet natuurlijk wel een nieuwe bikini kopen… twee is misschien beter… en nieuwe strandschoenen…

‘Sint-Winifred,’ zegt de taxichauffeur, en ik schrik uit mijn gemijmer op. Ik zit toch zeker niet op Barbados? Ik zit midden in de rimboe, in Somerset.

We staan voor een oud, honingkleurig gebouw. Ik tuur nieuwsgierig door het raam. Dus dit is nu een klooster. Het ziet er niet bijster bijzonder uit. Het is net een school, of een groot landhuis. Net als ik me afvraag of het de moeite wel waard is om de taxi uit te komen, zie ik iets dat me doet verstijven. Een levensechte non. Ze loopt langs in haar lange zwarte jurk, compleet met zo’n kap en de hele mikmak! Een echte non in het wild. En ze is volslagen naturel. Ze heeft niet eens naar de taxi gekéken. Het lijkt wel of ik op safari ben!

Ik stap uit, reken af en loop naar de zware voordeur. Ik krijg kippenvel van spanning. De oudere vrouw die vlak voor me naar binnen gaat, lijkt de weg te kennen, dus volg ik haar door een gang naar de kapel. Zodra we over de drempel stappen, word ik overmand door een verbijsterend, gewijd, haast euforisch gevoel. Misschien komt het door die zalige geur of de orgelmuziek, maar ik voel in elk geval vibraties.

‘Dank u, zuster,’ zegt de oudere vrouw tegen een non, en dan loopt ze naar de voorkant van de kapel. Ik blijf als aan de grond genageld staan.

Zuster. Wauw.

Zuster Rebecca.

En zo’n beeldig golvend zwart habijt, en altijd zo’n fantastische gave nonnenhuid. Zuster Rebecca van de heilige…

‘Zo te zien ben je verdwaald, kindlief,’ zegt een non achter me. Ik schrik. ‘Kwam je de triptiek soms bekijken?’

‘O,’ stamel ik. ‘Eh, ja. Zeker weten.’

‘Daar,’ wijst ze, en ik loop aarzelend naar de voorkant van de kapel.Ik hoop maar dat vanzelf duidelijk wordt wat de triptiek van Bevington is. Een standbeeld wellicht? Of een… een wandtapijt?

Als ik vlak bij de oudere vrouw ben, zie ik dat ze naar een hele wand glas-in-loodramen kijkt. Ik moet toegeven dat ze best spectaculair zijn. Ik bedoel maar, moet je dat grote blauwe raam in het midden zien. Fantastisch!

340

‘De triptiek van Bevington,’ zegt de oudere vrouw. ‘Die kent zijn gelijke niet, hè?’

‘Wauw,’ verzucht ik eerbiedig, en ik ga achter haar staan staren. ‘Schitterend.’

Het is echt verbluffend. God, zo zie je maar weer dat echte kunst er altijd uitspringt, nietwaar? Als je geniaal werk ziet, herken je het meteen. En ik ben niet eens een deskundige.

‘Prachtige kleuren,’ prevel ik.

‘De detaillering,’ zegt de vrouw, die haar handen vouwt, ‘is absoluut weergaloos.’

‘Weergaloos,’ zeg ik haar na.

Net als ik naar de regenboog wil wijzen, die ik wel een vondst vind, valt het me op dat de oudere vrouw en ik niet naar hetzelfde kijken. Zij kijkt naar een beschilderd stuk hout dat me niet eens was opgevallen.

Ik draai mijn hoofd zo onopvallend mogelijk – en voel een scheut teleurstelling. Is dít de triptiek van Bevington? Maar het is niet eens mooi!

‘Terwijl die Victoriaanse troep,’ vervolgt de vrouw plotseling fel, ‘absoluut misdadig is! Die regenboog! Word je er niet misselijk van?’ Ze wijst naar mijn grote blauwe raam en ik hap naar lucht.

‘Ik weet het,’ zeg ik. ‘Het is vreselijk, hè? Absoluut… Trouwens, ik geloof dat ik een stukje ga lopen…’

Ik trek me haastig terug, voor ze nog iets kan zeggen. Ik wring me langs het zijpad, vraag me afwezig af wat ik nu zal gaan doen en zie opeens een zijkapel in een hoek.

‘Geestelijke wijkplaats,’ lees ik naast de toegang. ‘Een plek om in stilte te zitten, te bidden en meer over het katholieke geloof te leren.’

Ik steek behoedzaam mijn hoofd naar binnen – en zie een oude non die zit te borduren. Ze glimlacht naar me en ik glimlach zenuwachtig terug en loop de kapel in. Ik probeer zonder kraakgeluiden op een donkere houten kerkbank te gaan zitten en ben nog even te diep onder de indruk om iets te kunnen zeggen. Dit is echt ontzagwekkend. Een fantastische sfeer, helemaal kalm en verstild – en ik voel me ongelooflijk gelouterd en heilig, alleen maar doordat ik hier zit. Ik glimlach nog eens verlegen naar de non, die haar borduurwerk neerlegt en me aankijkt alsof ze verwacht dat ik iets ga zeggen.

‘Wat hebt u mooie kaarsen hier,’ zeg ik zacht en eerbiedig.

‘Van Habitat?’

341

De non schrikt ervan. ‘Nee,’ zegt ze, ‘ik dacht het niet.’

‘O.’

Ik gaap even, want ik ben nog doezelig van al die natuur, en als ik mijn hand voor mijn mond weghaal, zie ik dat ik een stukje nagel heb afgebroken. Ik rits dus zachtjes mijn tas open, pak mijn vijl en begin de nagel bij te werken. De non kijkt op, en ik glimlach berustend en wijs naar mijn nagel (zwijgend, want ik wil de spirituele sfeer niet bederven). Als ik klaar ben, ziet de rand er een beetje bladderig uit, dus pak ik mijn Maybelline direct-drooglak en herstel de schade haastig.

De non blijft me de hele tijd verbluft aankijken, en als ik bijna klaar ben, zegt ze: ‘Kindje, ben je katholiek?’

‘Nee, niet echt,’ zeg ik.

‘Wil je iets met me bespreken?’

‘Nou… nee.’ Ik laat mijn hand vol genegenheid over de kerkbank glijden en glimlach nog eens vriendelijk. ‘Mooi houtsnijwerk, hè? Zijn al uw meubelen zo mooi?’

De non kijkt me bevreemd aan. ‘Dit is de kapel.’

‘Ja, weet ik wel, maar ziet u, tegenwoordig hebben massa’s mensen kerkbanken in huis. Ze zijn zelfs heel trendy. Ik heb een artikel in Harper’s…’

‘Kindlief…’ De non heft een hand om me het zwijgen op te leggen. ‘Kindje, dit is een geestelijke wijkplaats. Een plek voor bezinning.’

‘Weet ik toch?’ zeg ik verbaasd. ‘Daarom ben ik hier gekomen. Om me te bezinnen.’

‘Goed,’ zegt de non, en dan zwijgen we weer.

In de verte begint een klok te luiden en ik zie dat de non heel zachtjes en binnensmonds begint te murmelen. Wat zou ze zeggen? Ze herinnert me aan mijn oma, die altijd haar steken prevelde als ze zat te breien. Misschien is ze de draad van haar borduurwerk kwijt.

‘Uw handwerkje schiet lekker op,’ zeg ik bemoedigend. ‘Wat wordt het?’ De non schrikt op en legt haar borduurwerk neer.

‘Kindje,’ zegt ze met een diepe zucht, en dan glimlacht ze hartelijk. ‘Kindje, we hebben hier beroemde lavendelvelden. Zou je die niet willen zien?’

‘Nee, hoor, hoeft niet,’ zeg ik stralend. ‘Ik zit net zo lief hier bij u.’ De glimlach van de non wordt beverig.

‘En de crypte?’ vraagt ze. ‘Lijkt die je niet boeiend?’

‘Niet speciaal. Maar heus, wees maar niet bang. Ik verveel me echt niet! Het is hier zo heerlijk. Zo… sereen. Het lijkt The Sound of Music wel.’

342

Ze kijkt me aan of ik zit te raaskallen, wat me doet beseffen dat ze waarschijnlijk al zo lang in het klooster zit dat ze niet weet wat The Sound of Music is.

‘Dat was een film,’ begin ik uit te leggen, maar dan bedenk ik dat ze misschien niet eens weet wat een film is. ‘Dat zijn, eh, bewegende beelden,’ zeg ik zorgzaam.‘Op een wit doek. En het ging over een non die Maria heette…’

‘We hebben ook een winkel,’ onderbreekt de non me nadrukkelijk. ‘Een wínkel. Wat dacht je daarvan?’

Een winkel! Ik raak helemaal opgewonden en sta op het punt te vragen wat er verkocht wordt, maar dan herinner ik me mijn belofte aan Suze.

‘Nee, dat zal niet gaan,’ zeg ik spijtig. ‘Ik heb mijn huisgenote beloofd dat ik vandaag niet zou gaan winkelen.’

‘Je huisgenote?’ zegt de non.‘Wat heeft die ermee te maken?’

‘Ze is bang dat ik te veel geld uitgeef…’

‘Laat jij je leven door je huisgenote leiden?’

‘Nou, ik heb haar laatst iets heel serieus beloofd. U weet wel, een soort gelofte, zeg maar…’

‘Ze komt het nooit te weten!’ zegt de non.‘Niet als jij het niet vertelt.’

Ik kijk haar lichtelijk overdonderd aan.

‘Maar ik zou me zo schuldig voelen als ik me niet aan mijn belofte hield! Nee, ik blijf u gewoon nog even gezelschap houden, als dat mag.’ Ik pak een Mariabeeldje waarop mijn oog gevallen is. ‘Leuk. Waar hebt u dat gekocht?’

De non kijkt me aan en knijpt haar ogen tot spleetjes.

‘Zie het niet als winkelen,’ zegt ze. ‘Zie het als een donatie.’

Ze buigt zich naar me over.‘Jij schenkt ons geld, en wij geven je een kleinigheidje terug. Dat kun je toch geen winkelen noemen? Eerder… liefdadigheid.’

Ik laat het even bezinken. In feite wil ik altijd al meer aan liefdadigheid doen, en dit zou mijn kans kunnen zijn.

‘Dus het is zoiets als… een goede daad?’ vraag ik voor de zekerheid.

‘Precies. En Jezus en al zijn engelen zullen je ervoor zegenen.’ Ze pakt me vrij stevig bij de arm.‘Vooruit, naar de winkel. Kom, ik wijs je de weg…’

De non sluit de deur van de zijkapel achter ons en haalt het bordje ‘geestelijke wijkplaats’ weg.

‘Komt u niet terug?’

‘Vandaag niet, nee,’ zegt ze, en ze kijkt me vreemd aan. ‘Ik vind het wel genoeg voor vandaag.’

343

Weet je, het is precies zoals ze zeggen: de deugd beloont zichzelf. Later die middag, als ik bij het hotel aankom, gloei ik van geluk om al mijn goede daden. Ik moet zeker vijftig pond hebben gedoneerd in die winkel, zo niet meer! Niet om op te scheppen of zo, maar ik moet van nature wel een heel altruïstisch mens zijn, want toen ik eenmaal begon te doneren, wist ik van geen ophouden meer! Telkens als ik een schenking deed, kreeg ik een kick. En hoewel het bijzaak is, heb ik er mooie spullen voor teruggekregen. Potten lavendelhoning, etherische lavendelolie en lavendelthee, die vast heerlijk is, en een lavendelkussen om beter te slapen. Het gekke is dat ik nooit echt bij lavendel had stilgestaan. Ik zag het gewoon als een struik bij mensen in de tuin, maar die jonge non in de winkel had volkomen gelijk: het heeft zulke vitaliserende, bevorderlijke eigenschappen dat het in niemands leven zou mogen ontbreken. En de lavendel van Sint-Winifred is ook nog eens honderd procent organisch, legde ze uit, waardoor het stukken beter is dan andere lavendel, terwijl de prijzen veel lager liggen dan die van veel concurrerende postorderbedrijven. Toevallig heeft zij me ook overgehaald dat lavendelkussen te kopen en mijn naam in het klantenbestand te laten opnemen. Ze kon eigenlijk best goed aandringen, voor een non.

Terug bij het hotel biedt de taxichauffeur aan me te helpen alles naar binnen te zeulen, want die doos met potten lavendelhoning is behoorlijk zwaar. Bij de balie geef ik hem een dikke fooi en net als ik me voorneem een lekker bad met mijn nieuwe lavendelbadschuim te nemen… zwaait de voordeur van het hotel open. Een vrouw met blond haar, een Louis Vuittonkoffer en lange, bruine benen schrijdt binnen. Ik gaap haar ongelovig aan. Het is Alicia Billington. Of, zoals ik haar noem, Alicia Billenkont. Wat moet zíj hier?

Alicia is een van de cliëntmanagers van Brandon Communications – Lukes pr-bedrijf – en we hebben het nooit goed met elkaar kunnen vinden. Even onder ons, maar ik vind haar een trut en in het geniep hoop ik dat Luke haar ontslaat. Een paar maanden geleden was ze bijna ontslagen, en dat kwam min of meer door mij (ik was toen nog financieel verslaggever, en ik had een stuk geschreven… Ach, het is een lang verhaal). Uiteindelijk kreeg ze alleen een flinke waarschuwing, en sindsdien werkt ze keihard.

Dat ik dat allemaal weet, komt doordat ik wel eens babbel met Mel, Lukes assistente, een schatje dat me op de hoogte houdt 344
van alle roddels. Laatst zei ze nog dat ze vond dat Alicia echt veranderd was. Niet dat ze áárdiger is geworden, maar ze werkt beslist harder. Ze dramt net zolang tegen verslaggevers tot ze haar klanten in hun artikelen noemen en ze zit vaak tot diep in de nacht op kantoor op haar toetsenbord te rammelen. Ze heeft Mel pas nog gevraagd om een lijst met alle namen van de klanten van het bedrijf, met de contactpersonen erbij, want die wilde ze leren kennen. Mel voegde er somber aan toe dat Alicia volgens haar op een promotie uit is, en daar zou ze best eens gelijk in kunnen hebben. Lukes probleem is dat hij alleen kijkt hoe hard iemand werkt en hoeveel resultaat ze boekt – en niet naar wat een volslagen hopeloze trut iemand is. Het zit er dus dik in dat ze haar promotie krijgt en nog onuitstaanbaarder wordt. Terwijl ik haar binnen zie komen, wil ik enerzijds hard weglopen en anderzijds heel graag weten wat ze hier komt doen, maar voor ik een keus heb gemaakt, krijgt ze me in het vizier en trekt haar wenkbrauwen op. En o, god, dan besef ik opeens hoe ik eruit moet zien – in dat rottige oude grijze T-shirt dat eerlijk gezegd helemaal niet op een jurk lijkt, met mijn haar in de war en een rode kop van het zeulen met tassen vol lavendelhoning. Terwijl zij een onberispelijk wit mantelpak aanheeft.

‘Rebecca!’ zegt ze, en ze slaat quasi-geschrokken een hand voor haar mond. ‘Je mag niet weten dat ik hier ben! Doe maar of je me niet hebt gezien.’

‘Wat… wat bedoel je?’ zeg ik. Ik probeer mijn ontzetting niet te laten blijken. ‘Wat kom je hier doen?’

‘Ik kom even langswippen om kennis te maken met de nieuwe klanten,’ zegt Alicia. ‘Wist je dat mijn ouders hier vlakbij wonen? Het is dus logisch.’

‘O, op zo’n manier,’ zeg ik. ‘Nee, dat wist ik niet.’

‘Maar Luke heeft ons allemaal op het hart gedrukt dat we je niet lastig mogen vallen,’ vervolgt Alicia. ‘Het is tenslotte je vakantie.’

Iets aan haar toon geeft me het gevoel dat ik een kind ben.

‘O, dat vind ik niet erg,’ zeg ik stoer.‘In het geval van zoiets…

belangrijks als dit. Toevallig hadden Luke en ik het er vanochtend nog over. Bij het ontbijt.’

Goed, ik heb dat ontbijt alleen maar genoemd om haar in te peperen dat Luke en ik een stel zijn. En ik weet zelf ook wel hoe aanstellerig het moet klinken. Maar als ik met Alicia praat, heb ik nu eenmaal altijd het gevoel dat we onderhuids tegen elkaar opboksen, en als ik niet terugvecht, denkt ze dat ze heeft gewonnen.

345

‘O ja?’ zegt Alicia. ‘Wat snoezig.’ Haar ogen worden spleetjes. ‘En… wat denk jij van de hele onderneming? Je moet er ideeën over hebben.’

‘Ik vind het geweldig,’ zeg ik na een korte stilte. ‘Echt geweldig.’

‘Dus je vindt het niet erg?’ Ze kijkt me vorsend aan.

‘Ach… Nee, niet echt.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Ik bedoel, het had een vakantie moeten zijn, maar als het zó belangrijk is…’

‘Ik heb het niet over de vergaderingen,’ zegt Alicia met een fijn lachje. ‘Ik bedoel het hele gebeuren. Het hele New Yorkidee.’

Ik doe mijn mond open om iets terug te zeggen – en sluit hem machteloos. Wat voor New York-idee?

Als een gier die aas ruikt, buigt ze zich met een klein, boosaardig glimlachje om haar mond naar me over. ‘Rebecca, je weet toch hopelijk wel dat Luke in New York gaat wonen?’

Ik ben verlamd van schrik. Luke gaat in New York wonen. Daarom is hij zo opgewonden. Hij gaat naar New York verhuizen. Maar… maar waarom heeft hij dat niet aan me verteld?

Mijn gezicht gloeit en mijn borst verkrampt. Luke gaat naar New York en hij heeft het niet eens aan me verteld.

‘Rebecca?’

Ik kijk met een ruk op en glimlach krampachtig. Alicia mag niet merken dat ik hier niets van wist. Dat mág gewoon niet.

‘Natuurlijk wist ik het,’ zeg ik schor, en ik schraap mijn keel.

‘Ik weet er alles van, maar… ik praat nooit over zaken in het openbaar. Je kunt beter discreet blijven, vind je ook niet?’

‘Ja, absoluut,’ antwoordt Alicia, maar haar blik geeft me de indruk dat ze me geen seconde gelooft. ‘Dus… Ga je met hem mee?’

Ik kijk haar aan, met trillende lippen, niet in staat een antwoord te bedenken, steeds harder blozend – en dan zegt een stem achter me plotseling: ‘Rebecca Bloomwood. Pakketpost voor mevrouw Rebecca Bloomwood.’

Ik kijk verbijsterd om en geloof mijn ogen niet. Een man in uniform loopt naar de balie met mijn reusachtige, gehavende pakket dat ik eerlijk gezegd allang had opgegeven. Al mijn kleren, eindelijk. Al mijn met veel zorg uitgekozen combi’s. Ik kan vanavond dragen wat ik wil!

Maar op de een of andere manier doet het me niets meer. Het enige wat ik wil is me ergens terugtrekken om na te denken. 346

‘Ja, dat ben ik,’ zeg ik, en er kan een glimlachje af. ‘Ik ben Rebecca Bloomwood.’

‘Kijk eens aan!’ zegt de man. ‘Komt dat even goed uit. Als u hier even wilt tekenen…’

‘Laat ik je niet langer ophouden!’ roept Alicia met een geamuseerde blik op mijn pakket. ‘Veel plezier nog, hè?’

‘Dank je,’ antwoord ik.‘Dat komt wel goed.’ En ik loop lichtelijk verdoofd weg, met mijn kleren dicht tegen me aan gedrukt. 347

ENDWICH BANK

KantoorFulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 8 september 2000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Dank u voor uw brief van 4 september j.l., gericht aan Smeathie-schatje, waarin u hem vraagt uw kredietlimiet met spoed te verhogen, ‘voordat die nieuwe komt’. Ik ben de nieuwe.

Ik neem momenteel alle dossiers van mijn cliënten door en zal contact met u opnemen met betrekking tot uw verzoek.

Hoogachtend,

John Gavin,

Manager Consumptieve Kredieten

ENDWICH - UW GELD ONZE ZORG

348

5

De volgende dag gaan we terug naar Londen, en Luke heeft nog steeds niets over zijn project gezegd, of over New York, of over wat dan ook. En ik weet dat ik het hem gewoon recht voor z’n raap zou moeten vragen. Ik weet dat ik achteloos zou moeten zeggen: ‘Luke, wat hoor ik toch steeds over New York?’ en dan maar afwachten wat hij zegt, maar op de een of andere manier kan ik mezelf er niet toe zetten.

Ik bedoel maar, hij heeft om te beginnen al duidelijk laten merken dat hij niet over dat project wil praten.Als ik over New York begin, zou hij kunnen denken dat ik heb lopen snuffelen. En om nog eens te beginnen: Alicia zou ernaast kunnen zitten

– ze zou het zelfs verzonnen kunnen hebben. (Daar is ze heel goed toe in staat, neem dat maar van me aan.Toen ik nog financieel verslaggever was, heeft ze me een keer naar de totaal verkeerde zaal gestuurd voor een persconferentie, en ik weet zeker dat dat expres was.) Het heeft dus geen zin iets te zeggen tot ik absoluut zeker ben van de feiten.

Dat houd ik mezelf althans voor, maar als ik heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik het gewoon niet zou kunnen verdragen als Luke me vriendelijk aankeek en zei: ‘Rebecca, we hebben het heel leuk gehad samen, maar…’

Daarom zeg ik maar niets en glimlach ik veel, al voel ik me vanbinnen steeds zenuwachtiger en ellendiger. Bij mijn flat aangekomen zou ik het liefst jammeren:‘Ga je naar New York?

Nou, zeg het dan?’

In plaats daarvan geef ik hem een zoen en zeg luchtig: ‘Je komt toch wel, hè, zaterdag?’

Luke moet morgen naar Zürich voor een hele reeks besprekingen met mensen uit de financiële wereld, wat natuurlijk heel belangrijk is. Ik heb er dan ook alle begrip voor, alleen trouwen Tom en Lucy zaterdag, en dat is nóg belangrijker. Hij móét gewoon komen.

349

‘Ik kom,’ zegt hij. ‘Beloofd.’ Hij geeft een kneepje in mijn hand voordat ik uit de auto stap en zegt dat hij er als een speer vandoor moet. En dan is hij weg.

Triest maak ik mijn voordeur open en even later komt Suze haar kamer uit. Ze sleept een volle vuilniszak achter zich aan.

‘Hé!’ zegt ze. ‘Daar ben je weer.’

‘Ja!’ zeg ik gemaakt vrolijk. ‘Daar ben ik weer!’

Suze loopt onze voordeur uit. Ik hoor haar met haar zak over de trap naar beneden en naar buiten lopen, en dan stommelt ze weer naar boven.

‘Vertel, hoe was het?’ zegt ze als ze buiten adem de deur achter zich dichttrekt.

‘Leuk,’ zeg ik op weg naar mijn kamer. ‘Het was… leuk.’

‘Leuk?’ vraagt Suze achterdochtig, en ze loopt met me mee.

‘Alleen maar leuk?’

‘Het was… fijn.’

‘Fíjn? Bex, wat is er? Heb je het niet fantastisch gehad?’

Ik was eigenlijk niet van plan iets tegen Suze te zeggen, want tenslotte weet ik nog niet hoe het zit. Bovendien heb ik laatst in een tijdschrift gelezen dat stellen moeten proberen samen uit hun problemen te komen, zonder er anderen bij te betrekken, maar als ik haar meelevende, vriendelijke gezicht zie, kan ik er niets meer aan doen. Ik flap het er zomaar uit: ‘Luke gaat naar New York.’

‘Echt waar?’ zegt Suze, die me verkeerd begrijpt. ‘Wat goed!

God, ik ben gek op New York. Ik ben er drie jaar geleden geweest en…’

‘Suze, hij gaat naar New York verhuizen – maar hij heeft niets tegen mij gezegd.’

‘O,’ zegt Suze geschrokken. ‘O, op die fiets.’

‘En ik wil er niet over beginnen omdat ik het niet hoor te weten, maar ik denk steeds: waarom heeft hij niets gezegd? Wil hij gewoon… gáán?’ Mijn stem wordt schril van paniek. ‘Krijg ik straks gewoon een ansicht van het Empire State Building met de tekst: “Hallo, ik ben naar New York verhuisd, liefs, Luke”?’

‘Nee!’ zegt Suze zonder aarzelen. ‘Natuurlijk niet! Dat zou hij nooit doen.’

‘O nee?’

‘Nee. Echt niet.’ Suze slaat haar armen over elkaar, denkt even na en kijkt naar me op. ‘Weet je heel zeker dat hij het je niet heeft verteld? Ook niet toen je half sliep of zat te mijmeren of zo?’

350

Ze kijkt me verwachtingsvol aan en een paar seconden vraag ik me af of ze gelijk zou kunnen hebben en denk diep na. Misschien heeft hij het me in de auto verteld en heb ik gewoon niet geluisterd. Of gisteravond, toen ik naar die Lulu Guinness-tas van dat meisje in de bar zat te kijken… Maar dan schud ik mijn hoofd.

‘Nee. Als hij over New York had gepraat, zou ik het heus wel gehoord hebben.’ Ik laat me verdrietig op het bed zakken. ‘Hij verzwijgt het gewoon voor me omdat hij me wil laten stikken.’

‘Nee, dat zou hij nooit doen!’ spreekt Suze me tegen. ‘Luister nou, Bex, mannen vertellen nooit iets. Zo zíjn ze gewoon.’ Ze stapt over een stapel cd’s en gaat in de kleermakershouding naast me op het bed zitten. ‘Mijn broer heeft ook niets gezegd toen hij met drugs werd gepakt. We lazen het in de krant! En mijn vader heeft een keer een heel eiland gekocht zonder iets tegen mijn moeder te zeggen.’

‘Echt?’

‘Ja, hoor! En toen is hij het zelf ook vergeten. Hij herinnerde het zich pas weer toen hij zomaar een uitnodiging kreeg voor het varken-in-de-ton-rollen.’

‘Het wát?’

‘O, zo’n eeuwenoud ritueel,’ zegt Suze vaag. ‘Mijn vader mag het eerste varken rollen, omdat het zijn eiland is.’ Ze klaart op.

‘Hij zoekt altijd mensen die het voor hem willen opknappen. Jij hebt zeker ook geen zin om het dit jaar te doen? Je moet een malle hoed op en je moet een Keltisch gedicht uit je hoofd leren, maar het is niet moeilijk…’

‘Suze…’

‘Nee, toch maar niet,’ zegt Suze snel. ‘Sorry.’ Ze zakt in mijn kussen en bijt peinzend op haar nagel. Plotseling kijkt ze op.

‘Wacht eens. Wie heeft je over New York verteld? Als het Luke niet was?’

‘Alicia,’ zeg ik somber. ‘Ze wist er alles van.’

‘Alicia?’ Suze gaapt me aan. ‘Alicia Billenkont? O, toe nou, zeg. Waarschijnlijk heeft ze het maar verzonnen. Bex toch, het verbaast me dat je zelfs maar naar haar hebt geluisterd!’

Ze klinkt zo zeker van haar zaak dat ik mijn hart blij voel opspringen. Natuurlijk. Dat moet het zijn. Vermoedde ik het zelf niet ook al? Had ik je niet verteld wat voor iemand Alicia is?

Alleen – een piepklein maartje – vraag ik me af of Suze wel echt honderd procent objectief is. Suze en Alicia hebben een voorgeschiedenis, namelijk dat ze tegelijk bij Brandon Com351
munications begonnen zijn – maar Suze stond na drie weken weer op straat en Alicia begon pijlsnel carrière te maken. Niet dat Suze zo graag de pr in wou, maar toch.

‘Ik weet het niet,’ zeg ik weifelend. ‘Zou Alicia echt zoiets doen?’

‘Natuurlijk!’ zegt Suze. ‘Ze probeert je gewoon op de kast te krijgen.Toe nou, Bex, wie vertrouw je nu echt? Alicia of Luke?’

Ik denk even na. ‘Luke,’ zeg ik dan. ‘Luke, natuurlijk.’

‘Nou dan!’

‘Je hebt gelijk,’ zeg ik, en ik voel me al een stuk vrolijker.‘Wat je zegt! Ik moet gewoon vertrouwen in Luke hebben, hè? Ik moet niet naar roddel en achterklap luisteren.’

‘Precies.’

Suze reikt naar een stapeltje enveloppen. ‘Je post. En je boodschappen.’

‘Oo, dank je wel!’ Ik pak het stapeltje met een sprankje hoop aan. Je weet immers maar nooit wat er tijdens je afwezigheid is gebeurd. Misschien zit er een brief van een verloren gewaande vriendin in een van de enveloppen, of wordt me een fantastische baan aangeboden, of heb ik een droomvakantie gewonnen!

Natuurlijk is het niets van dat alles. Het is gewoon de ene saaie rekening na de andere. Ik blader de enveloppen onverschillig door en laat de hele berg op de vloer vallen zonder ze zelfs maar open te maken.

Zo gaat het nou altijd, weet je. Als ik weg ben geweest, verheug ik me keer op keer op hopen spannende post, pakketjes, telegrammen en brieven vol opwindende nieuwtjes, en het draait altijd op een teleurstelling uit. Ik vind dat iemand een bedrijf zou moeten beginnen, vakantiepost.com, dat je tegen betaling fantastische brieven kunt laten schrijven, zodat je toch íéts hebt om naar uit te kijken als je weer naar huis gaat. Ik pak de telefoonberichten. Suze heeft de boodschappen heel gewetensvol genoteerd:

Je moeder – wat wil je op de bruiloft van Tom en Lucy dragen?

Je moeder – geen violet, want dat vloekt bij haar hoed. Je moeder – weet Luke wel dat hij in jacquet moet komen?

Je moeder – het is toch wel zeker dat Luke komt?

David Barrow – of je terug wilt bellen.

Je moeder –

352

Wacht even. David Barrow. Wie is dat?

‘Hé, Suze,’ roep ik. ‘Heeft David Barrow ook gezegd wie hij was?’

‘Nee,’ zegt Suze, die de gang in komt. ‘Hij heeft alleen gevraagd of je wilde bellen.’

‘O.’ Ik kijk nog eens naar de boodschap. ‘Hoe klonk hij?’

Suze trekt haar neus op.

‘O, je weet wel. Heel bekakt. Heel… gelikt.’

Ik toets gefascineerd het nummer in. David Barrow. Het klinkt me bijna bekend in de oren. Misschien is het wel een filmproducer of zo!

‘Met David Barrow,’ hoor ik, en Suze heeft gelijk, hij klinkt inderdaad bekakt.

‘Hallo,’ zeg ik, ‘met Rebecca Bloomwood. U had gevraagd of ik wilde bellen?’

‘Ja, mevrouw Bloomwood. Ik ben de cliëntmanager van La Rosa.’

‘O.’ Ik frons verbaasd mijn wenkbrauwen. La Rosa. Wat is in vredes…

O, natuurlijk. Die trendy boetiek in Hampstead. Maar daar ben ik maar een paar keer geweest, en dat is tijden geleden. Waarom belt hij me dan?

‘Mag ik beginnen te zeggen dat het een eer is een televisiepersoonlijkheid van uw kaliber tot de klanten te mogen rekenen?’

‘O! Goh, dank u,’ zeg ik met een stralende lach naar de hoorn. ‘Het genoegen is geheel aan mijn kant.’

Fantastisch. Ik weet precies waarom hij belt. Ze gaan me gratis kleren geven, niet dan? Of misschien… yes! Ze willen dat ik een nieuwe lijn voor de boetiek ontwerp! God, ja. Ik word modeontwerpster. Ze gaan het de Becky Bloomwood-collectie noemen. Simpele, stijlvolle, draagbare kleding, misschien een of twee avondjurken erbij…

‘Het is maar een beleefdheidstelefoontje,’ onderbreekt David Barrow mijn dagdroom. ‘Ik wil me ervan verzekeren dat u tevreden bent over onze dienstverlening en vragen of we u nog met iets anders behulpzaam kunnen zijn.’

‘Goh… dank u wel!’ zeg ik. ‘Ik ben heel tevreden, dank u. Ik bedoel, ik ben niet bepaald kind aan huis bij jullie, maar…’

‘En ik wilde het nog even over uw openstaande rekening bij La Rosa hebben,’ vervolgt David Barrow alsof hij me niet heeft gehoord. ‘En u erop wijzen dat als we het bedrag niet binnen zeven dagen ontvangen, we stappen zullen ondernemen.’

Ik staar naar de hoorn en voel de glimlach op mijn gezicht 353
besterven. Dit is helemaal geen beleefdheidsgesprekje. Hij wil me geen kledingcollectie laten ontwerpen. Hij wil geld zien!

Ik voel me lichtelijk verontwaardigd. Het kan toch niet waar zijn dat mensen je zonder enige waarschuwing in je eigen huis mogen bellen om geld te eisen? Ik bedoel maar, natúúrlijk krijgen ze hun geld. Dat ik niet meteen een cheque heb gestuurd zodra ik de rekening in de bus kreeg wil nog niet zeggen…

‘De eerste nota staat inmiddels drie maanden open,’ zegt David Barrow. ‘En ik moet u erop wijzen dat wij openstaande facturen na drie maanden overdragen aan…’

‘Ja, ik begrijp het,’ onderbreek ik hem ijzig. ‘Mijn… accountants buigen zich momenteel over mijn rekeningen. Ik zal het met ze bespreken.’

‘Dat doet me genoegen. En uiteraard verheugen we ons erop u binnenkort weer bij La Rosa te begroeten!’

‘Ja, ja,’ zeg ik nors. ‘Wie weet.’

Net als ik ophang, komt Suze opnieuw langs, weer met een vuilniszak achter zich aan. ‘Suze, wat doe je toch?’ vraag ik verbaasd.

‘Ik ben aan het ontrommelen!’ zegt ze. ‘Het is briljant. Zo louterend! Je zou het ook eens moeten proberen. En, wie was David Barrow?’

‘Het ging gewoon over de een of andere stomme rekening die ik niet had betaald,’ zeg ik. ‘Nou vraag ik je! Om me daarvoor thuis op te bellen!’

‘O, nu je ’t zegt. Wacht even…’

Ze verdwijnt even en duikt weer op, nu met een bundel enveloppen.

‘Die vond ik bij het opruimen onder mijn bed, en deze op mijn toilettafel… Je zult ze wel bij me hebben laten slingeren.’

Ze trekt een lelijk gezicht.‘Ook allemaal rekeningen, geloof ik.’

‘Dank je wel,’ zeg ik, en ik gooi ze op mijn bed.

‘Weet je,’ zegt Suze aarzelend, ‘misschien kun je er een paar betalen? Je snapt me wel. Een paar maar.’

‘Maar ik héb ze betaald!’ zeg ik verbluft. ‘Ik heb alles in juni afbetaald. Weet je dat dan niet meer?’

‘O ja!’ zegt Suze. ‘Ja, dat is ook zo.’ Ze bijt op haar onderlip.

‘Maar weet je, Bex…’

‘Ja?’

‘Nou… dat is alweer een tijdje geleden, hè? En misschien heb je sindsdien nieuwe schulden opgebouwd.’

‘Sinds júni?’ Ik lach honend. ‘Dat is nog maar vijf minuten geleden! Heus, Suze, je hoeft je geen zorgen te maken. Ik be354
doel… neem deze bijvoorbeeld.’ Ik pak lukraak een envelop.

‘Ik bedoel maar, wat heb ik nou de laatste tijd bij M&S gekocht? Niks!’

‘O, gelukkig,’ zegt Suze met een opgelucht gezicht. ‘Dus dit is een rekening van… nul pond?’

‘Absoluut,’ zeg ik, en ik scheur de envelop open. ‘Nul! Of, nu ja, tien dan. Je weet wel, voor een onderbroek…’

Ik pak de nota en kijk naar het bedrag. Ik ben met stomheid geslagen.

‘Hoeveel?’ vraagt Suze geschrokken.

‘Dit… dit klopt niet,’ zeg ik. Ik probeer de nota in de envelop terug te schuiven. ‘Dit moet een vergissing zijn. Ik zal ze schrijven…’

‘Laat zien.’ Suze grist de nota uit mijn handen en zet grote ogen op. ‘Driehonderdvijfenzestig pond? Bex…’

‘Het moet een vergissing zijn,’ zeg ik nog eens, maar nu met minder overtuiging. Opeens herinner ik me die leren broek die ik in de uitverkoop in Marble Arch heb gekocht. En die ochtendjas. En die fase toen ik elke dag sushi van Marks & Spencer at.

Suze staart me een paar minuten met een zorgelijk gefronst gezicht aan.

‘Bex… zijn al die andere rekeningen ook zo hoog, denk je?’

Ik pak zwijgend de envelop van Selfridges en scheur hem open. Nog terwijl ik daarmee bezig ben, schiet me die verchroomde citruspers te binnen die ik móést hebben zodra ik hem zag… Ik heb hem nooit gebruikt. En die met bont afgezette jurk. Waar zou die gebleven zijn?

‘Hoeveel?’

‘Eh… genoeg,’ antwoord ik. Ik schuif de nota snel in de envelop terug, voor Suze kan zien dat het ruim vierhonderd pond is. Ik wend mijn gezicht af en probeer me te bedwingen, maar ik ben geschrokken en een beetje boos. Hier klopt niets van. Het gaat er juist om dat ik al mijn rekeningen heb afbetaald. Ik heb alles betaald. Ik bedoel maar, wat heeft het voor zin om al je creditcards af te betalen als ze toch meteen weer torenhoge nieuwe schulden baren? Dan kunnen we het net zo goed meteen opgeven.

‘Hé, Bex, zit er maar niet over in,’ zegt Suze. ‘Het komt wel goed. Ik schiet je de huur van deze maand wel voor.’

‘Nee!’ roep ik uit. ‘Doe niet zo gek. Je bent al veel te goed voor me geweest. Ik wil niet bij je in het krijt staan. Ik sta liever rood bij M&S.’ Ik kijk naar haar om en zie haar gespannen 355
gezicht. ‘Suze, geen paníék! Ik kan dit allemaal makkelijk een tijdje uitstellen.’ Ik tik tegen de rekening. ‘En intussen verhoog ik mijn kredietlimiet wel of zo. Ik heb de bank toevallig net om een verruiming gevraagd, dus ik kan net zo goed nog iets meer vragen. Weet je wat? Ik bel nu meteen!’

‘Wat, nu?’

‘Waarom niet?’

Ik pak de telefoon weer, pak een oud bankafschrift en toets kordaat het nummer van de Endwich in.

‘Zie je wel, niks aan de hand,’ zeg ik geruststellend.‘Eén telefoontje en het is gepiept.’

‘U wordt doorgeschakeld naar het centrale callcentre van de Endwich Bank,’ zegt een blikkerige stem. ‘Wilt u voortaan het volgende nummer kiezen: 0900…’

‘Wat gebeurt er?’ vraagt Suze.

‘Ik word doorgeschakeld naar de een of andere centrale,’ zeg ik, net als De vier jaargetijden wordt ingezet. ‘Ze zijn vast echt snel en efficiënt geworden. Ideaal, hè? Alles telefonisch afhandelen.’

‘Welkom bij de Endwich Bank,’ zegt een andere ingeblikte vrouwenstem. ‘Toets uw rekeningnummer in, alstublieft.’

Wat is mijn rekeningnummer? Shit, ik heb geen idee…

O ja. Mijn afschrift.

‘Dank u,’ zegt de stem als ik klaar ben. ‘Toets nu uw toegangscode voor telefonisch verkeer in.’

Wat?

Een toegangscode voor telefonisch verkeer? Ik wist helemaal niet dat ik die had. Echt niet! Ze hebben me nooit verteld…

Hoewel… Misschien heb ik hem wel gekregen.

O, god. Wat was mijn code ook alweer? 73-en-nog-iets?

37-en-nog-iets?

‘Toets nu uw toegangscode voor telefonisch verkeer in,’ herhaalt de stem beleefd.

‘Maar ik weet niet wat mijn pincode ís, verdomme!’ zeg ik.

‘Suze, snel, als jij mij was, wat voor toegangscode zou je dan kiezen?’

‘O?’ zegt Suze. ‘Eh… ik zou, eh… 1234?’

‘Toets nu uw toegangscode voor telefonisch verkeer in,’ zegt de stem, die iets dwingends krijgt.

God, wat een stress.

‘Probeer het nummer van mijn fietsslot eens?’ oppert Suze.

‘Dat is 435.’

356

‘Suze, ik moet míjn code hebben, niet de jouwe.’

‘Je zou hetzelfde gekozen kunnen hebben. Je weet maar nooit.’

‘Toets nu uw toegangs…’

‘Ik hoor je wel!’ schreeuw ik, en ik toets 435 in.

‘Het spijt me,’ zegt de stem op voorleestoon. ‘U hebt niet de juiste toegangscode ingetoetst.’

‘Ik wist wel dat het niet zou lukken!’

‘Het had toch gekund?’ zegt Suze afwerend.

‘Het moeten trouwens vier cijfers zijn,’ zeg ik, en dan gaat me en lichtje op. ‘Ik moest opbellen om hem te registreren… en ik stond in de keuken… en… ja! Ik had net die nieuwe schoenen van Karen Millen, en ik keek naar het prijskaartje… en dat heb ik als code genomen!’

‘Wat kostten ze?’ zegt Suze opgewonden.

‘Van… honderdtwintig voor… vierentachtig negenennegentig!’

‘Toets in! 8499!’

Ik toets gespannen 8499 in – en tot mijn verbazing zegt de stem: ‘Dank u. U bent verbonden met de Endwich Banking Corporation. Endwich – uw geld, onze zorg. Voor schuldsanering, toets 1. Voor hypotheekachterstand, toets 2. Voor kredieten en bancaire vorderingen, toets 3. Voor…’

‘Zo, ik ben erdoor.’ Ik slaak een zucht en voel me een beetje als James Bond die de code heeft gekraakt waarmee de wereld gered kan worden. ‘Ben ik schuldsanering of kredieten en bancaire vorderingen?’

‘Kredieten en bancaire vorderingen,’ zegt Suze met kennis van zaken.

‘Goed.’ Ik toets een 3 in en even later word ik door een vrolijke, zangerige stem begroet.

‘Goedemiddag, mevrouw Bloomwood. Met Dawna! Welkom bij het centrale callcentre van de Endwich Bank. Wat kan ik voor u doen?’

‘O, hallo,’ zeg ik verbouwereerd. ‘Ben je echt?’

‘Ja, ik ben echt,’ zegt Dawna lachend. ‘Wat kan ik voor u doen?’

‘Eh… tja. Ik bel omdat ik mijn kredietlimiet wil optrekken. Een paar honderd pond, graag. Of, eh, iets meer als dat kan…’

‘Juist,’ zegt Dawna vriendelijk. ‘Hebt u een bepaalde reden?

Of hebt u tijdelijk meer geld nodig?’

Haar stem klinkt zo prettig en vriendelijk dat ik vanzelf rustiger word. 357

‘Nou, zie je, ik heb de laatste tijd vrij veel geld in mijn carrière moeten investeren, en er zijn wat nota’s gekomen waar ik…

eigenlijk niet op had gerekend.’

‘Ik begrijp het,’ zegt Dawna meelevend.

‘Ik bedoel, ik zit niet echt in nóód of zo. Het is maar tijdelijk.’

‘Maar tijdelijk,’ herhaalt ze, en ik hoor haar op de achtergrond typen.

‘Ik denk dat ik de boel een beetje heb laten oplopen. Maar weet je, ik had alles afbetaald. Ik dacht dat ik weer even uit de zorgen was!’

‘Ik begrijp het.’

‘Begrijp je het echt?’ Ik straal opgelucht naar Suze, die haar duim opsteekt. God, dat lijkt er meer op. Gewoon een snel, gemakkelijk telefoontje, net als in de reclame. Geen valse brieven, geen strikvragen…

‘Ik begrijp het volkomen,’ zegt Dawna. ‘Dat hebben we allemaal wel eens, nietwaar?’

‘Dus… krijg ik meer krediet?’ vraag ik blij.

‘O, ik mag uw kredietlimiet niet met meer dan vijftig pond verhogen,’ zegt Dawna. ‘U zult contact moeten opnemen met de manager consumptieve kredieten van uw eigen kantoor. Dat is… even zien… Fulham… John Gavin.’

Ik staar beteuterd naar de telefoon.

‘Maar die heb ik al geschreven!’

‘Nou, dat is dan geregeld, nietwaar? Kan ik verder nog iets voor u doen?’

‘Nee,’ zeg ik. ‘Nee, ik dacht het niet. Toch bedankt.’

Ik leg ontroostbaar de hoorn op de haak.

‘Stomme bank. Stom callcentre.’

‘Krijg je het geld nou of niet?’ vraagt Suze.

‘Ik weet het niet. Het hangt helemaal van die John Gavin af.’

Ik kijk op en zie Suzes angstige gezicht. ‘Maar hij zegt vast wel ja,’ voeg ik er haastig aan toe. ‘Hij moet alleen mijn dossier nog even doornemen. Dat zit wel snor!’

‘Als je een tijdje niets uitgeeft, ben je vast zo weer uit het rood, hè?’ zegt Suze hoopvol. ‘Ik bedoel maar, je verdient toch sloten geld bij de tv?’

‘Ja,’ zeg ik na enig nadenken, want ik wil haar niet vertellen dat er na de huur, taxi’s, etentjes uit en kleding voor het programma niet zo bar veel overblijft.

‘En je hebt je boek nog…’

‘Mijn boek?’

Ik kijk haar even wezenloos aan en dan weet ik het opeens 358
weer. Natuurlijk! denk ik opgelucht. Mijn zelfhulpboek! Daar wil ik al een tijd aan beginnen.

Goddank. De oplossing. Het enige wat ik hoef te doen is heel snel dat boek schrijven, en dan krijg ik een vette cheque – en dan betaal ik al mijn schulden af en is iedereen weer tevreden. Ha. Ik heb dat stomme krediet niet nodig. Ik ga meteen aan de slag. Vanavond nog!

Eerlijk gezegd verheug ik me er wel op om dat boek te schrijven. Er zijn zoveel belangrijke thema’s die ik wil aansnijden, zoals armoede en rijkdom, hedendaagse religies… filosofie, misschien… Ik bedoel, ik weet wel dat de uitgever om een simpel zelfhulpboek heeft gevraagd, maar ik zou niet weten waarom ik het niet in de breedte zou kunnen zoeken, toch?

Als het echt aanslaat, kan ik misschien wel lezingen gaan geven. God, zou dat niet gaaf zijn? Ik zou een soort lifestyle goeroe kunnen worden en de hele wereld afreizen, en de mensen zouden in de rij staan om me te zien en me over van alles en nog wat advies te vragen…

‘Hoe gaat het?’ vraagt Suze, die in een handdoek in mijn deuropening is opgedoken, en ik schrik schuldbewust op. Ik zit nu al een hele tijd achter mijn computer, maar ik heb hem nog niet eens aangezet.

‘Ik zit te denken,’ zeg ik terwijl ik haastig de schakelaar aan de achterkant van de computer omzet. ‘Je weet wel, mijn aandacht richten… en de creatieve sappen tot een samenhangend patroon laten vervloeien.’

‘Wauw!’ zegt Suze, en ze bekijkt me met enig ontzag. ‘Ongelooflijk. Is dat niet moeilijk?’

‘Niet echt,’ zeg ik na kort beraad. ‘Eigenlijk is het vrij eenvoudig.’

De computer barst uit in een weelde aan kleuren en geluiden en we staren allebei als betoverd naar het scherm.

‘Wauw!’ zegt Suze weer. ‘Doe jij dat?’

‘Eh… ja,’ zeg ik. En het is ook zo. Ik bedoel, ik heb hem aangezet.

‘God, Bex, wat ben je toch knap,’ hijgt Suze. ‘Wanneer heb je het af, denk je?’

‘O, vrij snel, denk ik,’ zeg ik luchtig. ‘Je weet wel. Als ik eenmaal op dreef ben.’

‘Nou, dan laat ik je maar werken,’ zegt Suze. ‘Ik kwam alleen een jurk voor vanavond lenen.’

‘O, leuk,’ zeg ik belangstellend. ‘Waar ga je heen?’

359

‘Het feest van Venetia,’ zegt Suze. ‘Ga je mee? Ah, ga ook mee! Iedereen gaat erheen!’

Ik kom heel even in de verleiding. Ik heb Venetia een paar keer ontmoet en ik weet dat ze spectaculaire feesten in het huis van haar ouders in Kensington geeft.

‘Nee,’ besluit ik ten slotte. ‘Laat ik dat maar niet doen. Ik moet werken.’

‘Dan niet.’ Suzes gezicht betrekt. ‘Maar ik mag toch wel een jurk van je lenen?’

‘Natuurlijk.’ Ik denk zo hard na dat ik er rimpels van krijg.

‘Als je mijn nieuwe Tocca-jurk nu eens combineerde met jouw rode schoenen en mijn stola van English Eccentrics?’

‘Perfect,’ zegt Suze, die al op weg is naar mijn kleerkast. ‘Bedankt, Bex. En eh… kan ik ook een slipje van je lenen?’ vervolgt ze als terloops. ‘En een panty en wat make-up?’

Ik zwenk in mijn stoel en kijk haar onderzoekend aan.

‘Suze, is er wel iets overgebleven nadat je je kamer had opgeruimd?’

‘Ja, natuurlijk!’ zegt ze, een beetje in haar wiek geschoten. ‘Je weet wel. Een paar dingetjes.’ Ze kijkt me aan. ‘Oké, misschien ben ik iets te ver gegaan.’

‘Heb je helemaal geen ondergoed meer?’

‘Eh… eigenlijk niet. Maar weet je, ik voel me zo lekker, en zo positief over mijn leven – het geeft niet! Het is feng shui. Je zou het ook eens moeten proberen.’

Ik kijk hoe Suze de jurk, een slipje en een panty pakt en in mijn make-uptasje rommelt. Dan loopt ze de kamer uit. Ik strek mijn armen voor me en rek en strek mijn vingers. Zo.Aan het werk. Het boek.

Ik open een bestand, typ ‘Hoofdstuk een’ en kijk er trots naar. Hoofdstuk een! Gaaf! Ik ben echt begonnen! Nu hoef ik alleen nog maar een ontzettend gedenkwaardige, treffende openingszin te bedenken.

Ik zit me een tijdje roerloos op het lege scherm te concentreren en typ dan snel: Financieel beheer is

Ik stop en neem een slokje cola-light. Kennelijk is er wat schaafwerk voor nodig om de juiste zin te krijgen. Je mag niet verwachten dat hij kant-en-klaar in je hoofd opkomt. Financieel beheer is het

360

God, schreef ik maar een boek over kleding. of over make-up. Becky Bloomwoods lippenstiftgids.

Maar goed, daar gaat het niet over. Concentreer je. Financieel beheer is een kwestie

Weet je, die stoel zit niet lekker. Het kan gewoon niet gezond zijn, uren achter elkaar op zo’n zachte stoel zitten. Straks krijg ik nog een muisarm of zoiets. Nee, als ik echt schrijver wil worden, zou ik moeten investeren in zo’n ergonomisch geval op wieltjes dat je kunt verstellen.

Financieel beheer is uitermate

Misschien verkopen ze die stoelen wel op internet. Misschien moet ik heel even kijken. Nu de computer toch al aanstaat en alles.

Nu ik erover nadenk, zou het zelfs onverantwoordelijk zijn om niet te kijken. Je moet toch voor jezelf zorgen? ‘Mens sana in gezonde sana’ of zoiets.

Ik reik naar de muis, klik het interneticoontje aan, geef de zoekopdracht ‘Kantoorstoelen’ en ben binnen de kortste keren aan het surfen. Ik heb al een paar goede stoelen gezien als ik opeens op een ongelooflijke website terechtkom waar ik nooit eerder ben geweest, met een en al kantoorspullen. Niet alleen saaie witte enveloppen, maar echt ongelooflijk hi-tech spul. Zoals hippe verchroomde archiefkasten, gave penhouders en echt mooie naamplaatjes voor op je deur.

Ik bekijk alle foto’s, helemaal in de ban. Ik bedoel, ik weet wel dat ik nu geen geld mag uitgeven, maar dit is iets anders. Dit is een investering in mijn carrière. Dit is toch zeker mijn kantoor? Het zou goed geoutilleerd moeten zijn. Het hóórt goed geoutilleerd te zijn. Ik kan zelfs niet geloven hoe kortzichtig ik ben geweest. Hoe kon ik in vredesnaam verwachten dat ik een goed boek zou kunnen schrijven zonder de noodzakelijke outillage? Alsof je de Everest gaat beklimmen zonder tent. Ik ben zo overdonderd door het assortiment dat ik bijna niet kan kiezen, maar er zijn een paar basisdingen die ik absoluut moet hebben.

Ik klik dus een ergonomische stoel op wieltjes aan met paarse bekleding die bij mijn i-Mac past en een dictafoon die je stem zó in de computer zet. En dan doe ik er ook nog een echt gave stalen klauw bij die je aantekeningen vasthoudt als je zit te 361
typen, een set gelamineerde presentatiemappen – die zullen me ongetwijfeld nog van pas komen – en een miniatuur papiervernietiger die absoluut onmisbaar is, want ik wil toch zeker niet dat de hele wereld mijn eerste versies te zien krijgt? Ik speel nog met het idee van geschakeld receptiemeubilair – alleen heb ik niet echt een receptie in mijn slaapkamer – als Suze mijn kamer weer binnenkomt.

‘Hoi! Hoe gaat het?’

Ik schrik schuldbewust op, druk haastig op ‘verzenden’, zonder zelfs maar te kijken wat het totaalbedrag is, verbreek de verbinding met internet – en kijk op als mijn ‘Hoofdstuk een’

weer op het scherm verschijnt.

‘Wat werk je hard,’ zegt Suze hoofdschuddend. ‘Je zou even pauze moeten nemen. Hoeveel heb je al gedaan?’

‘O… vrij veel,’ zeg ik.

‘Mag ik het lezen?’ Tot mijn ontzetting komt ze op me af.

‘Nee!’ krijs ik. ‘Ik bedoel… Het is een werk in wording. Het ligt gevoelig.’ Ik sluit het bestand haastig af en ga staan. ‘Je ziet er echt prachtig uit, Suze. Fantastisch!’

‘Dank je,’ zegt ze stralend. Net als ze een pirouette in mijn jurk draait, wordt er gebeld. ‘O! Dat zal Fenny zijn.’

Fenella is een van Suzes bizarre kaknichtjes uit Schotland. Alleen is ze niet zo bizar meer, eerlijk is eerlijk. Vroeger was ze net zo raar als haar broer Tarquin; ze deed niets anders dan paardrijden en vis schieten of wat die lui ook doen, maar sinds kort woont ze in Londen, waar ze een baan bij een galerie heeft gekregen, en nu loopt ze alleen nog maar feesten af. Suze doet de voordeur open, ik hoor Fenella’s schelle stem – en een hele knoedel meidenstemmen erachteraan. Fenny kan geen voet verzetten zonder dat zich een wolk krijsende mensen om haar heen vormt. Ze is een soort jetsetversie van een regengod.

‘Hallo!’ zegt ze als ze mijn kamer binnenstormt in een echt mooie roze velours rok van Whistles, die ik ook heb – alleen heeft zij hem gecombineerd met een hopeloos bruin lurex truitje met een kraagje. ‘Hé, Becky! Ga je mee?’

‘Vanavond niet,’ zeg ik. ‘Ik moet werken.’

‘Ook goed.’ Fenella’s gezicht betrekt al net zo als dat van Suze eerder – en klaart dan op. ‘Mag ik dan je schoenen van Jimmy Choo lenen? We hebben toch dezelfde maat?’

‘Ja, hoor,’ zeg ik. ‘Ze staan in de kast.’ Ik aarzel even, want ik wil het tactvol brengen. ‘En wil je ook een topje lenen? Ik heb toevallig net iets gekocht dat heel goed bij je rok past. Roze kasjmier met kraaltjes. Echt mooi.’

362

‘O ja?’ zegt Fenny. ‘Gráág! Ik heb dit zomaar aangeschoten.’

Terwijl ze het truitje over haar hoofd trekt, komt er een blond meisje in een zwarte hemdjurk binnen dat me stralend aankijkt.

‘Ha, die, eh… Milla,’ zeg ik. Die naam schoot me maar net op tijd te binnen. ‘Hoe gaat het?’

‘Goed,’ zegt ze, en ze kijkt me hoopvol aan. ‘Fenny zei dat ik je stola van English Eccentrics mocht lenen.’

‘Die heb ik al aan Suze geleend,’ zeg ik met een spijtig gezicht. ‘Maar wat dacht je van… een paarse omslagdoek met lovertjes?’

‘Ja, graag! En Binky vroeg of je die zwarte wikkelrok nog had.’

‘Ja,’ zeg ik peinzend, ‘maar ik heb een rok die haar volgens mij nog beter zou staan…’

Het duurt ongeveer een halfuur voor alle meiden kleren hebben geleend. Uiteindelijk vertrekt de hele zwerm met veel gegil dat ik alles morgen terugkrijg. Dan komt Suze binnen en ze ziet er echt verbijsterend uit met haar opgestoken haar en de losse piekjes om haar gezicht.

‘Bex, weet je zeker dat je niet meegaat?’ vraagt ze. ‘Tarquin komt ook, en ik weet dat hij je graag wil zien.’

‘Goh, leuk,’ zeg ik, en ik probeer niet al te walgend te kijken bij het idee. ‘Dus hij zit in Londen?’

‘Een paar dagen maar.’ Suze kijkt me een tikje verdrietig aan. ‘Weet je Bex, als je Luke niet had… Volgens mij is Tarkie nog steeds gek op je.’

‘Vast niet,’ zeg ik haastig. ‘Dat is een eeuwigheid geleden. Een eeuwigheid!’

Ik probeer uit alle macht nooit, maar dan ook nooit meer aan mijn eerste en laatste afspraakje met Tarquin te denken.

‘Dan niet,’ zegt Suze schokschouderend. ‘Tot morgen. En niet te hard werken!’

‘Nee hoor,’ beloof ik met een zucht alsof ik levensmoe ben.

‘Ik zal tenminste mijn best doen.’

Ik wacht tot de voordeur achter haar is dichtgeslagen en de taxi’s die stonden te wachten zijn weggescheurd, en dan neem ik een slok thee en richt me weer op mijn eerste hoofdstuk. Hoofdstuk een

Financieel beheer is uitermate

363

Eigenlijk ben ik hier niet meer voor in de stemming. Suze heeft gelijk. Ik zou even pauze moeten nemen. Ik bedoel, als ik hier uren achter elkaar blijf zitten word ik bekaf en dan ben ik niet creatief meer. En waar het om gaat, is dat ik een goed begin heb gemaakt.

Ik sta op, rek me uit, loop naar de woonkamer en pak de Tat- ler. Zo meteen begint ‘Eastenders’ en daarna misschien ‘Changing Rooms’ of zo, of die serie over die dierenartsen. Daar kijk ik even naar, en dan ga ik weer aan het werk. Ik bedoel maar, ik heb toch nog een hele avond voor de boeg? Ik moet mijn tempo in bedwang houden. Ik sla het tijdschrift open omdat ik niets anders te doen heb, zoek in de inhoudsopgave of er iets boeiends in staat en dan valt mijn oog op iets verbazends. Een fotootje van Luke, met het onderschrift ‘Het beste van Brandon, blz. 74’! Waarom heeft hij me in vredesnaam niet verteld dat hij in de Tatler kwam?

Het is zijn nieuwe officiële foto, die waarvoor ik heb geholpen met het uitzoeken van de kleren (blauw overhemd, donkerblauwe das van Fendi). Hij kijkt heel ernstig en zakelijk in de lens, maar als je goed kijkt, zie je een lach in zijn ogen. Bij het zien van zijn vertrouwde gezicht voel ik de liefde opwellen en besef dat Suze gelijk heeft. Ik moet hem gewoon vertrouwen, ja toch? Ik bedoel, wat weet die Alicia Truttenbil nou helemaal?

Ik blader naar bladzijde 74 en dan blijkt het een artikel over de meest dynamische mensen van Groot-Brittannië te zijn. Ik laat mijn blik over de pagina glijden… en kan er niet omheen dat sommige dynamische mannen met hun partner op de foto staan. Misschien hebben ze ook een foto van Luke en mij samen! Het zou toch kunnen dat iemand ons samen op een feest of zo heeft gefotografeerd? Nu ik erover nadenk: we zijn een keer door de Evening Standard gekiekt bij de presentatie van een nieuw tijdschrift, al heeft die foto de krant niet gehaald. O! Daar is hij, nummer 34! En alleen, weer diezelfde officiële foto, en ik ben nergens te bekennen. Toch voel ik me best trots als ik zijn foto zie (veel groter dan die van sommige anderen, lekker puh!) en het bijschrift lees: ‘Brandons genadeloze jacht op het succes heeft zwakkere tegenstanders uit de startblokken geslagen.’ En dan het stukje over hem:‘Luke Brandon, de dynamische eigenaar en oprichter van Brandon Communications, wakkewakkewak…’

Ik neem het stukje door en voel me blij verheugd als ik bij het

‘signalement’ aankom. Nu gaan ze het over mij hebben! ‘Heeft momenteel een relatie met tv-persoonlijkheid Rebecca 364

Bloomwood’. Of misschien:‘Partner van de bekende financiële expert Rebecca Bloomwood.’ Of anders…

Luke James Brandon

Leeftijd: 34

Universiteit: Cambridge

Burgerlijke staat: vrijgezel

Vrijgezel?

Heeft Luke gezegd dat hij vrijgezél was?

Een gepikeerde woede welt in me op als ik naar Lukes zelfverzekerde, arrogante kop kijk. Opeens ben ik het zat. Ik ben het zat om me onzeker en achterdochtig te voelen en me af te vragen wat er aan de hand is. Met trillende handen pak ik de telefoon en toets Lukes nummer in.

‘Goed,’ zeg ik zodra het antwoordapparaat is uitgepraat.

‘Goed, hoor, Luke, maar als jij vrijgezel bent, ben ik het ook, oké? En als jij naar New York gaat, ga ik naar… Mongolië. En als jij…’

Ik kan opeens niet meer denken. Shit, het ging net zo lekker.

‘… als jij te laf bent om me zulke dingen zelf te vertellen, is het voor ons allebei misschien beter als we gewoon…’

Ik ben echt aan het klunzen. Ik had het allemaal moeten opschrijven voordat ik begon.

‘… als we er gewoon een punt achter zetten. Of denk je soms dat je dat al hebt gedaan?’ besluit ik buiten adem.

‘Becky?’ Plotseling hoor ik Lukes warme stem in mijn oor, en ik spring geschrokken op.

‘Ja?’ zeg ik zo hooghartig mogelijk.

‘Wat zit je voor onzin op mijn antwoordapparaat uit te kramen?’ vraagt hij bedaard.

‘Het is geen onzin,’ repliceer ik verontwaardigd. ‘Het is de waarheid!’

‘“Als jij vrijgezel bent, ben ik het ook”? Wat moet dat voorstellen? De tekst van een popsong?’

‘Ik had het over jou! En het feit dat je de hele wereld hebt verteld dat je vrijgezel bent.’

‘Wat heb ik gedaan?’ vraagt Luke. Zo te horen vindt hij het nog grappig ook.‘Wanneer zou ik dat gedaan moeten hebben?’

‘Het staat in de Tatler!’ zeg ik ziedend. ‘Van deze maand!’ Ik pak het tijdschrift en sla het open.

‘“De meest dynamische mensen van Groot-Brittannië”. Nummer 34, Luke Brandon.’

365

‘O, jezus,’ zegt Luke. ‘Dát.’

‘Ja, dát!’ tier ik. ‘Dát! En er staat dat je vrijgezel bent. Hoe denk je dat ik me voelde toen ik las dat je had gezegd dat je vrijgezel was?’

‘O, hebben ze mij geciteerd?’

‘Nou… nee, dat niet,’ moet ik toegeven. ‘Je wordt niet letterlijk geciteerd. Maar het kan toch niet anders of ze hebben je gevraagd…’

‘Ze hebben me opgebeld om ernaar te vragen,’ zegt hij.‘En ik heb “geen commentaar” gezegd.’

‘O.’ Ik probeer even zwijgend mijn gedachten op een rijtje te zetten. Goed, hij heeft misschien niet gezegd dat hij vrijgezel was, maar ik weet niet of dat ‘geen commentaar’ me wel aanstaat. Zeggen mensen dat niet alleen als het heel beroerd gaat?

‘Waarom heb je “geen commentaar” gezegd?’ vraag ik uiteindelijk. ‘Waarom heb je niet gezegd dat je een relatie met mij hebt?’

‘Lieve schat,’ zegt Luke op vermoeide toon, ‘denk na. Wil je echt dat ons privé-leven in alle bladen wordt besproken?’

‘Natuurlijk niet.’ Ik leg een ingewikkelde knoop in mijn handen. ‘Natuurlijk niet. Maar je…’ Ik hou snel mijn mond.

‘Wat?’

‘Je hebt de media ook over je relatie met Sacha verteld,’ zeg ik met een klein stemmetje.

Sacha is Lukes ex.

Ik vind het ongelooflijk dat ik dat heb gezegd.

Luke zucht.

‘Becky, Sácha heeft de media over onze relatie verteld. Ze had zich desnoods door Hello! met mij in bad laten fotograferen als er belangstelling voor was geweest. Zo’n soort meisje was het.’

‘O,’ zeg ik, en ik wind het snoer van de hoorn om mijn vinger.

‘Ik heb daar geen behoefte aan. Mijn klanten doen maar wat ze willen, maar ikzelf kan me niets ergers voorstellen. Vandaar dat “geen commentaar”.’ Hij zwijgt even. ‘Maar je hebt gelijk. Ik had erover moeten nadenken. Ik had je moeten waarschuwen. Het spijt me.’

‘Geeft niet,’ zeg ik stuntelig.‘Ik had niet zo snel met mijn oordeel klaar moeten staan.’

‘Is het nu weer goed?’ zegt Luke, en ik hoor een warme plaagtoon in zijn stem. ‘Varen we weer op koers?’

‘En hoe zit het met New York?’ vraag ik vol zelfverachting.

‘Is dat ook een misverstand?’

366

Er valt een lange, verschrikkelijke stilte.

‘Wat heb je over New York gehoord?’ zegt Luke ten slotte, en tot mijn afschuw klinkt hij nu zakelijk en afstandelijk. O, mijn god. Waarom kon ik mijn mond niet houden?

‘Eigenlijk niks,’ stamel ik. ‘Ik… ik weet het niet. Ik dacht…’

Mijn stem sterft weg en dan zeggen we geen van beiden iets. De stilte lijkt uren te duren. Mijn hart bonst en ik houd de hoorn zo stevig vast dat mijn oor er pijn van begint te doen.

‘Becky, ik moet wat dingen met je bespreken,’ zegt Luke dan eindelijk, ‘maar dit is er niet het moment voor.’

‘Oké,’ zeg ik, maar de angst borrelt in me op.‘Wat… wat voor soort dingen?’

‘Niet nu.We hebben het erover als ik terug ben, goed? Zaterdag. Op de bruiloft.’

‘Oké,’ zeg ik weer. Ik doe vrolijk om de zenuwen in mijn stem te verbergen. ‘Oké! Nou, eh… dan zie ik je dan…’

Maar voor ik nog iets kan zeggen, heeft Luke opgehangen. 367

OMGAAN MET GELD

EEN OVERZICHTELIJKE

HANDLEIDING

VOOR DE PARTICULIER

DOOR REBECCA BLOOMWOOD

COPYRIGHT REBECCA BLOOMWOOD

BELANGRIJK:

ER MAG NIETS UIT

DIT MANUSCRIPT

GEREPRODUCEERD WORDEN

ZONDER UITDRUKKELIJKE

TOESTEMMING

VAN DE AUTEUR.

EERSTE DRUK (VERENIGD KONINKRIJK)

(EERSTE VERSIE)

DEEL EEN

HOOFDSTUK 1

Financieel beheer is uitermate

368

ENDWICH BANK

KantoorFulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 11 september 2000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Zoals ik u op 8 september j.l. al schreef, heb ik uw rekening grondig geëvalueerd. Uw huidige kredietlimiet is aanzienlijk hoger dan volgens de door de bank gehanteerde maatstaven is toegestaan. Ik zie geen noodzaak voor een dergelijke excessieve schuld, en er schijnen ook geen oprechte pogingen gedaan te zijn om deze weg te werken. De situatie is bijna schandalig te noemen.

De bijzondere status die u in het verleden gehad zou kunnen hebben, zal in de toekomst niet gehandhaafd worden. Ik zal uw kredietlimiet zeker niet verhogen, zoals u me hebt verzocht, en ik dring aan op een afspraak om uw positie te bespreken.

Hoogachtend,

John Gavin,

Manager Consumptieve Kredieten

ENDWICH - UW GELD ONZE ZORG

369

6

Als ik zaterdagochtend om tien uur bij het huis van mijn ouders aankom, ziet de straat er al feestelijk uit. In alle bomen zijn ballonnen gehangen, onze oprit staat vol auto’s en ik zie een stukje van een opbollende feesttent in de tuin van de buren. Ik stap uit, reik naar mijn weekendtas… en blijf dan even stil naar het huis van de Websters staan kijken. God, wat raar. Tom Webster die gaat trouwen. Ik kan het bijna niet geloven. Eerlijk gezegd

– het klinkt misschien vals – kan ik nauwelijks geloven dat er ook maar iemand met Tom Webster zou willen trouwen, al moet ik toegeven dat hij de laatste tijd is opgeknapt. Hij heeft nieuwe kleren gekocht en zijn haar zit beter. Maar hij heeft nog steeds klamme kolenschoppen van handen en hij is niet bepaald Brad Pitt, toch?

Maar goed, dat is precies waar het in de liefde om gaat, denk ik terwijl ik mijn portier dichtsla. Je houdt van iemand ondanks zijn gebreken. Lucy vindt het kennelijk niet erg dat Tom klamme handen heeft, en hij vindt het kennelijk geen punt dat haar haar saai en plat zit. Het zal wel romantisch zijn. Terwijl ik naar het huis sta te kijken, duikt er een meisje in spijkerbroek met een bloemenkrans op haar hoofd in de voordeur van de Websters op. Ze kijkt me vreemd aan, bijna agressief, en verdwijnt weer in het huis. Dat moet een van Lucy’s bruidsmeisjes zijn. Ze zal het wel vervelend vinden dat ik haar in spijkerbroek heb gezien.

Lucy is waarschijnlijk ook binnen, bedenk ik dan, en ik draai me in een reflex om. Ik weet wel dat ze de bruid is en alles, maar eerlijk gezegd sta ik niet te trappelen om haar weer te zien. Ik heb haar maar een paar keer gesproken en het klikte gewoon niet, waarschijnlijk omdat ze dacht dat ik verliefd op Tom was. O, god. Maar goed, als Luke er straks is, kan ik bewijzen dat ze er allemaal naast zitten.

Bij de gedachte aan Luke krijg ik de zenuwen, en ik haal 370
langzaam en diep adem om mezelf te kalmeren. Ik heb me vast voorgenomen het paard deze keer niet achter de wagen te spannen. Ik stel me open op en dan hoor ik wel wat hij vandaag te zeggen heeft. En als hij me inderdaad vertelt dat hij naar New York gaat, zal ik… zal ik dat maar moeten accepteren. Op de een of andere manier.

Hoe dan ook. Nu niet aan denken. Ik loop kordaat naar de voordeur en laat mezelf binnen. Mijn vader zit in de keuken koffie te drinken, nog in zijn hemd, en mam, die een nylon cape om heeft en krulspelden in haar haar, smeert een partij broodjes.

‘Het kan gewoon niet goed zijn,’ zegt ze als ik binnenkom.

‘Het deugt niet. Dat wordt geacht ons land te regeren, en moet je kijken. Het is geen gezicht! Sjofele colbertjes, vreselijke dassen…’

‘Dus jij gelooft echt dat iemands regeervermogen wordt beïnvloed door wat hij aanheeft?’

‘Ha, mam,’ zeg ik, en ik zet mijn weekendtas op de vloer.‘Ha, pap.’

‘Het gaat om het principe!’ zegt mam. ‘Als ze niet bereid zijn moeite te doen voor hun kleding, waarom zouden ze dan moeite doen voor de economie?’

‘Dat is niet bepaald hetzelfde!’

‘Het is exact hetzelfde. Becky, jij vindt toch zeker ook dat Gordon Brown zich eleganter zou moeten kleden? Al dat vrijetijdsgedoe.’

‘Weet niet,’ zeg ik vrijblijvend. ‘Zou kunnen.’

‘Zie je wel? Becky is het met me eens. Zo, kind, laat me eens naar je kijken.’ Ze legt haar mes neer en neemt me aandachtig op, en ik voel dat ik begin te gloeien, want ik weet dat ik er goed uitzie. Ik heb een knalroze jurk met een jasje aan, een hoed met veren van Philip Treacy en schitterende zwart satijnen schoenen met een ragfijn vlindertje op de neus. ‘O, Becky,’ zegt mam ten slotte.‘Je ziet er beeldschoon uit. Je overtreft de bruid nog!’

Ze pakt mijn hoed van mijn hoofd en bekijkt hem. ‘Wat apart!

Was-ie duur?’

‘Eh… vergeten,’ zeg ik ontwijkend. ‘Iets van… vijftig pond?’

Dat is niet helemaal waar. Het was eerder… Nu ja, best veel. Maar wel de moeite waard.

‘En waar is Luke?’ vraagt mijn moeder. Ze zet mijn hoed weer op mijn hoofd. ‘Aan het parkeren?’

Mijn vader kijkt op. ‘Ja, waar ís Luke?’ Hij lacht guitig. ‘We hebben ons erop verheugd die aanbidder van jou nu eindelijk eens te ontmoeten.’

371

‘Luke komt later,’ zeg ik – en ik krimp in elkaar als ik hun gezichten zie betrekken.

‘Later?’ vraagt mijn moeder na een korte stilte.‘Hoe dat zo?’

‘Hij komt vanochtend terug uit Zürich,’ leg ik uit. ‘Hij moest erheen, voor zaken. Maar hij komt echt, dat beloof ik.’

‘Hij weet toch wel dat de dienst om twaalf uur begint?’ vraagt mijn moeder gespannen. ‘En heb je hem wel uitgelegd hoe hij bij de kerk moet komen?’

‘Ja!’ zeg ik. ‘Hij komt echt wel.’

Ik hoor zelf ook wel dat ik kattig klink, maar ik kan er niets aan doen. Eerlijk gezegd vraag ik me ook af waar Luke blijft. Hij had me zullen bellen zodra hij was geland, en dat had een halfuur geleden moeten zijn, maar ik heb nog niets van hem gehoord.

Maar goed. Hij heeft gezegd dat hij zou komen.

‘Kan ik iets voor je doen?’ vraag ik om de aandacht af te leiden.

‘Wees eens lief en breng die boterhammen voor me naar boven,’ zegt mam, die de sandwiches diagonaal doormidden snijdt. ‘Ik moet de patiokussens nog opbergen.’

Ik pak de schaal. ‘Wie zitten er boven?’

‘Maureen is hier gekomen om het haar van Janice te föhnen,’

legt mam uit.‘Ze wilden Lucy niet storen. Je weet wel, terwijl ze zich optut.’

‘Heb je haar al gezien?’ vraag ik belangstellend.‘Heeft ze een mooie jurk?’

‘Ik heb hem nog niet gezien,’ zegt mam, en ze vervolgt zacht:

‘maar hij schijnt driedúízend pond te hebben gekost. Nog afgezien van de sluier!’

‘Wauw!’ zeg ik vol ontzag. Heel even voel ik een steekje jaloezie. Ik bedoel maar, ik kan me niets ergers voorstellen dan met Tom Webster trouwen, maar toch. Een jurk van drieduizend pond, een groot feest… bergen cadeaus… Ik bedoel maar, mensen die gaan trouwen hebben het helemaal voor elkaar, toch?

Boven gekomen hoor ik föhngeluiden uit de slaapkamer van pap en mam komen, en als ik binnenkom, zie ik Janice op het krukje bij de kaptafel zitten, in ochtendjas, met een glas sherry in haar hand, en ze bet haar ogen met een zakdoek. Maureen, die mam en Janice al jaren knipt, belaagt haar met een föhn, en in de erker zit een poepbruine, geblondeerde vrouw in een lila zijden mantelpak die ik niet ken een sigaret te roken. 372

‘Ha, Janice,’ zeg ik, en ik geef haar een knuffel. ‘Hoe voel je je?’

‘Goed, kind,’ zegt ze, en ze snuft nog wat na. ‘Een beetje labiel. Je weet wel. Het idee dat Tom gaat trouwen!’

‘Ik weet het,’ zeg ik meelevend. ‘Het lijkt of we gisteren nog kinderen waren en samen gingen fietsen!’

‘Neem nog een sherry, Janice,’ zegt Maureen sussend, en ze schenkt haar glas boordevol. ‘Dat zal je helpen ontspannen.’

‘O, Becky,’ zegt Janice, en ze geeft een kneepje in mijn hand.

‘Het moet voor jou ook moeilijk zijn.’

Ik wíst het. Ze gelooft echt nog steeds dat ik op Tom val, hè?

Waarom denken moeders toch altijd dat hun eigen zoon onweerstaanbaar is?

‘Welnee!’ zeg ik zo opgewekt mogelijk. ‘Ik bedoel, ik ben gewoon blij voor Tom. En voor Lucy, natuurlijk…’

‘Becky?’ De vrouw in de erker kijkt me met achterdochtige spleetjesogen aan. ‘Ben jij Becky?’

Ik zie geen greintje vriendelijkheid op haar gezicht. O, god, zeg nou niet dat zij óók denkt dat ik achter Tom aanzit.

‘Eh… ja.’ Ik glimlach naar haar. ‘Ik ben Rebecca Bloomwood. En u bent zeker de moeder van Lucy?’

‘Ja,’ zegt de vrouw, die me blijft aanstaren. ‘Angela Harrison. De moeder van de bruid,’ voegt ze eraan toe, met nadruk op ‘de bruid’, alsof ik niet goed wijs ben of zo.

‘U zult wel heel blij zijn,’ zeg ik beleefd.‘Dat uw dochter gaat trouwen.’

‘Tja, ach, Tom dweept natuurlijk met Lucy,’ zegt ze agressief.

‘Hij is dól op haar. Hij kíjkt niet eens naar andere vrouwen.’ Ze kijkt me vals aan en ik glimlach zwakjes terug.

Nou vraag ik je, wat verwachten ze van me? Dat ik Tom onderkots of zo? Moet ik tegen hem zeggen dat ik nog nooit zo’n lelijke vent heb gezien? Dan zouden ze nog beweren dat ik jaloers was, denk je ook niet? Ze zouden zeggen dat ik in de ontkenningsfase zit.

‘Becky, is Luke er ook?’ vraagt Janice met een hoopvolle glimlach. En opeens – en dat vind ik bizar – wacht iedereen doodstil mijn antwoord af.

‘Nog niet, vrees ik,’ zeg ik.‘Ik ben bang dat hij is opgehouden.’

Het blijft stil en ik zie de veelbetekenende blikken over en weer flitsen.

‘Opgehouden,’ herhaalt Angela op een toon die me niet bevalt. ‘Zou dat het zijn? Goh, wat een verrassing.’

Wat bedoelt ze?

373

‘Hij komt vandaag terug uit Zürich,’ leg ik uit. ‘Ik neem aan dat zijn vliegtuig vertraging heeft of zoiets.’ Ik kijk naar Janice, die tot mijn verbazing begint te blozen.

‘Zürich,’ zegt ze met een iets te nadrukkelijk knikje. ‘Aha. Natuurlijk. Zürich.’ En ze werpt me een gegeneerde, bijna medelijdende blik toe.

Wat heeft ze toch?

‘We hebben het wél over Luke Brandon, hoor,’ zegt Angela, en ze neemt een trek van haar sigaret. ‘De beroemde ondernemer.’

‘Eh… ja,’ zeg ik verbaasd. Ik bedoel, ik kén geen andere Lukes.

‘En dat is jouw vriend.’

‘Ja.’

Er valt een onbehaaglijke stilte waarin zelfs Maureen me bevreemd lijkt aan te kijken. Dan zie ik opeens de Tatler van deze maand op de vloer naast Janices stoel liggen. O, god.

‘Trouwens,’ zeg ik haastig,‘dat stuk in de Tatler klopt niet. Hij heeft niet gezegd dat hij vrijgezel was. Hij heeft gezegd dat hij geen commentaar had.’

‘Stuk?’ zegt Janice weinig overtuigend. ‘Ik weet niet waar je het over hebt, snoes.’

‘Ik… ik lees geen tijdschriften,’ zegt Maureen. Ze wordt knalrood en wendt haar blik af.

‘We verheugen ons op de kennismaking,’ zegt Angela, en ze blaast een rookwolk uit. ‘Ja toch, Janice?’

Ik kijk haar confuus aan en wend me dan tot Janice, die me nauwelijks durft aan te kijken, en dan kijk ik naar Maureen, die doet of ze iets in een beautycase zoekt.

Wacht eens even.

Ze denken toch zeker niet…

‘Janice,’ zeg ik met een stem die ik maar net in bedwang kan houden, ‘je weet dat Luke komt. Hij heeft je zelfs een bevestiging gestuurd!’

‘Ja, natuurlijk, Becky!’ zegt Janice met neergeslagen ogen.

‘Enne… We verheugen ons allemaal op de kennismaking, zoals Janice al zei.’

O, mijn god. Ze gelooft me niet.

Ik voel de vernederende blos over mijn wangen optrekken. Wat denkt ze wel niet? Dat ik gewoon heb verzónnen dat Luke mijn vriend is?

‘Nou, eet smakelijk dan maar, hè?’ zeg ik. Ik probeer niet zo geagiteerd te klinken als ik me voel. ‘Ik ga maar eens… kijken of ik nog iets voor mam kan doen.’

374

Mam blijkt op zolder bezig te zijn. Ze stopt de patiokussens in doorzichtige plastic hoezen waar ze alle lucht uit zuigt met de stofzuiger.

‘Ik heb trouwens ook wat van die vacuümhoezen voor jou besteld,’ overschreeuwt ze de stofzuiger. ‘Bij Country Ways. En wat kalkoenfolie, een ovenschaal, een eierkoker voor de magnetron…’

‘Ik hoef geen kalkoenfolie!’ krijs ik.

‘Het is ook niet voor jou,’ zegt mam, en ze zet de stofzuiger uit. ‘Ze hadden een speciale aanbieding – als je een vriendin aanmeldde, kreeg je een set aardewerken potten. Ik heb jou als vriendin aangemeld. Het is trouwens echt een goede catalogus. Ik zal hem je meegeven, dan kun je erin neuzen.’

‘Mam…’

‘Beeldige dekbedovertrekken. Je kunt vast wel een nieuw…’

‘Mam, luister nou!’ zeg ik gejaagd. ‘Luister. Jij gelooft toch wel dat ik verkering met Luke heb?’

De stilte duurt net iets te lang.

‘Natuurlijk,’ zegt ze dan.

Ik kijk haar ontzet aan.

‘Je gelooft me niet, hè? Jullie denken allemaal dat ik het maar verzonnen heb!’

‘Nee!’ zegt mam gedecideerd. Ze legt de stofzuigerslang neer en kijkt me recht aan.‘Becky, jij hebt ons verteld dat je een relatie hebt met Luke Brandon, en wat pap en mij betreft, is dat voldoende.’

Mam kijkt me nog even aan, slaakt een zucht en pakt het volgende patiokussen.

‘O, Becky. Weet je, snoes, je moet niet vergeten dat ze ook geloofden dat je een stalker had, en dat bleek… Nu ja, dat was niet echt waar, hè?’

Kille wanhoop bekruipt me. Goed, misschien heb ik ooit zo’n beetje gedaan alsof ik een stalker had. Wat ik niet had mogen doen. Maar ik bedoel maar, dat je één onbenullige stalker verzint, wil toch nog niet zeggen dat je volkomen gestoord bent?

‘En het punt is dat we je nooit… Nu ja, we hebben je nooit sámen met hem gezien, niet, schat?’ vervolgt mam terwijl ze het kussen in een doorzichtige hoes propt. ‘Niet in levenden lijve. En in dat artikel stond dat hij vrijgezel was…’

‘Dat heeft hij niet gezegd!’ Mijn stem slaat over van machteloosheid. ‘Hij heeft gezegd dat hij geen commentaar had!

Mam, hebben Janice en Martin tegen je gezegd dat ze me niet geloven?’

375

‘Nee.’ Mam steekt opstandig haar kin naar voren. ‘Dat zouden ze nooit tegen me durven zeggen.’

‘Maar je weet dat ze dat achter onze rug beweren.’

We kijken elkaar aan. Ik zie de spanning op haar gezicht, verborgen achter haar vrolijke masker. Ze moet hartstochtelijk hebben gehoopt dat we samen in Lukes blitse auto aan zouden komen rijden, besef ik opeens. Ze moet er zo op hebben gevlast te bewijzen dat Janice ongelijk had, en in plaats daarvan ben ik alleen gekomen…

‘Hij komt wel,’ zeg ik, ook om mezelf gerust te stellen. ‘Hij kan er elk moment zijn.’

‘Natuurlijk!’ roept mam opgewekt. ‘En zodra hij er is… Nou, dan kunnen ze allemaal hun woorden terugnemen, hè?’

Er wordt gebeld. We verstijven en kijken elkaar aan.

‘Zal ik opendoen?’ vraag ik zo nonchalant als ik maar kan.

‘Ja, doe dat maar,’ zegt mam, en ik zie een sprankje hoop in haar ogen oplichten.

Ik wil niet rennen, maar ik haast me de trap af en zwaai met bonzend hart de voordeur open. En daar staat… niet Luke. Het is een met bloemen beladen man. Manden met bloemen, een boeket, en een aantal corsagedozen aan zijn voeten.

‘Bruiloftsbloemen,’ zegt hij. ‘Waar wilt u ze hebben?’

Ik probeer mijn teleurstelling te verbergen.‘O,’ zeg ik.‘Ik ben bang dat u aan het verkeerde adres bent. Ze moeten naar hiernaast. Nummer 41.’

‘O?’ De bezorger fronst zijn voorhoofd. ‘Even op de lijst kijken… Wilt u dit even voor me vasthouden?’

Hij duwt me het bruidsboeket in mijn handen en begint in zijn zak te wroeten.

‘Geloof me nou maar,’ zeg ik. ‘Ze moeten naar de buren. Wacht, ik pak even…’

Ik draai me om, met Lucy’s bruidsboeket in mijn beide handen, want het is vrij zwaar. En tot mijn afgrijzen komt Angela Harrison net de trap af. Ze staart me aan en heel even vrees ik dat ze me gaat vermoorden.

‘Wat doe je daar?’ zegt ze bits.‘Geef hier!’ Ze wringt het boeket uit mijn handen en houdt haar gezicht zo dicht bij het mijne dat ik kan ruiken dat ze gin heeft gedronken.‘Luister goed, jongedame,’ sist ze. ‘Ik doorzie die glimlachjes van jou heus wel. Ik weet wat jij in je schild voert. En zet dat maar uit je hoofd, begrepen? Ik laat de bruiloft van mijn dochter niet door een krankzinnige psychopaat bederven.’

‘Ik ben geen psychopaat!’ roep ik woedend. ‘En ik ga hele376
maal niks bederven. Ik hoef Tom niet! Ik héb al een vriend!’

‘O ja,’ zegt ze, en ze slaat haar armen over elkaar. ‘Die beroemde vriend van je. Is hij er al?’

‘Nee, nog niet,’ zeg ik, en ik voel me verschrompelen als ik de uitdrukking op haar gezicht zie. ‘Maar hij… hij heeft net gebeld.’

‘Hij heeft net gebeld,’ bauwt Angela me honend na.‘Om af te zeggen?’

Waarom willen die mensen toch niet geloven dat Luke komt?

‘Toevallig komt hij over een halfuur,’ flap ik er opstandig uit.

‘Mooi zo,’ zegt Angela Harrison. Ze glimlacht vals. ‘Nou, dan zien we hem straks wel, hè?’

O, shit.

Om twaalf uur is Luke er nog steeds niet. Ik weet me geen raad meer. Dit is de absolute nachtmerrie. Waar blíjft hij toch? Ik blijf tot het laatste moment voor de kerk treuzelen, bel hem wanhopig op en hoop tegen beter weten in dat ik zijn auto zal zien aankomen. Maar de bruidsmeisjes zijn er al, en er is net een witte Rolls Royce aangekomen, en Luke is er nog steeds niet. Als ik het portier zie opengaan en een glimp van een bruidsjurk opvang, duik ik haastig de kerk in, voor iemand kan denken dat ik buiten sta te wachten om de bruidsstoet in de war te schoppen.

Ik sluip naar binnen om de orgelmuziek niet te verstoren. Angela Harrison werpt me een boosaardige blik toe en aan Lucy’s kant van de kerk ontstaat beroering en klinkt gefluister. Ik ga achterin zitten en probeer sereen en beheerst te blijven, maar ik ben me er heel goed van bewust dat alle vriendinnen van Lucy steelse blikken op me werpen. Wat heeft ze iedereen in jezusnaam wijsgemaakt?

Ik krijg zin om op te staan en weg te lopen. Ik had toch al geen zin om naar die stomme bruiloft te komen. Ik heb alleen ja gezegd om Janice en Martin niet voor het hoofd te stoten. Maar het is al te laat; de bruidsmars wordt ingezet en Lucy komt binnen. En ik moet het haar nageven: ik heb nog nooit zo’n schitterende jurk gezien. Ik kijk er verlangend naar en probeer me niet voor te stellen hoe ík er in zo’n jurk uit zou zien. De muziek verstomt en de dominee begint te praten. Ik voel dat de mensen aan Lucy’s kant van de kerk nog steeds stiekem naar me kijken, maar ik zet mijn hoed recht, steek mijn kin naar voren en doe of ik het niet merk.

377

‘… deze man en deze vrouw in de heilige echt te verbinden,’

neuzelt de dominee. ‘Een eervolle staat…’

De bruidsmeisjes hebben echt leuke schoenen aan, zie ik. Waar zouden die vandaan komen?

Toch jammer van die jurken.

‘Als iemand een geldige reden heeft waarom ze niet in de echt verbonden kunnen worden, laat hem dan nu spreken of anders voor altijd zwijgen.’

Dit vind ik altijd zo’n mooi moment. Iedereen zit op zijn nagels te bijten alsof ze bang zijn dat ze opeens per ongeluk op de Van Gogh zullen bieden. Ik kijk op om te zien of er iemand opstaat om iets te zeggen – en tot mijn schrik heeft Angela Harrison zich in haar kerkbank omgedraaid en zit ze me dreigend aan te kijken. Wat heeft dat mens toch?

Nu kijkt een heel stel mensen aan de andere kant van het middenpad ook al naar me – en zelfs een vrouw helemaal voorin met een grote blauwe hoed op heeft zich omgedraaid om me eens lekker aan te gapen!

‘Wat?’ fluister ik boos. ‘Wát?’

De dominee houdt een hand achter zijn oor. ‘Wat? Zei daar iemand iets?’

‘Ja!’ zegt de vrouw met de blauwe hoed, en ze wijst naar me.

‘Zij!’

Wat?

O, mijn god. Nee toch? Alsjeblieft niet. Langzaam draait de hele kerk zich naar me om. Ik geloof mijn ogen niet. Nu staart Tom me ook al aan. Hij schudt meewarig zijn hoofd en kijkt afschuwelijk medelijdend.

‘Ik zei niet… Ik…’ stotter ik. ‘Ik wilde alleen…’

‘Wilt u alstublieft opstaan?’ vraagt de dominee. ‘Ik ben een tikje hardhorend, dus als u iets te zeggen hebt…’

‘Nee, ik…’

‘Opstaan,’ zegt de vrouw naast me, en ze geeft me een venijnige por met het programma van de dienst. Ik sta heel langzaam op terwijl ik tweehonderd ogenparen voel branden. Ik kan niet in de richting van Tom en Lucy kijken. Ik kan niet naar pap en mam kijken. Ik heb me nog nooit zo diep geschaamd.

‘Ik heb niets te zeggen! Echt niet! Ik was alleen…’ Ik houd hulpeloos mijn mobieltje in de lucht. ‘Het was… mijn telefoon. Ik dacht dat-ie… Het spijt me. Ga door.’

Ik ga met knikkende knieën zitten en het blijft nog even stil. De mensen gaan verzitten en kijken weer voor zich, en 378
de dominee schraapt zijn keel en begint aan de inzegening. De rest van de dienst trekt in een waas aan me voorbij. Na afloop schrijden Lucy en Tom de kerk uit, waarbij ze me nadrukkelijk negeren, en dan dromt iedereen voor de kerk om hen heen om confetti te strooien en foto’s te maken. Ik glip ongemerkt weg en ren koortsachtig naar het huis van de Websters, want daar moet Luke inmiddels zijn. Dat kan niet anders. Hij moet later gekomen zijn, en toen heeft hij besloten de kerkdienst over te slaan en de receptie af te wachten. Het spreekt vanzelf, welbeschouwd. Ieder zinnig mens had hetzelfde gedaan. Ik storm door het huis van de Websters, dat krioelt van de cateraars en serveersters, en loop regelrecht door naar de feesttent. Ik begin al vrolijk te glimlachen bij het idee dat ik hem zo meteen zie. Ik kan hem over dat vreselijke moment in de kerk vertellen, en dan zie ik zijn lachrimpeltjes…

Maar de feesttent is leeg. Helemaal leeg.

Ik blijf een paar ogenblikken verdwaasd staan, maak rechtsomkeert en ren naar het huis van mijn ouders. Want daar kan Luke ook naartoe gegaan zijn, bedenk ik opeens. Misschien heeft hij zich in de tijd vergist, of misschien moest hij zijn jacquet nog aantrekken, of…

Maar thuis is hij ook niet. Niet in de keuken, niet boven. En als ik hem mobiel bel, word ik meteen naar de boodschappendienst doorgeschakeld. Ik loop langzaam naar mijn slaapkamer, laat me op het bed zakken en probeer al die akelige gedachten die me besluipen uit mijn hoofd te zetten.

Hij komt wel, houd ik mezelf keer op keer voor. Hij is gewoon… onderweg. Ik zie door het raam dat Tom, Lucy en de gasten in de tuin van de buren aankomen. Veel hoeden en jacquets en serveersters die champagne uitdelen. Het ziet er eigenlijk best gezellig uit. Ik weet dat ik daar nu ook hoor te zijn, maar ik kan het niet aan. Niet zonder Luke, niet in mijn uppie.

Als ik zo een tijdje op bed heb gezeten, bedenk ik dat ik de praatjes alleen maar aanwakker door hier te blijven. Ze denken vast allemaal dat ik de aanblik van het gelukkige stel niet kan verdragen en ergens mijn polsen zit door te snijden.Al hun verdenkingen worden zo definitief bevestigd. Ik móét erheen, ik móét mijn gezicht laten zien, al is het maar een halfuurtje. Ik dwing mezelf op te staan, diep adem te halen en mijn lippenstift bij te werken. Dan loop ik het huis uit, naar de Web379
sters. Ik glip onopvallend door een zijflap van de feesttent naar binnen en kijk even om me heen. De mensen drentelen rond, het gonst van de bedrijvigheid en niemand ziet me. Bij de ingang staan Tom en Lucy en hun ouders vormelijk gelukwensen in ontvangst te nemen, maar daar wil ik voor geen goud naartoe. Ik zoek dus maar een lege tafel en ga zitten, en even later komt er een serveerster die me een glas champagne aanbiedt. Ik zit een tijdje te nippen en naar de mensen te kijken en voel dat ik tot rust kom. Dan hoor ik iets ritselen, kijk op – en wil wel door de grond zakken. Daar staat Lucy, pal tegenover me in haar beeldige bruidsjurk, met naast zich een fors bruidsmeisje in een ontzettend onflatteuze groene jurk (wat volgens mij vrij veel over Lucy zegt).

‘Hallo, Rebecca,’ zegt Lucy vriendelijk – ik zie gewoon hoe goed ze het van zichzelf vindt dat ze zo beleefd doet tegen die geschifte meid die haar bruiloft bijna had verziekt.

‘Hallo,’ zeg ik.‘Hoor eens, het spijt me echt van de dienst. Het was echt niet mijn bedoeling…’

‘Het geeft niet,’ zegt Lucy. Ze glimlacht krampachtig naar me. ‘Tenslotte zijn Tom en ik nu getrouwd, en dat is het belangrijkste.’ Ze kijkt voldaan naar de trouwring aan haar hand.

‘Absoluut!’ zeg ik. ‘Gefeliciteerd. Gaan jullie met huwe…’

‘Trouwens, wat we ons afvroegen,’ onderbreekt Lucy me minzaam. ‘Is Luke er al?’

Ik wil weer door de grond zakken.

‘O,’ zeg ik om tijd te winnen. ‘Tja…’

‘Want weet je, mammie zei dat je tegen haar had gezegd dat hij er over een halfuur zou zijn, maar hij is nergens te bekennen! Vreemd, vind je ook niet?’ Ze trekt onschuldig haar wenkbrauwen op en het bruidsmeisje gnuift. Ik kijk over Lucy’s schouder en zie Angela Harrison op een paar meter afstand staan, naast Tom, en ze kijkt me priemend en triomfantelijk aan. God, ze genieten er echt van, hè?

‘Dat is tenslotte al, o, wel twee uur geleden,’ zegt Lucy. ‘Minstens! Dus als hij er níét is, lijkt dat een beetje merkwaardig.’ Ze kijkt me quasi bezorgd aan. ‘Heeft hij misschien een ongeluk gehad? Of is hij opgehouden in… Zürich, was het toch?’

Ik kijk naar haar zelfgenoegzame spottende gezicht en raak in een rebelse roes.

‘Hij is er al,’ zeg ik voordat ik me kan bedwingen. Er valt een verblufte stilte. Lucy en haar bruidsmeisje kijken elkaar aan en ik neem een grote slok champagne.

380

‘Hij is er al?’ zegt Lucy ten slotte. ‘Je bedoelt… hier, op de bruiloft?’

‘Absoluut!’ zeg ik. ‘Eigenlijk… is hij er al een tijdje.’

‘Maar waar dan? Waar is hij dan?’

‘Tja… hij was er net nog…’ Ik gebaar naar de stoel naast me.

‘Heb je hem niet gezien?’

Lucy heeft grote ogen opgezet. ‘Nee! Waar is hij nu dan?’ En ze begint om zich heen te kijken.

‘Daar,’ zeg ik, een vaag punt in de menigte aanwijzend.‘Hij is in jacquet…’

‘Ja? Ga door?’

‘En… hij heeft een glas champagne in zijn hand…’

Goddank lijken alle mannen op bruiloften op elkaar.

‘Wie is het dan?’ vraagt Lucy ongeduldig.

‘Die met het zwarte haar,’ zeg ik, en ik neem nog een slok champagne. ‘Kijk, hij wuift naar me.’ Ik wuif terug. ‘Ha, Luke!’

‘Wáár dan?’ roept Lucy, die naar de mensen tuurt. ‘Kate, zie jij hem?’

‘Nee,’ zegt het bruidsmeisje ontmoedigd. ‘Hoe ziet hij eruit?’

‘Hij… Toevallig is hij net weggelopen,’ zeg ik. ‘Zeker iets te drinken voor me halen of zo.’

Lucy kijkt weer naar mij. Ze heeft haar ogen half dichtgeknepen.

‘Waarom was hij dan niet bij de dienst?’

‘Hij wilde niet storen,’ zeg ik na enig nadenken, en ik glimlach gekunsteld spontaan.‘Zo, ik zal je niet langer ophouden. Je wilt je vast onder je gasten begeven.’

‘Ja,’ zegt Lucy uiteindelijk. ‘Ja, laat ik dat maar doen.’

Ze kijkt me nog eens argwanend aan en haast zich naar haar moeder. Er vormt zich een groepje dat druk overlegt en zo nu en dan een blik op me werpt. Een bruidsmeisje rept zich naar een ander groepje gasten, die ook een voor een naar me kijken. En dan rent er iemand naar een ander groepje. Alsof ik een bosbrand zie beginnen.

Een paar ogenblikken later komt Janice naar me toe, helemaal rood en huilerig, met een bloemetjeshoed scheef op haar hoofd.

‘Becky!’ zegt ze. ‘Becky, ik hoor net dat Luke er is!’

De moed zinkt me in de schoenen. O, god. De helse bruid afpoeieren is één ding, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen Janice wijs te maken dat Luke er is. Dat kán ik gewoon niet. Ik neem dus snel een teug champagne en maak een wuivend gebaar met mijn glas dat van alles kan betekenen. 381

‘O, Becky,’ zegt Janice handenwringend, ‘Becky, ik voel me zó… Hebben je ouders hem al gezien? Je moeder zal vast in de wolken zijn!’

O, verdomme.

Ik word opeens een beetje misselijk. Mijn ouders. Daar had ik niet aan gedacht.

‘Janice, ik moet nu echt… mijn neus poederen,’ zeg ik, en ik kom haastig uit mijn stoel. ‘Tot straks.’

‘Met Luke!’ zegt ze.

‘Met Luke, natuurlijk,’ zeg ik, en ik stoot een schrille lach uit. Ik ren naar de chemische toiletten zonder iemand aan te kijken, sluit me in een cabine op, ga zitten en drink de laatste lauwe champagnedroesem op. Oké, geen paniek. Ik moet gewoon… logisch denken en mijn mogelijkheden overzien. Mogelijkheid 1: zeggen dat Luke er niet echt is, dat ik me heb vergist.

Nee, tenzij ik met champagneglazen gestenigd wil worden en me nooit meer in Oxshott wil kunnen vertonen. Mogelijkheid 2: pap en mam apart nemen en vertellen dat Luke er niet echt is.

Maar dat zal zo’n teleurstelling voor hen zijn. Ze zullen er kapot van zijn, en dan is hun hele dag bedorven en dat is dan mijn schuld.

Mogelijkheid 3: me eruit bluffen, en pap en mam aan het eind van de dag vertellen hoe het zit. Ja. Dat zou kunnen lukken. Het moet lukken. Ik kan iedereen gemakkelijk een uur of zo wijsmaken dat Luke er is, en dan zeg ik dat hij migraine heeft en is gaan liggen.

Goed, dat doe ik. Oké, daar gaan we.

En weet je, het is gemakkelijker dan ik dacht. Binnen de kortste keren lijkt iedereen zeker te weten dat Luke hier ergens is. Toms oma heeft zelfs al gezegd dat ze hem heeft gezien, en is hij niet knap, en ben ik de volgende bruid? Ik heb links en rechts gezegd dat Luke er net nog was, ik heb twee borden eten bij het buffet opgeschept, een voor mij en een voor Luke (boven een bloembed leeggekieperd) en ik heb zelfs een jacquetjasje van iemand geleend en het over de stoel naast me gedrapeerd alsof het van Luke is. Het mooie is dat niemand kan bewijzen dat hij er niet is! Het is zo’n gewemel dat je onmogelijk kunt bijhouden wie er al of niet zijn. God, dit had ik jaren geleden al moeten doen. 382

Lucy trippelt gejaagd op me af.‘Tijd voor de groepsfoto,’ zegt ze. ‘We moeten ons opstellen. Waar is Luke?’

‘Die staat met iemand over onroerendgoedprijzen te praten,’

zeg ik zonder aarzelen. ‘Ze stonden net nog bij de tafel met drank.’

‘Nou, als je me maar aan hem voorstelt,’ zegt Lucy. ‘Ik heb hem nog steeds niet gezien!’

‘Komt voor elkaar,’ zeg ik, en ik glimlach hartelijk.‘Zodra ik hem heb gevonden!’ Ik neem een slok champagne, kijk op

– en zie mam in haar limoengroene bruiloftsjurk op me af komen.

O, god. Tot nu toe heb ik pap en haar kunnen ontlopen door gewoon weg te rennen als ze in mijn buurt kwamen. Het is echt gemeen van me, maar ik weet gewoon zeker dat ik niet tegen mam kan liegen. Ik glip snel de feesttent uit, de tuin in, en loop naar de struiken, waarbij ik de assistente van de fotograaf ontwijk, die de kinderen bij elkaar drijft. Ik ga achter een boom zitten, drink mijn champagne op en kijk zonder iets te zien naar de blauwe middaglucht.

Het lijkt of ik er uren heb gezeten, maar ten slotte beginnen mijn benen zeer te doen en krijg ik de koude rillingen van de bries. Dan loop ik langzaam terug en glip onopvallend de feesttent weer in. Ik blijf hier niet lang meer. Net lang genoeg om een stuk bruidstaart te eten, misschien, en nog een glaasje champagne…

‘Daar is ze!’ hoor ik achter me.

Ik verstijf even en draai me dan langzaam om. Tot mijn grote ontzetting staan de gasten allemaal keurig in rijen in het midden van de tent, en de fotograaf verstelt zijn statief.

‘Becky, waar is Luke?’ zegt Lucy vinnig. ‘We proberen iedereen op de foto te krijgen.’

Shit. Shít.

‘Eh…’ Ik slik en probeer nonchalant over te komen.‘Binnen, misschien?’

‘Nee, daar is hij niet,’ zegt bruidsmeisje Kate.‘Daar heb ik net gekeken.’

‘Nou, dan moet hij… in de tuin zijn.’

‘Maar jij komt net uit de tuin,’ zegt Lucy, en ze knijpt haar ogen tot spleetjes. ‘Heb je hem dan niet gezien?’

‘Eh… weet niet.’ Ik kijk jachtig om me heen, me afvragend of ik net kan doen of ik hem in de verte zie, maar dat is moeilijk als er niet gewemeld wordt. Waarom is iedereen met dat gewemel opgehouden?

383

‘Hij moet toch ergens zijn?’ zegt een montere vrouw. ‘Wie heeft hem het laatst gezien?’

Het wordt doodstil. Tweehonderd mensen staren me aan. Ik vang mams gespannen blik op en kijk snel weg.

‘Eigenlijk…’ Ik schraap mijn keel. ‘Ik weet het weer, hij zei dat hij hoofdpijn had! Misschien is hij…’

Lucy praat dwars door me heen, alsof ik lucht ben. ‘Is er wel íémand die hem heeft gezien?’ Ze kijkt naar de verzamelde gasten.‘Kan iemand hier zeggen dat hij Luke Brandon in levenden lijve heeft gezien? Wie?’

‘Ik heb hem gezien!’ roept een beverig stemmetje ergens achterin. ‘Zo’n knappe jongeman…’

‘Afgezien van Toms oma,’ zegt Lucy, en ze rolt met haar ogen.

‘Wie?’

Er valt weer zo’n gruwelijke stilte.

‘Ik heb zijn jacquetjasje gezien,’ durft Janice verlegen te zeggen. ‘Maar niet zijn… zijn lichaam,’ besluit ze fluisterend.

‘Ik wist het. Ik wíst het!’ zegt Lucy met luide, triomfantelijke stem. ‘Hij is hier helemaal niet geweest, hè?’

‘Natuurlijk wel,’ probeer ik zelfverzekerd te zeggen.‘Ik denk dat hij gewoon even…’

‘Je hebt helemaal geen relatie met Luke Brandon, hè?’ Haar stem striemt als een zweepslag door de tent. ‘Je hebt het maar verzonnen! Je leeft gewoon in je eigen sneue fantasiewereldje!’

‘Nietes!’ Tot mijn afgrijzen klinkt mijn stem verstikt, en ik voel de tranen al prikken. ‘Niet waar! Luke en ik zijn een stel!’

Maar als ik naar al die starende gezichten kijk – vijandig, verbijsterd, geamuseerd – weet ik zelfs dát niet meer zo zeker. Ik bedoel, als we een stel waren zou hij hier toch zijn? Dan zou hij nu bij me zijn.

‘Ik ga even…’ zeg ik met trillende stem. ‘Ik ga even kijken of hij…’

En zonder iemand aan te kijken loop ik de feesttent uit.

‘Ze is gewoon van de pot gerukt!’ hoor ik Lucy zeggen.‘Werkelijk, Tom, ze zou gevaarlijk kunnen zijn!’

‘Nee, jongedame, jíj bent gevaarlijk!’ hoor ik mam met een beetje onvaste stem pareren. ‘Janice, ik begrijp niet dat je die brutaliteit van je schoondochter toestaat! Becky is al jaren een goede vriendin van je. En ook van jou, Tom, dus sta daar niet te doen of je neus bloedt. Dus zó behandelen jullie haar? Kom, Graham. We gaan.’

Even later zie ik mam de feesttent uit banjeren, met pap op sleeptouw en haar limoengroene hoed sidderend op haar 384
hoofd. Ze lopen naar de oprit en ik weet dat ze nu in ons huis een lekkere, rustgevende kop thee gaan drinken.

Maar ik ga niet mee. Ik kan hen nu niet onder ogen komen

– niemand. Ik moet nu alleen zijn.

Ik loop snel en een beetje wankel naar de andere kant van de tuin. Als ik ver genoeg van de tent ben, laat ik me in het gras zakken. Ik sla mijn handen voor mijn gezicht en voel dan de eerste tranen van vandaag uit mijn ogen rollen.

Het had zo’n fijne dag moeten worden. Het had zo’n heerlijke, feestelijke gelegenheid moeten zijn. Tom zien trouwen, Luke aan mijn ouders en al onze vrienden voorstellen, samen onder de sterren dansen… maar in plaats daarvan is de dag voor iedereen vergald. Mam, pap, Janice, Martin… Ik heb zelfs medelijden met Lucy en Tom. Ik bedoel maar, zij hebben toch ook niet om al dat geharrewar op hun bruiloft gevraagd?

Ik zit bewegingloos naar de grond te staren. Ik hoor het bandje dat in de feesttent begint te spelen en Lucy’s bazige stem. In de tuin spelen kinderen met een zitzak, die zo af en toe vlak bij me neerkomt, maar ik geef geen krimp. Kon ik hier maar altijd blijven zitten, zonder ooit nog iemand te hoeven zien.

En dan hoor ik mijn naam, zacht, aan de andere kant van het gras.

Eerst denk ik nog dat Lucy gelijk heeft, dat ik ingebeelde stemmen hoor, maar dan kijk ik op, mijn hart slaat over en ik voel een brok in mijn keel. Ik geloof mijn ogen niet. Daar is hij.

Luke loopt over het gras naar me toe, als in een droom. Hij heeft een jacquet aan en in elke hand een glas champagne, en ik heb hem nog nooit zo knap gezien.

‘Het spijt me,’ zegt hij als hij bij me is. ‘Ik kan je niet zeggen hoe het me spijt. Vier uur te laat, dat is… nu ja, het is onvergeeflijk.’ Hij schudt zijn hoofd. Ik kijk verdwaasd naar hem op. Ik was bijna gaan geloven dat Lucy gelijk had, dat hij alleen in mijn fantasie bestond.

‘Had je… vertraging?’ zeg ik zodra ik weer kan praten.

‘Iemand kreeg een hartaanval. Het toestel moest een tussenlanding maken…’ Hij fronst zijn voorhoofd. ‘Maar ik heb zo snel mogelijk een sms’je gestuurd. Heb je het niet gekregen?’

Ik reik naar mijn telefoon en besef met een misselijkmakende schok dat ik al heel lang niet meer naar mijn boodschappen heb gekeken. En ja, hoor, het berichtenicoontje knippert vrolijk. 385

‘Nee, ik heb het niet gekregen,’ zeg ik, en ik staar wezenloos naar het icoontje. ‘Nee. Ik dacht…’

Ik schud mijn hoofd. Ik weet niet meer wat ik dacht. Geloofde ik echt dat hij van plan was ijskoud niet te komen opdagen?

‘Gaat het wel?’ vraagt Luke, die naast me komt zitten en me een glas champagne geeft. Hij streelt zacht met zijn vinger over mijn gezicht en ik deins achteruit.

‘Nee,’ zeg ik, over mijn wang wrijvend. ‘Nu je het vraagt, het gaat níét. Je had beloofd dat je zou komen. Je had het belóófd, Luke.’

‘Ik ben er nu toch?’

‘Je begrijpt me wel.’ Ik sla verdrietig mijn armen om mijn knieën.‘Ik wilde dat je bij de inzegening zou zijn, niet dat je pas zou komen als het feest al bijna was afgelopen. Ik wilde je aan iedereen voorstellen, ik wilde dat iedereen ons samen zou zien…’ Mijn stem wordt trillerig.‘Het was gewoon… afschuwelijk! Ze dachten allemaal dat ik achter de bruidegom aanzat…’

‘De bruidegom?’ vraagt Luke ongelovig. ‘Je bedoelt die bleke nul die Tom heet?’

‘Ja, die.’ Ik kijk op en moet tegen wil en dank gniffelen als ik Lukes gezicht zie. ‘Dus die heb je al gezien?’

‘Ja, net. Met zijn bijzonder onlieftallige echtgenote. Een mooi stel.’ Hij neemt een slok champagne en steunt op zijn ellebogen. ‘Trouwens… ze leek nogal te schrikken toen ze me zag. Met stomheid geslagen, zou je bijna kunnen zeggen. En de meeste gasten ook.’ Hij kijkt me vragend aan. ‘Is er iets wat ik nog niet weet?’

‘Eh…’ Ik schraap mijn keel. ‘Eh… niet echt. Niets belangrijks.’

‘Dat dacht ik al,’ zegt Luke. ‘Dus dat bruidsmeisje dat: “O, mijn god, hij bestaat écht!” krijste toen ik binnenkwam, is waarschijnlijk…’

‘Gek,’ zeg ik zonder mijn hoofd te bewegen.

‘Juist.’ Hij knikt. ‘Ik vroeg het maar.’

Hij reikt naar mijn hand en die mag hij van me hebben. We zitten een tijdje zwijgend bij elkaar. Een vogel vliegt boven ons in kringen rond en in de verte hoor ik de band ‘Lady in Red’

spelen.

‘Becky, het spijt me dat ik zo laat was.’ Zijn stem klinkt opeens ernstig. ‘Ik kon er echt niets aan doen.’

‘Weet ik.’ Ik blaas met een zucht uit. ‘Weet ik toch. Je kon er niets aan doen. Zo gaat dat.’

We zwijgen weer een tijdje.

386

‘Lekkere champagne,’ zegt Luke dan, en hij neemt een slokje.

‘Ja,’ zeg ik. ‘Heel… lekker. Fris en… droog…’ Ik zwijg en wrijf over mijn gezicht in een poging Luke niet te laten merken hoe zenuwachtig ik ben.

Enerzijds zou ik het liefst zo lang mogelijk over koetjes en kalfjes blijven praten, maar anderzijds denk ik: wat heeft het voor zin het nog langer uit te stellen? Ik wil maar één ding weten. Ik voel een zenuwtrekking in mijn buik, maar dwing mezelf op de een of andere manier diep adem te halen en Luke aan te kijken.

‘Dus. Hoe gingen je besprekingen in Zürich? Hoe staat het met je… je project?’

Ik probeer kalm en evenwichtig te blijven, maar ik voel dat mijn onderlip trilt en dat ik mijn handen in allerlei knopen leg.

‘Becky…’ zegt Luke. Hij tuurt even in zijn glas, zet het neer en kijkt me aan. ‘Ik moet je iets vertellen. Ik ga in New York wonen.’

Ik voel me koud en zwaar. Dus dit is het besluit van een toch al compleet rampzalige dag. Luke gaat bij me weg. Het is voorbij. Het is allemaal afgelopen.

‘Goed,’ breng ik moeizaam uit, en ik haal achteloos mijn ene schouder op. ‘Op zo’n manier. Nou… goed.’

‘En ik hoop, ik hoop echt…’ – Luke pakt allebei mijn handen en knijpt er hard in – ‘… dat je met me mee wilt.’

387

REGAL AIRLINES

Hoofdkantoor

Preston House

354 Kingsway

Londen WC2 4TH

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 19 september 2000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Dank u voor uw brief van 15 september.

Ik ben blij dat u zich erop verheugt met ons te vliegen en ons al warm bij al uw vrienden hebt aanbevolen. Ik ben het met u eens dat mond-tot-mondreclame van onschatbare waarde is voor een maatschappij als de onze. Helaas geeft dit u geen recht op een, zoals u voorstelt, ‘speciaal bedankje’ met betrekking tot uw bagage. Regal Airlines kan u geen toestemming geven meer dan de toegestane twintig kilo bagage mee te nemen. Overschrijdt u dit gewicht, dan zult u een toeslag moeten betalen; ik sluit een folder met tarieven bij. Ik wens u een prettige vlucht.

Mary Stevens,

Manager klantenservice

388

PGNI First Bank Visa

7 Camel Square

Liverpool L1 5NP

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Liverpool, 19 september 2000

Goed nieuws!

Uw nieuwe kredietlimiet is £ 10.000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Het doet ons veel genoegen u mee te delen dat uw kredietlimiet is verhoogd. Uw nieuwe kredietlimiet van £ 10.000 staat onmiddellijk tot uw beschikking en zal op uw volgende afschrift vermeld staan. U kunt uw nieuwe kredietlimiet op allerlei manieren benutten. U
kunt een vakantie bekostigen, een auto aanschaffen en zelfs andere creditcards afbetalen!

We zijn ons er echter van bewust dat niet alle cliënten gebruik wensen te maken van kredietverruiming. Als u liever de originele kredietlimiet aanhoudt, bel dan een van onze vertegenwoordigers van de afdeling Tevreden Klanten of vul onderstaande bon in. Hoogachtend,

Michael Hunt,

Manager Tevreden Klanten

.......................................................................................................................... Naam: Rebecca Bloomwood Rekeningnummer: 0003 4572 0990 2765

Ik wens wel/niet gebruik te maken van de nieuwe kredietlimiet van

£ 10.000.

Doorhalen wat niet gewenst wordt

389

7

New York! Ik ga naar New York! New York!

Mijn hele leven ziet er anders uit. Alle stukjes zijn op hun plaats gevallen. Dáárom heeft Luke zo geheimzinnig gedaan. We hebben lekker lang gepraat op de bruiloft, en Luke heeft me alles uitgelegd, en opeens klopte het als een bus. Luke gaat een nieuwe vestiging van Brandon Communications in New York openen, vertelde hij, samen met een reclameman uit Washington, en hij gaat erheen om de boel op poten te zetten. Hij zei dat hij steeds al wilde vragen of ik met hem mee wilde, maar dat hij wel wist dat ik mijn carrière niet zou willen opgeven om achter hem aan te hobbelen. En dus – nu komt het mooiste –
heeft hij met een paar relaties uit de tv-wereld gepraat, en hij denkt dat ik wel een baan als financieel deskundige bij een Amerikaans programma kan krijgen! Hij zegt zelfs dat ze ‘meteen zullen happen’ omdat Amerikanen gek zijn op Britse accenten. Naar het schijnt heeft een producer me al zo goed als een baan aangeboden nadat hij alleen maar een video had bekeken die Luke hem had gestuurd. Is het niet fantastisch?

Hij heeft niet eerder iets gezegd omdat hij geen hoop wilde wekken voordat hij meer zekerheid had, maar nu schijnen alle investeerders ja gezegd te hebben, en iedereen ziet het zonnig in, en ze hopen de contracten zo snel mogelijk rond te hebben. Er zijn al drommen potentiële klanten, zegt Luke, en hij is nog niet eens begonnen.

En raad eens? We gaan al over drie dagen! Jippie! Luke moet vergaderen met zijn geldschieters en ik ga met tv-mensen praten en de stad verkennen. God, wat spannend. Nog maar tweeënzeventig uur, dan ben ik er. In de Big Apple. De stad die nooit slaapt. De…

‘Becky?’

O, shit. Ik ben meteen weer bij de les en zet snel een vrolijke glimlach op. Ik zit op de set van ‘Ochtendkoffie’ mijn gebruike390
lijke telefoongesprekken te voeren, en Jane uit Lincoln heeft net uitgelegd dat ze een huis wil kopen, maar niet weet wat voor hypotheek ze moet nemen.

O, nou vraag ik je. Hoe vaak heb ik al uitgelegd wat het verschil is tussen een aflossingshypotheek en een spaarhypotheek? Weet je, dit werk kan zo boeiend zijn, naar de problemen van de mensen luisteren en proberen te helpen, maar soms is het saaier dan schrijven voor ‘Successful Saving’ ooit is geweest. Ik bedoel maar, wéér hypotheken? Ik zou willen gillen:

‘Heb je vorige week niet gekeken?’

‘Tja, Jane,’ zeg ik, een geeuw onderdrukkend. ‘Hypotheken, een netelige kwestie.’

Terwijl ik het zeg, dwalen mijn gedachten weer af naar New York. Stel je voor. We nemen een flat in Manhattan. Een verbijsterend appartement in de Upper East Side – of misschien iets artistieks in Greenwich Village. God, ja! Het wordt gewoon volmaakt.

Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat Luke en ik zouden gaan samenwonen, de eerstkomende… nu ja, eeuwigheid. Als we in Londen waren gebleven, was het er waarschijnlijk niet van gekomen. Het is ook een grote stap, nietwaar? Maar waar het om gaat, is dat dit anders is. Dit is voor ons allebei de kans van ons leven, zoals Luke al zei. Een heel nieuw begin. Gele taxi’s, wolkenkrabbers, Woody Allen en Breakfast at Tiffany’s. Het gekke is dat ik nog nooit in New York ben geweest, maar toch al een verwantschap voel. Zo ben ik bijvoorbeeld gek op sushi – en dat is in New York uitgevonden, immers? En ik kijk altijd naar ‘Friends’, tenzij ik ergens heen ga die avond. En naar

‘Cheers’. (Alleen, nu ik erover nadenk, dat speelt in Boston, hè? Maar goed, dat is bijna hetzelfde.)

‘Dus eigenlijk Jane, wat je ook koopt,’ zeg ik dromerig,‘of het nu een… dubbele flat aan Fifth Avenue is, of een appartement zonder lift in de East Village… je moet de mogelijkheden van je dollar uitbuiten. Wat betekent…’

Ik zwijg als ik zie hoe vreemd Emma en Rory me aankijken.

‘Becky, Jane wil een twee-onder-een-kapwoning in Skegness kopen,’ zegt Emma.

‘En het zijn toch zeker ponden?’ zegt Rory, en hij kijkt vragend om zich heen, alsof hij bijval vraagt. ‘Ja toch?’

‘Ja, nu ja,’ zeg ik haastig. ‘Het waren uiteraard maar voorbeelden. Het principe gaat overal op, of je nu iets in Londen koopt, of in New York, of in Skegness…’

‘En ik vrees dat we met die internationale noot moeten 391
besluiten,’ zegt Emma. ‘Ik hoop dat je er iets aan hebt, Jane, en nogmaals bedankt, Becky Bloomwood, onze financieel deskundige… Heb je nog tijd voor een laatste advies, Becky?’

‘Hetzelfde als altijd,’ zeg ik met een warme glimlach naar de camera. ‘Zorg goed voor je geld…’

‘Dan zorgt je geld goed voor jou,’ dreunt iedereen plichtsgetrouw mee.

‘En dat brengt ons bij het eind van het programma,’ zegt Emma. ‘Kijk morgen weer, dan hebben we een metamorfose van drie docentes uit Dover…’

‘… een gesprek met de man die op zijn vijfenzestigste circusartiest werd….’ zegt Rory.

‘… en we geven weer vijfduizend pond weg in “Vooruit –

Raden maar!” Tot ziens!’

We blijven allemaal verstard zitten – en dan schalt de herkenningsmelodie uit de luidsprekers en ontspannen we.

‘Zo, Becky… Ga je naar New York of zo?’ vraagt Rory.

‘Ja,’ zeg ik stralend. ‘Twee weken!’

‘Wat leuk!’ zegt Emma. ‘Hoe dat zo opeens?’

‘O, ik weet niet…’ Ik haal ontwijkend mijn schouders op.

‘Gewoon, een opwelling.’

Ik wil nog niemand van ‘Ochtendkoffie’ vertellen dat ik in New York ga wonen. Eigenlijk op advies van Luke. Je kunt nooit weten.

Zelda, de productie-assistente, komt jachtig de set op met wat papieren. ‘Becky, kan ik je even spreken?’ vraagt ze. ‘Je nieuwe contract kan getekend worden, maar ik moet het eerst met je doornemen. Er staat een nieuwe clausule in waarin gesteld wordt dat je het imago van de zender vertegenwoordigt.’ Ze laat haar stem dalen. ‘Naar aanleiding van dat gedoe met professor Jamie.’

‘O, natuurlijk,’ zeg ik, en ik trek een meelevend gezicht. Professor Jamie is de onderwijsdeskundige van ‘Ochtendkoffie’. Dat wás hij althans, tot de Daily World vorige maand een artikel aan hem wijdde in de serie ‘Zijn ze wel wat ze lijken?’ waarin werd onthuld dat hij helemaal geen professor is. Hij heeft zelfs helemaal geen titel, behalve de neptitel die hij bij de ‘Universiteit van Oxbridge’ heeft gekocht. Alle roddelbladen haakten erop in en ze bleven maar foto’s publiceren waarop hij met de hoed met ezelsoren staat die hij vorig jaar voor de telethon had opgezet. Ik had echt medelijden met hem, want hij gaf altijd goede adviezen.

En het verbaasde me een beetje dat de Daily World zo 392
kwaadaardig kon zijn. Ik heb zelf toevallig ook voor de Daily World geschreven, een artikeltje of twee, en ik had altijd gedacht dat het een redelijke krant was, voor een sensatieblad.

‘Het is zo gepiept,’ zegt Zelda. ‘We kunnen even naar mijn kamer gaan…’

‘Tja…’ zeg ik weifelend. Want eigenlijk wil ik nu niets tekenen, immers? Niet nu ik van plan ben een andere baan te nemen. ‘Ik heb haast, eigenlijk.’ En dat is waar, want ik moet om twaalf uur bij Luke op kantoor zijn, en dan moet ik gaan pakken voor New York. (Ha! Haha!) ‘Kan het niet wachten tot ik terug ben?’

‘Ook goed,’ zegt Zelda. ‘Geen probleem.’ Ze stopt het contract weer in de bruine envelop en grinnikt naar me. ‘Veel plezier. Hé, trouwens, je moet ook gaan winkelen in New York.’

‘Winkelen?’ zeg ik op een toon alsof ik daar nog niet aan had gedacht. ‘Ja, dat zou ik kunnen doen.’

‘O, ja!’ zegt Emma. ‘Je kunt toch niet naar New York gaan zonder te winkelen! Al vermoed ik dat Becky zou zeggen dat we het geld beter in een spaarplan kunnen stoppen.’

Ze lacht vrolijk en Zelda lacht mee. Ik glimlach terug, maar ik voel me niet op mijn gemak. Op de een of andere manier heeft iedereen bij ‘Ochtendkoffie’ het idee dat ik ongelooflijk verstandig met mijn geld omga – en zonder het zelf te willen heb ik de schijn opgehouden. Nu ja, het doet er ook niet toe, denk ik.

‘Een spaarplan is natuurlijk een goed idee…’ hoor ik mezelf zeggen, ‘maar ik zeg altijd: een beetje winkelen zo af en toe kan geen kwaad, als je je maar aan je budget houdt.’

‘O, ga je dat doen?’ vraagt Emma belangstellend. ‘Jezelf op een budget zetten?’

‘O, absoluut,’ zeg ik wijs. ‘Dat is de enige manier.’

En dat is ontzettend waar. Ik bedoel maar, natuurlijk ga ik mezelf op een winkelbudget zetten. Ik leg mezelf realistische beperkingen op en daar houd ik me aan. In feite is het heel simpel.

Alleen ga ik dat budget waarschijnlijk vrij ruim en flexibel maken, want het is altijd een goed idee om wat ruimte te laten voor noodgevallen en buitenkansjes.

‘Wat ben je toch braaf!’ zegt Emma hoofdschuddend. ‘Maar goed, daarom ben jij ook de financieel deskundige en niet ik.’

Ze kijkt op naar de man met de broodjes op zijn dienblad. ‘O, heerlijk, ik sterf van de honger! Geef mij maar… avocado met rauwe ham.’

393

‘En ik neem tonijn met suikermaïs,’ zegt Zelda.‘Wat neem jij, Becky?’

‘Een roggebroodje rookvlees,’ zeg ik achteloos.‘Geen mayo.’

‘Ik geloof niet dat ze dat hebben,’ zegt Zelda met gefronst voorhoofd. ‘Er is hamsalade…’

‘Doe dan maar een bagel met roomkaas en gravad lachs. En een soda.’

‘Spuitwater, bedoel je?’ vraagt Zelda.

‘Wat is gravad lachs?’ vraagt Emma verbaasd – maar ik doe of ik het niet hoor. Eigenlijk weet ik zelf ook niet wat gravad lachs is, maar dat eten ze in New York, dus het moet wel heerlijk zijn, toch?

‘Wat het ook is,’ zegt de broodjesman, ‘ik heb het niet. Neem maar een broodje met kaas en tomaat en een lekker zakje koekjes.’

‘Goed dan,’ zeg ik onwillig, en ik zoek mijn portemonnee. Al doende laat ik een stapel post die ik vanochtend in mijn tas heb gestopt op de vloer vallen. Shit. Ik raap de brieven haastig bij elkaar en prop ze in mijn boodschappentas van Conran in de hoop dat niemand iets heeft gezien, maar die ellendige Rory stond ernaar te kijken.

‘Hé, Becky,’ zegt hij proestend, ‘zag ik daar een aanmaning?’

‘Nee hoor!’ zeg ik prompt. ‘Natuurlijk niet. Dat is een… een verjaardagskaart. Een grappige verjaardagskaart. Voor mijn accountant. Maar goed, ik moet rennen. Ciao!’

Oké, dat was dus niet helemaal waar. Het was wel degelijk een aanmaning. Eerlijk gezegd zijn er de laatste dagen vrij veel aanmaningen voor me gekomen, en ik heb me vast voorgenomen alles te betalen zodra ik geld heb. Alleen kan ik me er niet zo druk om maken. Ik bedoel, ik heb wel wat belangrijkers om over na te denken dan die paar stomme laatste waarschuwingen. Over een paar maanden woon ik aan de andere kant van de oceaan! Ik word een Amerikaanse televisiester!

Volgens Luke ga ik in de States misschien wel twee keer zoveel verdienen als hier. Zo niet meer! Dan doen die paar luizige rekeningen er toch ook niet meer toe? Ik zal niet bepaald wakker hoeven liggen van die paar pond schuld als ik een bekende naam ben geworden en in een penthouse aan Park Avenue woon, toch?

God, wat zal die misselijke John Gavin op zijn neus kijken. Hij zal perplex staan. Stel je zijn gezicht eens voor als ik binnen 394
kom marcheren en tegen hem zeg dat ik de nieuwe nieuwslezer van CNN word en zes keer zoveel ga verdienen als hij. Dat zal hem leren me zo min te behandelen. Vanochtend ben ik er eindelijk aan toe gekomen zijn laatste brief open te maken, en ik was er best overstuur van. Hoezo, ‘excessieve schuld’? Hoe bedoelt hij, ‘bijzondere status’? Weet je, Derek Smeath had me nooit zo grof bejegend, in geen miljoen jaar.

Luke zit nog in vergadering als ik aankom, maar dat geeft niet, want ik vind het niet erg om wat rond te hangen. Ik vind het enig bij Brandon Communications – ik wip er zelfs vrij vaak binnen, zomaar, om de sfeer op te snuiven. Het is er zo tof – al die licht houten vloeren en spotjes en trendy banken, en iedereen rent druk en dynamisch heen en weer. Al het personeel werkt elke dag tot heel laat over, hoewel dat niet eens hoeft, en om een uur of zeven is er altijd wel iemand die een fles wijn opentrekt en rond laat gaan.

Ik heb nog een cadeautje voor Lukes assistente Mel, die gisteren jarig was. Ik ben er zelf wel mee in mijn sas – het is een paar schitterende kussens uit de Conran Shop – en als ik haar de tas geef, hoor ik haar ademloos uitroepen:

‘O, Becky! Dat had je niet moeten doen!’

‘Maar ik wilde het!’ zeg ik stralend, en terwijl zij de kussens bewondert, hijs ik me kameraadschappelijk op haar bureau.

‘En, zijn er nog roddels?’

O, er gaat niets boven een lekkere roddel. Mel zet de tas neer en pakt een doos toffees, en dan gaan we lekker zitten kleppen. Ik hoor alles over het mislukte afspraakje met die vreselijke vent aan wie haar moeder haar wil koppelen, en Mel hoort alles over Toms huwelijk. En dan laat ze haar stem dalen en begint me de kantoorroddels te vertellen.

Ze vertelt over de twee receptionistes die elkaar straal negeren sinds ze allebei in hetzelfde colbertje van Next op kantoor kwamen en allebei weigerden het uit te doen, en over het meisje van de boekhouding dat net terug is van zwangerschapsverlof maar elke ochtend misselijk is en niets wil toegeven.

‘O, en dan heb ik nog een sappige!’ zegt Mel, en ze schuift de doos toffees naar me toe.‘Volgens mij heeft Alicia een kantoorverhouding.’

‘Nee!’ Ik kijk haar verbijsterd aan. ‘Echt? Met wie?’

‘Ben Bridges.’

Ik probeer de naam thuis te brengen tot ik er denkrimpels van krijg.

395

‘Die nieuwe, die eerst bij Coupland Foster Bright heeft gewerkt, weet je wel?’

‘Die?’ Ik staar Mel aan. ‘Echt waar?’

Ik moet zeggen dat ik ervan opkijk. Het is een schatje, maar hij is klein en een doordouwer en bijna een glibber. Ik had hem niet voor Alicia’s type gehouden.

‘Ik zie ze steeds samen smiespelen. En laatst zei Alicia dat ze naar de tandarts ging, maar toen kwam ik Ratchetts binnen en daar zaten ze stiekem te lunchen…’

Ze breekt haar zin af als Luke in de deur van zijn kantoor verschijnt en een man met een paars overhemd uitlaat.

‘Mel, wil je een taxi voor meneer Mallory bestellen?’

‘Natuurlijk, Luke,’ zegt Mel meteen met haar efficiënte secretaressestem. Ze pakt de hoorn van de haak, we grijnzen naar elkaar en ik ga naar Lukes kamer.

God, wat heeft hij een luxe kantoor. Ik vergeet telkens weer hoe gewichtig hij is. Hij heeft een immens essenhouten bureau van een Deense ontwerper die allemaal design-prijzen heeft gewonnen en op de planken in de nis daarachter staan alle pr-onderscheidingen die hij in de loop der jaren heeft gekregen.

‘Kijk eens,’ zegt hij, en hij geeft me een bundel papieren. Bovenop ligt een brief van een zekere ‘Howski & Forlano, immigratiebemiddelaars’, en bij het zien van de woorden ‘uw voorgenomen vestiging in de Verenigde Staten’ krijg ik kippenvel van opwinding.

‘Het is echt waar, hè?’ zeg ik terwijl ik naar de glazen wand loop en naar de drukke straat onder me kijk. ‘We gaan echt naar New York.’

‘De tickets zijn gereserveerd,’ zegt hij met een grijns.

‘Je begrijpt me wel.’

‘Ik begrijp je heel goed,’ beaamt hij, en hij neemt me in zijn armen. ‘En het is heel opwindend.’

We blijven een poosje zo staan, wij tweetjes, en we kijken naar de drukke Londense straat in de diepte. Ik kan nauwelijks geloven dat ik dit allemaal achter me ga laten om in een vreemd land te wonen. Het is spannend en heerlijk, maar ook een beetje eng.

‘Denk je echt dat ik daar werk zal vinden?’ vraag ik, hoewel ik het hem de afgelopen week telkens als ik hem zag heb gevraagd. ‘Denk je echt?’

‘Natuurlijk.’ Hij klinkt zo zeker en overtuigd dat ik me in zijn armen voel ontspannen. ‘Ze zijn vast gek op je daar. 396

Geen twijfel mogelijk.’ Hij kust me en drukt me tegen zich aan. Dan loopt hij naar zijn bureau, fronst afwezig zijn voorhoofd en slaat een dikke map open. new york, staat erop. Geen wonder dat die map zo dik is. Luke heeft me pas verteld dat hij al drie jaar bezig is een zaak in New York op te zetten. Drie jaar!

‘Ongelooflijk, dat je dit al zo lang van plan bent en me nooit iets hebt verteld,’ zeg ik terwijl hij iets op een gele plakker krabbelt.

‘Hm,’ zegt Luke. Ik klem mijn handen om de papieren en haal diep adem. Ik wil al een tijdje iets vragen, en dat kan net zo goed nu.

‘Luke, wat had je gedaan als ik niet met je mee had gewild naar New York?’

Het is stil, afgezien van het zoemen van de computer.

‘Ik wist dat je mee zou willen,’ zegt Luke ten slotte. ‘Het is voor jou een logische volgende stap.’

‘Maar… als ik nou niet had gewild?’ Ik bijt op mijn onderlip.

‘Was je dan toch gegaan?’ Luke zucht.

‘Becky, je wilt toch naar New York?’

‘Ja! Dat weet je toch?’

‘Nou dan.Wat heeft het dan voor zin om zulke vragen te stellen? Waar het om gaat is dat jij naar New York wilt, ik wil naar New York… Het is perfect.’ Hij glimlacht en legt zijn pen neer.

‘Hoe gaat het met je ouders?’

‘Wel… goed,’ zeg ik weifelend. ‘Ze beginnen een beetje aan het idee te wennen.’

Wat min of meer ook zo is. Ik moet toegeven dat ze flink schrokken toen ik het hun vertelde. Achteraf gezien had ik het misschien iets tactvoller kunnen brengen. Ik had Luke bijvoorbeeld aan hen kunnen voorstellen vóór ik het vertelde. Want het ging zo: ik stormde het huis binnen toen ze daar nog in hun bruidskleren thee zaten te drinken bij ‘Countdown’ – en ik deed de tv uit en zei vrolijk: ‘Mam, pap, ik ga met Luke in New York wonen!’

Waarop mam naar pap keek en zei:‘O, Graham. Nu is ze echt gek.’

Later zei ze dat ze het niet zo had bedoeld, maar ik vraag het me af.

Pas toen kregen ze Luke te zien, en hij vertelde hun over zijn plannen en legde uit hoeveel mogelijkheden er voor mij in Amerika waren, en ik zag mams glimlach verdwijnen. Haar gezicht leek steeds kleiner te worden en zo’n beetje dicht te 397
klappen. Ze ging naar de keuken om thee te zetten en ik liep mee – ik zag dat ze van streek was, maar het niet wilde laten merken. Ze zette met beverige handen thee, legde koekjes op een schaal, draaide zich met een blije glimlach naar me om en zei:‘Ik heb altijd al gedacht dat je je in New York thuis zou voelen, Becky. Het is de ideale plek voor jou.’

Ik gaapte haar aan en opeens drong het tot me door waar ik het over had. Ik ging duizenden kilometers van mijn huis wonen, van mijn ouders en… mijn hele leven, afgezien van Luke.

‘Jullie… jullie moeten maar vaak komen logeren,’ zei ik met een bibber in mijn stem.

‘Natuurlijk, lieverd! Heel vaak!’

Ze gaf met afgewende blik een kneepje in mijn hand en toen gingen we terug naar de woonkamer. We hadden het er niet meer over.

Maar toen we de volgende dag voor het ontbijt beneden kwamen, zaten pap en zij een advertentie voor vakantiehuizen in Florida in de Sunday Times te spellen, en ze beweerden dat ze toch al van plan waren geweest daarheen te gaan. Toen we die middag vertrokken, zaten ze hevig te kibbelen over wat leuker was: DisneyWorld in Florida of Disneyland in Californië, hoewel ik toevallig weet dat ze die parken geen van beiden ooit van dichtbij hebben gezien.

‘Becky, ik moet aan het werk,’ onderbreekt Luke mijn gepeins. Hij pakt de telefoon en toetst een nummer in. ‘Ik zie je vanavond, goed?’

‘Ja,’ zeg ik. Ik hang nog bij het raam, maar dan schiet me iets te binnen en draai ik me naar hem om. ‘Hé, heb je ’t al gehoord van Alicia?’

‘Wat is er met haar?’ Luke fronst zijn wenkbrauwen en legt de hoorn neer.

‘Volgens Mel heeft ze een verhouding. Met Ben Bridges! Dat geloof je toch niet?’

‘Nee,’ zegt Luke, die op zijn toetsenbord begint te rammelen.

‘Nee, ik geloof het inderdaad niet.’

‘Hoe zou het dan zitten, denk je?’ Ik ga op zijn bureau zitten en kijk hem opgewonden aan.

‘Liefste,’ zegt Luke geduldig, ‘ik moet echt aan het werk.’

‘Kan het je dan niets schelen?’

‘Nee. Zolang ze hun werk maar doen.’

‘Mensen zijn meer dan hun werk alleen,’ zeg ik vermanend, maar Luke hoort me niet eens. Hij ziet er weer afstandelijk en 398
in zichzelf gekeerd uit, zoals altijd wanneer hij zich concentreert.

‘Nou ja,’ zeg ik, en ik rol met mijn ogen. ‘Tot vanavond.’

Als ik uit zijn kamer kom, zit Mel niet achter haar bureau. Alicia, die een chic zwart pakje aanheeft, staat naar wat papieren te turen. Ze ziet er blozender uit dan anders, en ik vraag me inwendig giechelend af of ze misschien net met Ben heeft gerommeld.

‘Dag, Alicia,’ zeg ik beleefd. ‘Hoe gaat het met je?’

Alicia schrikt, raapt snel de papieren bij elkaar en kijkt me dan vreemd aan, alsof ze me nooit eerder heeft gezien.

‘Becky,’ zegt ze langzaam.‘Wel heb je ooit. De financieel deskundige zelf. De geldgoeroe!’

Wat ís dat toch met Alicia? Waarom klinkt alles wat ze zegt alsof ze een stom spelletje met je speelt?

‘Ja,’ zeg ik, ‘dat ben ik. Waar is Mel?’

Ik loop naar Mels bureau. Ik weet zeker dat ik er iets heb laten liggen, maar ik kan niet bedenken wát. Een sjaaltje? Had ik een paraplu bij me?

‘Ze heeft middagpauze,’ zegt Alicia. ‘Ze heeft me laten zien wat ze van je heeft gekregen. Heel stijlvol.’

‘Dank je,’ zeg ik kortaf.

‘Dus.’ Ze glimlacht flauwtjes. ‘Ik heb begrepen dat je met Luke mee mag naar New York. Lijkt me leuk, zo’n rijke vriend.’

God, wat is het toch een trut! Dat zou ze nooit zeggen waar Luke bij was.

‘Het is geen kwestie van “mogen”, hoor,’ zeg ik poeslief. ‘Ik heb allemaal besprekingen met tv-bonzen. Ik ga helemaal op eigen gelegenheid.’

‘Maar…’ Alicia kijkt peinzend. ‘Je vliegt toch op kosten van het bedrijf?’

‘Nee hoor. Ik heb de vlucht zelf betaald!’

‘Ik vroeg het me alleen maar af.’ Alicia steekt verontschuldigend haar handen op. ‘Nou, veel plezier dan maar, hè?’ Ze pakt een paar mappen, stopt ze in haar tas en klikt hem dicht. ‘Ik moet rennen. Ciao.’

‘Tot ziens,’ zeg ik, en ik zie haar kordaat naar de lift lopen. Ik blijf nog even bij Mels bureau staan, want ik vraag me nog steeds af wat ik toch in vredesnaam heb laten liggen, maar ik kan er niet opkomen. Nu ja, dan zal het ook wel niet belangrijk geweest zijn.

399

Als ik thuiskom, staat Suze in de gang te telefoneren. Haar gezicht is rood en behuild, haar stem trilt en ik word gegrepen door de angst dat er iets vreselijks is gebeurd. Ik trek ongerust mijn wenkbrauwen op en ze knikt fanatiek terug terwijl ze ‘ja’

zegt, en ‘ik begrijp het’, en ‘wanneer precies?’

Ik laat me slap van angst op een stoel zakken. Waar heeft ze het over? Een begrafenis? Hersenchirurgie? O, god. Ik heb nog niet besloten weg te gaan of er moet zoiets gebeuren. Suze hangt op. ‘Raad eens?’ zegt ze beverig. Ik spring op.

‘Suze, ik ga niet naar New York,’ zeg ik, en ik pak spontaan haar beide handen. ‘Ik blijf hier en ik help je erdoorheen, wat het ook is. Is er… is er iemand dood?’

‘Nee,’ zegt Suze verdwaasd, en ik slik moeizaam.

‘Heb je een ziekte?’

‘Nee. Nee, Bex, het is góéd nieuws! Ik… ik kan het alleen nauwelijks geloven.’

‘Wat is het dan? Suze, wat is er?’

‘Hadleys heeft me een eigen lijn interieuraccessoires aangeboden. Je weet wel, het warenhuis.’ Ze schudt ongelovig haar hoofd. ‘Ze willen me een heel assortiment laten ontwerpen!

Lijsten, vazen, postpapier… wat ik maar wil, eigenlijk.’

‘O, mijn god!’ Ik sla mijn hand voor mijn mond. ‘Wat fantástisch!’

‘Die vent belde me zomaar op en zei dat zijn agenten de verkoop van mijn lijsten hebben bijgehouden. Ze schijnen nog nooit zoiets gezien te hebben.’

‘O, Suze toch!’

‘Ik had geen idee dat ze zo goed liepen.’ Suze lijkt nog niet van de schrik bekomen te zijn. ‘Die vent zei dat ik een fenomeen was! Iedereen in het vak heeft het erover. De enige winkel waar ze niet zo goed verkochten, schijnt die heel ver weg te zijn. In Finchley, geloof ik.’

‘Ja, zou kunnen,’ zeg ik vaag. ‘Daar ben ik nooit geweest, geloof ik.’

‘Maar dat moest een uitzondering zijn, zei hij, want in de andere winkels, in Fulham en Notting Hill en Chelsea, vliegen mijn lijsten weg.’ Ze glimlacht bedeesd. ‘Bij Gifts & Goodies hier om de hoek schijn ik de hoogste verkoopcijfers te halen!’

‘Nou, dat verbaast me niets!’ jubel ik. ‘Jouw lijsten zijn veruit het leukste dat ze er hebben.Véruit.’ Ik sla mijn armen om haar heen.‘Wat ben ik trots op je, Suze. Ik heb altijd wel geweten dat je een ster zou worden.’

‘O, maar dat heb ik alleen aan jou te danken! Ik bedoel maar, 400
jij hebt me op weg geholpen toen ik lijsten begon te maken…’

Opeens kijkt ze me bijna huilerig aan.‘O, Bex, ik zal je zo missen.’

Ik moet op mijn onderlip bijten. ‘Weet ik. Ik jou ook.’

We zeggen niets meer en ik geloof echt dat ik elk moment in tranen uit zou kunnen barsten, maar in plaats daarvan haal ik diep adem en kijk op. ‘Tja, er zit niks anders op. Je zult een filiaal in New York moeten openen.’

Suzes gezicht klaart op. ‘Goh, ja,’ zegt ze. ‘Ja, dat zou kunnen, hè?’

‘Ja, waarom niet? Nog even en je bent wereldberoemd.’ Ik geef haar een knuffel. ‘Hé, zullen we vanavond uitgaan om het te vieren?’

‘O, Bex, dat lijkt me enig,’ zegt Suze, ‘maar ik kan niet. Ik ga naar Schotland. Toevallig…’ Ze kijkt op haar horloge en trekt een gezicht. ‘God, is het al zo laat? Tarquin kan er elk moment zijn.’

‘Komt Tarquin?’ vraag ik geschrokken. ‘Nu?’

Op de een of andere manier ben ik erin geslaagd Suzes neef Tarquin te ontlopen sinds die verschrikkelijke avond die we samen hebben doorgebracht. Bij de herinnering alleen al krijg ik een onbehaaglijk gevoel. Het afspraakje verliep in wezen heel goed (in aanmerking genomen dat ik niet op hem viel en niets met hem gemeen had, althans) tot Tarquin me met mijn neus in zijn chequeboek betrapte. Dat denk ik tenminste. Ik weet nog steeds niet wat hij nu precies heeft gezien, en eerlijk gezegd hoef ik het niet te weten ook.

‘Hij rijdt met mij mee naar mijn tante voor zo’n saai familiefeest,’ legt Suze uit. ‘Wij zijn er de enige twee van onder de negentig.’

Ze wil zich net naar haar kamer haasten als de bel gaat. ‘Doe jij even open, Bex?’ roept ze over haar schouder. ‘Dat zal ’m zijn.’

O, god. Gottegot. Hier ben ik écht niet op voorbereid. Ik probeer me een zelfverzekerde, afstandelijke houding aan te meten, zwaai de voordeur open en zeg opgewekt: ‘Tarquin!’

‘Becky,’ zegt hij, en hij gaapt me aan alsof ik de verloren gewaande schat van Toetanchamon ben. O god, hij ziet er nog even knokig en raar uit als altijd in zijn handgebreide trui in een vreemde kleur groen onder zijn tweed overjas met een borstzak waaruit een knol van een oud zakhorloge hangt. Neem me niet kwalijk, maar de op vijftien na rijkste man van Engeland, of hoe hoog hij ook staat, moet zich toch een leuke nieuwe Timex kunnen veroorloven?

401

‘Goh, kom binnen,’ zeg ik overdreven hartelijk terwijl ik als een Italiaanse restauranthouder mijn arm uitsteek.

‘Graag,’ zegt Tarquin, en hij loopt achter me aan naar de woonkamer. Er valt een bedrukte stilte waarin ik wacht tot hij gaat zitten; ik word zelfs vrij ongeduldig als hij maar onzeker midden in de kamer blijft staan schuifelen, tot ik opeens begrijp dat hij wacht tot ík ga zitten en snel op de bank plof.

‘Kan ik je een foezel aanbieden?’ vraag ik beleefd.

‘Iets te vroeg,’ zegt Tarquin met een nerveus lachje. (‘Foezel’ is trouwens Tarquin-taal voor een borrel, en een broek is een ‘hoos’ en… Nu ja, je snapt het wel.) Er valt weer zo’n akelige stilte. Ik blijf me maar gruwelijke details van ons uitje herinneren, of ik wil of niet – zoals toen hij me wilde kussen en ik met een ruk mijn gezicht afwendde. O, god, niet aan denken. Gauw vergeten.

‘Ik… ik heb gehoord dat je naar New York gaat,’ zegt Tarquin met neergeslagen ogen. ‘Klopt dat?’

‘Ja,’ zeg ik, niet in staat een glimlach te bedwingen. ‘Ja, dat is het plan.’

‘Ik ben er zelf ook een keer geweest,’ zegt Tarquin. ‘Ik kon er mijn draai niet vinden.’

‘Nee,’ zeg ik peinzend. ‘Nee, dat kan ik me voorstellen. Het is geen Schotland, hè? Zo… hectisch.’

‘Absoluut!’ roept hij uit, alsof ik dwars door hem heen heb gekeken.‘Dát was het.Te hectisch. En de mensen daar zijn echt buitenissig. Knettergek, als je ’t mij vraagt.’

In vergelijking met wie, zou ik willen terugkaatsen. Daar noemen ze koffie tenminste geen ‘flut’ en ze zingen geen Wagner in het openbaar. Maar dat zou niet aardig zijn. Ik houd dus mijn mond, en Tarquin ook… en als we de deur horen, kijken we allebei opgelucht op.

‘Hallo!’ zegt Suze.‘Tarkie, je bent er al! Hoor eens, ik moet de auto nog halen, want ik moest gisteravond een paar straten verderop parkeren. Ik toeter als ik terug ben en dan kunnen we meteen gaan, goed?’

Tarquin knikt. ‘Goed, dan wacht ik hier wel met Becky.’

‘Ja, leuk!’ zeg ik, en ik probeer enthousiast te glimlachen. Suze verdwijnt, ik ga zenuwachtig verzitten en Tarquin strekt zijn benen en kijkt aandachtig naar zijn voeten. O, wat een martelgang. Zijn uiterlijk begint me steeds meer op de zenuwen te werken, en opeens besef dat ik er nú iets van moet zeggen, voordat ik naar New York ga en de kans verkeken is. 402

‘Tarquin,’ zeg ik met een diepe zucht. ‘Ik… ik wil je iets zeggen. Ik loop er al vrij lang mee rond.’

Hij kijkt met een ruk op. ‘O?’ zegt hij. ‘Wat… wat dan?’ Hij kijkt me vol angstige verwachting aan en ik voel mijn zenuwen opspelen, maar nu ik A heb gezegd, moet ik ook B zeggen. Ik moet hem de waarheid vertellen. Ik strijk het haar uit mijn gezicht en haal diep adem.

‘Die trui,’ zeg ik. ‘Die kan echt niet bij dat jasje.’

‘O?’ zegt Tarquin verbaasd. ‘Vind je?’

‘Ja!’ zeg ik, enorm opgelucht nu het eruit is. ‘Het staat zelfs…

verschrikkelijk.’

‘Zal ik hem uitdoen?’

‘Ja. En dat jasje ook maar.’

Hij wurmt zich gedwee uit zijn jasje en trui – en ik sta ervan te kijken hoeveel beter hij eruitziet in alleen maar dat effen blauwe overhemd. Bijna… normaal! Dan krijg ik een ingeving.

‘Wacht!’

Ik ren naar mijn kamer en pak een van de tassen van mijn stoel. Er zit een trui in die ik een paar dagen geleden voor Lukes verjaardag had gekocht, maar toen ontdekte ik dat hij hem al had, dus nu wilde ik hem eigenlijk terugbrengen. Ik loop ermee terug naar de woonkamer. ‘Kijk!’ zeg ik. ‘Trek aan. Het is een Paul Smith.’

Tarquin stroopt de zwarte trui over zijn hoofd, trekt hem naar beneden – en wát een verschil! Hij ziet er bijna gedistingeerd uit. Ik neem hem kritisch op. ‘Je haar,’ stel ik vast. ‘Daar moeten we iets aan doen.’

Tien minuten later heb ik het nat gemaakt, geföhnd en met gel achterover gekamd. En… er zijn geen woorden voor. Het is een metamorfose.

‘Tarquin, je ziet er geweldig uit!’ zeg ik, en ik meen het nog ook. Hij is nog steeds mager en knokig, maar opeens ziet hij er niet suf meer uit, maar best wel… wel interessant.

‘Echt waar?’ zegt Tarquin. Hij bekijkt zichzelf. Hij maakt een verdwaasde indruk, en misschien heb ik hem ook wel iets te hard gepusht, maar waar het om gaat, is dat hij me later dankbaar zal zijn. We springen allebei op als we de claxon buiten horen.

‘Nou, veel plezier dan maar,’ zeg ik. Opeens klink ik net als zijn moeder. ‘Als je morgenochtend je haar nat maakt en het met je vingers naar achteren harkt, zou het weer goed moeten zitten.’

403

‘Juist,’ zegt Tarquin, die kijkt alsof ik hem net een lange wiskundige formule heb voorgezegd die hij in zijn geheugen moet prenten. ‘Ik zal proberen het te onthouden. En die trui? Zal ik die terugsturen?’

‘Nee, niet doen!’ zeg ik ontsteld. ‘Die mag je houden, als je hem maar draagt. Het is een cadeautje.’

‘Dank je wel,’ zegt Tarquin. ‘Ik… ik ben je heel dankbaar, Becky.’ Hij komt op me af en geeft me een luchtkus op mijn wang, en ik geef een onhandig klopje op zijn hand. Dan gaat hij weg en ik hoop onwillekeurig dat hij gaat scoren op dat feest, dat hij iemand vindt. Hij verdient het echt.

Suzes auto verdwijnt om de hoek en ik drentel naar de keuken om thee te zetten. Wat zal ik de rest van de middag gaan doen?

Ik was half en half van plan aan mijn zelfhulpboek te gaan werken, maar ik kan ook naar ‘Manhattan’ kijken. Suze heeft het gisteren opgenomen en het zou echt bruikbaar materiaal voor mijn reis kunnen opleveren. Ik moet tenslotte beslagen ten ijs komen, niet?

En ik kan altijd nog aan dat boek werken als ik terug ben uit New York. Precies.

Net als ik tevreden de band in de video stop, gaat de telefoon.

‘O, hallo,’ zegt een meisjesstem. ‘Neem me niet kwalijk. Spreek ik toevallig met Becky Bloomwood?’

‘Ja,’ zeg ik terwijl ik naar de afstandsbediening reik.

‘Ik ben uw, eh, uw reisagente,’ zegt het meisje. Ze schraapt haar keel en vervolgt: ‘We wilden nog even bevestigen in welk hotel u in New York verblijft.’

‘Eh… het Four Seasons.’

‘En dat is samen met meneer… Luke Brandon?’

‘Ja.’

‘Hoeveel nachten?’

‘Hm… dertien? Veertien? Ik weet het niet precies.’ Ik tuur naar de tv. Heb ik niet te ver teruggespoeld? Die chipsreclame wordt toch zeker niet meer uitgezonden?

‘En hebt u een kamer of een suite?’

‘Ik geloof dat we een suite hebben.’

‘En wat kost die per overnachting?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet,’ zeg ik.‘Ik kan het wel uitzoeken…’

‘Nee, doe geen moeite,’ zegt het meisje vriendelijk. ‘Ik zal u niet langer storen. Plezierige reis.’

‘Dank je wel,’ zeg ik net op het moment dat ik het begin van de film heb gevonden. ‘Dat komt wel goed.’

404

We hangen op en ik loop peinzend naar de bank. De mensen van het reisbureau moeten toch zeker weten wat ons hotel kost? Ik bedoel… dat is toch zeker hun werk?

Ik ga zitten, neem een slok thee en wacht tot de film echt begint. Nu ik erover nadenk: dat was echt een bizar telefoontje. Waarom zou iemand me opbellen, alleen maar om zulke simpele vragen te stellen? Hoewel… Misschien werkt ze er net? Of misschien wilde ze gewoon even controleren of zo…

Maar dan vergeet ik het hele geval. Gershwins ‘Rhapsody in Blue’ davert de kamer in en het scherm vult zich met beelden van Manhattan. Ik staar gefascineerd naar de tv, tintelend van opwinding. Daar gaan we naartoe! Over drie dagen zitten we er! Ik kan gewoon niet wachten!

405

ENDWICH BANK

KantoorFulham

3 Fulham Road

Londen SW6 9JH

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 21 september 2000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Dank u voor uw brief van 19 september j.l.

U hebt uw been niet gebroken. Ik verzoek u vriendelijk nu onverwijld contact met ons kantoor op te nemen en een afspraak te maken zodat we uw overdispositie kunnen bespreken.

De kosten van deze brief, zegge tien pond, worden ten laste van uw rekening gebracht.

Hoogachtend,

John Gavin,

Manager Consumptieve Kredieten

ENDWICH - UW GELD ONZE ZORG

406

REGAL AIRLINES

Hoofdkantoor

Preston House

354 Kingsway

Londen WC2 4TH

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 22 september 2000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Dank u voor uw brief van 18 september. Het spijt me dat ons bagagebeleid u slapeloze nachten en paniekaanvallen heeft bezorgd.

Ik neem onmiddellijk aan dat u aanzienlijk minder weegt dan, om uw woorden te gebruiken, ‘een vadsige zakenman uit Antwerpen die zich ongans eet aan donuts’. Helaas kan Regal Airlines desondanks uw bagagelimiet niet verhogen tot meer dan de standaard 20 kilogram.

Het staat u vrij een petitie op te stellen en Cherie Blair te schrijven. Dit zal evenwel geen invloed hebben op ons beleid. Ik wens u een prettige vlucht.

Mary Stevens,

Manager Klantenservice

407

8

Oké, dit is het helemaal. Hier hoor ik. Ik ben gewoon in de wieg gelegd voor Amerika.

We zijn hier pas gisteravond aangekomen, maar ik ben nu al smoorverliefd op New York. Om te beginnen hebben we een fantastisch hotel – een en al kalksteen en marmer en verbazingwekkend hoge plafonds.We hebben een gigantische kamer met uitzicht op Central Park, een gelambriseerde kleedkamer en een ongelooflijk bad dat binnen vijf seconden vol is. Alles is zo immens, zo weelderig en zo… méér. Gisteren, bijvoorbeeld, toen we net waren aangekomen, stelde Luke voor nog even snel een slaapmutsje in de bar te drinken… en echt, de martini die ik daar kreeg, zat in het grootste glas dat ik ooit had gezien. Ik kreeg het zelfs bijna niet leeg. (Maar uiteindelijk lukte het toch. En toen heb ik er nog een genomen, want het zou bot zijn om te weigeren.)

Daar komt nog bij dat iedereen de hele tijd zo aardig is. Het hotelpersoneel glimlacht zodra je in zicht komt, en als je ‘dank u’ zegt, antwoorden ze ‘graag gedaan’, wat ze bij ons nóóit zouden doen, want daar brommen ze alleen maar wat.Tot mijn verrassing heb ik al een prachtig boeket gekregen met een uitnodiging voor een lunch met Lukes moeder, Elinor, die in New York woont, en ook een boeket van de tv-mensen met wie ik woensdag ga praten, en een fruitmand van iemand van wie ik nog nooit heb gehoord, maar die me ‘wanhopig’ graag schijnt te willen ontmoeten!

Nou vraag ik je, wanneer heb ik voor het laatst een fruitmand van Zelda van ‘Ochtendkoffie’ gekregen? Precies. Ik neem een slok koffie en glimlach verzaligd naar Luke. We zitten in de eetzaal te ontbijten en dan moet hij als een speer naar een bespreking, en ik zit me nog af te vragen wat ik vandaag zal gaan doen. De komende dagen heb ik nog geen gesprekken, dus mag ik helemaal zelf kiezen of ik een paar 408
musea ga bezichtigen, of door Central Park ga kuieren, of… of bij een winkel of twee kijken…

‘Wilt u nog koffie?’ hoor ik vlak bij mijn oor, en als ik opkijk, zie ik een glimlachende ober met een koffiepot. Begrijp je het nu? Vanaf het moment dat we hier gingen zitten, bieden ze eindeloos koffie aan, en toen ik jus d’orange vroeg, brachten ze me een enorm glas, helemaal gegarneerd met berijpte sinaasappelschil. En wat die zalige pannenkoeken betreft die ik net achter mijn kiezen heb… Ik bedoel maar, pannenkoeken bij het ontbijt. Dat is toch geniaal?

‘Zo… jij gaat zeker naar de sportschool?’ vraagt Luke terwijl hij zijn Daily Telegraph opvouwt. Hij leest elke dag alle kranten, de Amerikaanse en de Britse. Wat best prettig is, want zo kan ik mijn daghoroscoop in de Daily World blijven lezen.

‘De sportschool?’ vraag ik verbaasd.

‘Ik dacht dat je dat van plan was,’ zegt hij, en hij reikt naar de Financial Times. ‘Elke ochtend trainen.’

Ik sta op het punt: ‘Stel je niet aan!’ te zeggen als het me te binnen schiet dat ik gisteravond in een roekeloze bui iets dergelijks gezegd zou kunnen hebben. Na die tweede martini. Ook goed, geen probleem. Ik kan best naar de sportschool gaan. Het zou zelfs goed zijn om erheen te gaan. En daarna kan ik… Nu ja, ik kan altijd het een en ander gaan bezichtigen, veronderstel ik. Een paar beroemde gebouwen of zo. Weet je, volgens mij heb ik ergens gelezen dat het gebouw van Bloomingdale’s een indrukwekkend staaltje architectuur is.

‘En wat ga je daarna doen?’

‘Weet niet,’ houd ik me op de vlakte. Ik zie een ober een schaal toast op de tafel naast de onze zetten. God, dat ziet er verrukkelijk uit. Waarom hebben we dat in Europa niet? ‘New York verkennen, denk ik.’

‘Ik heb eens bij de receptie geïnformeerd, en om elf uur vertrekt hier een rondleiding. De receptioniste kon het je van harte aanbevelen.’

‘Goh,’ zeg ik, en ik neem nog een slok koffie. ‘Ja, dat zou ik kunnen doen…’

‘Of wil je eerst het shoppen achter de rug hebben?’ vervolgt Luke, die nu The Times pakt. Ik kijk hem ongelovig aan. Shoppen is niet iets dat je ‘achter de rug’ wilt hebben. Je wilt eerst ándere dingen achter de rug hebben.

En dat zet me aan het denken. Misschien moet ik eerst die rondleiding doen, dan ben ik klaar met de stad bezichtigen. 409

‘Nee, die rondleiding klinkt goed,’ zeg ik dus. ‘Het lijkt me zelfs een uitstekende manier om mijn nieuwe stad te leren kennen.’ Ik kijk naar alle keurige zakenmannen en goedverzorgde vrouwen in de eetzaal, en naar de discreet redderende obers.

‘God, stel je voor, over een paar weken wónen we hier.We worden echte New Yorkers!’

‘Becky,’ zegt Luke. Hij legt zijn krant weg en ziet er opeens heel ernstig uit. ‘Ik moet je nog iets zeggen. Het is zo druk geweest dat ik de kans niet heb gekregen, maar ik vind dat je dit echt moet weten.’

‘Ja?’ zeg ik angstig. ‘Wat dan?’

‘Naar een andere stad verhuizen is een grote stap, zeker als het zo’n heftige stad als New York is. Ik ben hier al heel vaak geweest, en zelfs ik raak hier nog wel eens de kluts kwijt.’

‘Ja. Maar wat wil je nou zeggen?’

‘Ik wil zeggen dat ik vind dat je het kalm aan moet doen. Verwacht niet dat je je hier meteen thuis zult voelen. De druk en het tempo zijn hier eerlijk gezegd niet te vergelijken met Londen.’

Ik kijk hem verbolgen aan.

‘Denk jij dat ik het tempo hier niet aankan?’

‘Dat zeg ik niet,’ zegt Luke. ‘Ik zeg alleen: leer de stad geleidelijk kennen. Proef de sfeer; kijk of je je echt kunt voorstellen dat je hier zou wonen. Misschien vind je het hier vreselijk! Je zou kunnen besluiten dat je hier met geen mogelijkheid kunt gaan wonen. Ik hoop natuurlijk van harte dat het anders loopt, maar het is verstandig om je onbevooroordeeld te blijven opstellen.’

‘Aha,’ zeg ik bedachtzaam. ‘Juist.’

‘Wacht gewoon af hoe het vandaag gaat, dan hebben we het er vanavond nog eens over, afgesproken?’

‘Goed,’ zeg ik, en ik drink peinzend mijn koffie op. Ik zal Luke eens laten zien hoe thuis ik me hier kan voelen. Ik zal hem laten zien dat ik een echte New Yorker kan worden. Ik ga naar de sportschool, en dan neem ik zo’n gezond kweekgrasdrankje, en dan ga ik… iemand neerschieten misschien?

Misschien is de sportschool alleen ook wel voldoende. Ik verheug me eigenlijk best op de training, want vorig jaar heb ik in de uitverkoop een fantastische set fitnesskleding van DKNY gekocht en dit is mijn eerste kans om hem te dragen! Ik was wel van plan lid van een sportschool te worden en ik had zelfs al inschrijfformulieren bij Holmes in Fulham gehaald, 410
maar toen las ik in een heel boeiend artikel dat je kilo’s kunt afvallen door alleen maar zenuwachtig te bewegen. Door met je vingers te wriemelen en zo. Toen heb ik besloten het eerst op die manier te proberen en een nieuwe jurk gekocht van het geld dat ik op de sportschool had bespaard.

Niet dat ik niet van lichaamsbeweging houd of zo, want dat doe ik wél. Ik ben er dol op. En als ik in New York ga wonen, zal ik elke dag moeten trainen, nietwaar? Ik bedoel maar, dat is hier een soort wet van Meden en Perzen. Dit is dus een goede manier om te acclimatiseren.

Bij de ingang van het fitnesscentrum vang ik mijn spiegelbeeld op en daar ben ik stiekem best van onder de indruk. Ze zeggen wel dat de mensen in New York allemaal graatmager en fit zijn, maar volgens mij zie ik er veel fitter uit dan sommige anderen hier. Ik bedoel maar, moet je die kalende man in dat grijze T-shirt zien. Hij ziet eruit of hij van zijn leven nog geen sportschool van binnen heeft gezien!

‘Hallo daar,’ hoor ik. Ik kijk op en zie een gespierde vent in trendy zwart lycra naar me toe komen. ‘Ik ben Tony. Hoe voel je je vandaag?’

‘Dank je, goed,’ zeg ik, en ik rek nonchalant mijn ene hamstring. (Ik denk tenminste dat het een hamstring is. In mijn bovenbeen.) ‘Ik kwam gewoon even trainen.’

Ik wissel achteloos van been, haak mijn vingers in elkaar en strek mijn armen voor me uit. Ik zie mijn spiegelbeeld aan de andere kant van de zaal – en ik zie er heel cool uit, al zeg ik het zelf.

‘Train je regelmatig?’ vraagt Tony.

‘Niet in de sportschool,’ zeg ik. Ik buk me om mijn tenen aan te raken, bedenk me halverwege en leg mijn handen op mijn knieën. ‘Maar ik loop veel.’

‘Goed!’ zegt Tony. ‘Op de band? Of doe je aan veldlopen?’

‘Ik loop vooral langs de winkels.’

‘O…’ zegt hij weifelend.

‘Maar ik heb vaak zware dingen te tillen,’ verklaar ik.‘Je weet wel, tassen met aankopen en zo.’

‘Ja,’ zegt Tony, maar hij lijkt niet overtuigd. ‘Goed… Zal ik je uitleggen hoe de apparaten werken?’

‘Hoeft niet,’ zeg ik zelfverzekerd. ‘Ik red me wel.’

Ik heb echt geen zin om hem te horen uitleggen hoe alle apparaten werken en hoeveel standen ze hebben. Ik ben toch niet achterlijk? Ik pak een handdoek van een stapel, hang hem om mijn nek en steven naar een lopende band die er vrij een411
voudig uitziet. Ik ga erop staan en kijk naar de toetsen op het paneel. Het woord ‘tijd’ knippert en na enig nadenken toets ik

‘40 minuten’ in, wat me zo ongeveer goed lijkt. Ik bedoel, zo lang duurt een wandeling toch ongeveer? Nu knippert ‘programma’, en als ik alle mogelijkheden heb bekeken, kies ik

‘Everest’, wat veel boeiender klinkt dan ‘heuvelachtig’. Dan knippert ‘niveau’. Hmm, niveau. Ik kijk vragend om me heen, maar Tony is nergens meer te bekennen.

De kalende man stapt op de band naast me en ik buig me naar hem over.

‘Neem me niet kwalijk,’ zeg ik beleefd. ‘Welk niveau kan ik volgens u het beste kiezen?’

‘Dat hangt ervan af,’ antwoordt hij. ‘Hoe is je conditie?’

‘Ach,’ zeg ik met een bescheiden glimlach. ‘U weet wel…’

‘Ik neem 5, als je daar iets aan hebt,’ zegt de man, die de ene toets na de andere indrukt.

‘Oké,’ zeg ik. ‘Bedankt!’

Nou, als hij niveau 5 heeft, heb ik minstens 7. Ik bedoel maar, echt, moet je hem zien – en kijk mij eens.

Ik reik naar het paneel, toets 7 in en druk op ‘start’. De band komt in beweging en ik begin te lopen. En dit is echt lekker!

God, ik zou vaker naar de sportschool moeten gaan. Of zelfs lid worden.

Maar zo zie je maar dat je ook zonder te trainen nog een basisconditie van jezelf kunt hebben, want dit kost me absoluut geen moeite. Het is zelfs veel te gemakkelijk. Ik had beter niveau…

Ho even. De band gaat schuin omhoog. En hij gaat sneller. Ik moet rennen om hem bij te houden.

Wat geen punt is. Ik bedoel, daar gaat het toch om? Lekker gezond joggen. Een stukje rennen, een beetje hijgen, maar dat betekent alleen dat mijn hart het goed doet. Ideaal. Als het maar niet nog…

De band helt verder. O, mijn god. En hij gaat nog sneller. En sneller.

Dit trek ik niet. Ik ben knalrood. Ik heb pijn in mijn borst. Ik hijg panisch en klem me aan de stangen vast. Zo hard kan ik niet. Het moet iets langzamer.

Ik druk koortsachtig toetsen in, maar de band blijft malen

– en dan wordt de helling plotseling nog hoger. O, nee. Nee, alsjeblieft niet.

‘Resttijd: 38.00’ knippert het vrolijk op het paneel voor me. Nog achtendertig minuten?

412

Ik kijk naar rechts, waar de kalende man zo onverstoorbaar sprint alsof hij de heuvel af gaat. Ik wil iets zeggen, maar ik krijg mijn mond niet open. Het enige wat ik kan doen, is mijn benen zo goed mogelijk laten bewegen.

Opeens kijkt de man mijn kant op – en zijn gezichtsuitdrukking verandert.

‘Meisje? Gaat het wel?’

Hij drukt haastig een paar toetsen in, zijn lopende band komt tot stilstand, en dan springt hij eraf en gaat mijn paneel te lijf. De band gaat langzamer en stopt dan nogal abrupt – en ik leun naar adem snakkend tegen een van de zijstangen.

‘Neem een slok water,’ zegt de man, en hij reikt me een bidon aan.

‘Da… dank u,’ stamel ik, en ik wankel nog hijgend de band af. Mijn longen lijken op springen te staan en als ik mijn spiegelbeeld opvang, zie ik dat ik bijna paars ben.

‘Misschien moet je het vandaag maar voor gezien houden,’

zegt de man met een bezorgd gezicht.

‘Ja,’ zeg ik,‘Ja, laat ik dat maar doen.’ Ik neem een teug water en probeer op adem te komen. ‘Ik denk dat ik die Amerikaanse apparaten niet gewend ben. Daar ligt het aan.’

De man knikt. ‘Zou kunnen. Ze kunnen geniepig zijn,’ zegt hij. ‘Alleen,’ vervolgt hij met een vrolijke tik tegen mijn lopende band, ‘komt deze uit Duitsland.’

‘Aha,’ zeg ik na een korte stilte.‘Ja. Maar goed. Bedankt voor uw hulp.’

‘Graag gedaan,’ zegt de man – en als hij weer op zijn lopende band stapt, zie ik hem gnuiven.

O, god, wat was dat een gênante vertoning. Ik loop gedoucht, omgekleed en lichtelijk ontmoedigd naar de foyer, want de rondleiding begint zo. Misschien had Luke toch gelijk. Misschien kan ik het tempo van New York niet aan. Misschien is het wel een stom plan om hem hierheen te volgen. Er heeft zich al een groep toeristen verzameld – de meesten zijn veel ouder dan ik – en ze luisteren allemaal naar een jonge, enthousiaste man die iets over het Vrijheidsbeeld zegt.

‘Hallo,’ onderbreekt hij zijn betoog als hij mij ziet. ‘Kom je voor de rondleiding?’

‘Ja, graag,’ zeg ik.

‘En jij bent…?’

‘Rebecca Bloomwood,’ zeg ik. Ze kijken allemaal naar mij en ik begin te blozen. ‘Ik heb al aan de balie betaald.’

413

‘Nou, Rebecca, welkom!’ zegt de man, die iets op een lijst afvinkt. ‘Ik ben Christoph. Welkom bij de groep. Heb je je wandelschoenen aan?’ Hij kijkt naar mijn laarzen (knalpaars, kittig hakje, vorige uitverkoop bij Bertie) en de opgewekte glimlach besterft hem op de lippen. ‘Je weet toch dat de rondleiding drie uur duurt? Alleen maar lopen?’

‘Ja, natuurlijk,’ zeg ik verbaasd. ‘Daarom heb ik die laarzen aangetrokken.’

Christoph zwijgt even. ‘Goed,’ zegt hij dan. ‘Vooruit maar.’

Hij kijkt naar de groep. ‘Ik geloof dat we compleet zijn, dus we kunnen beginnen!’

Hij gaat ons voor het hotel uit en naar buiten. Hij loopt met ferme tred over de stoep, iedereen volgt hem en ik merk dat ik langzamer loop en naar boven staar. Het is een verbijsterend heldere, frisse dag en het bijna verblindende zonlicht ketst op de straten en gebouwen af. Ik kijk om me heen, een en al ontzag. God, wat een ongelooflijke stad. Ik bedoel, ik wist natuurlijk wel dat New York vol grote wolkenkrabbers stond, maar pas als je er echt staat en ernaar opkijkt, besef je ten volle hoe… Nu ja, hoe imméns ze zijn. Ik staar naar de hoog in de lucht oprijzende gebouwen tot mijn nek er pijn van doet en ik duizelig begin te worden. Dan laat ik mijn blik langzaam naar beneden glijden, verdieping na verdieping, tot ik op etalagehoogte kom. En dan zie ik twee woorden. ‘Prada’ en ‘schoenen’. Oo.

Prada-schoenen. Recht tegenover me.

Ik ga even heel snel kijken.

De anderen marcheren door, maar ik snel naar de etalage en zie een paar diepbruine pumps. God, ze zijn hemels. Wat zouden ze kosten? Weet je, misschien is Prada hier wel spotgoedkoop. Misschien moet ik even naar binnen en…

‘Rebecca?’ Ik schrik op, kijk om me heen – en zie de groep twintig meter verderop. Ze staren me allemaal aan.

‘Sorry,’ zeg ik, en ik maak me met moeite los van de etalage.

‘Ik kom al.’

‘Je krijgt nog tijd genoeg om te winkelen,’ zegt Christoph opgewekt.

‘Weet ik,’ zeg ik, en ik lach ontspannen. ‘Neem me niet kwalijk.’

‘Welnee!’

Hij heeft natuurlijk volkomen gelijk. Ik krijg nog tijd genoeg om te winkelen. Tijd te over.

414

Dus. Ik ga me nu echt op die rondleiding concentreren.

‘Goed, Rebecca,’ zegt Christoph monter als ik me weer bij de groep voeg.‘Ik vertelde de anderen net dat we nu van East 57th Street naar Fifth Avenue lopen, de beroemdste straat van New York City.’

‘Top!’ zeg ik. ‘Klinkt goed!’

‘Fifth Avenue is ook de scheidslijn tussen de “East Side” en de “West Side”,’ vervolgt Christoph. ‘Iedereen met belangstelling voor geschiedenis vindt het vast interessant dat…’

Terwijl hij praat, knik ik intelligent en probeer belangstellend te kijken, maar mijn hoofd blijft van links naar rechts zwenken alsof ik naar een tenniswedstrijd zit te kijken. Christian Dior, Hermès, Chanel… Wat een ongelooflijke straat. Konden we maar iets langzamer lopen om écht te kijken – maar Christopher beent voor ons uit alsof we een langeafstandsmars houden en alle anderen volgen hem gedwee, zonder ook maar éven naar die verbluffende etalages te kijken. Hebben ze geen ogen in hun kop?

‘… waar we twee bekende gebouwen kunnen zien: het Rockefeller Center, dat velen van u met schaatsen zullen associëren…’

We slaan een hoek om – en mijn hart maakt een duik van opwinding. Tiffany’s. Daar is Tiffany’s, vlak voor me! Ik móét even kijken. Ik bedoel, dit is toch het echte New York? Blauwe doosjes, wit lint, en die schitterende zilveren boontjes… Ik loop zijdelings naar de etalage en staar verlangend naar de beeldige uitstalling. Wauw. Die ketting is echt schitterend. O, god, en moet je dat horloge zien. Ik vraag me af hoeveel dat hier…

‘Hé, mensen, even wachten!’ schalt Christophs stem. Ik kijk op – en het hele stel is me weer kilometers voor, verdomme. Waarom lopen ze eigenlijk zo hard? ‘Rebecca, alles goed daar?’

roept Christoph vrolijk, zij het een tikje geforceerd. ‘Je moet echt proberen ons bij te houden. We hebben een druk programma!’

‘Sorry,’ zeg ik, en ik dribbel terug naar de groep.‘Ik keek even snel bij Tiffany’s.’ Ik grijns naar de vrouw naast me in de verwachting dat ze mijn glimlach zal beantwoorden, maar ze kijkt me wezenloos aan en trekt haar capuchon nog lager over haar voorhoofd.

‘Zoals ik al zei,’ zegt Christoph als we weer doormarcheren,

‘houdt het rastersysteem van Manhattan in dat…’

Ik doe een tijdje echt mijn best om mijn aandacht erbij te houden, maar het heeft geen zin. Ik kan niet luisteren. Ik be415
doel, toe nou even, dit is Fifth Avenue! Waar ik maar kijk zie ik briljante winkels. Daar, Gucci… en dat is de grootste Gap die ik ooit heb gezien… en god, moet je die etalage eens zien! En we lopen regelrecht langs Armani Exchange, zonder dat ook maar iemand zijn pas even inhoudt…

Ik bedoel maar, wat mankéért die lui? Zijn het echt zulke droogstoppels?

We lopen door en net als ik mijn uiterste best doe om een glimp op te vangen van een etalage met fantastisch uitziende hoeden… o, mijn god. Kijk… kijk dan. Saks Fifth Avenue. Op een steenworp afstand. Een van de vermaardste warenhuizen ter wereld. Verdiepingen en nog eens verdiepingen vol kleren, schoenen en tassen… En goddank, Christoph komt eindelijk bij zinnen en blijft staan.

‘Dit is een van de beroemdste plekken van New York,’ zegt hij met een weids gebaar. ‘Veel New Yorkers bezoeken deze magnifieke tempel regelmatig – elke week of nog vaker. Sommigen komen hier zelfs dagelijks! We kunnen alleen maar even snel naar binnen kijken, met het oog op de tijd, maar geïnteresseerden kunnen hier altijd terugkomen.’

‘Is hij erg oud?’ vraagt een man met een Scandinavisch accent.

‘Het gebouw is in 1888 voltooid,’ zegt Christoph,‘en de architect is James Renwick.’

Toe nou, denk ik ongeduldig als nog iemand een vraag over de architectuur stelt. Kom op. Wie maalt erom wie de architect was? Wie let er op het metselwerk? Het gaat om de binnenkant.

‘Zullen we naar binnen gaan?’ vraagt Christoph dan eindelijk.

‘Absoluut!’ zeg ik opgetogen, en ik snel naar de ingang. Ik heb mijn hand al op de deur als ik merk dat ik alleen ben. Waar blijven de anderen? Ik kijk verbaasd om – en zie de rest van de groep in ganzenpas een grote stenen kerk binnen lopen.

‘St Patrick’s Cathedral’, staat er op het bord buiten. O.

O, zit dat zo. Toen hij het over een ‘magnifieke tempel’ had, bedoelde hij…

Ja. Natuurlijk.

Ik aarzel met mijn hand op de deur, innerlijk verscheurd. O, god, misschien moet ik die kathedraal bekijken. Misschien moet ik nu cultuur proeven en later naar Saks gaan. Anderzijds… Helpt dat me erachter te komen of ik in New 416

York wil wonen of niet? Een stomvervelende oude kathedraal bezichtigen?

Laat ik het zo stellen: hoeveel miljoen kathedralen hebben we in Engeland? En hoeveel filialen van Saks Fifth Avenue?

‘Ga je nog naar binnen?’ zegt een ongeduldige stem achter me.

Ik neem een besluit. ‘Ja! Absoluut. Ik ga naar binnen.’

Bijna misselijk van spanning duw ik de zware houten deuren open. Ik heb me niet zo opgewonden meer gevoeld sinds Octagon de designafdeling had gemoderniseerd en ik op de receptie met champagne voor kaarthouders mocht komen.

Ik bedoel maar, het is altijd opwindend om voor het eerst naar een winkel te gaan. Je hebt altijd die roes als je de deur openduwt; die hoop; dat gelóóf dat dit de winkel zal zijn die alle andere overbodig maakt, die je alles zal bieden wat je ooit hebt gewenst tegen wonderbaarlijk lage prijzen. Maar dit is nog duizend keer zo lekker. Een miljoen keer. Want dit is niet zomaar een winkel, immers? Dit is een wereldberoemde winkel. Ik ben hier echt. Ik ben in Saks aan Fifth Avenue in New York. Ik loop langzaam de winkel in – ik moet mezelf dwingen niet te haasten

– met het gevoel dat ik een afspraakje heb met een filmster uit Hollywood.

Ik drentel over de parfumafdeling en kijk naar de elegante art deco-wandbekleding, de hoge plafonds, waardoor de ruimte nog groter lijkt, en het groen overal. God, dit moet een van de mooiste winkels zijn die ik ooit heb gezien.Achterin hebben ze ouderwetse liften die je het gevoel geven dat je in een film met Cary Grant zit, en op een tafeltje liggen folders met de indeling van de winkel. Ik pak er een, gewoon om me te oriënteren… en ik geloof mijn ogen niet. Deze winkel heeft tien verdiepingen, met de parterre mee. Tien verdiepingen. Tíén.

Ik staar gebiologeerd naar de lijst. Ik voel me net een kind dat iets mag uitzoeken in de chocoladefabriek. Waar zal ik beginnen? Hoe pak ik dit aan? Van boven naar beneden werken of van beneden naar boven? O, god, al die namen die van het papier spatten en me roepen. Anna Sui. Calvin Klein. Kate Spade. Kiehl’s. Straks ga ik nog hyperventileren.

‘Pardon?’ onderbreekt iemand mijn gedachtestroom, en als ik me omdraai zie ik een meisje met een naamplaatje van Saks. Ze glimlacht naar me. ‘Kan ik iets voor je doen?’

‘Eh… ja,’ zeg ik, nog steeds naar de folder kijkend. ‘Eigenlijk probeer ik te bepalen waar ik ga beginnen.’

417

‘Wil je kleren bekijken? Of accessoires? Of schoenen?’

‘Ja,’ zeg ik verdwaasd. ‘Ook. Alle drie. Alles. Eh… een tas,’

zeg ik in het wilde weg. ‘Ik zoek een nieuwe tas!’

Wat ook zo is. Ik bedoel, ik heb wel tassen meegenomen, maar een nieuwe tas is toch nooit weg, immers? Bovendien is het me opgevallen dat de vrouwen in Manhattan allemaal heel trendy designtassen hebben, dus lijkt dit me een uitstekende manier om hier te acclimatiseren.

Het meisje glimlacht weer vriendelijk en wijst.

‘Tassen en accessoires die kant op,’ zegt ze. ‘Misschien kun je daar beginnen en dan omhoog werken?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Dat doe ik. Dank je wel!’

God, ik ben gek op shoppen in het buitenland. Ik bedoel maar, shoppen is altijd fantastisch, waar dan ook, maar shoppen in het buitenland heeft voordelen:

1. Je kunt dingen krijgen die we thuis niet hebben. 2. Je kunt er onopvallend over opscheppen als je weer thuis bent. (‘Dat? O, in New York gekocht.’)

3. Buitenlands geld telt niet, dus je kunt zoveel uitgeven als je maar wilt.

Oké, ik weet dat dat laatste niet helemaal waar is. Ergens in mijn achterhoofd weet ik wel dat dollars echt geld zijn en dat ze echt waarde hebben, maar ik bedoel maar, moet je zíén. Ik kan dat geld gewoon niet serieus nemen. Ik heb een heel pak dollarbiljetten in mijn portemonnee en ik heb het gevoel dat ik met de hele bank van een Monopolyspel rondloop. Gisteren heb ik een paar tijdschriften bij een kiosk gekocht, en toen ik met een biljet van twintig dollar betaalde, was het net of ik winkeltje speelde. Het lijkt wel een bizarre vorm van jetlag – je schakelt op een andere valuta over en krijgt opeens het gevoel dat je niets uitgeeft.

Ik let dan ook niet zo op prijzen als ik over de tassenafdeling loop en de ene schitterende tas na de andere pak. Heel af en toe kijk ik naar een prijskaartje en doe een zwakke poging het bedrag in echt geld om te rekenen, maar ik moet bekennen dat ik me de exacte wisselkoers niet kan herinneren. En al kon ik het wel, dan ben ik nog nooit een rekenwonder geweest. Maar het gaat er juist om dat het niet uitmaakt. Ik hoef me geen zorgen te maken, want dit is Amerika en iedereen weet dat de prijzen in Amerika echt laag zijn. Dat is toch algemeen bekend? Ik ga dus uit van het principe dat het allemaal koopjes 418
zijn. Ik bedoel maar, kijk dan naar die prachtig uitgevoerde handtassen. Waarschijnlijk kosten ze maar de helft van wat ik er in Engeland voor zou betalen, zo niet minder!

Uiteindelijk kies ik een beeldige, okerkleurige leren tas van Kate Spade en loop ermee naar de kassa. Hij kost vijfhonderd dollar, wat best duur klinkt, maar goed, ‘een miljoen lire’ klinkt ook als een fiks bedrag, nietwaar? En dat is maar iets van vijftig pence.

Als de caissière me de bon geeft, zegt ze zelfs iets over ‘een cadeautje’, wat ik stralend beaam.

‘Natuurlijk! Een weggevertje is het! In Londen zou zoiets waarschijnlijk wel…’

‘Gina, ga jij naar boven?’ onderbreekt ze me, en ze kijkt een collega aan. ‘Gina brengt u naar de zesde verdieping,’ zegt ze glimlachend.

‘O,’ zeg ik enigszins verbaasd. ‘Tja… goed dan.’

Gina wenkt me kordaat en na enig aarzelen volg ik haar.Wat zou er op de zesde verdieping zijn? Misschien wel een speciale zithoek met gratis champagne voor mensen die iets van Kate Spade hebben gekocht of zoiets!

Pas als we de afdeling ‘Geschenkverpakkingen’ naderen, dringt het tot me door wat er aan de hand was. Toen de caissière ‘cadeautje’ zei, vroeg ze echt of die tas een…

‘We zijn er,’ zegt Gina opgewekt.‘De doos met de naam Saks erop is gratis, maar u kunt ook uit een assortiment kwaliteitsverpakkingen kiezen.’

‘Goed!’ zeg ik. ‘Nou… bedankt! Hoewel ik eigenlijk niet van plan was…’

Maar Gina is al weg en de twee vrouwen achter de toonbank lachen bemoedigend naar me.

‘Hebt u al papier uitgekozen?’ vraagt de oudste stralend.‘We hebben ook lint en andere versieringen.’

O, wat dondert het ook. Ik laat mijn tas inpakken. Ik bedoel maar, het kost maar zeveneneenhalve dollar, en het is toch leuk als ik straks op mijn hotelkamer iets kan uitpakken?

‘Ja!’ zeg ik, en ik straal terug. ‘Dat zilverkleurige papier, graag, en paars lint eromheen… en zo’n trosje zilveren bessen.’

De vrouw reikt naar het papier en begint behendig mijn tas in te pakken – netter dan ik ooit iets heb ingepakt. En weet je?

Dit is leuk! Misschien moet ik al mijn aankopen voortaan laten inpakken.

‘Voor wie is het?’ vraagt de vrouw, die een kaartje openvouwt en een zilveren pen pakt. 419

‘Eh… voor Becky,’ zeg ik afwezig. Er zijn een paar meiden op de afdeling gekomen, en ik vind hun gesprek nogal boeiend.

‘… vijftig procent korting…’

‘… outlet…’

‘… Earl-spijkerbroeken…’

‘En wie is de gever?’ vraagt de inpakmevrouw vriendelijk.

‘Eh… Becky,’ zeg ik zonder erbij na te denken. De inpakmevrouw kijkt me bevreemd aan en opeens besef ik wat ik heb gezegd. ‘Een eh… een andere Becky,’ voeg ik er klungelig aan toe.

‘… outlet…’

‘… Alexander McQueen, lichtblauw, tachtig procent korting…’

‘… outlet…’

‘… outlet…’

O, ik kan er niet meer tegen.

‘Pardon,’ zeg ik, en ik draai me om.‘Het was niet mijn bedoeling jullie af te luisteren, maar ik moet dit gewoon weten.Wat is een outlet?’

De hele inpakafdeling valt stil. Iedereen gaapt me aan, zelfs de vrouw met de zilveren pen.

‘Weet je niet wat een outlet is?’ vraagt een meisje in een leren jack op een toon alsof ik heb bekend dat ik niet kan lezen.

‘Eh… nee,’ zeg ik. Ik voel dat ik rood word. ‘Nee, dat weet ik niet.’

Het meisje trekt haar wenkbrauwen op, rommelt in haar tas en diept er een kaartje uit op.‘Kijk, schat, dát is nou een outlet.’

Ik neem het kaartje van haar aan en terwijl ik het lees, krijg ik kippenvel van opwinding.

Outlet

Designkleding, 50-70% korting

Ralph Lauren, Comme des Garçons, Gucci

Tassen, schoenen, kousen, panty’s, 40-60% korting Prada, Fendi, Lagerfeld

‘Dit is toch geen geintje?’ hijg ik als ik opkijk. ‘Ik bedoel… zou ik daar ook naartoe kunnen?’

‘Ja, hoor,’ zegt het meisje.‘Het is geen geintje, maar het duurt maar een dag.’

‘Een dag?’ Mijn hart begint panisch te bonzen.‘Eén dag maar?’

‘Eén dag,’ bevestigt het meisje plechtig. Ik kijk naar de andere meiden, die beamend knikken. 420

‘Outlets worden meestal onverwacht gehouden,’ legt een van hen uit.

‘En op de gekste plaatsen. Ze zíjn er gewoon opeens.’

‘En dan zijn ze weer weg. Van de aardbodem verdwenen.’

‘En dan moet je op de volgende wachten.’

Ik kijk gebiologeerd van het ene gezicht naar het andere. Ik voel me net een ontdekkingsreiziger die iets over een raadselachtige nomadenstam aan de weet komt. Het meisje in het leren jack tikt tegen het kaartje, wat me uit mijn gemijmer wekt.‘Dus als je die van vandaag nog wilt halen,’

zegt ze, ‘moet je opschieten.’

Ik ben nog nooit zo snel een winkel uit gerend. Met mijn Saks Fifth Avenue-tas aan mijn borst geklemd houd ik een taxi aan, geef de chauffeur ademloos het adres op het kaartje door en zink op de achterbank.

Ik heb geen idee waar we naartoe gaan en welke beroemde gebouwen we passeren, maar het kan me niet schelen. Als er designkleren in de uitverkoop zijn, weet ik genoeg. We stoppen en ik reken af. Ik zorg dat ik de chauffeur zo’n vijftig procent fooi geef, zodat hij niet kan denken dat ik een vrekkige Engelse toerist ben, en stap dan met bonzend hart uit. En ik moet bekennen dat het er op het eerste gezicht niet echt veelbelovend uitziet. Ik sta in een straat vol duffe etalages en kantoren. Op het kaartje stond dat de outlet op nummer 405
was, maar als ik daar aankom, blijkt 405 gewoon een kantoorgebouw te zijn. Ben ik in de verkeerde straat? Ik loop nog even door en kijk langs de gevels omhoog, maar ik herken niets. Ik weet niet eens in welke wijk ik ben.

Opeens voel ik me ontmoedigd en tamelijk stom. Ik zou vandaag een leuke rondleiding volgen, maar wat heb ik in plaats daarvan gedaan? Ik ben overhaast naar een onbekend deel van de stad gegaan, waar ik waarschijnlijk elk moment beroofd kan worden. Het hele geval was waarschijnlijk bedrog, bedenk ik neerslachtig. Ik bedoel maar, wees eerlijk. Designkleding met zeventig procent korting? Ik had moeten begrijpen dat het veel te mooi was…

Ho even. Wacht… even.

Er stopt weer een taxi en er stapt een meisje in een Miu Miujurk uit. Ze kijkt op een kaartje, loopt gedecideerd door en duikt bij nummer 405 naar binnen. Even later zie ik nog twee meiden aankomen, die ook bij 405 naar binnen gaan. Misschien is het tóch het goede adres.

421

Ik duw de glazen deuren open, loop een afgetrapte hal met plastic stoelen in en knik nerveus naar de portier aan de balie.

‘Eh… neem me niet kwalijk,’ zeg ik beleefd. ‘Ik zoek de, eh…’

‘Elfde verdieping,’ zegt hij verveeld. ‘Liften achterin.’

Ik ren de hal door, laat een bejaarde lift komen en druk op 11. De lift begint langzaam en krakend te stijgen… En hoe hoger ik kom, hoe duidelijker ik het geroezemoes hoor. De lift zegt ‘ping’, de deur schuift open en dan… O, mijn god. Is dit de ríj?

Een lange sliert meiden kronkelt naar een deur aan het eind van de gang. Ze dringen en ze hebben allemaal een jachtige blik in hun ogen. Af en toe komt er iemand met een tas de deur uit, en dan wringen zich zo’n drie meiden uit de rij naar binnen. En dan, net als ik achter aansluit, hoor ik geratel en maakt een vrouw een paar meter achter me een deur open.

‘Hier is ook een ingang!’ roept ze. ‘Deze kant op!’

De hele rij hoofden voor me kijkt op slag om. Er klinkt een collectieve zucht en dan is het of er een hele vloedgolf meiden op me af komt. Ik ren in een reflex naar de deur om niet vertrapt te worden – en opeens sta ik midden in de zaal, een beetje aangeslagen, terwijl de anderen naar de rekken stormen. Ik kijk om me heen om een indruk te krijgen. Ik zie rekken en nog eens rekken vol kleren, tafels vol tassen, schoenen en sjaals en meiden die alles overhoop halen. Ik zie truien van Ralph Lauren… een rek met schitterende jassen… en daar, een berg Prada-tassen… Ik bedoel maar, het lijkt wel een droom die werkelijkheid wordt!

Er worden op hoge, opgewonden toon gesprekken gevoerd waarvan ik flarden opvang terwijl ik rondkijk.

‘Ik moet hem hebben,’ zegt een meisje dat een jas voor haar lichaam houdt. ‘Ik móét hem gewoon hebben.’

‘Oké, ik tel die vierhonderdvijftig dollar die ik vandaag heb uitgegeven gewoon bij de hypotheek op,’ zegt een ander meisje tegen haar vriendin, en samen lopen ze, beladen met tassen, de deur uit. ‘Ik bedoel maar, wat is vierhonderdvijftig dollar, verdeeld over dertig jaar?’

‘Zuiver kasjmier,’ roept iemand anders. ‘Heb je dat gezien?

Maar vijftig dollar! Ik neem er drie.’

Ik kijk om me heen in de lichte, gonzende ruimte, naar de meiden die door elkaar heen lopen, koopwaar pakken, sjaals passen en hun armen vol blinkendnieuwe spullen laden. En dan 422
krijg ik plotseling een warm gevoel van binnen; een overdonderend besef. Dit zijn míjn mensen. Hier hoor ik. Ik heb mijn vaderland gevonden.

Uren later kom ik volkomen high in het Four Seasons terug. Ik ben behangen met tassen en ik kan je gewoon niet zeggen hoeveel ongelooflijke koopjes ik heb gevonden. Een fantastische leren jas, gebroken wit, die iets te strak zit, maar ik weet zeker dat ik binnenkort ga afvallen (bovendien kun je leer uitlopen). En een bloedmooie bloes van bedrukt chiffon, en een paar zilverkleurige schoenen, en een tas! En het was alles bij elkaar maar vijfhonderd dollar.

Dat niet alleen: ik heb ook nog een echt leuke meid gesproken, Jodie heet ze, die me heeft verteld over een website die je elke dag over dit soort verkopen informeert. Elke dag! Ik bedoel maar, de mogelijkheden zijn eindeloos. Je kunt je hele léven naar outlets gaan!

Je begrijpt me wel. In theorie.

Ik ga naar onze kamer, en als ik de deur opendoe, zie ik Luke, die aan het bureau wat papieren zit door te nemen.

‘Ha,’ zeg ik ademloos. Ik laat mijn tassen op het enorme bed vallen. ‘Hoor eens, ik heb de laptop even nodig.’

‘O, goed,’ zegt Luke.‘Hier.’ Hij pakt de laptop van het bureau en geeft hem aan me, en ik ga ermee op het bed zitten. Ik maak hem open, kijk op het papiertje dat Jodie me heeft gegeven en tik het adres in.

‘En, heb je een leuke dag gehad?’ vraagt Luke.

‘Te gek!’ zeg ik ongeduldig tikkend. ‘O, en kijk eens in die blauwe tas? Ik heb prachtige overhemden voor je gekocht.’

‘Heb je de sfeer opgesnoven?’

‘Ja, dat denk ik wel. Het is natuurlijk nog vroeg dag…’ Ik kijk met gefronst voorhoofd naar het scherm. ‘Schiet óp.’

‘Maar je was niet al te overweldigd?’

‘Hm… niet echt,’ zeg ik afwezig. Ha! Het scherm loopt opeens vol beelden. Een rij snoepjes langs de bovenrand en teksten: Het is mooi. Het is mode. In New York City. De dagelijkse Candy-homepage!

Ik klik op ‘aanmelden’ en net als ik kordaat mijn e-mailgegevens intik, staat Luke op en komt met een bezorgd gezicht naar me toe.

‘Becky, zeg op,’ zegt hij.‘Ik weet dat het allemaal heel vreemd en beangstigend op je over moet komen. Ik snap dat je niet binnen een dag je draai kunt vinden, maar wat is je eerste indruk?

423

Denk je dat je aan New York zou kunnen wennen? Kun je je voorstellen dat je hier zou wonen?’

Ik tik zwierig de laatste letter, klik ‘versturen’ aan en kijk peinzend naar Luke.

‘Weet je? Ik denk het wel.’

424

Howski & Forlano

Immigratiebemiddelaars

568 E 56TH Street

New York

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

New York, 28 september 2000

Geachte mevrouw Bloomwood,

Dank u voor uw immigratieformulieren. Naar aanleiding van uw antwoorden willen wij u het volgende voorleggen. Bij vraag B69, over bijzondere talenten, schrijft u: ‘Ik ben hartstikke goed in scheikunde, vraag maar in Oxford.’ Wij hebben inderdaad contact opgenomen met de rector magnificus van de Universiteit van Oxford, die in het geheel niet bekend was met uw werk op dit terrein. De Britse trainer verspringen had evenmin van u gehoord. Wij sturen u hierbij nieuwe formulieren met het verzoek uw aanvraag nogmaals in te dienen.

Met vriendelijke groet,

Edgar Forlano

425

9

De volgende twee dagen laat ik de wervelstorm van beelden en geluiden van New York op me inwerken. En weet je, er zitten echt ontzagwekkende feiten tussen. Zoals dat ze in Bloomingdale’s een chocoladefabriek hebben! En er is een hele wijk met schoenwinkels, alleen maar schoenwinkels!

Het is allemaal zo opwindend dat ik bijna zou vergeten waarvoor ik gekomen ben, maar als ik op woensdagochtend wakker word, heb ik een beetje een angstig, tandartsachtig voorgevoel. Vandaag heb ik mijn eerste gesprek met een paar belangrijke mensen van HLBC. O, god. Dit is echt eng.

Luke moet vroeg weg voor een ontbijtbespreking, zodat ik alleen in bed koffie lig te drinken, aan een croissant knabbel en mezelf voorhoud dat ik niet zenuwachtig moet worden. De truc is niet in paniek te raken, maar kalm te blijven en het hoofd koel te houden. Zoals Luke me al keer op keer geruststellend heeft verzekerd, is dit geen sollicitatiegesprek als zodanig, maar gewoon een eerste verkenning. Een ‘kennismakingslunch’, noemde hij het.

Wat op zich best is, alleen: wíl ik wel dat ze me leren kennen?

Eerlijk gezegd vraag ik me af of dat wel zo’n goed idee is. Ik ben er zelfs vrij zeker van dat als ze me écht goed leerden kennen

– als ze gedachtelezers bleken te zijn, zeg maar – mijn kans op een baan zo rond de nul zou komen te liggen.

Ik blijf de hele ochtend in de hotelkamer proberen het Wall Street Journal te lezen en naar CNN te kijken, maar daar word ik alleen maar zenuwachtiger van. Ik bedoel maar, die Amerikaanse tv-presentators zijn zo gelikt en onberispelijk. Ze verhaspelen nooit een woord, er kan geen grapje af en ze weten alles. Zoals wie de minister van handel van Irak is en wat de gevolgen van het broeikaseffect voor Peru zijn. En ik maar denken dat ik dat ook wel zou kunnen. Ik moet wel gek geweest zijn.

426

Mijn tweede probleem is dat ik al jaren geen echt sollicitatiegesprek meer heb gevoerd. Bij ‘Ochtendkoffie’ hebben ze de moeite niet genomen, ik ben er min of meer ingerold. En voor mijn baan daarvoor, bij Successful Saving, hoefde ik alleen maar een gezellig babbeltje te houden met Philip, de hoofdredacteur, die me al van persconferenties kende. Het idee dat ik een paar volslagen vreemden zomaar uit het niets voor me moet winnen is dus ontzettend beangstigend.

‘Gewoon jezelf zijn,’ zegt Luke telkens, maar eerlijk gezegd is dat een belachelijk idee. Iedereen weet dat je in een sollicitatiegesprek niet moet laten merken wie je bent, maar dat je moet doen of je bent wie ze voor de baan zoeken. Daarom bestaan er ook sollicitatietrainingen.

Als ik bij het restaurant waar we hebben afgesproken aankom, zou ik het liefst rechtsomkeert maken, het hele idee laten schieten en in plaats daarvan een fijn paar schoenen gaan kopen, maar dat kan niet. Ik moet doorzetten.

En dat is nog wel het ergste. Mijn maag voelt hol en mijn handen zijn klam omdat dit écht belangrijk voor me is. Ik kan mezelf niet wijsmaken dat het me koud laat en dat het niet belangrijk is, zoals ik meestal doe, want dit is wel degelijk belangrijk. Als ik geen baan in New York krijg, kan ik er niet gaan wonen.Als ik dit gesprek verpruts en het gerucht zich verspreidt dat ik hopeloos ben, is het allemaal voorbij. O, god. O, god…

Rustig, kalmeer, houd ik mezelf streng voor. Ik kan het wel. Ik kan het. En daarna beloon ik mezelf met een uitje. De Daily Candy-website heeft me vanochtend gemaild, en naar het schijnt houdt Sephora, een gigantisch cosmetica-imperium in Soho, vandaag tot vier uur een speciale actie. Elke klant krijgt een geschenktas, en als je vijftig dollar besteedt, krijg je een gratis mascararoller!

Zo, zie je wel, bij die gedachte alleen knap ik al op. Ga ervoor, meid. Pak ze in.

Ik dwing mezelf de deur open te duwen en sta plotsklaps in een poepchic restaurant, een en al zwart lakwerk, wit linnen en kleurige vissen in aquaria.

‘Goedemiddag,’ zegt een van top tot teen in het zwart gestoken gerant.

‘Dag,’ zeg ik. ‘Ik heb een afspraak met…’

Shit. Ik ben de namen van die lui glad vergeten. Hé, goed begin, Becky. Echt professioneel van je.

‘Wilt u… even wachten?’ zeg ik blozend, en ik wend mijn 427
gezicht af. Ik rommel in mijn tas en vind het papiertje: Judd Westbrook en Kent Garland.

Kent? Is dat echt een naam?

‘Ik ben Rebecca Bloomwood,’ zeg ik snel tegen de gerant, en ik prop het papiertje weer in mijn tas. ‘Ik heb een afspraak met Judd Westbrook en Kent Garland van HLBC.’ Hij kijkt in het gastenboek en glimlacht ijzig. ‘O, ja. Ze zijn er al.’

Ik haal diep adem, loop met de gerant mee naar de tafel – en daar zijn ze dan. Een blonde vrouw in een beige broekpak en een geciviliseerd ogende man in een al even onberispelijk zwart pak met een mosgroene stropdas. Ik vecht tegen mijn drang om hard weg te lopen, glimlach zelfverzekerd en steek mijn hand uit. Ze kijken allebei naar me op en heel even zeggen ze geen van beiden iets – en ik krijg de afgrijselijke indruk dat ik nu al een doodzonde tegen de etiquette heb begaan. Ik bedoel, je geeft elkaar toch wel een hand in Amerika, dacht ik?

Je hoeft toch niet te zoenen? Of te buigen?

Gelukkig staat de blonde vrouw op en neemt mijn hand warm in de hare.

‘Becky,’ zegt ze. ‘Wat énig om je te zien. Ik ben Kent Garland.’

‘Judd Westbrook,’ zegt de man die me met diepliggende ogen opneemt. ‘We hebben ons erg op de kennismaking verheugd.’

‘Ik ook!’ zeg ik.‘En nog heel hartelijk bedankt voor de mooie bloemen!’

‘Niets te danken,’ zegt Judd, en hij gebaart naar een stoel.

‘Het is ons een genoegen.’

‘Een groot genoegen,’ valt Kent hem bij.

Er valt een verwachtingsvolle stilte.

‘Nou, voor mij is het… ook een fantastisch genoegen,’ zeg ik haastig. ‘Absoluut… fenomenaal.’

Tot zover gaat het goed. Als we elkaar alleen maar blijven vertellen hoe groot ons genoegen is, red ik het wel. Ik zet behoedzaam mijn tas op de vloer en leg de Financial Times en het Wall Street Journal ernaast. Ik heb nog even overwogen de Zuid-Chinese ochtendpost ook mee te brengen, maar dat leek me iets te ver gaan.

‘Wilt u iets drinken?’ zegt de naast me opgedoken ober.

‘O, ja!’ zeg ik, en ik kijk schichtig wat de anderen drinken. Kent en Judd hebben allebei een groot glas gin-tonic, zo te zien, en het lijkt me verstandig hun voorbeeld te volgen. ‘Een gintonic, alstublieft.’

Eerlijk gezegd geloof ik dat ik die ook nodig heb om te ont428
spannen. Ik sla de kaart open en Judd en Kent kijken me zo gespannen aan alsof ze verwachten dat ik elk moment in bloei kan raken of zo.

Kent buigt zich naar me over. ‘We hebben je opnamen gezien, en we zijn diep onder de indruk.’

‘Echt waar?’ zeg ik – en dan besef ik dat ik niet zo verbaasd moet doen. ‘O,’ zeg ik zo nonchalant mogelijk. ‘Tja, ach, ik ben natuurlijk trots op het programma…’

‘Rebecca, zoals je weet produceren wij het programma

“Consument vandaag”,’ zegt Kent. ‘We hebben op dit moment geen financieel onderdeel, maar we zouden graag zo’n adviesrubriek beginnen als jij in Groot-Brittannië presenteert.’ Ze kijkt naar Judd, die beamend knikt.

‘Het is wel duidelijk dat je een passie hebt voor particuliere financiën,’ zegt hij.

‘O,’ zeg ik geschrokken. ‘Tja…’

‘Het klinkt door in je werk,’ stelt hij gedecideerd. ‘Net als de rotsvaste greep die je op je onderwerp hebt.’

Een rotsvaste greep?

‘Weet je, Rebecca, je bent best uniek,’ zegt Kent. ‘Een jonge, vriendelijke, charmante vrouw met zoveel kennis, die ze met zoveel overtuiging brengt…’

‘Je bent een inspiratiebron voor financieel gehandicapten overal ter wereld,’ zegt Judd instemmend.

‘Wat we het meest bewonderen, is het geduld dat je voor die mensen opbrengt.’

‘Je inlevingsvermogen…’

‘… die op het oog zo simplistische stijl van je!’ zegt Kent, die me indringend aankijkt. ‘Hou houd je dat vol?’

‘Eh… ach… Het gaat gewoon vanzelf, denk ik…’ De ober zet een glas voor me neer en ik reik er dankbaar naar. ‘Nou, jongens, proost!’ zeg ik, en ik hef mijn glas.

‘Proost!’ zegt Kent. ‘Wil je al bestellen, Rebecca?’

‘Nou en of!’ antwoord ik, en ik neem snel de kaart door. ‘De, eh… de zeebaars, alstublieft, en een salade.’ Ik kijk naar de anderen. ‘En zullen we samen brood met kruidenboter nemen?’

‘Ik geen gluten,’ bedankt Judd beleefd.

‘O, op zo’n manier,’ zeg ik. ‘En jij, Kent?’

‘Ik eet door de week geen koolhydraten,’ zegt ze minzaam.

‘Maar ga gerust je gang. Het is vast heerlijk!’

‘Nee, laat maar,’ zeg ik haastig. ‘Ik houd het bij de baars.’

God, hoe kan ik zo stom zijn? Natuurlijk eten ze in Manhattan geen stokbrood met kruidenboter. 429

‘Wilt u er iets bij drinken?’ vraagt de ober.

‘Eh…’ Ik kijk weer naar de anderen.‘Ik weet niet. Een droge witte wijn, misschien? Wat nemen jullie?’

‘Klinkt goed,’ zegt Kent met een vriendelijke glimlach, en ik slaak een zucht van verlichting. ‘Ik graag nog een glas mineraalwater,’ zegt ze dan, en ze wijst naar haar glas.

‘Ik ook, alstublieft,’ zegt Judd.

Mineraalwater? Drinken ze wáter?

‘Geef mij ook maar gewoon water,’ zeg ik snel. ‘Ik hoef geen wijn! Het was maar een idee. Je weet wel…’

‘Nee, hoor,’ zegt Kent. ‘Je moet drinken wat je lekker vindt.’

Ze glimlacht naar de ober. ‘Een fles sauvignon blanc voor onze gast, alstublieft.’

‘Heus…’ zeg ik blozend.

‘Rebecca,’ zegt Kent, en ze steekt glimlachend haar hand op,

‘jij krijgt waar jij je lekker bij voelt.’

O, fantastisch. Nu denkt ze dat ik een alcoholist ben. Ze denkt dat ik niet eens een kennismakingslunch kan uitzitten zonder ’m stevig te raken.

Enfin. Niets meer aan te doen. En het komt wel goed. Ik drink gewoon één glaasje. Eén glaasje, meer niet. En dat ben ik ook eerlijk van plan. Eén glas drinken en het daarbij laten.

Het probleem is alleen dat er telkens als mijn glas leeg is een ober komt die het weer vol schenkt, en dan drink ik het onwillekeurig op. Bovendien heb ik bedacht dat het een nogal ondankbare indruk maakt om een hele fles wijn te bestellen en er vervolgens niets van te drinken.

Het draait er dus op uit dat ik tegen de tijd dat we klaar zijn met eten nogal… Tja. Je zou kunnen zeggen dat ik dronken ben. Je zou het ook ‘lam’ kunnen noemen. Maar het geeft niet, want we hebben het echt leuk en toevallig kom ik best geestig uit de hoek. Waarschijnlijk komt dat doordat ik een beetje ontspannen ben. Ik heb allerlei anekdotes verteld over hoe het er achter de schermen bij ‘Ochtendkoffie’ aan toegaat, en ze hebben aandachtig geluisterd en gezegd dat het allemaal ‘fascinerend’ klinkt.

‘Jullie Britten zijn natuurlijk heel anders dan wij,’ zegt Kent bedachtzaam als ik klaar ben met mijn verhaal over die keer dat Dave de cameraman zo bezopen op zijn werk kwam dat hij midden in een opname de camera draaide en Emma filmde terwijl ze in haar neus zat te pulken. God, wat was dat 430
komisch. Ik krijg bij de herinnering alleen al de slappe lach.

‘We zijn gek op dat Britse gevoel voor humor,’ zegt Judd. Hij kijkt me gespannen aan, alsof hij een mop van me verwacht. Goed dan, snel. Bedenk iets leuks. Brits gevoel voor humor. Eh… ‘Monty Python’? Victor Meldrew?

‘Ongelóóflijk!’ hoor ik mezelf kraaien. ‘Eh… dat is een expapegaai!’ Ik lach proestend en Judd en Kent kijken elkaar verbaasd aan. Net op dat moment komt de koffie. Dat wil zeggen, ik heb koffie besteld, Kent English Breakfast-thee en Judd een of ander bizar kruidenbuiltje waar hij de ober thee van heeft laten zetten.

Kent glimlacht naar me. ‘Ik ben dol op thee,’ zegt ze, ‘zo rustgevend. Vertel eens, Rebecca. Hebben ze in Engeland niet de gewoonte de theepot drie keer met de klok mee te draaien om de duivel uit de buurt te houden? Klopt dat? Of is het tegen de klok in?’

De pot draaien? Ik heb nog nooit van dat stomme potdraaien gehoord.

‘Eh… even denken.’

Ik frons peinzend mijn voorhoofd en probeer me te herinneren wanneer ik voor het laatst thee uit een pot heb gedronken. Het enige beeld dat ik voor me zie, is dat van Suze die een theezakje in een mok dompelt terwijl ze met haar tanden de wikkel van een KitKat scheurt.

‘Ik geloof dat het tegen de klok in is,’ zeg ik uiteindelijk maar.

‘Vanwege het oude gezegde: “De duivel kruipt rond de klok…

maar zal nimmer achterwaarts gaan.”’

Waar heb ik het in godsnaam over? Waarom praat ik opeens met een Schots accent?

O, god, ik heb te veel gedronken.

‘Fascinerend,’ zegt Kent, en ze nipt van haar thee.‘Ik ben verzot op al die curieuze oude Britse gewoonten. Weet je er nog meer?’

‘Ja nou!’ zeg ik enthousiast. ‘Heel veel!’

Niet doen, Becky. Kappen.

‘Zoals ons eeuwenoude gebruik van… eh… het “keren van de cake”.’

‘O?’ zegt Kent. ‘Daar heb ik nog nooit van gehoord.’

‘Ja, hoor,’ zeg ik zelfverzekerd.‘Het gaat zo: je pakt de cake die je bij de thee krijgt…’ – ik pak een passerende ober een croissantje af – ‘… en dan houd je hem boven je hoofd en dan keer je hem om, zo… en dan… en dan zeg je er een rijmpje bij op…’

431

Ik krijg kruimels op mijn hoofd en ik kan niets verzinnen dat op ‘cake’ rijmt, dus leg ik het croissantje neer en neem een slok koffie. ‘Dat doen ze in Cornwall,’ besluit ik.

‘O, ja?’ zegt Judd belangstellend. ‘Mijn oma komt uit Cornwall. Ik moet het haar toch eens vragen!’

‘Alleen in bepaalde streken van Cornwall,’ verklaar ik.

‘Alleen in de punten.’

Judd en Kent kijken elkaar verbijsterd aan – en schieten allebei in de lach.

‘Dat Britse gevoel voor humor van je!’ zegt Kent. ‘Zo verfrissend.’

Even vraag ik me af hoe ik moet reageren, maar dan lach ik mee. God, dit is geweldig. Het is net of we elkaar al jaren kennen! Dan klaart Kents gezicht op.

‘Zo, Rebecca, wat ik wilde zeggen: ik heb een vrij bijzonder aanbod voor je. Ik weet niet wat je plannen voor vanmiddag zijn, maar ik heb een bijna uniek kaartje voor je, voor…’

Ze zwijgt om de spanning op te voeren en grijnst breed, en ik kijk haar plotseling opgewonden aan. Een uitnodiging voor een outlet van Gucci! Dat moet wel!

‘… het jaarcongres van het Genootschap van Financieel Deskundigen!’ besluit ze trots. Ik kan een paar seconden geen woord uitbrengen.

‘Echt?’ zeg ik als ik weer kan praten, al klinkt mijn stem iets schriller dan anders. ‘Dat… dat meen je niet!’

Hoe kom ik hier onderuit? Hoe?

‘Ik wist het!’ zegt Kent. ‘Ik dacht wel dat je blij zou zijn. Dus als je vanmiddag niets anders te doen hebt…’

Ik heb wél iets anders te doen, zou ik willen jammeren. Ik ga naar Sephora, een gratis mascararoller halen!

‘Er komen bekende sprekers,’ doet Judd er nog een schepje bovenop. ‘Bert Frankel, om maar iemand te noemen.’

‘Echt?’ zeg ik. ‘Bert Frankel!’

Ik heb zelfs nog nooit van die stomme Bert Frankel gehóórd.

‘Dus… Ik heb het kaartje bij me…’ zegt Kent, en ze reikt naar haar tas.

‘Wat jammer!’ flap ik eruit. ‘Want ik was eigenlijk van plan om vanmiddag… naar het Guggenheim te gaan.’

Oef. Niemand kan iets tegen cultuur inbrengen.

‘O?’ zegt Kent teleurgesteld. ‘Kan dat niet een andere keer?’

‘Ik ben bang van niet,’ zeg ik. ‘Er is een kunstwerk dat ik al wil zien sinds… sinds mijn zesde.’

Kent zet grote ogen op. ‘Echt?’

432

‘Ja.’ Ik buig me ernstig naar haar over. ‘Al sinds ik er een foto van zag in het kunstboek van mijn oma, wil ik niets liever dan naar New York gaan en dat kunstwerk bekijken. En nu ik er eindelijk ben… kan ik niet meer wachten. Ik hoop dat je begrip…’

‘Natuurlijk!’ zegt Kent. ‘Natuurlijk hebben we daar begrip voor. Wat een inspirerend verhaal!’ Judd en zij kijken elkaar vol ontzag aan en ik glimlach bescheiden. ‘En welk kunstwerk is dat?’

Ik gaap haar nog steeds glimlachend aan. Oké, snel, bedenk iets. Het Guggenheim. Moderne schilderkunst? Beelden?

Mijn kennis van de hedendaagse schilderkunst is net een vijf waard. Kon ik nu maar iemand bellen.

‘Eigenlijk… zeg ik dat liever niet,’ antwoord ik uiteindelijk.

‘Ik vind iemands artistieke voorkeur een heel… persoonlijke zaak.’

‘O,’ zegt Kent enigszins van haar stuk gebracht. ‘Ik wilde me uiteraard niet in je privé-leven mengen…’

Judd kijkt weer op zijn horloge. ‘Kent, we moeten nu echt…’

‘Je hebt gelijk,’ zegt Kent. Ze neemt nog een slokje thee en staat op. ‘Het spijt me, Rebecca, maar we hebben een bespreking om halfdrie. Maar het is ons een groot genoegen geweest.’

‘Uiteraard,’ zeg ik. ‘Geen punt.’

Ik hijs me uit mijn stoel en loop met hen mee het restaurant uit. Als ik langs de koelemmer kom, besef ik met een schok dat ik min of meer de hele fles heb leeggedronken. God, wat gênant. Al geloof ik niet dat ze het hebben gemerkt. Buiten gekomen blijkt Judd al een taxi voor me te hebben aangehouden.

‘Heel leuk je te ontmoeten, Rebecca,’ zegt hij.‘We spelen het door aan onze vice-voorzitter productie en… we bellen nog!

Veel plezier in het Guggenheim.’

‘Absoluut!’ zeg ik, en ik geef beiden een hand. ‘Komt voor elkaar. En heel erg bedankt!’

Ik wacht tot ze weglopen, maar zij staan te wachten tot ík vertrek en dus stap ik wankel achter in de taxi, buig me naar de chauffeur over en zeg duidelijk verstaanbaar: ‘Het Guggenheim, alstublieft.’

De taxi zoeft weg en ik blijf vrolijk naar Judd en Kent wuiven tot ze uit het zicht zijn. Ik geloof dat het eigenlijk best goed is gegaan. Alleen had ik misschien die anekdote over Rory en de geleidehond beter niet kunnen vertellen. En ik ben gestruikeld 433
op weg naar de wc’s, al kan dat de beste natuurlijk overkomen. Ik wacht tot we nog een paar straten verder zijn, gewoon voor de zekerheid, en leun dan weer naar voren.

‘Neem me niet kwalijk,’ zeg ik tegen de chauffeur, ‘maar ik heb me bedacht. Ik wil naar SoHo.’

De taxichauffeur kijkt met een verwijtend gefronst voorhoofd naar me om.

‘Wil je naar SoHo?’ vraagt hij. ‘En het Guggenheim dan?’

‘Eh… dat doe ik later wel.’

‘Later?’ zegt de chauffeur. ‘Je kunt het Guggenheim niet afraffelen. Het Guggenheim is een schitterend museum. Picasso. Kandinsky. Dat wil je niet missen.’

‘Ik mis het ook niet! Heus, ik beloof het. Kunnen we dan nu naar SoHo? Alstublieft?’

Het blijft stil voorin.

‘Vooruit dan maar,’ zegt de chauffeur ten slotte hoofdschuddend.‘Goed dan.’ Hij keert en rijdt terug. Ik kijk op mijn horloge. Tien over halfdrie. Tijd zat. Perfect. Ik nestel me tevreden tegen de rugleuning, kijk naar buiten en vang een glimp blauwe lucht op. God, is het niet geweldig?

Ik zoef vooruit in een Amerikaanse taxi, het zonlicht wordt weerkaatst door de wolkenkrabbers en ik heb een verzaligde aangeschoten glimlach op mijn gezicht. Ik heb nu echt het gevoel dat ik thuis begin te raken in New York. Ik bedoel, ik weet wel dat ik er pas drie dagen ben, maar ik heb echt het gevoel dat ik hier hoor. Ik begin de taal ook al op te pikken en alles. Ik weet bijvoorbeeld al dat ze de begane grond hier de eerste verdieping noemen en dat de ondergrondse hier niet de

‘underground’ heet, maar de ‘subway’. We stoppen voor een zebra en ik kijk nieuwsgierig door het raampje, me afvragend waar we zijn – en verstijf dan van afgrijzen.

Daar lopen Judd en Kent. Vlak voor me. Ze steken over, Kent praat geanimeerd en Judd knikt. O, god. O, god. Snel, ik moet me verstoppen.

Met bonzend hart zak ik onderuit en probeer me achter mijn Wall Street Journal te verbergen, maar het is al te laat. Kent heeft me gezien. Haar mond valt open van verbazing en ze rent naar me toe. Ze tikt tegen het raam, zegt iets en gebaart wild.

‘Rebecca! Je rijdt verkeerd!’ roept ze uit als ik het raampje laat zakken. ‘Het Guggenheim is de andere kant op!’

‘Echt waar?’ zeg ik ontzet. ‘O, mijn god! Hoe kan dat nou?’

‘Zeg tegen de chauffeur dat hij moet keren! Die taxichauffeurs in New York weten ook niks!’ Ze tikt tegen zijn raam. 434

‘Het Gug-gen-heim!’ zegt ze alsof ze het tegen een debiele kleuter heeft. ‘Aan 89th Street! En maak een beetje voort! Die vrouw verheugt zich er al sinds haar zesde op!’

De chauffeur draait zich naar me om. ‘Wil je naar het Guggenheim?’

Ik durf hem niet aan te kijken.‘Eh… ja!’ zeg ik.‘Dat, eh… dat had ik toch gezegd? Naar het Guggenheim!’

De chauffeur vloekt binnensmonds en keert. Ik wuif naar Kent, die meelevende gebaren maakt die iets betekenen als: ‘Is het geen idioot?’

We rijden weer terug en de eerste paar minuten durf ik niets te zeggen, maar ik zie de straten voorbijtrekken. 34th, 35th…

Het loopt al tegen drieën en SoHo, Sephora en mijn gratis mascara raken steeds verder verwijderd…

‘Pardon,’ zeg ik, en ik schraap verontschuldigend mijn keel.

‘Eigenlijk…’

‘Wat?’ zegt de chauffeur, en hij kijkt me dreigend aan.

‘Ik, eh… Het schiet me net te binnen dat ik een afspraak had gemaakt met mijn… mijn tante in… in…’

‘SoHo. Je wilt naar SoHo.’

Hij kijkt me via de spiegel aan en ik knik kleintjes en beschaamd. De chauffeur keert nu zo woest dat ik van de bank word geslingerd en mijn hoofd aan het raampje stoot.

‘Hé daar!’ zegt een lichaamloze stem waar ik ontzettend van schrik. ‘Voorzichtig, jij! Veiligheid vóór alles, ja? Gordel om!’

‘Ja, meneer,’ zeg ik nederig. ‘Het spijt me. Het spijt me echt. Ik zal het nooit meer doen.’

Ik pruts mijn veiligheidsgordel dicht en vang de blik van de chauffeur in de spiegel op.

‘Dat is een bandje,’ zegt hij honend.‘Je praat tegen een cassette.’

Ik wíst het.

Eindelijk zijn we bij Sephora aan Broadway. Ik stop de chauffeur hele bundels bankbiljetten toe (honderd procent fooi, wat me redelijk lijkt, gezien de omstandigheden). Als ik uitstap, kijkt hij me vorsend aan.

‘Heb je gedronken, dame?’

‘Nee,’ zeg ik beledigd.‘Ik bedoel… ja. Maar het was maar een glaasje wijn bij de lunch…’

De taxichauffeur schudt meewarig het hoofd en rijdt weg. Ik zwalk Sephora in. Eerlijk gezegd voel ik me een beetje duizelig, en als ik de deur openduw, word ik nog duizeliger. O, mijn god. Dit overtreft mijn stoutste verwachtingen.

435

Begeleid door dreunende muziek drentelen meiden onder de spotjes, en trendy mannen in zwarte polo’s met koptelefoons delen geschenktassen uit. Ik draai verdwaasd een rondje: ik heb nog nooit van mijn leven zó veel make-up bij elkaar gezien. Rijen en nog eens rijen lippenstift. Rijen en nog eens rijen nagellak. Alle kleuren van de regenboog. En o, kijk, stoeltjes waarop je kunt gaan zitten om alles te proberen, met gratis wattenbolletjes en alles. Dit is… Nu ja, dit is hemels. Ik krijg een geschenktas en kijk ernaar. Op de voorkant staat de zogenaamde ‘Belofte van Sephora’: ‘Al wat mooi is, verenigt ons en geeft het leven een lieflijke geur’.

God, dat is zó waar. Het is ook zo wijs en… aangrijpend, zeg maar, dat de tranen me bijna in de ogen springen.

‘Gaat het, mevrouw?’ Een vent met een koptelefoon op kijkt me bezorgd aan en ik kijk nog steeds verdwaasd naar hem op.

‘Ik las de belofte van Sephora even. Die is… zo ontzettend mooi.’

‘O… Oké,’ zegt de jongen, maar hij kijkt me weifelend aan.

‘Een prettige dag verder.’

Ik knik en waggel naar een schap vol flesjes nagellak in kleuren als ‘Kosmische Boodschap’ en ‘Lucide Droom’. Kijkend naar de uitstalling word ik overmand door emoties. Die flesjes hebben me iets te zeggen. Ze vertellen me dat als ik mijn nagels maar in de juiste kleur lak, alles op slag duidelijk zal worden en mijn leven zin zal krijgen.

Waarom heb ik me dat nooit eerder gerealiseerd? Hoe kan dat?

Ik pak een flesje Lucide Droom, leg het in mijn mandje en baan me een weg naar het andere eind van de winkel, waar ik een schap zie met het opschrift: ‘Verwen jezelf – je bent het waard.’

Ik bén het waard, denk ik daas. Ik verdíén een doosje geurkaarsen, een reisspiegel en ‘polijstpasta’, wat dat ook mag wezen… Terwijl ik mijn mandje sta te vullen, word ik me vaag bewust van een rinkelend, borrelend geluid – en plotseling herken ik mijn eigen mobieltje. Ik druk het aan mijn oor. ‘Hallo. Met wie spreek ik?’

‘Hoi, met mij,’ zegt Luke.‘Ik heb gehoord dat je lunch goed is verlopen.’

‘Echt?’ zeg ik stomverbaasd. ‘Waar heb je dat gehoord?’

‘Ik heb net een paar mensen van HLBC gesproken. Je schijnt een prima indruk te hebben gemaakt. Heel onderhoudend, zeiden ze.’

436

‘Wauw!’ zeg ik, licht deinend. Ik klamp me aan het schap vast om niet om te vallen. ‘Echt? Zeker weten?’

‘Heel zeker. Ze vertelden dat je zo charmant was, en zo cultureel… Ik hoorde zelfs dat ze je na het eten in een taxi naar het Guggenheim hebben gezet.’

Ik reik naar een potje mandarijnkleurige lippenbalsem.

‘Klopt,’ zeg ik. ‘Dat hebben ze gedaan.’

‘Ja, en ik vond je vurige kinderdroom heel intrigerend,’ zegt Luke. ‘Kent was diep onder de indruk.’

‘O, ja?’ zeg ik vrijblijvend. ‘Nou, fijn.’

‘Inderdaad.’ Luke zwijgt even en vervolgt dan:‘Al vind ik het een tikje vreemd dat je vanochtend niets over het Guggenheim hebt gezegd. Je hebt het er eigenlijk nooit over gehad, en dat terwijl je er al sinds je zesde naar smacht.’

Ik hoor de lach in zijn stem en ben meteen bij de les. Die rotzak heeft me gebeld om me te pesten, zeker?

‘Heb ik het nooit over het Guggenheim gehad?’ zeg ik onschuldig, en ik leg voorzichtig de lippenbalsem in mijn mandje. ‘Vreemd.’

‘Ja, hè?’ zegt Luke.‘Hoogst merkwaardig. Maar ben je er nu?’

Balen.

Heel even sta ik met mijn mond vol tanden. Ik kan gewoon niet tegen Luke zeggen dat ik weer aan het shoppen ben. Niet na al zijn geplaag naar aanleiding van mijn zogenaamde rondleiding van gisteren. Goed, ik weet dat tien minuten op een rondleiding van drie uur niet echt veel is, maar ik heb toch wel íéts gezien? Ik bedoel maar, ik ben toch helemaal tot Saks gekomen?

‘Ja,’ zeg ik rebels. ‘Ja, daar ben ik nu.’

Wat min of meer bijna waar is. Ik bedoel, ik kan hierna nog makkelijk naar het Guggenheim gaan.

‘Wat goed!’ zegt Luke. ‘Waar sta je nu naar te kijken?’

Man, hou toch op.

‘Pardon?’ zeg ik opeens hard. ‘O, pardon, dat wist ik niet!

Luke, ik moet mijn mobieltje uitschakelen. De… eh… curator maakt bezwaar. Maar ik zie je vanavond.’

‘Om zes uur in de Royalton Bar,’ zegt hij.‘Dan kun je kennismaken met mijn nieuwe compagnon Michael. En ik verheug me op je verhalen over wat je vanmiddag hebt beleefd.’

437

10

Ik stop lichtelijk verontwaardigd mijn mobieltje in mijn tas. Poe, ik zal Luke eens een poepje laten ruiken. Ik ga nu meteen naar het Guggenheim. Onmiddellijk. Zodra ik make-up heb gekocht en mijn geschenk heb gekregen. Ik laad mijn mandje vol schoonheidsspullen, rep me naar de kassa, teken de bon van mijn creditcard zonder er zelfs maar naar te kijken en loop de drukke straat in. Zo. Het is nu halfvier, dus ik heb nog tijd zat om naar het museum te gaan en me in cultuur te wentelen. Uitstekend. Eigenlijk verheug ik me er ook wel op.

Ik sta met uitgestoken hand op de stoeprand om een taxi aan te houden als ik opeens een schitterende, schilderachtige winkel in het oog krijg: Kate’s Papeterie. Zonder het zelf te willen laat ik mijn hand zakken en schuifel naar de etalage. Kijk toch eens. Moet je dat gemarmerde briefpapier zien. En die doos met collageopdruk. En dat verbijsterende lint met pailletten. Oké, laat ik het zo doen: ik wip hier even naar binnen om te kijken. Vijf minuten maar. En dán ga ik naar het Guggenheim. Ik duw de deur open en loop langzaam rond om het prachtige, met droogbloemen, raffia en strikken versierde pakpapier te bekijken, de fotoalbums, de dozen met exquise postpapier…

En o, god, moet je de kaarten zien!

Zie je nou, dat is het. Daarom is New York zo geweldig. Ze hebben niet zomaar van die saaie kaarten met ‘Hartelijk Gefeliciteerd’ erop, nee, ze hebben handgemaakte creaties met flonkerende bloemen en geestige collages met opschriften als: ‘Gefeliciteerd met de adoptie van de tweeling!’ en: ‘Wat jammer dat jullie uit elkaar zijn!’

Ik bekijk de collectie. Het aanbod is duizelingwekkend. Ik móét gewoon een paar van die kaarten hebben. Dat fantastische uitvouwkasteel bijvoorbeeld, met de vlag met de tekst: ‘Je hebt je huis fantastisch opgeknapt!’ Ik ken niet echt iemand die 438
zijn huis aan het opknappen is, maar ik kan die kaart altijd gebruiken als mam de gang weer heeft behangen. En die met dat kunstgras en het opschrift: ‘Voor mijn tennisleraar, love.’

Want ik ben van plan komende zomer een paar tennislessen te nemen, en dan wil ik mijn leraar toch zeker bedanken?

Ik pak er nog een paar en loop dan door naar het rek met uitnodigingen. En die zijn nog leuker! Er staat niet gewoon ‘uitnodiging’ op, maar bijvoorbeeld: ‘Kom brunchen bij de club!’

en ‘Kom gezellig pizza eten!’

Weet je, ik vind echt dat ik er een paar moet kopen. Het zou kortzichtig zijn om het niet te doen. Ik bedoel maar, Suze en ik zouden toch best een pizzafeest kunnen geven? En zulke uitnodigingen vinden we thuis nooit. Ze zijn zo snoezig met die pizzapunten met glittertjes langs de randen! Ik leg behoedzaam tien dozen uitnodigingen in mijn mandje, tussen mijn beeldige kaarten en een paar vellen pakpapier met zuurstokstrepen waar ik gewoon geen weerstand aan kon bieden, en loop naar de kassa. Terwijl de verkoopster mijn aankopen scant, kijk ik nog eens om me heen, want ik zou iets gemist kunnen hebben –
en pas als ze het totaalbedrag noemt, kijk ik geschrokken op. Zó veel? Voor een paar kaarten?

Heel even vraag ik me af of ik ze allemaal wel echt nodig heb. Ik denk aan de kaart met de tekst: ‘Vrolijk Chanoeka, chef!’

Anderzijds – ze zullen me op een dag nog eens van pas komen, nietwaar? En als ik in New York ga wonen, zal ik eraan moeten wennen dat ik om de haverklap dure kaarten moet versturen, dus eigenlijk is dit een vorm van acclimatiseren. En wat heb je aan zo’n fijne nieuwe kredietlimiet op je creditcard als je er geen gebruik van maakt? Nou dan. En ik kan het allemaal als ‘onvermijdelijke zakelijke uitgaven’ van mijn budget afboeken.

Ik teken de bon en zie een meisje in spijkerbroek met een hoed op dat me gek genoeg bekend voorkomt achter een rek visitekaartjes staan. Ik tuur nieuwsgierig haar kant op en herken haar dan plotseling. Ik glimlach vriendelijk. ‘Hallo, heb ik jou gisteren niet bij de outlet gezien? Heb je nog koopjes gevonden?’

Maar in plaats van iets terug te zeggen, draait ze zich razendsnel om en rent de winkel uit, waarbij ze tegen iemand opbotst.

‘Sorry,’ prevelt ze. Tot mijn verbijstering heeft ze een Brits accent. Nou, dat is pas echt onbeleefd, vind je ook niet? Een landgenoot in het buitenland negeren. God, geen wonder dat iedereen de Britten zo afstandelijk vindt.

439

Zo. Nu ga ik echt naar het Guggenheim. Wanneer ik uit Kate’s Papeterie kom, bedenk ik dat ik niet weet aan welke kant van de straat ik een taxi moet aanhouden. Ik blijf even staan en vraag me af waar het noorden is. Ik zie een felle lichtflits, knijp mijn ogen dicht en vraag me af of het gaat regenen, maar de lucht is helder en niemand anders lijkt iets gezien te hebben. Misschien is het een typisch New Yorks verschijnsel, net als die de stoom die uit de stoep komt.

Maar goed. Concentreer je. Guggenheim.

‘Pardon?’ zeg ik tegen een langslopende vrouw. ‘Waar is het Guggenheim?’

‘Iets verder,’ zegt ze, en ze wijst met haar duim.

‘Aha,’ zeg ik niet-begrijpend. ‘Dank u wel.’

Dat kan niet kloppen. Ik dacht dat het Guggenheim kilometers ver weg was, aan Central Park. Hoe kan het dan in deze straat staan? Die vrouw moet uit het buitenland komen. Ik vraag het wel aan iemand anders.

Alleen loopt iedereen zo ontzettend snel dat het niet meevalt iemand aan te spreken.

‘Hé,’ zeg ik, en ik trek een man in pak aan zijn jasje.‘Het Guggenheim…’

‘Daar,’ zegt hij met een knikje, en hij rent door. Waar hebben ze het in vredesnaam over? Ik weet zeker dat Kent heeft gezegd dat het Guggenheim vlak bij… bij…

Ho eens even.

Ik blijf stokstijf staan. Mijn ogen puilen uit van verbazing. Ongelooflijk. Daar is het! Vlak voor me hangt een bord –
guggenheim soho staat er met koeien van letters. Wat moet dit voorstellen? Is het Guggenheim verhuisd? Zijn er twee Guggenheims?

Ik loop naar de ingang en zie dat het een vrij klein gebouw is voor een museum – misschien is dit niet het hoofdgebouw. Misschien is het een trendy dependance, speciaal voor SoHo! Yes!

Ik bedoel maar, als Londen een Tate Britain en een Tate Modern heeft, waarom zou New York dan geen Guggenheim en een Guggenheim SoHo kunnen hebben?

Guggenheim SoHo. Wat klinkt dat cool!

Ik duw omzichtig de deur open – en ja, hoor, binnen is het wit en ruim, met moderne kunst op sokkels en zitjes en mensen die stilletjes rond kuieren en met elkaar fluisteren. Weet je, zo zouden alle musea moeten zijn. Lekker klein, om te beginnen, zodat je je niet meteen bij binnenkomst al afgepeigerd voelt. Ik bedoel, dit hier kun je waarschijnlijk in een half440
uur doen. Bovendien ziet het er allemaal heel boeiend uit. Neem nou bijvoorbeeld die verbijsterende rode kubussen in die glazen vitrine! En die fantastische abstracte prent aan de muur.

Terwijl ik op mijn gemak de prent sta te bewonderen, komt er een stel naast me staan dat er ook naar kijkt en elkaar op gedempte toon vertelt hoe mooi hij is. Dan zegt het meisje achteloos: ‘Wat kost-ie?’

Ik wil haar net vriendelijk toelachen en zeggen: ‘Daar ben ik ook altijd zo benieuwd naar!’ als de man tot mijn verbazing de prent omdraait. Er zit een prijsje op de achterkant!

Een prijskaartje, in een museum! Dit is perfect! Eíndelijk is een modern denkend iemand het dan met me eens dat mensen niet alleen naar kunst willen kijken, maar ook willen weten wat het kost. Dit ga ik aan de mensen van het Victoria and Albert Museum schrijven.

Weet je, nu ik eens goed om me heen kijk, zie ik dat álle werken een prijsje hebben. Die rode kubussen in de vitrine hebben een prijskaartje, en die stoel daar, en die… die doos kleurpotloden. Bizar, een doos kleurpotloden in een museum. Maar goed, misschien is het een installatie, net als dat bed van hoe-heet-zeook-alweer. Ik loop erheen om ze van dichtbij te bekijken en zie dat alle potloden een opdruk hebben. Het is waarschijnlijk een diepzinnige boodschap over de kunst, of het leven… Ik buig me ernaar over en lees: ‘Guggenheim Museumwinkel’. Wat?

Is dit een…

Ik hef mijn hoofd en kijk verwilderd om me heen. Ben ik in een winkel?

Nu merk ik dingen op die me nog niet opgevallen waren. Zoals de kassa’s aan de andere kant van de ruimte. En daar loopt iemand met een paar plastic tassen naar buiten. O, god.

Nu voel ik me pas echt stom. Hoe bestaat het dat ik een wínkel over het hoofd zie? Maar… het wordt steeds gekker. Is dit een winkel op zich? Zonder museum eraan vast?

‘Neem me niet kwalijk,’ zeg ik tegen een blonde jongen met een naamkaartje.‘Even voor de zekerheid – dit is toch een winkel, hè?’

‘Ja, mevrouw,’ antwoordt hij beleefd. ‘De Guggenheim Museumwinkel.’

‘En waar is het Guggenheim zelf?’

441

‘Helemaal bij Central Park.’

‘Juist. Ik snap het.’ Ik kijk hem bevreemd aan.‘Nog even voor de duidelijkheid. Je kunt hier bergen spullen kopen zonder dat je eerst naar het museum hoeft? Ik bedoel, je bent niet verplicht eerst je toegangsbewijs te laten zien of zo?’

‘Nee, mevrouw.’

‘Dus je hoeft helemaal geen kunst te bekijken? Je kunt gewoon winkelen en verder niets?’ Mijn stem wordt hoog van verrukking. ‘Deze stad wordt steeds beter! Perfect!’ Ik zie het ontdane gezicht van de jongen en voeg er snel aan toe: ‘Ik bedoel, ik wil natuurlijk óók kunst kijken. Dolgraag. Ik vroeg het alleen maar… Je weet wel. Voor de zekerheid.’

‘Als u het museum wilt bezichtigen,’ zegt de jongen, ‘kan ik een taxi voor u bellen. Wilde u erheen?’

‘Eh…’

Even denken. Geen overhaaste beslissingen nemen.

‘Eh… dat weet ik nog niet,’ zeg ik omzichtig. ‘Mag ik er nog even over denken?’

‘Natuurlijk,’ zegt de jongen, die me een beetje vreemd aankijkt, en ik ga diep denkend op een witte stoel zitten. Oké, het zit zo. Ik bedoel, ik zou natuurlijk best naar het Guggenheim kunnen gaan. Ik kan in een taxi stappen en erheen scheuren, waar het ook is, en de hele middag naar kunstwerken kijken.

Maar… ik zou ook een boek óver het Guggenheim kunnen kopen… en de rest van de middag blijven winkelen. Want weet je, moet je een kunstwerk per se in het echt zien om het te waarderen? Natuurlijk niet. En in zekere zin kan ik beter een boek doorbladeren dan door al die zalen sjokken, want dan zie ik meer in minder tijd en steek ik er veel meer van op.

En trouwens, dit is toch een winkel met kunst? Ik wil maar zeggen, ik heb al heel wat hoge cultuur opgesnoven. Precies. En ik maak me er heus niet gemakkelijk van af. Ik blijf nog zeker tien minuten in de boeken bladeren en de culturele sfeer op me in laten werken. Uiteindelijk koop ik een dik, zwaar boek voor Luke, een hippe beker voor Suze, een doos kleurpotloden en een kalender voor mijn moeder. Heel goed. Nu kan ik écht gaan shoppen! Ik kom helemaal bevrijd en gelukkig de winkel uit, alsof ik onverwacht een dag vrij van school heb gekregen. Ik loop Broadway af, sla een zijstraat in en wandel langs kramen met imitatie merktassen en 442
kleurige haaraccessoires en een jongen die niet echt goed gitaar speelt. Algauw dwaal ik een snoezig straatje met kinderkopjes in, en nog een. Aan weerszijden staan grote bakstenen huizen met brandtrappen van onder tot boven, en er zijn bomen in de stoep geplant en de sfeer is plotseling veel relaxter dan aan Broadway. Weet je, ik zou me hier echt thuis kunnen voelen. Geen probleem.

En o, god, die winkels! De een is nog uitnodigender dan de ander. Ik zie er een vol jurken van beschilderd velours die over antieke meubelen zijn gedrapeerd. En een met wanden die met wolkenluchten beschilderd zijn, rekken vol luchtige feestjurken met kwikjes en strikjes en overal schalen snoepjes. Weer een ander is helemaal zwart-wit en art deco, als een film met Fred Astaire. En moet je dat zien!

Ik blijf staan en kijk met open mond naar een etalagepop die alleen een shirt van doorzichtig plastic aanheeft met in de zak een zwemmende goudvis. Dat moet het meest verbijsterende kledingstuk zijn dat ik ooit heb gezien.

Weet je… Stiekem heb ik er altijd al naar verlangd eens in echt avant-gardistische mode te lopen. Ik bedoel maar, wat zou het gaaf zijn om een superhip kledingstuk te hebben en dan tegen iedereen te kunnen zeggen dat je het in SoHo hebt gekocht.

Hoewel… Ben ik nog in SoHo? Misschien ben ik al in NoLita. Of… NoHo? SoLita? Eerlijk gezegd weet ik niet meer waar ik ben, en ik wil niet op een kaart kijken, want dan zou iedereen me voor een toerist kunnen aanzien.

Hoe dan ook, het maakt me niet uit waar ik ben. Ik ga naar binnen.

Ik duw de zware deur open en stap de winkel in, die helemaal leeg is, afgezien van de wierookgeur en rare, dreunende muziek. Ik probeer een nonchalante indruk te wekken, loop naar een rek en begin aan de kleren te voelen. God, dit is echt ongelooflijk. Er hangt een broek met pijpen van een meter of drie lang, een doodgewoon wit shirt met een plastic capuchon en een rok van ribfluweel en krantenpapier die best leuk is, maar hoe moet dat als het regent?

‘Hallo,’ zegt de man die op me af komt. Hij draagt een zwart T-shirt op een loeistrakke broek die helemaal van zilverkleurige stof is, op het kruis na, dat van spijkerstof is en heel… Nu ja. Prominent.

‘Dag,’ zeg ik. Ik doe mijn best om zo relaxed mogelijk te klinken en níét naar zijn kruis te kijken. 443

‘Hoe gaat het?’

‘Goed, dank je!’

Ik reik naar een zwarte rok – en laat hem haastig los als ik zie dat er een glimmende rode penis op de voorkant is geappliqueerd.

‘Wil je iets passen?’

Kom op, Becky. Niet zo tuttig. Kies iets uit.

‘Eh… ja, dít!’ zeg ik, en ik pak een paars truitje met een rolcol dat er wel leuk uitziet. ‘Dit, graag.’ Ik loop met de man mee naar het pashokje achterin, dat van platen zink is gemaakt. Pas als ik het truitje van de hanger haal, zie ik dat het twéé
rolcols heeft. Het lijkt eigenlijk wel een beetje op de trui die mijn oma mijn vader ooit als kerstcadeau heeft gegeven. Ik steek mijn hoofd uit het pashokje. ‘Pardon? Deze trui heeft… Hij heeft twee halsopeningen.’ Ik lach een beetje en de verkoper kijkt me wezenloos aan, alsof ik niet goed bij mijn hoofd ben.

‘Dat hoort zo,’ zegt hij. ‘Dat is de look.’

‘O, ja!’ zeg ik snel.‘Natuurlijk.’ En ik duik het pashok weer in. Ik durf niet meer te vragen door welke col je je hoofd moet steken, dus ik wurm me in de eerste – en het staat afschuwelijk. Ik probeer de andere – en dat staat ook afschuwelijk.

‘Lukt het?’ vraagt de man, die achter de deur staat, en ik voel mijn wangen gloeien. Ik kan niet hardop zeggen dat ik niet weet hoe ik die trui moet dragen.

‘Ja… ja,’ zeg ik met verstikte stem.

‘Wil je in de grote spiegel kijken?’

‘Ja, graag!’ kwaak ik.

O, god. Ik ben zo rood als een biet en mijn haar piekt doordat ik mijn hoofd door die cols heb gewrongen. Ik open aarzelend de deur van het hokje en bekijk mezelf in de grote spiegel aan de wand. En ik heb er nog nooit zo stom uitgezien.

‘Het is een fantastisch breisel,’ zegt de man, die met zijn armen over elkaar geslagen naar me staat te kijken. ‘Echt uniek.’

Ik zwijg even. ‘Eh… absoluut,’ zeg ik dan. ‘Heel boeiend.’ Ik pluk schutterig aan een mouw en probeer geen aandacht te besteden aan het feit dat ik eruitzie of ik een hoofd te weinig heb.

‘Het staat je magnifiek,’ zegt de verkoper. ‘Absoluut magnifiek.’

Hij zegt het met zoveel overtuiging dat ik nog eens naar mijn spiegelbeeld gluur. En weet je? Hij zou wel eens gelijk kunnen hebben. Misschien zie ik er niet zo beroerd uit als ik denk. 444

‘Madonna heeft hem in drie kleuren,’ zegt de man op vertrouwelijke toon. ‘Maar tussen ons gezegd en gezwegen: ze heeft er de flair niet voor.’

Ik staar hem verbouwereerd aan.

‘Heeft Madónna deze trui? Exact dezelfde?’

‘Ja, hoor. Maar hij staat jou stukken beter.’ Hij leunt tegen een spiegelzuil en inspecteert zijn nagel.‘Dus… Neem je hem?’

God, ik ben gék op deze stad.Waar kun je anders uitnodigingen krijgen met glitterende pizzapunten, gratis mascara en dezelfde trui als Madonna, en dat alles in één middag? Ik kom met een brede, opgetogen grijns op mijn gezicht bij de Royalton Bar aan. Ik heb niet meer zo geslaagd ingekocht sinds… Nu ja, sinds gisteren.

Ik geef al mijn tassen bij de garderobe af en zet koers naar de kleine ronde bar waar ik met Luke heb afgesproken om kennis te maken met Michael Ellis, zijn nieuwe compagnon. Ik heb de afgelopen dagen veel over die Michael Ellis gehoord. Hij schijnt een groot reclamebureau in Washington te hebben en dikke maatjes te zijn met de president, of was het de vice-president? Iets in die richting, in elk geval. Het komt erop neer dat hij een belangrijk iemand is die Lukes project kan maken of breken. Laat ik dus maar zorgen dat ik een goede indruk op hem maak.

God, wat is het hier trendy, denk ik als ik naar binnen loop. Een en al chroom en leer en mensen in sobere zwarte kleren met bijpassende kapsels. Ik loop de schemerig verlichte ronde bar in en daar zit Luke aan een tafeltje. Alleen, tot mijn verbazing.

‘Ha,’ zeg ik, en ik geef hem een zoen. ‘Hé, waar is je vriend?’

‘Even bellen,’ zegt Luke. Hij wenkt een ober. ‘Hier nog een gin-lime, alstublieft.’ Ik ga zitten en hij kijkt me vragend aan.

‘En, schattebout, hoe was het Guggenheim?’

‘Te gek,’ zeg ik triomfantelijk stralend. Ha, ha, hadeha. Ik heb in de taxi mijn huiswerk gedaan.‘Ik heb vooral genoten van een fascinerende serie beelden in acryl, gebaseerd op simpele euclidische vormen.’

‘O ja?’ zegt Luke. Daar kijkt hij van op.

‘Absoluut. Hoe ze het zuivere licht absorberen en reflecteren… Magisch. O, trouwens, ik heb een cadeautje voor je.’ Ik laat een boek met de titel Abstracte kunst en kunstenaars op zijn schoot ploffen, nip van de cocktail die voor me is neergezet en probeer niet al te zelfvoldaan over te komen. 445

Luke bladert ongelovig in het boek. ‘Dus je bent echt in het Guggenheim geweest!’

‘Eh… ja,’ zeg ik. ‘Uiteraard!’

Toegegeven, ik weet dat je niet tegen je vriendje mag liegen, maar het is toch zo goed als waar? Ik bedoel, ik ben écht in het Guggenheim geweest. In de breedste zin des woords.

‘Dit is echt interessant,’ zegt Luke. ‘Heb je dat beroemde beeld van Brancusi ook gezien?’

‘Eh… tja…’ Ik gluur over zijn schouder om te zien waar hij het over heeft.‘Weet je, ik heb me meer gericht op de… eh… de euclidische vormen, en natuurlijk ook op de ongeëvenaarde…

eh…’

‘Daar is Michael,’ onderbreekt Luke me. Hij slaat het boek dicht en ik stop het snel weer in de tas. Goddank. Ik kijk belangstellend op om te zien hoe die vermaarde Michael eruitziet – en verslik me bijna in mijn drankje.

Ongelooflijk. Ja, het is hem. Michael Ellis is die kalende vent uit de sportschool. De laatste keer dat hij me zag, lag ik zieltogend aan zijn voeten. Luke staat op. ‘Ha,’ zegt hij. ‘Becky, dit is Michael Ellis, mijn nieuwe zakenpartner.’

‘Leuk je weer te zien,’ zeg ik, en ik probeer beheerst te glimlachen. ‘Hoe maak je het?’

O, dit zou verboden moeten worden. Er zou een wet moeten zijn die gebiedt dat je mensen die je in de sportschool hebt gezien nóóit in het echt mag tegenkomen. Het is gewoon té gênant.

‘We hebben het genoegen van de kennismaking al gesmaakt,’ zegt Michael Ellis, die met een twinkeling in zijn ogen mijn hand schudt en tegenover me gaat zitten.‘Becky en ik hebben gisteren samen getraind. Vanochtend heb ik je trouwens niet in de sportschool gezien.’

‘Vanochtend?’ zegt Luke, die weer gaat zitten en me verbaasd aankijkt. ‘Je had toch gezegd dat de sportschool vanochtend gesloten was, Becky?’

Shit.

‘O. Eh… ja…’ Ik neem een grote slok van mijn cocktail en schraap mijn keel.‘Toen ik geslóten zei, bedoelde ik eigenlijk…

Ik bedoelde…’ Mijn stem sterft zwakjes weg.

O, god, en ik wilde zo graag een goede indruk maken.

‘Wat zeg ik toch?’ roept Michael plotseling uit. ‘Ik lijk wel gek! Het was niet vanochtend. De sportschool wás gesloten. Wegens noodzakelijke reparaties, geloof ik. Iets van dien aard.’

Hij grijnst breed naar me en ik voel dat ik rood word. 446

‘Maar goed,’ zeg ik, gehaast naar een ander onderwerp zoekend. ‘Jij… jij gaat dus met Luke in zee. Fantastisch! Hoe gaat het?’

Ik vroeg het alleen uit beleefdheid, en om de aandacht van mijn sportschoolactiviteiten af te leiden. Ik verwacht dat ze allebei uitgebreid beginnen uit te leggen hoe het zit, zodat ik op zijn tijd kan knikken en van mijn drankje genieten, maar tot mijn verrassing zwijgen ze allebei.

‘Goeie vraag,’ zegt Luke uiteindelijk, en hij kijkt Michael aan. ‘Wat zei Clark?’

‘Het was een lang gesprek,’ zegt Michael. ‘Het verliep niet helemaal naar wens.’

Ik kijk verontrust van het ene gezicht naar het andere.

‘Gaat het niet goed?’

‘Dat hangt ervan af,’ zegt Michael. Hij begint Luke te vertellen over zijn telefoongesprek met wie Clark ook maar mag zijn. Ik probeer intelligent mee te luisteren, maar het probleem is dat ik licht in mijn hoofd begin te worden. Hoeveel heb ik vandaag eigenlijk gedronken? Eerlijk gezegd moet ik er niet aan denken. Ik hang tegen de stoelleuning aan, met mijn ogen dicht, en luister naar de stemmen hoog boven mijn hoofd.

‘… een soort paranoia…’

‘… denken dat ze de doelpalen kunnen verzetten…’

‘… overhead… kostenbesparend… met Alicia Billington aan het hoofd van de vestiging in Londen…’

‘Alicia?’ Ik hijs me moeizaam omhoog. ‘Gaat Alícia het kantoor in Londen leiden?’

Luke breekt zijn zin af. ‘Dat is vrijwel zeker,’ zegt hij tegen mij. ‘Hoezo?’

‘Maar…’

‘Maar wát?’ zegt Michael, die me belangstellend aankijkt.

‘Waarom zou ze de vestiging in Londen niet kunnen leiden? Ze is slim, ambitieus…’

‘O. Tja… zomaar,’ zeg ik.

Ik kan moeilijk zeggen: ‘Omdat ze een grote trut is.’

‘Heb je trouwens al gehoord dat ze zich heeft verloofd?’ zegt Luke. ‘Met Ed Collins van Hill Hanson.’

‘Echt waar?’ zeg ik verbaasd.‘Ik dacht dat ze een verhouding met hoe-heet-ie had.’

‘Met wie?’ vraagt Michael.

‘Eh… dinges.’ Ik neem een slok gin-lime om mijn hoofd helder te krijgen. ‘Ze ging stiekem met hem lunchen en alles!’

Hoe heet hij nou toch? God, ik ben echt katjelam. 447

‘Becky blijft graag op de hoogte van de kantoorroddels,’ zegt Luke met een gemoedelijke lach. ‘Helaas zijn ze niet altijd gegarandeerd waar.’

Ik kijk hem kwaad aan. Wat bedoelt hij daarmee? Dat ik een soort geruchtenmachine ben?

‘Er is niks mis met een kantoorroddel zo af en toe,’ zegt Michael met een warme glimlach. ‘Dat houdt de raderen in gang.’

‘Absoluut!’ zeg ik uit de grond van mijn hart. ‘Ik ben het volkomen met je eens. Ik zeg altijd tegen Luke: je moet belángstelling hebben voor de mensen die voor je werken. Het is net als wanneer ik financieel advies geef in mijn tv-rubriek. Je kunt niet alleen naar de cijfers kijken, je moet met de mensen práten. Denk maar… Denk maar aan Enid uit Northampton!’ Ik kijk vol verwachting naar Michael en besef dan opeens dat hij niet weet wie Enid is.‘Op papier kon ze ophouden met werken,’

leg ik uit. ‘Ze had een pensioen en alles. Maar in het echt…’

‘Was ze… Was ze er nog niet aan toe?’ oppert Michael.

‘Precies! Ze had echt plezier in haar werk en het kwam alleen door die stomme man van haar, die wilde dat ze ermee op zou houden. Ze was pas vijfenvijftig!’ Ik gebaar in het wilde weg met mijn glas. ‘Ik bedoel maar, zeggen ze niet altijd dat het leven bij vijfenvijftig begint?’

Michael glimlacht. ‘Dat vraag ik me af, maar misschien zouden ze dat moeten zeggen.’ Hij kijkt me belangstellend aan. ‘Ik zou je programma graag eens willen zien. Wordt het hier ook uitgezonden?’

‘Nee,’ zeg ik spijtig. ‘Maar binnenkort ga ik hetzelfde voor de Amerikaanse tv doen, dus dan kun je het zelf zien!’

‘Daar verheug ik me op.’ Michael kijkt op zijn horloge en drinkt zijn glas leeg.‘Ik moet nu weg, vrees ik. Luke, we spreken elkaar nog. En ik vond het leuk je te zien, Becky. Mocht ik ooit financieel advies nodig hebben, dan weet ik je te vinden.’

Hij loopt de bar uit. Ik leun achterover in de zachte stoel en kijk naar Luke. Er is niets van zijn gemoedelijkheid over; hij staart gespannen in het niets en scheurt methodisch een luciferboekje aan snippers.

‘Michael lijkt me echt aardig!’ zeg ik. ‘Heel vriendelijk.’

‘Ja,’ zegt Luke afwezig. ‘Ja, dat is hij ook.’

Ik neem een slok en bekijk Luke eens goed. Zijn gezicht staat precies zo als vorige maand, toen een van zijn werknemers een blunder maakte met een persbericht en per ongeluk vertrouwelijke cijfers aan de media doorspeelde. In gedachten neem ik 448
het gesprek dat ik maar met een half oor heb gevolgd nog eens door – en Lukes gezicht begint me nu echt ongerust te maken.

‘Luke,’ zeg ik uiteindelijk. ‘Wat is er aan de hand? Is er een kink in de kabel gekomen?’

‘Nee,’ zegt Luke zonder zich te bewegen.

‘Wat bedoelde Michael dan toen hij zei dat het ervan afhing?

En die opmerking over de doelpalen verzetten?’

Ik leun naar hem over en wil zijn hand pakken, maar hij reageert niet. In de gespannen stilte word ik me geleidelijk bewust van het geroezemoes en de muziek in de schemerige bar. Aan de tafel naast de onze maakt een vrouw een doosje van Tiffany’s open en houdt haar adem in – normaal gesproken had ik mijn servet op de vloer laten vallen en mijn stoel verschoven om te zien wat ze had gekregen, maar ik ben nu te ongerust om Luke. Er komt een ober naar onze tafel en ik schud mijn hoofd.

‘Luke?’ Ik houd mijn gezicht dicht bij het zijne.‘Toe nou, vertel het me. Is er een probleem?’

‘Nee,’ zegt Luke kortaf, en hij leegt zijn glas.‘Geen probleem. Niks aan de hand. Kom, we gaan.’

449

11

De volgende dag word ik met een bonkend hoofd wakker. Na de Royalton Bar zijn we ergens gaan eten, en daar heb ik nog meer gedronken – ik weet niet eens meer hoe ik in het hotel ben gekomen. Goddank heb ik vandaag geen gesprekken. Eerlijk gezegd zou ik met plezier de hele dag met Luke in bed blijven liggen. Ware het niet dat Luke al op is en verbeten bij het raam zit te telefoneren.

‘Goed, Michael. Ik ga vandaag met Greg praten. God mag het weten. Ik heb geen idee.’ Hij luistert. ‘Dat kan best, maar ik laat geen tweede deal mislukken.’ Hij luistert.‘Ja, maar dan zijn we weer op hetzelfde punt als… wat? Een halfjaar geleden?

Oké. Ik hoor je wel. Ja, dat zal ik doen. Toedeloe.’

Hij hangt op en staart gespannen naar buiten. Ik wrijf over mijn slaperige gezicht en probeer me te herinneren of ik Nurofen heb meegenomen.

‘Luke, wat is er toch?’

Luke draait zich om. ‘O, je bent wakker.’ Hij glimlacht vluchtig. ‘Heb je lekker geslapen?’

Ik geef geen antwoord. ‘Wat is er toch?’ vraag ik nog eens.

‘Wat loopt er mis?’

‘Alles is dik in orde,’ zegt Luke kortaf, en hij draait zich weer om naar het raam.

‘Alles is niet dik in orde!’ repliceer ik.‘Luke, ik ben niet blind. Ik ben niet doof. Ik voel dat er iets aan de hand is.’

‘Een kleine tegenvaller,’ zegt Luke na een korte stilte. ‘Niets om je druk over te maken.’ Hij reikt weer naar de telefoon.‘Zal ik ontbijt voor je bestellen? Waar heb je zin in?’

‘Hou op!’ roep ik kwaad van machteloosheid. ‘Luke, ik ben geen… geen onbekende! We gaan samenwonen, verdomme! Ik sta aan jouw kant. Vertel me nou gewoon wat er aan de hand is. Loopt je project gevaar?’

450

Het blijft stil – en een verschrikkelijk moment lang verwacht ik dat Luke zal zeggen dat ik me met mijn eigen zaken moet bemoeien. Dan haalt hij een hand door zijn haar, zucht diep en kijkt naar me op.

‘Goed dan. Het komt erop neer dat een van onze financiers zenuwachtig begint te worden.’

‘O,’ zeg ik met een zorgelijk gezicht. ‘Hoe komt dat?’

‘Doordat het kútgerucht gaat dat we de Bank of London kwijtraken.’

‘Echt?’ Ik staar hem aan en voel een koude rilling over mijn rug lopen. Zelfs ik weet hoe belangrijk de Bank of London is voor Brandon Communications. Het was een van Lukes eerste klanten, en de bank zorgt nog steeds voor zo’n kwart van de jaarlijkse omzet van het bedrijf. ‘Waarom zou iemand dat zeggen?’

‘God mag het weten.’ Hij strijkt zijn haar uit zijn gezicht. ‘De Bank of London ontkent natuurlijk bij hoog en bij laag, maar wat kunnen ze anders? En dat ik hier ben, en niet daar, doet de zaak natuurlijk ook geen goed…’

‘Dus je gaat terug naar Londen?’

‘Nee.’ Hij kijkt weer op. ‘Dat zou een heel verkeerd beeld geven. De zaken verlopen hier zo al wankel genoeg. Als ik opeens verdwijn…’ Hij schudt zijn hoofd en ik kijk hem angstig aan.

‘En… wat gebeurt er als je financier zich terugtrekt?’

‘Dan zoeken we een andere.’

‘En als dat niet lukt? Kun je dan niet in New York beginnen?’

Luke kijkt me aan – en nu met die onleesbare, griezelige gezichtsuitdrukking waarvoor ik op persconferenties altijd het liefst wilde vluchten.

‘Dat kan ik niet maken.’

‘Maar, ik bedoel, je hebt toch een heel succesvolle onderneming in Londen?’ houd ik vol. ‘Je hóéft toch geen bedrijf in New York te beginnen? Je kunt toch gewoon…’

Bij het zien van zijn gezicht breek ik mijn zin af.

‘Goed,’ zeg ik nerveus. ‘Tja, het komt allemaal vast wel goed. Uiteindelijk.’

We zwijgen even allebei, en dan lijkt Luke wakker te schrikken. Hij kijkt op.

‘Ik ben bang dat ik vandaag handjes moet vasthouden,’ zegt hij zonder enige inleiding. ‘Ik kan dus niet met mijn moeder en jou lunchen.’

O, shit. Ik was Lukes moeder helemaal vergeten. Natuurlijk, dat is vandaag.

451

‘Kunnen we de afspraak niet verzetten?’ opper ik.

‘Jammer genoeg niet,’ zegt Luke, en ik zie iets van teleurstelling op zijn gezicht. ‘Ze heeft het heel druk en, zoals ze zelf opmerkte, ik heb haar niet tijdig ingeseind.’

‘Wil je zeggen… dat ik in mijn eentje met haar moet gaan lunchen?’ vraag ik. Ik probeer te doen alsof dat vooruitzicht me helemaal geen angst inboezemt. Luke schudt zijn hoofd.

‘Ik heb haar net gesproken. Ze gaat eerst naar het beautycentrum, en ze stelde voor dat jij haar daar gezelschap houdt.’

‘Aha,’ zeg ik behoedzaam. ‘Tja, dat zou best leuk kunnen zijn…’

‘Dat biedt jullie de mogelijkheid elkaar beter te leren kennen. Ik hoop echt dat jullie het goed met elkaar kunnen vinden.’

‘Natuurlijk,’ zeg ik gedecideerd. ‘Dat lijkt me echt leuk.’ Ik stap uit bed, loop naar Luke en sla mijn armen om zijn nek. Hij ziet er nog steeds gespannen uit, en ik strijk de rimpels uit zijn voorhoofd.‘Maak je geen zorgen. Ze zullen in de rij staan om je te mogen financieren. Een ellenlange rij.’

Luke glimlacht flauwtjes en geeft me een handkus.

‘Laten we het hopen.’

Ik zit met gemengde gevoelens, zowel zenuwen als nieuwsgierigheid, in de hotelreceptie op Lukes moeder te wachten. Eerlijk gezegd vind ik dat Lukes familie een tikkeltje vreemd in elkaar zit. Hij heeft een vader en een stiefmoeder in GrootBrittannië die hem en zijn twee halfzusjes hebben opgevoed en die hij pap en mam noemt. En dan heeft hij zijn echte moeder nog, die bij zijn vader is weggegaan toen Luke nog klein was, met een rijke Amerikaan is getrouwd en Luke bij zijn vader heeft achtergelaten. Toen heeft ze die rijke Amerikaan in de steek gelaten en is ze met een nog rijkere getrouwd, en toen…

kwam er toen nog een?

Hoe dan ook, kennelijk heeft Luke zijn moeder nauwelijks gezien in zijn jeugd – ze stuurde alleen enorme cadeaus naar zijn kostschool en kwam zo eens in de drie jaar eens naar hem kijken. Je zou denken dat hij daar wrokkig van is geworden, maar het gekke is dat hij haar aanbidt. Hij heeft zelfs niets op haar aan te merken. In zijn studeerkamer thuis staat een enorme foto van haar, veel groter dan de trouwfoto van zijn vader en stiefmoeder. Soms vraag ik me af hoe die dat vinden, maar ik heb het gevoel dat ik zoiets niet ter sprake kan brengen.

‘Rebecca?’ onderbreekt een stem mijn overpeinzingen. Ik kijk geschrokken op. Een lange, elegante vrouw in een pastel452
kleurig mantelpak met ontzettend lange benen en krokodillenleren schoenen kijkt op me neer. Dat is die glamourfoto in levenden lijve! En ze ziet er echt net zo uit als op de foto, met hoge jukbeenderen en een zwart Jackie Kennedy-kapsel –
alleen lijkt haar huid strakker te staan en heeft ze onnatuurlijk grote ogen. Zo te zien zou het haar zelfs moeite kunnen kosten om ze dicht te krijgen.

‘Hallo!’ zeg ik. Ik sta onhandig op en steek mijn hand uit.

‘Hoe maakt u het?’

‘Elinor Sherman,’ zegt ze met een vreemd langgerekt, half Engels en half Amerikaans accent. Haar hand is koud en knokig en ze heeft twee reusachtige ringen met diamanten die in mijn huid bijten. ‘Fijn dat ik je nu eens zie.’

‘Luke vond het heel jammer dat hij er niet bij kon zijn,’ zeg ik, en ik geef haar het cadeautje dat hij me heeft meegegeven. Ze pakt het uit en mijn mond valt open. Een Hermès-sjaal!

‘Mooi,’ zegt ze ongeïnteresseerd, en ze legt hem weer in de doos. ‘Mijn auto staat klaar. Zullen we gaan?’

Jemig. Een auto met chauffeur. En een krokodillenleren Kelly-tas – en zijn die oorhangers met échte smaragden bezet?

Ik moet wel stiekem naar Elinor kijken als we wegrijden. Nu ik haar van dichtbij zie, besef ik dat ze ouder is dan ik eerst dacht, vermoedelijk in de vijftig. En hoewel ze er heel goed uitziet, lijkt het bijna of die glamourfoto te lang in de zon heeft gelegen en verschoten is – en toen weer bijgewerkt met makeup. Haar wimpers buigen door onder de mascara, haar haar glimt van de gel en er zit zo’n laklaag op haar nagels dat ze van rood porselein lijken. Ze is zo totaal… opgetut. Ik weet zeker dat ik er nooit zo verzorgd uit zou kunnen zien, hoeveel mensen me ook onder handen namen.

Ik bedoel, ik zie er best goed uit vandaag. Ik vind zelfs dat ik er echt hip bijloop. De Amerikaanse Vogue had een bijlage over zwart-wit, dé look van het moment, dus heb ik een zwarte kokerrok gecombineerd met een witte blouse die ik op de outlet heb gevonden en zwarte schoenen met fantastisch hoge hakken. Ik was vanochtend echt in mijn sas, maar nu Elinor me kritisch opneemt, zie ik opeens dat een van mijn nagels een beetje gescheurd is en dat er een veegje aan de zijkant van mijn schoen zit – en god, hangt daar een losse draad aan de zoom van mijn rok? Zal ik proberen hem er snel uit te trekken?

Ik leg nonchalant mijn hand op mijn schoot om de losse draad te verdoezelen. Misschien heeft ze hem niet gezien. Zo opvallend is hij toch niet?

453

Maar Elinor tast zonder iets te zeggen in haar tas en reikt me een zilveren schaartje met schildpad heften aan.

‘O… dank je,’ zeg ik schutterig. Ik knip de gewraakte draad af en geef het schaartje terug. Ik voel me net een schoolmeisje.

‘Dat heb ik nou altijd,’ zeg ik, en ik giechel nerveus. ‘Als ik ’s ochtends in de spiegel kijk, lijkt het of ik er patent uitzie, maar ik ben nog niet buiten of…’

Leuk, ik begin te raaskallen. Rustig, Becky.

‘De Engelsen zijn niet in staat zich goed te fatsoeneren,’ zegt Elinor. ‘Hun paarden, díé verzorgen ze.’

Ze glimlacht haar mondhoeken een paar millimeter omhoog

– hoewel de rest van haar gezicht onbeweeglijk blijft – en ik barst in een kruiperige lachbui uit.

‘Dat is een goeie! Mijn huisgenote is gek op paarden. Maar ik bedoel, je bent zelf toch ook Engels? En jij ziet er absoluut…

onberispelijk uit!’

Ik ben echt blij dat ik een complimentje in het gesprek heb verwerkt, maar Elinors glimlach smelt als sneeuw voor de zon. Ze kijkt me onbewogen aan en dan zie ik opeens waar Luke die onaangedane, griezelige gezichtsuitdrukking vandaan heeft.

‘Ik ben genaturaliseerd Amerikaans staatsburger.’

‘O, op zo’n manier,’ zeg ik. ‘Ja, ik neem aan dat je hier al een tijd zit. Maar ik bedoel, ben je diep in je hart… Vind je jezelf niet nog steeds… Ik bedoel, Luke is door en door Engels…’

‘Ik heb het grootste deel van mijn volwassen leven in New York gewoond,’ zegt Elinor ijzig. ‘Mocht ik een band met Groot-Brittannië hebben gehad, dan is die al heel lang doorgesneden. Ze lopen er twintig jaar achter.’

‘Ja.’ Ik knik heftig en probeer net te doen of ik het volkomen begrijp. God, dit is zwaar werk. Ik heb het gevoel dat ik onder een microscoop word gelegd. Waarom kon Luke niet mee?

Waarom kon hij de afspraak niet verzetten? Wíl ze hem soms niet zien?

‘Rebecca, wie verft je haar?’ vraagt Elinor plompverloren.

‘Ik… Dit is puur natuur,’ zeg ik, en ik voel nerveus aan mijn haar.

‘Puur natuur,’ herhaalt Elinor wantrouwig. ‘Dat merk ken ik niet. In welke salon voeren ze dat?’

Ik ben even met stomheid geslagen.

‘Eh… tja,’ stamel ik ten slotte. ‘Eigenlijk… Ik denk niet dat u hem kent. Het is een heel… kleine salon.’

‘Nou, ik vind dat je naar een ander zou moeten gaan,’ zegt Elinor. ‘Het is een weinig subtiele tint.’

454

‘Ja,’ zeg ik haastig. ‘Absoluut.’

‘Guinevere von Landlenburg zweert bij Julien aan Bond Street. Ken je Guinevere von Landlenburg?’

Ik weifel peinzend, alsof ik in gedachten een adresboekje doorneem. Alsof ik de vele Guineveres die ik ken de revue laat passeren.

‘Eh, nee,’ beken ik uiteindelijk. ‘Ik dacht het niet.’

‘Ze hebben een huis in Southampton.’ Ze pakt een poederdoos, klikt hem open en inspecteert haar gezicht.‘We hebben er vorig jaar met de De Bonnevilles gelogeerd.’

Ik verstijf. Dé De Bonnevilles. Van Sacha de Bonneville. Van Lukes ex-vriendin.

Luke heeft me nooit verteld dat ze bevriend waren met de De Bonnevilles.

Oké, niet stressen. Alleen maar omdat Elinor zo tactloos is om over Sacha’s ouders te beginnen. Ze heeft het toch niet over haarzélf…

‘Sacha is zo’n getalenteerd meisje,’ zegt Elinor. Ze klapt het spiegeltje dicht. ‘Heb je haar wel eens zien waterskiën?’

‘Nee.’

‘Of polo zien spelen?’

‘Nee,’ zeg ik stuurs. ‘Nooit.’

Elinor tikt opeens majesteitelijk tegen de glazen schuifwand die ons van de chauffeur scheidt.

‘Je hebt die bocht te snel genomen!’ zegt ze. ‘Ik zeg het niet nog eens. Ik wens niet van mijn stoel geslingerd te worden.’ Ze leunt weer achterover en kijkt me misnoegd aan.‘Zo, Rebecca,’

zegt ze. ‘En wat zijn jouw hobby’s?’

‘Hmm…’ Ik doe mijn mond open en weer dicht. Ik weet helemaal niets meer. Kom op, ik heb vast wel hobby’s. Wat doe ik in de weekends? Hoe ontspan ik me?

‘Tja, ik…’

Dit is bespottelijk. Er móét meer in mijn leven zijn dan shoppen.

‘Nou, uiteraard vind ik het leuk om… met vrienden op te trekken,’ steek ik aarzelend van wal. ‘En ik… ik bestudeer de mode door middel van… eh… tijdschriften…’

Elinor neemt me ijzig op. ‘Ben je een sportvrouw? Jaag je?’

‘Eh… nee. Maar… Ik scherm sinds kort!’ voeg ik er in een opwelling aan toe. Ik heb het tenue toch al? ‘En ik heb vanaf mijn zesde pianogespeeld.’

Volkomen waar. Ik hoef er toch niet bij te zeggen dat ik er op mijn negende de brui aan heb gegeven?

455

‘Zo,’ zegt Elinor, en ze schenkt me een winterse glimlach.

‘Sacha is ook heel muzikaal. Ze heeft vorig jaar in Londen een recital met pianosonates van Beethoven gegeven. Ben je er geweest?’

Die ellendige Sacha. Met haar ellendige waterski’s en haar ellendige sonates.

‘Nee,’ zeg ik opstandig, ‘maar ik… ik heb toevallig zelf een recital gegeven. Met… met sonates van Wagner.’

‘Sonates? Van Wagner?’ herhaalt Elinor wantrouwig.

‘Eh… ja.’ Ik schraap mijn keel en probeer iets te verzinnen om het onderwerp talenten af te sluiten. ‘Zo! Je zult wel heel trots op Luke zijn!’

Ik hoop dat die opmerking tot een vrolijke redevoering van tien minuten zal leiden, maar Elinor kijkt me zwijgend aan, alsof ik onzin uitkraam.

‘Met zijn… zijn bedrijf en zo,’ houd ik koppig vol. ‘Hij heeft zoveel succes. En hij lijkt zich vast voorgenomen te hebben het in New York te gaan maken. In Amerika.’ Elinor glimlacht neerbuigend.

‘Niemand stelt iets voor zolang hij het niet in Amerika heeft gemaakt.’ Ze kijkt naar buiten. ‘We zijn er.’

God zij gedankt.

Ik moet het Elinor nageven: het is echt een ongelooflijk beautycentrum. De receptie doet Grieks aan, met pilaren en zachte muziek, en er hangt een heerlijke geur van aromatische oliën in de lucht. De chique, in zwart linnen geklede vrouw achter de balie spreekt Elinor eerbiedig met ‘mevrouw Sherman’ aan. Elinor en zij praten een tijdje op gedempte toon, en zo nu en dan werpt de vrouw een blik op me en knikt. Ik doe of ik niet luister en bekijk de prijslijst van de badolie. Dan draait Elinor zich bruusk om en loodst me naar een zitje waar een pot muntthee staat en een bordje hangt met het verzoek aan de gasten de sereniteit van het centrum te respecteren en zacht te praten. We zitten een poosje te zwijgen, en dan word ik door een meisje in een witte jas opgehaald. Ze brengt me naar een behandelkamer waar een badjas en sloffen voor me klaarliggen, keurig verpakt in bedrukt cellofaan. Terwijl ik me uitkleed, rommelt het meisje in haar spullen, en ik vraag me vergenoegd af wat me te wachten staat. Elinor stond erop mijn hele behandeling te betalen, hoe hard ik ook probeerde iets bij te dragen, en kennelijk heeft ze voor de ‘van top tot teen’-behandeling gekozen, wat dat ook mag zijn. Ik hoop dat er een lekkere, ont456
spannende aromatherapiemassage bij hoort – maar als ik op de behandelstoel ga zitten, zie ik dat er een pannetje hars staat warm te worden.

Ik krijg een akelig gevoel in mijn buik. Ik ben niet zo’n held in het harsen van mijn benen. Niet omdat ik kleinzerig ben, maar…

Oké, goed dan. Ik ben kleinzerig.

‘Goh,’ zeg ik luchtig, ‘word ik ook geharst?’

‘Hier staat dat u volledig geharst wordt,’ zegt de schoonheidsspecialiste, die verbaasd naar me opkijkt. ‘Van top tot teen. Benen, armen, wenkbrauwen en op zijn Braziliaans.’

Armen? Wenkbrauwen? Ik voel dat mijn keel wordt dichtgeknepen van angst. Ik ben niet meer zo bang geweest sinds ik mijn prikken voor Thailand moest halen.

‘Op zijn Braziliaans?’ kras ik. ‘Wat… Wat is dat?’

‘Een ontharing van de bikinilijn. Een totale ontharing.’

Mijn hersenen draaien overuren. Ik staar haar aan. Ze zal toch niet bedoelen…

‘Als u dan maar wilt gaan liggen…’

‘Wacht even!’ zeg ik zo kalm mogelijk. ‘Met “totale ontharing” bedoelt u toch zeker niet…’

‘Ja, hoor.’ De schoonheidsspecialiste glimlacht. ‘En daarna kan ik desgewenst een kleine tatoeage met kristalletjes op… op de zone aanbrengen. Een liefdeshartje is erg gewild. Of hebt u de initialen van een speciaal iemand in gedachten?’

Nee, dit kan niet waar zijn.

‘Gaat u maar liggen, ontspan u…’

Ontspannen? Ontspannen?

Ze reikt naar haar pannetje hars – en ik voel onversneden doodsangt opwellen. Plotseling weet ik precies hoe Dustin Hoffmann zich in die tandartsstoel moet hebben gevoeld.

‘Ik doe het niet,’ zeg ik voor ik het goed en wel besef, en ik glibber van de stoel. ‘Ik wil niet.’

‘Geen tatoeage?’

‘Niks.’

‘Niks?’

De schoonheidsspecialiste komt gewapend met haar harspannetje op me af en ik duik in paniek achter de stoel weg en trek mijn ochtendjas beschermend om me heen.

‘Maar mevrouw Sherman heeft de hele behandeling al betaald.’

‘Het kan me niet schelen wat ze heeft betaald,’ zeg ik, en ik deins achteruit. ‘Je mag mijn benen harsen, maar niet mijn 457
armen. En zeker niet… dat andere. Dat met dat kristallen liefdeshartje.’

De schoonheidsspecialiste trekt een zorgelijk gezicht.

‘Mevrouw Sherman is een van onze trouwste klanten. Ze heeft speciaal gevraagd of we u van top tot teen wilden harsen.’

‘Ze hoeft het toch niet te weten?’ roep ik wanhopig.‘Ze komt er nooit achter. Ik bedoel, ze zal toch niet kíjken? Ze zal haar zoon toch niet vragen of zijn initialen op de…’ Ik krijg het woord ‘zone’ niet over mijn lippen. ‘Ik bedoel maar, nou vraag ik je. Zou ze dat doen?’

Ik zwijg en de gespannen stilte wordt alleen doorbroken door het geriedel van panfluiten.

En dan proest de schoonheidsspecialiste opeens van het lachen. Ik kijk haar aan en schiet ook in de lach, zij het op het hysterische af.

‘Je hebt gelijk,’ zegt de schoonheidsspecialiste, die gaat zitten en de tranen uit haar ogen veegt. ‘Wat je zegt. Er kraait geen haan naar.’

‘Zullen we een compromis sluiten?’ zeg ik. ‘Je doet mijn benen en wenkbrauwen en over de rest praten we niet.’

‘Ik zou je in plaats daarvan een massage kunnen geven,’ biedt ze aan. ‘Om de tijd vol te maken.’

‘Zie je nou!’ zeg ik opgelucht. ‘Perfect!’

Ik ga tamelijk uitgeput op de behandelstoel liggen en de schoonheidsspecialiste dekt me vaardig toe met een badhanddoek.

‘Zo, dus mevrouw Sherman heeft een zoon?’ vraagt ze terwijl ze mijn haar uit mijn gezicht strijkt.

‘Ja.’ Ik kijk verbaasd op.‘Heeft ze het nooit over hem gehad?’

‘Niet dat ik me herinner. En ze komt hier al jaren…’ De schoonheidsspecialiste schokschoudert. ‘Ik zal wel altijd voetstoots hebben aangenomen dat ze geen kinderen had.’

‘Op zo’n manier,’ zeg ik. Ik laat mijn hoofd zakken en probeer mijn verbazing te maskeren. Als ik een uur later weer te voorschijn kom, voel ik me fantastisch. Ik heb gloednieuwe wenkbrauwen en satijnzachte benen en ik gloei nog na van de zalige aromatherapiemassage. Elinor zit me in de receptie op te wachten en als ik naar haar toe loop, neemt ze me kritisch van top tot teen op. Een afgrijselijk moment lang vrees ik dat ze me zal vragen mijn vest uit te doen, zodat ze kan controleren of mijn armen wel glad zijn, maar ze zegt alleen: ‘Je wenkbrauwen zien er een stuk beter 458
uit.’ Dan keert ze me de rug toe en beent weg. Ik moet me haasten om haar bij te houden.

‘Waar gaan we lunchen?’ vraag ik als we weer in de auto zitten.

‘Nina Heywood geeft een intieme, informele lunch ter bestrijding van hongersnood,’ antwoordt ze terwijl ze een van haar onberispelijke nagels bekijkt. ‘Ken je de Heywoods? Of de Van Gelders?’

Natuurlijk ken ik die niet.

‘Nee,’ zeg ik in een opwelling, ‘maar ik ken de Websters.’

‘De Websters?’ Elinor trekt haar wenkbrauwboogjes op. ‘De Websters uit Newport?’

‘Nee, die uit Oxshott. Janice en Martin.’ Ik kijk haar onschuldig aan. ‘Ken je die?’

Elinor werpt me een ijzige blik toe. ‘Nee, ik geloof het niet.’

De rest van de rit leggen we zwijgend af. De auto stopt plotseling, we stappen uit en betreden de statigste, reusachtigste hal die ik ooit heb gezien, met een portier in uniform en overal spiegels. We stappen in een lift met veel goud en een bediende met een pet, en ongeveer een miljoen verdiepingen hoger stappen we zo een appartement binnen. En ik heb nog nóóit zoiets gezien.

Het is absoluut immens, met een marmeren vloer, een dubbele trap en een vleugel op een podium. Aan de met pastelkleurige zijde beklede wanden hangen enorme schilderijen in vergulde lijsten en op de piëdestals her en der staan ongekend weelderige bloemstukken. Graatmagere vrouwen in dure kleren voeren geanimeerde gesprekken, serveersters gaan met champagne rond en een meisje in een lang, golvend gewaad tokkelt op een harp.

Dus dit is een intíéme lunch?

Mevrouw Heywood, de gastvrouw, is klein en in het roze gestoken, en net als ze me een hand wil geven, wordt ze afgeleid door de binnenkomst van een vrouw met een tulband vol edelstenen op. Elinor stelt me voor aan mevrouw Parker, meneer Wünsch en mevrouw Kutomi, en dan vlindert ze weg. Ik doe mijn uiterste best om beleefd te converseren, ook al schijnt iedereen te veronderstellen dat ik dikke maatjes met prins William ben.

‘Vertel,’ zegt mevrouw Parker op gedreven toon. ‘Hoe slaat die arme jongen zich erdoorheen na zijn… grote verlies?’ De laatste twee woorden fluistert ze.

‘Die jongen bezit een natuurlijke noblesse,’ zegt meneer 459

Wünsch met klem. ‘De hedendaagse jeugd zou veel van hem kunnen leren. Zeg eens, gaat hij het leger in?’

‘Eh… daar heeft hij niets over gezegd,’ zeg ik hulpeloos.

‘Neem me niet kwalijk.’

Ik vlucht naar de badkamer, die even gigantisch en luxueus is als de rest van het appartement, met rekken vol gastenzeepjes, flacons parfum die je zomaar mag gebruiken en een lekkere stoel. Eigenlijk zou ik hier het liefst de rest van de dag blijven, maar ik durf niet te lang te treuzelen uit angst dat Elinor me komt zoeken. Ik neem dus een laatste spriets Eternity en dan dwing ik mezelf uit de stoel op te staan en stort me weer in het gewoel waartussen de obers geluidloos rondlopen en prevelen:

‘De lunch wordt opgediend.’

De massa beweegt zich naar een statige dubbele deur. Ik kijk zoekend om me heen, maar kan Elinor nergens ontdekken. Een oud vrouwtje in zwarte kant op een stoel vlak bij me probeert leunend op een wandelstok op te staan. Ik zie haar wankelen en haast me naar haar toe.‘Wacht maar. Zal ik uw champagne even vasthouden?’

‘Dank je, kind!’ Wanneer ik haar een arm geef, glimlacht ze naar me, en zo schuifelen we samen naar de vorstelijke eetzaal. Mensen zetten zich aan ronde tafels en obers vliegen heen en weer met brood.

Mevrouw Heywood komt met uitgestrekte armen op het oude vrouwtje af. ‘Margaret, daar ben je dan. Ik zal kijken waar je zit…’

‘Deze jongedame heeft me geassisteerd,’ zegt het oude vrouwtje terwijl ze zich op een stoel laat zakken, en ik glimlach bescheiden naar mevrouw Heywood.

‘Dank je, schat,’ zegt ze afwezig. ‘Als je dan nu mijn glas zou willen aannemen… en kan onze tafel water krijgen?’

‘Natuurlijk,’ zeg ik met een vriendelijke glimlach. ‘Geen punt.’

Een oudere heer draait zich in zijn stoel om. ‘En geef mij maar een gin-tonic,’ zegt hij tegen me.

‘Komt eraan!’

Zo zie je maar dat mam gelijk heeft: vrienden maak je door de helpende hand te bieden. Ik voel me een uitverkorene nu ik de gastvrouw uit de brand mag helpen. Het lijkt bijna of we het feest samen geven!

Ik weet niet waar de keuken is, maar de obers koersen allemaal naar een dubbele deur. Ik loop mee en beland in het soort keuken waar mam een moord voor zou willen doen. Een en al 460
marmer en graniet, een koelkast die aan een ruimteraket doet denken en een ingebouwde pizzaoven. Obers in witte overhemden rennen in en uit met dienbladen, bij een kookeiland staan twee koks met sputterende pannen en iemand schreeuwt:

‘Waar zijn de servétten, godverdegodver?’

Ik scharrel een flesje water en een glas op, zet ze op een blad en ga op zoek naar de gin. Als ik me buk om een onderkast open te maken, word ik door een man met geblondeerd stekeltjeshaar op mijn schouder getikt.

‘Hé, wat doe jij daar?’

Ik richt me op.‘Hoi. Ik zoek de gin, eigenlijk. Er heeft iemand om een gin-tonic gevraagd.’

‘Daar hebben we geen tijd voor!’ blaft de man. ‘Besef je wel hoe onderbezet we zijn? Er moet eten op de tafels komen!’

Onderbezet? Ik kijk hem even niet-begrijpend aan, maar dan zakt mijn blik naar mijn zwarte rok en dringt het in volle hevigheid tot me door. Ik lach ontredderd.

‘Nee, ik ben geen… Ik bedoel, eigenlijk ben ik…’

Hoe zeg ik dit zonder hem te beledigen? Het geeft vast veel voldoening om ober te zijn. En trouwens, in zijn vrije tijd is hij waarschijnlijk acteur.

Terwijl ik sta te dreutelen, duwt hij me een zilveren schaal vol gerookte zalm in de armen.

‘Mars! Nu!’

‘Maar ik ben geen…’

‘Nu! Eten op de tafels!’

Hij jaagt me zo de stuipen op het lijf dat ik me haastig uit de voeten maak. Goed. Ik zorg gewoon dat ik bij hem uit de buurt kom, en dan zet ik die schaal ergens neer en ga mijn stoel zoeken. Ik loop voorzichtig met de grote schaal de eetzaal in en drentel tussen de tafels door, op zoek naar een geschikte plek voor het dienblad, maar ik zie nergens een bijzettafel of desnoods een lege stoel. Ik kan het niet zomaar op de vloer zetten, en het zou onhandig overkomen als ik me tussen de gasten door wrong om het op een tafel te lozen.

Eigenlijk is dit best irritant. Dat blad is zwaar en mijn armen beginnen pijn te doen. Ik kom langs meneer Wünsch en glimlach naar hem, maar hij neemt geen notitie van me. Het lijkt wel of ik opeens onzichtbaar ben geworden.

Dit is bespottelijk. Ik moet die schaal toch érgens kwijt kunnen?

‘En nu uitserveren,’ sist een woedende stem achter me. Ik maak een sprongetje van schrik.

461

‘Al goed,’ antwoord ik beverig. ‘Doe ik!’

O, wat dondert het ook. Het is waarschijnlijk makkelijker om die vis maar op te dienen. Dan is-ie maar weg en kan ik gaan zitten. Ik loop aarzelend naar de dichtstbijzijnde tafel.

‘Eh… heeft er iemand trek in gerookte vis? Ik geloof dat dit zalm is… en dit is forel…’

‘Rebecca?’

Het elegant gekapte hoofd voor me wordt omgedraaid en ik schrik me een hoedje. Elinor kijkt me aan, en haar ogen spuwen vuur.

‘Dag,’ zeg ik nerveus. ‘Wil je een vishapje?’

‘Waar ben je in vredesnaam mee bezig?’ zegt ze met zachte, maar ziedende stem.

‘O!’ Ik slik. ‘Nou, ik was gewoon, eh, een handje aan het helpen…’

‘Ik graag gerookte zalm, alstublieft,’ zegt een vrouw met een jasje van goudlamé. ‘Hebt u ook een sausje zonder vet?’

‘Eh… weet u, eigenlijk ben ik geen…’

‘Rebecca!’ bijt Elinor me met genepen lippen toe. ‘Zet neer. Ga… zitten.’

‘Ja. Natuurlijk.’ Ik kijk weifelend naar de schaal. ‘Of zal ik maar rondgaan, nu ik hier toch…’

‘Zet neer die schaal. Nu!’

‘Ja.’ Ik kijk hulpeloos om me heen, zie een ober met een leeg dienblad aankomen en zet het mijne erop, vóór hij ook maar iets kan zeggen, galoppeer met knikkende knieën naar mijn stoel en strijk het haar uit mijn gezicht.

Gadegeslagen door de zwijgende gasten ga ik zitten en spreid mijn zware servet op mijn schoot uit. Ik probeer een vriendelijk glimlachje, maar krijg geen reactie. Dan buigt een oud dametje met een ongeveer zesrijig parelcollier en een hoortoestel zich naar Elinor over en fluistert zo hard dat iedereen het kan horen: ‘Houdt je zoon het met een… serveerster?’

462

Becky Bloomwoods Budget in New York

Dagelijkse uitgaven (voorstel)

Eten

$ 50

Shoppen

$ 50

$ 100

Algemeen

$ 50

$ 60

$ 100

Totaal

$ 250

Dagelijkse uitgaven (herzien)

DAG DRIE

Eten

$ 50

Shoppen

$ 100

Algemeen

$ 365

Algemeen, overig

$ 229

Buitenkansje
outlet

$ 567

Nog een buitenkansje
outlet

$ 128

Onvermijdelijke
onvoorziene uitgaven $ 49

Essentiële zakelijke
uitgaven (schoenen)

$ 199

463

12

Hm. Ik ben er niet echt zeker van of Elinor me wel aardig vond. Tijdens de terugrit zei ze niet veel, wat zou kunnen betekenen dat ze sprakeloos van ontzag was… of juist niet…

Toen Luke me vroeg hoe het was gegaan, heb ik het incident met de vishapjes zo’n beetje verzwegen. Net als het incident in het beautycentrum. In plaats daarvan heb ik uitgebreid verteld hoe blij Lukes moeder met zijn cadeautje was.

En goed dan, misschien heb ik er iets bij verzonnen. Zoals dat ze gezegd zou hebben dat ‘haar Luke de beste zoon van de hele wereld’ was, waarbij ze haar ogen met een zakdoek bette. Maar zeg nou zelf, ik kon toch moeilijk vertellen hoe ze in het écht reageerde? Ik kon hem toch niet vertellen dat ze die sjaal in de doos terugpropte alsof het een paar sokken van Woolworth’s was? En toevallig ben ik blij dat ik het allemaal iets mooier heb gemaakt dan het was, want ik had hem nog nooit zo in de wolken gezien. Hij heeft zijn moeder zelfs opgebeld om in te spreken dat hij blij was dat ze de sjaal mooi vond, maar ze heeft niet teruggebeld.

Ik persoonlijk heb de afgelopen dagen wel belangrijker dingen aan mijn hoofd gehad dan de vraag of Elinor me aardig vond of niet. Ik word opeens bestookt met telefoontjes van allerlei mensen die me willen ontmoeten! Volgens Luke is dat het ‘sneeuwbaleffect’ en had hij niet anders verwacht. Gisteren heb ik drie besprekingen gehad met verschillende tv-bonzen, en op dit moment zit ik in een ontbijtbespreking met Greg Walters van Blue River Productions. Hij is degene van de fruitmand die me zo wanhopig graag wilde zien – en tot dusver verloopt de bespreking fantastisch! Ik heb een broek van Banana Republic aan, gisteren gekocht, en mijn nieuwe designtruitje, en ik moet zeggen dat Greg echt onder de indruk lijkt te zijn.

‘Jij bent het helemaal,’ zegt hij telkens tussen twee happen croissant door. ‘Weet je dat wel?’

464

‘Eh… tja…’

‘Nee, nee.’ Hij steekt zijn hand op. ‘Niet zo koket. Jij bent je van het. Je bent het gesprek van de dag. Ze vechten om je.’ Hij nipt van zijn koffie en kijkt me recht aan. ‘Ik zal er geen doekjes om winden: ik wil je je eigen programma geven.’

Ik gaap hem aan, zo opgewonden dat ik er bijna in stik.

‘Echt waar? Mijn eigen programma? Waarover?’

‘Maakt niet uit. We vinden wel een opzet voor je om mee te scoren.’ Hij neemt een grote slok koffie. ‘Je bent toch politiek commentator, hè?’

‘Eh… nee, niet echt,’ zeg ik schutterig. ‘Ik zit in de particuliere financiën. Je weet wel, hypotheken en zo.’

‘Juist.’ Greg knikt. ‘Financiën. Dan denk ik… even uit de losse pols… “Wall Street”. Een kruising tussen “Wall Street”,

“Absolutely Fabulous” en “Oprah Winfrey”. Dat kun je toch wel?’

‘Eh… ja! Absolúút!’

Ik heb geen idee waar hij het over heeft, maar ik lach zelfverzekerd stralend naar hem en neem een hap croissant.

‘Ik moet gaan,’ zegt hij als hij zijn koffie op heeft,‘maar ik bel je morgen om een gesprek met ons hoofd programmaontwikkeling te regelen, goed?’

‘Prima,’ zeg ik op een toon alsof ik dit dagelijks hoor. ‘Lijkt me leuk.’

Zodra hij wegloopt, voel ik een brede, opgetogen grijns over mijn gezicht trekken. Mijn eigen programma! Het wordt steeds beter. Iedereen die ik spreek lijkt me een baan te willen aanbieden, en ze blijven me maar op lekkere etentjes trakteren, en gisteren zei iemand dat ik carrière in Hollywood zou kunnen maken, zeker weten. Hollywood!

Ik bedoel maar, stel je voor dat ik mijn eigen show in Hollywood zou krijgen! Ik zou in een droomhuis in Beverly Hills kunnen wonen en alle feesten met filmsterren aflopen. En Luke zou een vestiging van zijn bedrijf in Los Angeles kunnen openen en de pr gaan doen voor mensen als… Minnie Driver. Ik weet heus wel dat ze niet bepaald een financiële instelling is, maar misschien kan Luke zijn werkzaamheden naar de film verleggen! Yes! En dan wordt ze mijn boezemvriendin en dan gaan we samen shoppen en zo, en misschien gaan we zelfs samen op vakantie…

‘Hallo daar,’ zegt een opgewekte stem. Ik kijk verdwaasd op en zie Michael Ellis bij een andere tafel staan.

‘O,’ zeg ik, me met moeite losmakend van het zalige, zon465
overgoten strand van Malibu. ‘Hé, hallo. Kom erbij zitten!’ Ik gebaar beleefd naar de stoel tegenover me.

‘Ik stoor toch niet?’ vraagt hij terwijl hij gaat zitten.

‘Nee. Ik heb net een bespreking gehad, maar die is afgelopen.’ Ik kijk vaag om me heen.‘Is Luke soms bij jou? Ik zie hem bijna nooit meer!’

Michael schudt zijn hoofd.

‘Hij vergadert vanochtend met een paar mensen van JD Slade. De grote jongens.’

Een ober komt Gregs bord afruimen en Michael vraagt om een cappuccino. Als de ober wegloopt, kijkt hij verbaasd naar de tweede col van mijn trui.

‘Weet je wel dat je een groot motgat in je trui hebt? Laat dat maar snel repareren,’ zegt hij.

Ha, ha, leuk hoor.

‘Toevallig is dit nu de look,’ leg ik vriendelijk uit. ‘Madonna heeft er net zo een.’

‘Aha! Madonna.’ Zijn cappuccino wordt voor hem neergezet en hij neemt een slokje.

‘En… Hoe staan de zaken ervoor?’ vraag ik zacht. ‘Luke heeft me verteld dat een van zijn financiers nerveus begon te worden.’

‘Inderdaad.’ Michael knikt ernstig. ‘Ik heb geen idee wat er aan de hand is.’

‘Maar waarom hebben jullie financiers nódig?’ vraag ik. ‘Ik bedoel, Luke bulkt van het geld…’

‘Nooit je eigen geld investeren,’ zegt Michael. ‘De belangrijkste regel van het zakenleven. Bovendien heeft Luke een heel ambitieus plan, en ambitieuze plannen vergen vaak een groot kapitaal.’ Hij kijkt me aan. ‘Weet je, hij is heel gedreven, die vent van jou. Héél vastbesloten het hier te gaan maken.’

‘Ik weet het,’ zeg ik, en ik wend de blik hemelwaarts.‘Hij doet niet anders dan werken.’

‘Werken is goed,’ zegt Michael, die met gefronst voorhoofd in zijn koffie tuurt. ‘Bezetenheid is… minder goed.’ Hij zwijgt even en kijkt dan glimlachend op.‘Maar met jou gaat het prima, heb ik begrepen?’

‘Eigenlijk wel,’ zeg ik, en ik vervolg, niet in staat me te beheersen: ‘Het gaat zelfs fantastisch! Ik heb allemaal geweldige besprekingen gehad en iedereen wil me een baan geven. Ik heb net met Greg Walters van Blue River Productions ontbeten, en die zei dat hij me mijn eigen programma wilde geven. En gisteren had iemand het over Hollywood!’

466

‘Fijn,’ zegt Michael. ‘Heel fijn.’ Hij neemt een slokje koffie en kijkt me peinzend aan.‘Maar zou ik iets tegen je mogen zeggen?’

‘Wat?’

‘Die tv-lieden. Je hoeft niet per se alles te geloven wat ze zeggen.’

Ik kijk hem confuus aan.

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Die mensen gebruiken graag grote woorden,’ zegt Michael terwijl hij langzaam in zijn koffie roert. ‘Daar voelen ze zich lekker bij. En op het moment dat ze iets zeggen, geloven ze het zelf ook, maar als het op klinkende munt aankomt…’ Hij breekt zijn zin af en kijkt me aan. ‘Ik wil je gewoon een desillusie besparen.’

‘Het wordt geen desillusie!’ pareer ik verontwaardigd. ‘Greg Walters heeft gezegd dat ze om me vechten!’

‘Ik geloof meteen dat hij dat heeft gezegd,’ zegt Michael. ‘En ik hoop van harte dat het waar is. Ik zeg alleen…’

Er komt een geüniformeerde portier naar ons tafeltje toe.

‘Mevrouw Bloomwood?’ zegt hij. ‘Ik heb een boodschap voor u.’

‘Dank u!’ zeg ik verrast.

Hij reikt me een envelop aan. Ik maak hem open, haal het papier eruit – en dan blijkt het een boodschap van Kent Garland van HLBC te zijn.

‘Goh,’ zeg ik met een nauwverholen triomfantelijke grijns.

‘Zo te zien heeft HLBC niet zomaar grote woorden gebruikt. Zo te zien is het menens.’ Ik geef het vel door aan Michael Ellis. Het liefst had ik ‘lekker puh!’ gezegd.

‘“Neem s.v.p. contact op met Kents assistente om een afspraak voor een proefopname te maken”,’ leest Michael hardop. ‘Zo. Blijkbaar heb ik me vergist,’ zegt hij glimlachend. ‘En dat doet me veel plezier.’ Hij toast met zijn koffiekop. ‘Op een geslaagde proefopname morgen. Nog één raad?’

‘Nou?’

‘Die trui…’ Hij trekt een komiek gezicht en schudt zijn hoofd.

Goed. Wat moet ik morgen aan? Wat moet ik morgen áán? Ik bedoel maar, dit is het belangrijkste moment van mijn leven. Een proefopname voor de Amerikaanse televisie. Ik moet er hip uitzien, mijn kleren moeten flatteus zijn, fotogeniek, er mag niets op aan te merken zijn… Ik bedoel maar, ik heb niets om aan te trekken. Niets.

467

Ik neem al mijn kleren voor de zoveelste keer door en plof uitgeput op bed. Ongelooflijk dat ik het zo ver heb geschopt zonder ook maar één combi die geschikt is voor een proefopname. Goed, er zit niets anders op. Ik zal uit winkelen moeten. Ik pak mijn tas, kijk of mijn portemonnee erin zit, wil mijn jas pakken en hoor de telefoon overgaan.

‘Hallo?’ zeg ik in de hoorn. Ik hoop dat het Luke is.

‘Bex!’ hoor ik Suzes blikkerige, verre stem roepen.

‘Suze!’ zeg ik enthousiast. ‘Hoi!’

‘Hoe gaat het?’

‘Uitstekend,’ zeg ik.‘Ik heb al tig gesprekken gehad en iedereen is echt positief. Het gaat gewoon briljant!’

‘Bex, wat fijn!’

‘En jij?’ Haar stem maakt me ongerust. ‘Alles goed?’

‘Ja hoor,’ zegt Suze. ‘Prima. Alleen…’ Ze aarzelt. ‘Ik dacht alleen dat je moest weten dat er vanochtend iemand heeft opgebeld over geld dat je aan een winkel schuldig zou zijn. La Rosa in Hampstead.’

‘Echt?’ Ik trek een lelijk gezicht. ‘Die weer?’

‘Ja. Hij vroeg wanneer je met je kunstbeen uit het revalidatiecentrum werd ontslagen.’

‘O,’ zeg ik na een korte stilte. ‘Ach zo. Wat heb je gezegd?’

‘Bex, waarom dacht hij dat je een kunstbeen had?’

‘Weet ik veel,’ zeg ik ontwijkend. ‘Misschien heeft hij iets opgevangen. Of… heel misschien heb ik hem een briefje gestuurd…’

‘Bex,’ valt Suze me met een beverig stemmetje in de rede, ‘je had me beloofd dat je al die rekeningen zou afhandelen. Je had het beloofd!’

‘Dat heb ik ook gedaan!’ Ik pak mijn borstel en begin mijn haar te borstelen.

‘Door te zeggen dat je parachúte niet op tijd openging?’

schreeuwt Suze. ‘Ik bedoel maar, Bex, wees eerlijk…’

‘Hé, geen paniek. Zodra ik thuis ben, regel ik het allemaal.’

‘Hij zei dat hij drastische maatregelen moest nemen. Het speet hem zeer, zei hij, maar ze hadden genoeg geduld gehad en…’

‘Dat zeggen ze altijd,’ zeg ik sussend. ‘Suze, je hoeft echt nergens bang voor te zijn. Ik ga hier bakken geld verdienen. Ik word stinkend rijk! En dan kan ik alles afbetalen en dan is het weer dik in orde.’

Het blijft stil. Ik zie Suze voor me, zoals ze zittend op de 468
vloer in de woonkamer haar haar om haar vingers kan draaien.

‘Echt?’ vraagt ze ten slotte. ‘Dus alles gaat goed?’

‘Já! Morgen heb ik een proefopname, en iemand wil me mijn eigen programma geven, en ze hebben het zelfs al over Hollywood!’

‘Hollywood?’ hijgt Suze. ‘O, mijn god! Ongelooflijk.’

‘Ik weet het.’ Ik kijk stralend naar mijn spiegelbeeld. ‘Is het niet geweldig? Ik ben je van het! Dat zei die vent van Blue River Productions.’

‘Dus… Wat doe je aan voor die proefopname?’

‘Ik was net op weg naar Barney’s,’ zeg ik blij.‘Om iets nieuws uit te zoeken.’

‘Bárney’s?’ roept Suze geschrokken uit. ‘Bex, je had me belóófd dat je het niet meer te dol zou maken! Je had me hartstikke beloofd dat je je aan een budget zou houden.’

‘Heb ik ook gedaan! Tot achter de komma. Het staat allemaal op papier en alles! En trouwens, dit is een zakelijke uitgave. Ik investeer in mijn carrière.’

‘Maar…’

‘Suze, om geld te verdienen zul je eerst geld moeten uitgeven. Dat is toch algemeen bekend? Ik bedoel maar, jij koopt toch ook eerst materialen?’

Het blijft stil.

‘Als je het zo bekijkt,’ zegt Suze dan weifelend.

‘En trouwens, waar zijn creditcards anders voor?’

‘O, Bex…’ verzucht Suze. ‘Trouwens, dat is gek… Dat zei dat meisje van de gemeentebelasting ook al.’

‘Wat voor meisje van de gemeentebelasting?’ Ik frons mijn wenkbrauwen naar mijn spiegelbeeld en reik naar een oogpotlood.

‘Dat meisje van vanochtend,’ zegt Suze vaag. ‘Ze had een klembord. En ze stelde allerlei vragen over mij, en de flat, en hoeveel huur je me betaalde… Het was echt een prettig gesprek. En ik heb haar verteld dat jij naar Amerika was, en ik heb haar alles verteld over Luke… en je baan bij de tv…’

‘Top,’ zeg ik zonder echt te luisteren.‘Klinkt goed. Suze, hoor eens, ik moet rennen. Maar echt, maak je geen zorgen. Als er weer iemand voor me belt, zeg je maar gewoon dat ik er niet ben, afgesproken?’

‘Nou… afgesproken dan,’ zegt Suze. ‘En succes morgen!’

‘Dank je,’ zeg ik, en ik hang op. Hahaha! En nu naar Barney’s!

469

Sinds we hier zijn ben ik al een paar keer bij Barney’s binnengewipt, maar ik had steeds haast. Deze keer daarentegen…

Wauw. Dit is andere koek. Ik kan er de tijd voor nemen. Ik kan over alle acht verdiepingen drentelen en op mijn gemak de kleren bekijken. En god, die kleren. Die kléren. Het zijn de mooiste kleren die ik ooit heb gezien! Waar ik kijk zie ik vormen, kleuren en motieven die ik meteen wil pakken, voelen en aaien. Maar ik kan niet de hele dag blijven staan gapen. Ik moet ter zake komen en een combi voor morgen kopen. Ik zat aan een jasje te denken, om gezaghebbend over te komen – maar dan moet het wel het goede jasje zijn. Niet te hoekig, niet te stijf… maar ik wil wel een mooie, klare lijn zien. En misschien een rok eronder. Of nee, moet je die broek zien. Die zou me fantastisch staan, mits ik er de juiste schoenen bij had…

Ik loop langzaam alle verdiepingen af, prent de mogelijkheden in mijn geheugen, ga terug naar de begane grond en begin aan een verzamelronde. Een jasje van Calvin Klein… en een rok…

‘Pardon?’

Ik reik net naar een mouwloos topje als ik die stem hoor, en ik draai me verrast om. Een vrouw in een zwart broekpak glimlacht naar me.

‘Kan ik u vandaag helpen bij het winkelen?’

‘Eh… ja, graag!’ zeg ik.‘Als jij deze voor me draagt…’ Ik geef haar de kledingstukken die ik al heb verzameld en zie haar glimlach fletser worden.

‘Met helpen bedoel ik… We hebben vandaag een unieke promotieactie voor onze service “persoonlijk kledingadvies”. We willen het concept graag bij een breder publiek introduceren. Dus, mocht u gebruik willen maken van ons aanbod, een kennismakingsconsult, dan is er nog een plekje vrij.’

‘O, op zo’n manier,’ zeg ik belangstellend. ‘Wat houdt dat…’

‘Onze goedopgeleide, ervaren persoonlijke kledingadviseurs kunnen u helpen exact te vinden wat u zoekt,’ legt de vrouw vriendelijk uit.‘Ze kunnen u helpen uw eigen stijl te vinden, die modellen eruit te pikken die echt bij u passen en u als een gids door het intimiderende modelabyrint leiden.’ Ze lacht een beetje verkrampt en ik krijg het idee dat ze deze riedel vandaag al heel vaak heeft afgedraaid.

‘Aha,’ zeg ik peinzend. ‘Maar weet u… ik geloof niet dat ik echt een gids nodig heb. Dus dank u vriendelijk, maar…’

470

‘De kennismaking is gratis,’ zegt de vrouw.‘En vandaag krijgt u er naar keuze thee, koffie of een glas champagne bij.’

Champagne? Gratis champagne?

‘Goh!’ zeg ik. ‘Tja, in dat geval… Dat klinkt goed. Ja, graag!’

En terwijl ik me door de vrouw naar de tweede verdieping laat brengen, bedenk ik dat het echt heel interessant kan worden. Die goed opgeleide shoppers moeten wel veel kennis van zaken hebben – en ze kijken vast heel anders dan ik. Ze kunnen me een kant van mezelf laten zien die ik nooit had vermoed!

We komen bij een rij grote paskamers en de vrouw laat me glimlachend voorgaan.

‘Uw persoonlijke kledingadviseur van vandaag is Erin,’ zegt ze. ‘Erin heeft bij een andere zaak gewerkt en is pas sinds kort bij ons, en daarom zal ze hier en daar begeleid worden door een ervaren kledingadviseur van Barney’s. Hebt u daar bewaar tegen?’

‘Absoluut niet!’ zeg ik, en ik trek mijn jas vast uit.

‘Wilt u thee, koffie of champagne?’

‘Champagne,’ zeg ik snel. ‘Alstublieft.’

‘Komt voor elkaar,’ zegt de vrouw met een glimlach. ‘Ha, en daar is Erin al.’

Ik kijk belangstellend op en zie een lange, magere meid de paskamer binnenkomen. Ze heeft steil blond haar en een kleine mond die er geplet uitziet. Eigenlijk ziet haar hele gezicht eruit of het een keer bekneld is geraakt tussen de liftdeuren en er nooit meer van is bekomen.

‘Hallo,’ zegt ze, en ik kijk gefascineerd naar haar glimlachende mond. ‘Ik ben Erin, en ik ga u helpen de kleding te zoeken die het best op uw behoeften aansluit.’

‘Wat goed!’ zeg ik. ‘Ik kan haast niet wachten!’

Ik vraag me af hoe die Erin zo’n baan heeft bemachtigd. Aan haar smaak op schoenengebied heeft ze hem in elk geval niet te danken.

‘Dus…’ Erin kijkt me bedachtzaam aan. ‘Wat zocht u precies?’

‘Ik heb morgen een proefopname,’ leg ik uit, ‘en ik wil er…

zeg maar chic en zelfverzekerd uitzien, maar niet onbenaderbaar. Misschien iets met een geestig accent ergens.’

‘Een geestig accent,’ prevelt Erin terwijl ze het noteert.‘Juist. En dacht u aan… een combi? Een jasje?’

‘Nou…’ hef ik aan, en dan begin ik precies te omschrijven wat ik zoek. Erin luistert geconcentreerd. Het valt me op dat er 471
zo af en toe een vrouw met zwart haar en een bril met schildpadmontuur bij onze deur blijft staan om even mee te luisteren.

‘Goed,’ zegt Erin als ik eindelijk klaar ben. ‘Zo, u hebt in elk geval ideeën genoeg…’ Ze tikt tegen haar tanden. ‘Ik dacht zo… We hebben een heel mooi nauwsluitend jasje van Moschino met rozen op de revers…’

‘O, dat heb ik gezien!’ zeg ik verrukt. ‘Daar zat ik ook aan te denken!’

‘En dan gecombineerd met… Er zit een nieuwe rok in de huiscollectie…’

‘Die zwarte?’ vraag ik. ‘Met die knopen hier? Ja, daar heb ik wel aan gedacht, maar die is aan de korte kant. Ik dacht meer aan die rok tot op de knie. Je weet wel, met dat band langs de zoom…’

‘We zullen zien,’ zegt Erin, die vriendelijk naar me glimlacht.

‘Ik zal wat kleding voor u halen, dan kunnen we er samen naar kijken.’

Erin gaat op strooptocht en ik ga zitten en nip van mijn champagne. Dit is zo slecht nog niet. Ik bedoel maar, het is veel minder inspannend dan zelf door het warenhuis sjouwen. Ik vang flarden van het gedempte gesprek in de paskamer naast de mijne op – en plotseling zegt een vrouw met stemverheffing:

‘Ik wil het die klootzak gewoon inpeperen. Ik wil het hem ínpeperen!’

‘Dat gaan we ook doen, Marcia,’ antwoordt een beheerste, sussende stem, volgens mij die van de vrouw met het schildpadmontuur. ‘Dat doen we ook. Maar niet in een kersrood broekpak.’

‘O-kééé!’ Erin rolt een heel rek met kledingstukken de paskamer in. Ik werp er een snelle blik op en zie vrij veel dingen die ik zelf ook al had uitgezocht, maar waar is die rok tot op de knie? En waar is dat ongelooflijke auberginekleurige broekpak met het velours kraagje?

‘Zo, pas het jasje maar eens… en die rok…’

Ik neem de kleren van haar over en kijk weifelend naar de rok. Ik wéét gewoon dat hij te kort is. Maar goed, Erin kan het weten, denk ik… Ik trek snel de rok met het jasje aan en kijk samen met Erin in de spiegel.

‘Dat jasje is fantastisch,’ zeg ik. ‘En het zit me als gegoten. Wát een coupe.’

Ik zeg liever niets over de rok. Ik wil haar niet kwetsen, maar die rok is fout.

‘Eens even zien,’ zegt Erin. Ze tuurt met haar hoofd schuin 472
naar mijn spiegelbeeld. ‘Ik geloof dat een rok tot op de knie toch beter zou staan.’

‘Ja, die rok waar ik het net over had!’ zeg ik opgelucht. ‘Hij hangt op de zesde, vlak naast…’

‘Zou kunnen,’ zegt ze, en ze glimlacht, ‘maar ik heb een paar andere in gedachten…’

‘Of die Dolce & Gabbana op de tweede,’ vervolg ik. ‘Die heb ik ook bekeken. Of die van DKNY.’

Erin fronst haar wenkbrauwen. ‘DKNY? Ik geloof niet…’

‘Net binnengekomen,’ zeg ik. ‘Gisteren, geloof ik. Zó mooi. Je zou hem echt moeten zien!’ Ik draai me naar haar om en inspecteer haar kleren. ‘Weet je? Die DKNY in het mauve zou heel goed passen bij dat truitje met die boothals dat jij aanhebt. Je zou die nieuwe laarzen van Stephane Kélian met die punthakken erbij kunnen dragen. Weet je welke ik bedoel?’

‘Ja,’ zegt Erin afgemeten. ‘Die van krokodillenleer met suède.’ Ik kijk haar verbaasd aan.

‘Nee, die niet. De níéuwe lijn. Met de stiksels achterop. Die zijn zó hip! Ze zouden eigenlijk ook goed bij een rok tot op de knie passen…’

‘Dank je!’ onderbreekt Erin me vinnig. ‘Ik zal het in gedachten houden.’

Nou vraag ik je. Waarom doet ze zo gestrest? Ik geef haar alleen maar een paar tips. Je zou denken dat ze het leuk zou vinden dat ik zoveel interesse voor haar nering toon!

Hoewel, ik moet toegeven dat ze haar winkel zelf niet zo goed lijkt te kennen.

‘Hallo daar!’ klinkt het bij de deur. De vrouw met het schildpadmontuur leunt in de deuropening en kijkt belangstellend naar me. ‘Alles naar wens?’

‘Ja nou, dank u wel!’ zeg ik stralend.

De vrouw kijkt Erin aan. ‘Je gaat een rok tot op de knie voor onze cliënte halen, heb ik dat goed begrepen?’

‘Ja,’ zegt Erin met een krampachtige glimlach. ‘Ik ga nu meteen.’

Ze loopt weg. Ik kan me niet bedwingen en sluip naar het rek met kleren, gewoon, om te zien wat ze allemaal voor me heeft uitgekozen. De vrouw met de bril ziet het even aan, komt dan binnen en geeft me een hand.

‘Ik ben Christina Rowan,’ zegt ze. ‘Het hoofd van de afdeling persoonlijk kledingadvies.’

‘O, halló,’ zeg ik met een blik op haar lichtblauwe Jill Stuartblouse. ‘En ik ben Becky Bloomwood.’

473

‘Uit Engeland, neem ik aan, naar je accent te oordelen?’

‘Ja, Londen. Maar ik ga naar New York verhuizen!’

‘Zo, zo.’ Christina Rowan lacht vriendelijk naar me. ‘Becky, wat doe je eigenlijk? Iets in de modewereld?’

‘Nee, hoor. In de financiën.’

‘Financiën! Goh.’ Ze trekt haar wenkbrauwen op.

‘Ik geef financieel advies op tv. U weet wel, over pensioenen en zo…’ Ik reik naar een pluizige kasjmieren broek. ‘Is hij niet prachtig? Veel beter dan die van Ralph Lauren. En ook nog eens goedkoper.’

‘Ja, mooi, hè?’ Ze kijkt me aan en lacht. ‘Nou, het is altijd fijn om zo’n enthousiaste cliënt te zien.’ Ze haalt een kaartje uit de zak van haar jasje. ‘Kom nog eens langs als je hier weer bent.’

‘Dat zal ik zeker doen!’ zeg ik stralend.‘En heel erg bedankt.’

Tegen de tijd dat ik bij Barney’s klaar ben, is het vier uur. Ik neem een taxi naar het Four Seasons. Nog in een roes van verrukking duw ik de deur van onze kamer open en kijk naar mijn spiegelbeeld in de verstilde kapspiegel; ik ben bijna hysterisch opgewonden over wat ik heb gedaan. Wat ik heb gekocht. Ik weet wel dat ik van plan was alleen maar iets voor de proefopname te kopen, maar uiteindelijk… Nu ja, ik zal wel een beetje… een beetje in de ban van Barney’s geraakt zijn. Mijn uiteindelijke lijst van aankopen ziet er dan ook als volgt uit:

1. Moschino-jasje

2. Rok tot op de knie van Barney’s huismerk

3. Calvin Klein-ondergoed

4. Nieuwe panty en…

5. Uitgaansjurk van Vera Wang

Oké, maar voor je iets zegt: ik wéét dat ik geen uitgaansjurk zou kopen. Ik wéét dat ik gewoon ‘nee’ had moeten zeggen toen Erin vroeg of ik geïnteresseerd was in avondkleding. Maar o, god. O, gód. Die jurk van Vera Wang. Inktpaars met een diep uitgesneden rug en glitterbandjes. Hij stond me zo totaal filmsterrig volmaakt. De mensen verdrongen zich om me te zien, en toen ik uit de paskamer kwam, hielden ze allemaal hun adem in.

Ik keek alleen maar naar mezelf, alsof ik in trance was. Betoverd door hoe ik eruit zou kunnen zien; wie ik zou kunnen zijn. Geen twijfel mogelijk. Ik moest die jurk hebben. Het móést 474
gewoon. Toen ik mijn handtekening voor de creditcard zette…

was ik mezelf niet meer. Ik was Grace Kelly. Ik was Gwyneth Paltrow. Ik was een glamoureuze andere vrouw die achteloos voor duizenden dollars kan tekenen en erbij naar de verkoopster lacht alsof het een schijntje is. Duizenden dollars.

Maar goed, voor een ontwerpster als Vera Wang is die prijs eigenlijk…

Nu ja, die prijs is eigenlijk heel…

O, god, ik word een beetje misselijk. Ik wil er niet eens aan dénken hoe duur die jurk was. Ik wil al die nullen niet voor me zien.Waar het om gaat, is dat ik hem nog jaren kan dragen. Echt waar! Jaar in, jaar uit. En als ik een beroemde tv-persoonlijkheid wil worden, móét ik designkleding hebben. Ik bedoel maar, ik zal allerlei belangrijke gebeurtenissen moeten bijwonen – dan kan ik me toch niet in een M&S’je vertonen? Nou dan.

En ik heb een creditcardlimiet van tienduizend pond. Zo zie je maar. Die zouden ze me toch zeker niet hebben gegeven als ze dachten dat ik het me niet kon permitteren?

Ik hoor iets achter de deur en sta haastig op. Met bonzend hart loop ik naar de kast waarin ik al mijn aankopen tot nu toe heb verstopt, maak de deur open en schuif snel de tassen van Barney’s naar binnen – duw de deur dicht, draai me om en sta met een glimlach klaar als Luke met zijn mobieltje aan zijn oor binnenkomt.

‘Natuurlijk heb ik het in de hand,’ blaft hij woedend in zijn telefoon. ‘Wat denken ze verdomme dat…’ Hij maakt zijn zin niet af, luistert even en vervolgt dan iets rustiger: ‘Ja, dat weet ik. Goed, doe ik. Tot morgen, Michael. Bedankt.’

Hij klapt zijn mobieltje dicht, legt het weg en kijkt me aan alsof hij zich afvraagt wie ik ben.

‘Hoi!’ zegt hij dan, en hij gooit zijn tas op een stoel.

‘Hoi!’ zeg ik vrolijk, en ik schuif bij de kast weg. ‘Ken ik jou niet ergens van?’

‘Ik weet het,’ zegt Luke, die met een vermoeid gebaar over zijn gezicht wrijft.‘Het spijt me. Eerlijk gezegd voel ik me… alsof ik in een nachtmerrie zit. Trouwens, ik heb over je proefopname gehoord. Fantastisch.’

Hij maakt de minibar open, schenkt zichzelf een whisky in en slaat het hele glas achterover. Hij schenkt het glas weer vol en neemt een teug. Ik kijk bezorgd toe. Hij ziet er bleek en gespannen uit, zie ik, en hij heeft donkere kringen onder zijn ogen. 475

‘Gaat het allemaal… goed?’ vraag ik voorzichtig.

‘Het gaat,’ antwoordt hij.‘Meer kan ik er niet van maken.’ Hij loopt naar het raam en kijkt uit over de fonkelende skyline van Manhattan terwijl ik nerveus op mijn onderlip bijt.

‘Luke… kun je niet iemand anders naar al die besprekingen sturen? Zou er niet iemand anders kunnen overkomen die een deel van de last van je overneemt? Laten we zeggen… Alicia?’

Ik krijg haar naam bijna niet over mijn lippen, maar ik begin me echt zorgen te maken. Luke schudt zijn hoofd, wat ook een beetje een opluchting voor me is.

‘In dit stadium kan ik niemand meer inwerken. Ik heb alles tot nu toe geregeld; nu moet ik het ook rond maken. Ik had geen idee dat ze zo godvergeten nerveus zouden zijn. Ik had nooit gedacht dat ze zo…’ Hij zakt in een fauteuil en neemt nog een slok whisky. ‘Ik bedoel, jezus, al die vragen die ze stellen. Ik weet dat Amerikanen grondig zijn, maar…’ Hij schudt ongelovig zijn hoofd. ‘Ze moeten echt álles weten. Over elke klant die we hebben, elke klant die we misschien kunnen krijgen, iedereen die ooit bij het bedrijf heeft gewerkt, elk onbenullig memo’tje dat ik ooit heb verzonden… Zou dit tot een proces kunnen leiden? Wie werkte er in 1993 op de receptie?

In wat voor auto rijdt u? Welk merk… klote tandpasta gebruikt u?’

Hij zwijgt en leegt zijn glas. Ik kijk hem ontzet aan.

‘Zo te horen zijn het afschuwelijke mensen,’ zeg ik, en ik zie een vluchtige glimlach op Lukes gezicht.

‘Ze zijn niet afschuwelijk, maar het is wel een stelletje ontzettend behoudende investeerders van de oude stempel – en ze zitten ergens mee. Ik weet niet wat het is.’ Hij zucht.‘Ik moet ze rustig zien te houden. Ik moet zorgen dat het doorgaat.’

Zijn stem beeft licht, en als ik naar zijn hand kijk, zie ik dat hij zijn glas bijna fijnknijpt. Zo heb ik Luke eerlijk gezegd nog nooit meegemaakt. Meestal lijkt hij alles totaal onder controle te hebben, moeiteloos…

‘Luke, ik vind dat je een avond vrij zou moeten nemen. Je hebt vanavond toch geen bespreking?’

Hij kijkt naar me op. ‘Nee, maar ik moet nog wat paperassen doornemen. Ik heb morgen een belangrijke bespreking met alle financiers. Ik moet op alles voorbereid zijn.’

‘Dat bén je al!’ pareer ik. ‘Wat jij moet doen, is zorgen dat je morgen reláxed bent. Als je de hele nacht doorwerkt, ben je morgen alleen maar moe, gespannen en prikkelbaar.’ Ik ga naar hem toe, pak het glas uit zijn hand en begin zijn schouders 476
te masseren. ‘Toe, Luke. Je bent echt aan een vrije avond toe. Michael zou het vast met me eens zijn, denk je ook niet?’

‘Hij heeft wel tegen me gezegd dat ik wat zonniger zou kunnen zijn,’ geeft Luke na een lange stilte toe.

‘Nou, zoek de zonzij dan! Kom op, een paar uurtjes lol maken heeft nog nooit iemand kwaad gedaan. Laten we ons allebei optutten, ergens naartoe gaan waar het leuk is en dansen, en cocktails drinken.’ Ik kus hem teder in zijn nek. ‘Ik bedoel maar, waarom zou je in vredesnaam naar New York gaan als je er niet van kunt genieten?’

Het blijft weer stil, en een angstig moment lang vrees ik dat Luke zal zeggen dat hij geen tijd heeft, maar dan draait hij zich op eens naar me om – en zie ik goddank een beginnende glimlach.

‘Je hebt gelijk,’ zegt hij. ‘Kom op. We gaan stappen.’

Het wordt de meest magische, glamoureuze en luxueuze avond van mijn leven. Ik trek mijn Vera Wang-jurk aan en Luke zijn mooiste pak, en zo gaan we naar een fabelachtig restaurant waar de mensen kreeft eten en een ouderwetse jazzband optreedt, net als in de film. Luke bestelt bellini’s, we drinken op elkaar, en als hij zich ontspannen begint te voelen, vertelt hij me meer over zijn zaken. Hij vertrouwt me zelfs meer toe dan ooit tevoren.

‘Deze stad,’ zegt hij hoofdschuddend. ‘Er wordt hier zo ontzettend veel van je geëist. Alsof je… alsof je langs de rand van een afgrond skiet. Eén fout en het is afgelopen. Dan val je.’

‘En als je geen fouten maakt?’

‘Dan win je,’ zegt Luke. ‘Dan win je de hele pot.’

‘Jij gaat winnen,’ zeg ik vol overtuiging. ‘Je pakt ze morgen helemaal in.’

‘En jij gaat ze inpakken met je proefopname,’ zegt Luke, en op hetzelfde moment wordt onze eerste gang opgediend: verbijsterende beeldhouwwerkjes van zeevruchten. De ober schenkt de wijn voor ons in en Luke heft zijn glas.

‘Becky, op jou. Je gaat het helemaal maken.’

‘Nee, jíj gaat het helemaal maken,’ zeg ik gloeiend van genoegen. ‘We gaan het allebei helemaal maken!’

Misschien zijn de bellini’s me naar het hoofd gestegen, maar opeens voel ik me net zo als in Barney’s. Ik ben de oude Becky niet meer – ik ben een nieuwe, sprankelende vrouw. Ik werp een steelse blik in een spiegel vlakbij en geniet. Ik bedoel maar, kijk mij eens! Ik zit volkomen op mijn gemak en helemaal 477
opgetut in een restaurant in New York, met een jurk van duizenden dollars aan, samen met mijn fantastische, geslaagde vriend – en morgen heb ik een proefopname voor de Amerikaanse tv!

Ik voel me dronken van geluk. Dit is de dure glamourwereld die altijd op me heeft gewacht. Limousines en bloemen; geharste wenkbrauwen en designkleding van Barney’s; een portefeuille vol kaartjes van tv-bonzen. Dit zijn mensen naar mijn hart; dit is waar ik hoor. Mijn vroegere leven lijkt jaren, eeuwen achter me te liggen; het is nog maar een stipje aan de horizon. Pap en mam, en Suze… mijn rommelige kamer in Fulham…

‘Eastenders’ kijken met een pizza… Ik bedoel, laten we eerlijk zijn. Dat heeft toch niets met mij te maken?

Uiteindelijk blijven we uren hangen. We dansen op de jazzmuziek, eten een sorbet met passievrucht en praten over alles, behalve ons werk. We komen lacherig bij het hotel terug, een beetje onvast ter been, en Luke voelt behendig onder mijn jurk.

‘Mevrouw Bloomwood?’ zegt de receptionist als we langs de balie lopen. ‘Wilt u Susan Cleath-Stuart uit Londen bellen?

Zodra u thuiskomt, heeft ze gevraagd. Het schijnt dringend te zijn.’

‘O, god,’ zeg ik, en ik rol met mijn ogen. ‘Ze wil me vast een preek geven omdat ik te veel geld aan mijn nieuwe jurk heb uitgegeven. “Hóé duur? O, Bex, hoe kun je dat nou doen”…’

‘Het is een schitterende jurk,’ zegt Luke, die waarderend de stof streelt. ‘Al zit er te veel jurk aan. Dit kan er wel af… en dit…’

‘Zal ik u het nummer geven?’ vraagt de receptionist, en hij wil me een papiertje aanreiken.

Ik wuif het weg. ‘Nee, dank u. Ik bel haar morgen wel.’

‘En wilt u geen gesprekken doorverbinden tot wij het zeggen?’ voegt Luke eraan toe.

‘Zoals u wilt,’ zegt de receptionist met een knipoogje.‘Welterusten, m’neer. Welterusten, m’vrouw.’

In de lift omhoog grijnzen we stompzinnig naar elkaar in de spiegels en in onze kamer aanbeland besef ik dat ik behoorlijk teut moet zijn. Mijn enige troost is dat Luke er ook toeterzat uitziet.

‘Dat,’ zeg ik als de deur achter ons in het slot valt, ‘was de mooiste avond van mijn leven. De allermooiste.’

‘Hij is nog niet voorbij,’ zegt Luke, die met een suggestieve twinkeling in zijn ogen naar me toe komt.‘Ik vind dat ik u moet 478
belonen voor uw hoogst verhelderende inzichten, mevrouw Bloomwood. U had inderdaad gelijk. De boog…’ – hij schuift teder de Vera Wang-bandjes van mijn schouders – ‘… kan niet altijd…’ prevelt hij met zijn mond in mijn hals ‘… gespannen…’

En dan tuimelen we samen op bed, zijn mond vindt de mijne en mijn hoofd tolt van de alcohol en verrukking. Als Luke zijn overhemd uittrekt, vang ik een glimp van mezelf in de spiegel op. Ik staar naar mijn dronken, gelukkige zelf en hoor een stemmetje vanbinnen zeggen: vergeet dit moment nooit meer. Onthoud dit moment goed, Becky, want nu is het leven volmaakt. De rest is een waas van dronken, nevelig genot dat in een droomloze slaap overgaat. Het laatste wat ik me herinner, is dat Luke mijn oogleden kust, me welterusten wenst en zegt dat hij van me houdt. Dat was het laatste.

En dan gebeurt het, als een donderslag bij heldere hemel. 479

The Daily World, vrijdag 6 oktober 2000

Zijn ze wie ze lijken?

Geldgoeroe is financiële flop!

Gezeten op de bank van ‘Ochtendkoffie’ adviseert ze miljoenen kijkers over financiële vraagstukken, maar de Daily World onthult nu exclusief dat de hypocriete Becky Bloomwood zelf aan de rand van de financiële afgrond staat. Becky, bekend van de lijfspreuk: ‘Zorg goed voor je geld, dan zorgt je geld goed voor jou,’ heeft voor duizenden ponden schuld, en haar eigen bankdirecteur heeft haar financiële situatie ‘schandalig’ genoemd.

Deurwaarder

Kledingboetiek La Rosa heeft een deurwaarder ingezet tegen bankroete Becky, en haar huisgenote Susan Cleath-Stuart (rechts) erkent dat Becky vaak achterloopt met de huur. Intussen zet vlinderende Becky schaamteloos de bloemetjes buiten in New York, samen met haar vriend, de zakenman Luke Brandon (onder, rechts).

‘Becky profiteert op flagrante wijze van Luke,’ aldus een betrouwbare bron binnen Brandon Communications. Mevrouw Cleath-Stuart heeft inmiddels toegegeven Becky liever kwijt dan rijk te zijn. ‘Ik zou best meer werkruimte kunnen gebruiken,’ zegt ze. ‘Misschien moet ik een atelier huren.’

Koopverslaafd

De eigenzinnige 26-jarige, die in het protserige Four Seasons Hotel in New York verblijft, onthulde er geen idee van te hebben wat haar accommodatie kost. Onze verslaggever zag hoe ze zich eerst te buiten ging aan wenskaarten, die samen meer dan £ 100 kostten, waarna ze haar uitspatting vervolgde en binnen een paar uur £

1.000 uitgaf aan luxe kleding en cadeau-artikelen. Geschokt

Kijkers van ‘Ochtendkoffie’ reageerden verontwaardigd toen ze de waarheid over deze zelfbenoemde financieel deskundige ontdekten. ‘Walgelijk,’ vond Irene Watson uit Sevenoaks. ‘Ik heb Becky een paar weken geleden telefonisch advies over mijn bankzaken gevraagd. Nu vind ik het jammer dat ik ernaar heb geluisterd, en ik zal beslist nader advies inwinnen.’ Irene, moeder van twee kinderen, voegde eraan toe: ‘Ik vind het schokkend en weerzinwekkend dat de makers van “Ochtendkoffie”

lees verder op blz. 14

480

13

Ik heb er geen benul van dat er iets aan de hand is. Ik word ontzettend daas wakker en krijg een kop thee van Luke.

‘Waarom luister je je berichten niet even af?’ stelt hij voor. Hij geeft me een zoen en gaat douchen. Na een paar slokjes thee neem ik de hoorn van de haak en toets het sterretje in.

‘U hebt drieëntwintig berichten,’ zegt de telefoonstem. Ik kijk verbaasd naar de hoorn. Drieëntwintig?

Misschien zijn het allemaal aanbiedingen! is het eerste dat bij me opkomt. Misschien hebben ze me vanuit Hollywood gebeld! God, ja! Ik toets opgewonden de 1 in om het eerste bericht te horen, en dat is geen aanbieding – het is Suze, en zo te horen is ze van streek.

‘Bex, bel me alsjeblieft. Zodra je dit hoort. Het is… het is heel dringend. Doei.’

De stem vraagt of ik het volgende bericht wil horen en heel even aarzel ik, maar Suze klonk echt wanhopig, en nu herinner ik me schuldbewust dat ze gisteravond ook al heeft gebeld. Ik toets haar nummer in en krijg tot mijn verbazing het antwoordapparaat aan de lijn.

‘Hé, met mij,’ zeg ik meteen na de piep. ‘Nou, je bent er niet, dus ik hoop maar dat het probleem zichzelf…’

‘Bex!’ Suzes stem rijt mijn trommelvlies bijna aan flarden.‘O, mijn god, Bex, waar zat je toch?’

‘Ik was uit,’ zeg ik verbaasd. ‘En toen heb ik geslapen. Suze, gaat alles…’

‘Bex, dat heb ik allemaal nooit gezegd!’ valt ze me overstuur in de rede. ‘Je moet me geloven. Ik zou nóóit zoiets zeggen. Ze hebben… ze hebben alles verdraaid. Ik heb al tegen je moeder gezegd dat ik geen idee…’

‘Mijn moeder?’ zeg ik verwonderd. ‘Suze, niet zo snel. Waar heb je het over?’

Het blijft stil.

481

‘O, god,’ zegt Suze dan. ‘Bex, heb je ’t niet gezien?’

‘Wat heb ik niet gezien?’ vraag ik.

‘De Daily World,’ zegt Suze. ‘Ik… ik dacht dat je alle Britse kranten kreeg.’

‘Krijg ik ook,’ zeg ik, en ik wrijf over de droge huid van mijn gezicht. ‘Maar ze liggen nog voor de deur, denk ik. Staat er…

iets over mij in?’

‘Nee, hoor,’ zegt Suze net iets te snel. ‘Nee. Ik bedoel… het is maar een kleinigheid. Niet de moeite van het lezen waard. Doe maar niet. Weet je wat? Gooi die hele Daily World maar weg. Dat zou ik doen als ik jou was. Ik zou hem gewoon in de prullenmand stoppen zonder er zelfs maar in te kijken.’

‘Het is iets ergs, hè?’ vraag ik gespannen. ‘Sta ik er met ontzettend dikke benen in of zo?’

‘Nee, het is niets!’ zegt Suze. ‘Niets! Trouwens… ben je al naar het Rockefeller Center geweest? Het schijnt fantastisch te zijn! En F.A.O. Schwarz? En…’

‘Suze, hou op,’ onderbreek ik haar.‘Ik ga nu de krant pakken. Ik bel je nog.’

‘Oké, Bex, maar denk erom,’ zegt Suze jachtig,‘dat bijna geen mens de Daily World leest. Hooguit drie. En morgen wordt de vis erin verpakt. En iedereen weet dat de bladen maar wat verzinnen…’

‘Goed,’ zeg ik zo kalm mogelijk. ‘Ik zal erom denken. En wees maar niet bang, Suze, die kleinigheden brengen mij niet van mijn stuk!’

Toch beeft mijn hand een beetje als ik ophang.Wat kunnen ze in vredesnaam over me geschreven hebben? Ik storm naar de deur, pak de stapel kranten en zeul ze naar het bed. Ik vind de Daily World en blader hem koortsachtig door. Bladzij na bladzij… maar er staat niets over me in. Ik begin weer bij het begin en blader nu iets aandachtiger. Ik kijk ook naar de kleine kadertjes, maar zie mijn naam nergens. Ik leun verwonderd in de kussens.Waar heeft Suze het in godsnaam over? Waarom doet ze in hemelsnaam zo…

En dan zie ik het. De dubbele middenpagina. Een gevouwen blad op het bed dat uit de krant gegleden moet zijn toen ik hem uit de stapel viste. Ik reik er langzaam naar, vouw het open… en dan is het of ik een stomp in mijn maag krijg.

Ze hebben een foto van me geplaatst die ik niet ken – niet bijster flatteus. Ik loop alleen door een straat… een straat in New York, dringt het met een schok tot me door. En ik heb allemaal tassen bij me. En daar een foto van Luke, in een cirkel. En een fotootje van Suze. En de kop…

482

O, god. Ik krijg het niet over mijn lippen. Ik kan je niet zeggen wat er staat, zó erg is het.

Het is een groot artikel over beide middenpagina’s. Ik lees het met bonzend hart; mijn hoofd voelt warm en koud tegelijk. Wat is dit gemeen. Zo… persoonlijk. Halverwege het artikel kan ik er niet meer tegen. Ik sla de dubbele pagina dicht en moet bijna kokhalzen.

Ik vouw het blad vrijwel direct weer open, met trillende handen. Ik moet precies weten wat ze hebben geschreven. Ik moet elke verschrikkelijke, vernederende zin lezen.

Als ik eindelijk klaar ben, voel ik me bijna licht in mijn hoofd. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat dit geen droom is. Er zijn al miljoenen exemplaren van die krant gedrukt. Er is niets meer aan te doen. En in Groot-Brittannië, realiseer ik me plotseling, is hij al uren uit. Mijn ouders hebben het al gezien.Al mijn kennissen hebben het al gezien. Ik sta machteloos. De telefoon gaat schril over. Ik schrik ervan. Even later gaat hij weer over, en ik kijk doodsbang naar het toestel. Ik kan niet opnemen. Ik kan nu met niemand praten, zelfs niet met Suze. De telefoon rinkelt voor de vierde keer als Luke in zijn ochtendjas en met zijn haar naar achteren gekamd uit de badkamer te voorschijn komt.

‘Neem je niet op?’ vraagt hij kortaf, en dan doet hij het zelf.

‘Hallo? Ja, met Luke Brandon.’

Angst overvalt me en ik trek het dekbed dichter om me heen.

‘Goed,’ zegt Luke.‘In orde.Tot dan.’ Hij hangt op en krabbelt iets op een blocnote.

‘Wie was dat?’ vraag ik, met moeite mijn stem in bedwang houdend.

Hij legt zijn pen neer. ‘Een secretaresse van JD Slade,’ zegt hij. ‘Andere locatie.’

Hij begint zich aan te kleden en ik zeg niets. Mijn hand verfrommelt de bladzijden van de Daily World. Ik wil het hem laten zien… maar ik wil het hem niet laten zien. Ik wil niet dat hij die afschuwelijke dingen over me leest. Maar hij mag het ook niet van een ander horen.

O, god, ik kan niet de rest van mijn leven op dit bed blijven zwijgen. Ik doe mijn ogen dicht, haal diep adem en zeg:

‘Luke, er staat iets over me in de krant.’

‘Leuk,’ zegt Luke, die zijn das strikt, afwezig.‘Ik dacht wel dat je vrij veel publiciteit zou krijgen. Welke krant?’

‘Het is… niet leuk,’ zeg ik. Ik lik langs mijn droge lippen.‘Het is verschrikkelijk.’

483

Nu kijkt Luke pas echt naar mijn gezicht.

‘O, Becky,’ zegt hij. ‘Zó erg kan het toch niet zijn? Kom op, laat zien. Wat staat er?’ Hij steekt zijn hand uit, maar ik verroer me niet.

‘Het is gewoon… afschuwelijk. Met een grote foto…’

‘En je haar zat niet goed?’ zegt Luke plagerig. Hij pakt zijn colbert. ‘Becky, publiciteit is nooit honderd procent perfect. Je zult altijd wel íéts ontdekken om over te tobben, of het nu je haar is, of iets dat je hebt gezegd…’

‘Luke!’ zeg ik radeloos. ‘Dat is het niet. Kijk dan.’

Ik vouw langzaam de bladzij open en geef hem aan Luke. Hij neemt hem vrolijk aan, maar terwijl hij ernaar kijkt, zie ik zijn glimlach verflauwen.

‘Wel godver… Ben ík dat?’ Hij kijkt me aan en ik slik. Ik durf geen woord te zeggen. Dan leest hij het artikel vluchtig door terwijl ik nerveus naar hem kijk.

‘Is dit waar?’ zegt hij ten slotte. ‘Is er ook maar iets van waar?’

‘Ne-nee,’ stamel ik. ‘Niet… niet alles, tenminste. Sommige dingen zijn…’

‘Heb je schulden?’

Ik kijk hem aan en voel dat ik knalrood word.

‘Eh… een paar. Maar, ik bedoel, niet op die manier… Ik bedoel… ik weet niets van een deurwaarder…’

‘Woensdagmiddag!’ Hij tikt tegen de krant. ‘Godsamme. Toen was je naar het Guggenheim. Zoek je toegangsbewijs, dan kunnen we bewijzen dat je er was, rectificatie eisen…’

‘Ik… Eigenlijk… Luke…’ Hij kijkt me aan en ik word overspoeld door doodsangst. ‘Ik ben niet naar het Guggenheim gegaan. Ik… ik heb… gewinkeld.’

‘Je hebt…’ Hij staart me even aan en leest dan zwijgend het hele artikel.

Als hij het uit heeft, staart hij met een strak gezicht voor zich uit.

‘Dit geloof ik niet,’ zegt hij zo zacht dat ik hem nauwelijks kan verstaan.

Hij kijkt net zo verslagen als ik me voel – en voor het eerst die ochtend voel ik de tranen prikken.

‘Ik weet het,’ zeg ik beverig. ‘Het is vreselijk. Ze moeten me geschaduwd hebben. Ze moeten me de hele tijd in de gaten gehouden hebben, bespionéérd hebben ze me…’ Ik kijk Luke vragend aan, maar hij staart nog steeds in het niets. ‘Luke, heb je niets te zeggen? Begrijp je wel…’

484

‘Becky, begrijp jíj het wel?’ onderbreekt hij me. Hij draait zijn hoofd naar me om en de blik in zijn ogen doet al het bloed uit mijn gezicht trekken. ‘Begrijp je wel hoe erg dit voor míj is?’

‘Het spijt me echt,’ snotter ik.‘Ik weet hoe erg je het vindt om in de krant te komen…’

‘Het gaat er verdomme niet om…’ Hij verbijt zich en zegt iets beheerster: ‘Becky, besef je wel hoe ik nu overkom? Uitgerekend vandaag?’

‘Ik… ik wist niet…’ fluister ik.

‘Over een uur heb ik een bespreking en dan moet ik een stijve, conservatieve bank uit New York ervan overtuigen dat ik alle facetten van mijn bedrijf en privé-leven volkomen in de hand heb. Ze hebben dit allemaal net gelezen. Ik sta voor schut!’

‘Maar natuurlijk heb je alles in de hand!’ roep ik geschrokken uit. ‘Luke, ze weten toch vast wel… Ze zullen toch zeker niet…’

‘Luister,’ zegt Luke, en hij kijkt me aan. ‘Weet je wat ze in deze stad van me denken? De algemene indruk die ze hier van me hebben, om de een of andere onverklaarbare reden, is dat ik niet scherp meer ben.’

‘Niet scherp meer?’ herhaal ik ontzet.

‘Dat heb ik opgevangen.’ Luke haalt diep en beheerst adem.

‘Wat ik de afgelopen dagen heb gedaan, is me uit de naad werken om die mensen ervan te overtuigen dat ze het mis hebben. Dat ik heel goed weet wat ik doe; dat ik de media in mijn zak heb. En nu…’ Hij geeft een felle tik tegen de krant en ik krimp in elkaar.

‘Misschien… misschien hebben ze het niet gezien.’

‘Becky, in New York ziet iedereen alles,’ zegt Luke. ‘Het is hun werk. Het is…’

Hij wordt door de telefoon onderbroken, zwijgt nog even en neemt dan op.

‘Ha, die Michael. Aha. Je hebt het gezien. Ja, ik weet het. Het komt slecht uit. Goed. Tot zo.’ Hij hangt op en pakt zonder me aan te kijken zijn aktetas.

Ik voel me koud en rillerig. Wat heb ik gedaan? Ik heb alles verpest. Flarden van het artikel duiken in mijn hoofd op. Misselijk word ik ervan. Eigenzinnige Becky… Hypocriete Becky…

En ze hebben gelijk. Ze hebben volkomen gelijk.

Als ik opkijk, klikt Luke zijn aktetas hard dicht.

‘Ik moet weg,’ zegt hij. ‘Tot later.’ Hij aarzelt bij de deur, 485
draait zich om en kijkt me niet-begrijpend aan. ‘Ik snap het niet. Als je niet in het Guggenheim bent geweest, hoe kom je dan aan dat boek dat je me hebt gegeven?’

‘Bij de museumwinkel gekocht,’ fluister ik. ‘Aan Broadway. Luke, het spijt me zo… Ik…’

Mijn stem zweeft in een afschuwelijke stilte weg. Ik voel het bonzen van mijn hart; het bloed suist in mijn oren. Ik weet niet wat ik kan zeggen om mezelf vrij te pleiten.

Luke kijkt me strak aan, knikt afgemeten, draait zich om en maakt de deur open.

Als de deur achter hem dicht is gevallen, blijf ik een tijd roerloos voor me uit zitten staren. Ik kan bijna niet geloven dat dit allemaal echt gebeurt. Nog maar een paar uur geleden proostten we op elkaar met bellini’s. Ik had mijn Vera Wang-jurk aan en we dansten op Cole Porter en ik was in een roes van blijdschap. En nu…

De telefoon gaat, maar ik kom niet in beweging. Pas als hij acht keer is overgegaan, hijs ik me overeind en neem op.

‘Hallo?’

‘Hallo!’ zegt een vrolijke stem. ‘Spreek ik met Becky Bloomwood?’

‘Ja?’ zeg ik behoedzaam.

‘Becky, je spreekt met Fiona Taggart van de Daily Herald. Ik ben zo blij dat ik je heb gevonden! Becky, we zouden heel graag een tweedelige reportage maken over jou en je… zullen we het je probleempje noemen?’

‘Ik wil er niet over praten,’ sputter ik.

‘Dus je ontkent het?’

‘Geen commentaar,’ zeg ik, en ik leg met bevende hand de hoorn op de haak. De telefoon gaat direct weer over, en ik neem op.

‘Geen commentaar, begrepen?’ roep ik. ‘Geen commentaar!

Geen…’

‘Becky? Schattebout?’

‘Mam!’ Zodra ik haar stem hoor, barst ik in tranen uit. ‘O, mam, ik schaam me zo,’ kerm ik. ‘Het is zo verschrikkelijk. Ik heb alles verpest. Ik wist gewoon niet… Ik had niet door…’

‘Becky!’ zegt haar vertrouwde, geruststellende stem. ‘Lieverd! Jij hoeft je nergens voor te schamen! Die roddeljournalisten, díé zouden zich moeten schamen. Hoe durven ze al die verhalen te verzinnen, mensen woorden in de mond te leggen. Die arme Suzie heeft ons opgebeld, helemaal van streek was ze. 486

Wist je dat ze die meid drie kersenbonbons en een KitKat heeft gegeven, en wat is haar dank? Een verzameling vergezochte leugens! Ik bedoel maar, doen of je van de gemeentebelasting bent. Ze zouden ze moeten oppakken!’

‘Mam…’ Ik doe mijn ogen dicht, want ik krijg het nauwelijks over mijn lippen. ‘Het zijn niet alleen maar leugens. Ze… ze hebben het niet allemaal uit hun duim gezogen.’ Het blijft even stil en ik hoor mam gespannen ademen. ‘Ik heb een beetje… Ik zit een beetje in de schulden.’

‘Tja,’ zegt mam na een korte stilte – ik hoor dat ze zichzelf dwingt het van de positieve kant te bekijken. ‘Tja, en wat dan nog? Zelfs al is het waar, dan gaat het ze toch nog niks aan?’ Ze zwijgt weer en ik hoor iemand op de achtergrond brommen.

‘Precies! Pap zegt dat als de Amerikaanse economie kan blijven draaien op die miljardenschuld, jij dat ook kan. En wat dacht je van de Dome in Brighton, zegt pap.’

God, wat ben ik dol op mijn ouders. Als ik ze vertelde dat ik een moord had gepleegd, zouden ze nog binnen de kortste keren bedenken waarom het volkomen terecht was en het slachtoffer er zelf om had gevraagd.

‘Dat zal wel,’ snik ik, ‘maar Luke heeft vandaag zijn belangrijkste bespreking en al zijn investeerders hebben het natuurlijk gezien.’

‘Wat dan nog? Negatieve publiciteit bestaat niet. Kop op, Becky! Beste beentje voor. Suzie vertelde dat je vandaag een proefopname hebt, klopt dat?’

‘Ja. Ik weet alleen niet hoe laat.’

‘Nou dan. Hou je taai. Neem een bad en een lekker kopje thee met drie klontjes. En een cognac, zegt papa. En als er verslaggevers bellen, zeg je maar dat ze op kunnen vliegen.’

‘Zijn jullie al lastiggevallen door journalisten?’ vraag ik geschrokken.

‘Vanochtend kwam er een lummel vragen stellen,’ zegt mam luchtig, ‘maar pap heeft hem met de heggenschaar verjaagd.’

Tegen wil en dank giechel ik beverig.

‘Mam, ik moet hangen, maar ik bel je nog. Enne… bedankt.’

Na het gesprek voel ik me honderd keer beter. Mam heeft gelijk. Ik moet gewoon positief blijven, naar mijn proefopname gaan en me zo goed mogelijk presenteren. En Luke heeft waarschijnlijk iets te heftig gereageerd. Na zijn vergadering is hij vast een stuk vrolijker.

Ik bel naar de receptie en vraag niemand door te verbinden, behalve HLBC. Dan laat ik het bad vollopen, giet er een hele 487
flacon Uplift-badolie van Sephora in leeg en wentel me een halfuur in de roze tuingeranium en stokroos.

Terwijl ik me afdroog, zet ik MTV aan en dans op een nummer van Robbie Williams door de kamer, en tegen de tijd dat ik mijn overrompelende outfit van Barney’s aanheb, voel ik me redelijk positief, zij het nog een beetje wankel. Ik kan het. Ik kan het écht.

Ze hebben nog niet gebeld om te zeggen hoe laat ze me verwachten, dus bel ik nog eens naar de receptie.

‘Hallo,’ zeg ik, ‘ik wilde even voor de zekerheid vragen of HLBC vanochtend voor me heeft gebeld.’

‘Ik dacht het niet,’ zegt de receptioniste vriendelijk.

‘Weet je het zeker? Hebben ze geen boodschap doorgegeven?’

‘Nee, mevrouw.’

‘O. Dank je wel.’

Ik hang op en denk even na. Goed, dan bel ik de studio wel. Ik bedoel, ik moet toch weten hoe laat ik mijn proefopname heb? En Kent had gezegd dat ik haar altijd mocht bellen, wat er ook was. Niet aarzelen, hoor, zei ze.

Ik pak het kaartje uit mijn tas en toets secuur het nummer in.

‘Goedemorgen,’ zegt een opgewekte stem. ‘Met Megan, de secretaresse van Kent Garland, wat kan ik voor u doen?’

‘Dag,’ zeg ik, ‘met Rebecca Bloomwood. Kun je me Kent even geven?’

‘Kent zit in bespreking,’ zegt Megan vriendelijk. ‘Kan ik een boodschap doorgeven?’

‘Nou, ik bel alleen even om te vragen hoe laat ik vandaag mijn proefopname heb,’ zeg ik. En die woorden alleen al doen wonderen voor mijn zelfvertrouwen. Wie heeft er eigenlijk een boodschap aan die waardeloze Daily World? Ik kom op de Amerikaanse televisie. Ik word ontzettend beroemd.

‘Ik begrijp het,’ zegt Megan. ‘Becky, blijf je aan de lijn?’

Ze zet me in de wacht. Ik krijg eerst een blikkerige versie van

‘Heard it through the Grapevine’ te horen, en dan een stem die me vertelt dat HLBC heel dankbaar is dat ik heb gebeld, waarna de muziek weer begint… en dan is Megan er opeens weer.

‘Becky, ben je er nog? Het spijt me, maar Kent moet de proefopname uitstellen. Ze belt je wel voor een nieuwe afspraak.’

‘Wat?’ Ik staar wezenloos naar mijn eigen opgemaakte gezicht in de spiegel. ‘Uitstellen? Maar… Waarom? Weet je ook wanneer het dan wordt?’

488

‘Ik zou het niet weten,’ zegt Megan. ‘Kent heeft het momenteel erg druk met de nieuwe reeks afleveringen van “Consument vandaag”.’

‘Maar… maar daar is die proefopname ook voor! De nieuwe reeks van “Consument vandaag”!’ Ik haal diep adem en probeer niet al te overstuur te klinken. ‘Weet je echt niet wanneer ik aan de beurt ben?’

‘Nee, ik kan het je niet zeggen. Haar agenda is momenteel overvol… en dan heeft ze twee weken vrij…’

‘Hoor eens,’ zeg ik. Ik probeer kalm te blijven. ‘Ik moet Kent echt dringend spreken. Het is belangrijk. Kun je haar niet even doorverbinden? Heel even maar?’

Het blijft even stil en dan zucht Megan.

‘Ik zal mijn best doen.’

Ik hoor die blikkerige muziek weer en dan krijg ik Kent aan de lijn.

‘Ha, Becky, hoe maak je het?’

‘Ha!’ zeg ik geforceerd ontspannen. ‘Goed, hoor. Ik wilde alleen even vragen wat we vandaag gaan doen. Met die proefopname.’

‘A-ha,’ zegt Kent peinzend. ‘Om je de waarheid te zeggen, Becky, zijn er een paar probleempjes waar we eerst even over willen nadenken, goed? We laten die proefopname dus even wachten tot we eruit zijn.’

Probleempjes? Wat voor probleempjes? Waar heeft ze…

Dan raak ik plotseling verlamd van angst. O, god, o, alsjeblieft niet. Ze heeft de Daily World gelezen, hè? Dáár heeft ze het over. Ik knijp de hoorn bijna fijn, voel mijn hart bonken en wil het zo dolgraag allemaal uitleggen; ik wil zeggen dat het allemaal veel erger klinkt dan het in feite is, dat de helft niet eens waar is, dat het allemaal nog niet wil zeggen dat ik niet goed ben in mijn werk…

Maar ik kan me er niet toe zetten. Ik kan me er niet eens toe zetten erover te beginnen.

‘We houden contact,’ zegt Kent. ‘Mijn excuses dat we je niet eerder hebben gebeld. Ik had Megan zullen vragen je later nog te bellen…’

‘Geeft niks,’ zeg ik zo vlot en toegeeflijk als ik maar kan opbrengen. ‘Dus… wanneer wordt het dan, denk je?’

‘Ik zou het niet weten… Sorry, Becky, maar ik moet rennen. Er is een probleem op de set. Maar bedankt voor je belletje. En nog een prettige vakantie!’

489

Er wordt opgehangen en ik laat de hoorn langzaam zakken. Ik krijg dus toch geen proefopname. Ze willen me dus toch niet.

En ik heb nog wel nieuwe kleren gekocht en alles. O, god. O, god.

Ik voel dat ik steeds sneller adem en een verschrikkelijk moment lang voel ik de tranen prikken, maar dan denk ik aan mam en dwing mezelf het hoofd hoog te houden. Ik ga niet instorten. Ik ga sterk en positief blijven. HLBC is niet de enige vis in het water. Er zijn genoeg andere mensen die me willen hebben. Meer dan genoeg! Ik bedoel, neem nou… neem nou Greg Walters. Die heeft toch gezegd dat hij me aan het hoofd programmaontwikkeling wilde voorstellen? Nou, misschien zouden we vandaag iets kunnen regelen. Ja! Misschien heb ik vóór vanavond al mijn eigen programma!

Ik zoek snel het nummer, toets het nerveus in en word tot mijn blijdschap meteen doorverbonden. Dat lijkt er meer op. Regelrecht naar de top.

‘Hallo, Greg? Met Becky Bloomwood.’

‘Becky! Wat leuk!’ zegt Greg, die een beetje verstrooid klinkt. ‘Hoe gaat het met je?’

‘Eh… prima! Ik vond het echt leuk je te ontmoeten, gisteren,’

zeg ik. Ik hoor dat mijn stem schel klinkt van de zenuwen. ‘En ik was heel geïnteresseerd in al je ideeën.’

‘Nou, fantastisch! En… hoe bevalt je vakantie?’

‘Goed! Ja, goed.’ Ik haal diep adem. ‘Greg, je zei gisteren dat je me aan je hoofd programmaontwikkeling wilde voorstellen…’

‘Absoluut!’ zegt Greg. ‘Ik weet zeker dat Dave je graag wil zien.We denken allebei dat je veel in je mars hebt. Enorm veel.’

Ik word overspoeld door opluchting. Goddank. God…

‘Dus als je weer eens in de stad bent,’ vervolgt Greg, ‘geef je me maar een belletje, dan spreken we iets af.’

Ik staar kriebelig van de schrik naar de telefoon. Als ik er weer eens ben? Maar dat kan nog maanden duren. Misschien kom ik wel nooit terug. Wil hij dan niet…

‘Beloof je dat?’

‘Eh… ja,’ zeg ik, met veel moeite een brok uit mijn keel houdend. ‘Lijkt me enig!’

‘Of we kunnen elkaar zien als ik weer eens in Londen ben.’

‘Doen we!’ zeg ik enthousiast. ‘Daar verheug ik me op. Nou… tot ziens dan maar. En het was leuk je te zien!’

‘Insgelijks, Becky!’

490

Greg hangt op, en ik blijf met een brede namaakgrijns op mijn gezicht zitten. En nu kan ik niets meer doen aan de tranen die opwellen, langzaam over mijn gezicht biggelen en sporen in mijn make-up trekken.

Ik blijf uren alleen in de hotelkamer zitten. Het wordt lunchtijd, maar ik kan geen eten zien. Het enige nuttige dat ik doe, is de voicemail afluisteren en alle berichten wissen, behalve een van mam, dat ik achter elkaar blijf beluisteren. Ze moet het ingesproken hebben zodra ze de Daily World had gezien.

‘Zo,’ zegt ze. ‘Er is hier nogal wat heisa om een onzinnig artikel in de krant. Trek je er maar niets van aan, Becky, en denk erom dat die foto morgen in een miljoen kattenbakken verdwijnt.’

Om de een of andere reden moet ik er telkens weer om lachen. Daar zit ik dus, half lachend en half huilend, terwijl de tranen op mijn rok druppelen. Ik neem niet eens de moeite ze weg te vegen.

God, wat wil ik graag naar huis. Ik blijf voor mijn gevoel een eeuwigheid op de vloer heen en weer zitten wiegen terwijl mijn gedachten in kringetjes ronddraaien. Ze blijven maar malen. Hoe heb ik zo stom kunnen zijn? Wat moet ik nu beginnen?

Hoe kan ik ooit nog iemand onder ogen komen?

Het voelt alsof mijn hele tijd in New York een krankzinnige rit in een achtbaan is geweest. Een soort magische Disneyattractie, alleen zoefde ik niet door de lucht, maar van winkels naar hotels naar besprekingen naar lunches, in een werveling van licht, glitter en stemmen die zeiden dat ik het helemaal ging maken.

En ik had er geen idee van dat het niet echt was. Ik geloofde het allemaal.

Als ik eindelijk de deur hoor opengaan, ben ik bijna misselijk van opluchting. Ik heb ernaar gesnakt me in Lukes armen te storten, in tranen uit te barsten en hem te horen zeggen dat het niet erg is, maar zodra hij binnenkomt, voel ik mijn hele lijf verkrampen van angst. Zijn gezicht staat strak en hard, alsof het uit graniet is gehouwen.

‘Hoi,’ zeg ik toch maar. ‘Ik… ik vroeg me al af waar je bleef.’

‘Ik heb met Michael geluncht,’ zegt Luke kortaf. ‘Na de bespreking.’ Hij trekt zijn jas uit en hangt hem met zorg op. Ik kijk angstig toe.

‘En…’ – ik durf het nauwelijks te vragen – ‘… hoe ging het?’

‘Niet uitgesproken goed.’

491

Mijn maag maakt een duikeling. Wat bedoelt hij? Toch zeker niet…

‘Is het… van de baan?’ breng ik moeizaam uit.

‘Goeie vraag,’ zegt Luke. ‘De mensen van JD Slade hebben meer tijd nodig, zeggen ze.’

Ik lik langs mijn droge lippen. ‘Waarvoor?’

‘Ze hebben een paar bedenkingen,’ zegt Luke vlak. ‘Ze hebben niet specifiek gezegd wat voor bedenkingen.’

Hij trekt ruw zijn das los en begint zijn overhemd los te knopen. O, god, hij kíjkt niet eens naar me. Het lijkt wel of hij zichzelf er niet toe kan zetten.

‘Denk je…’ – ik slik – ‘… denk je dat ze het artikel hebben gezien?’

‘Ja, dat lijkt me wel,’ zegt Luke. Ik krimp in elkaar onder het sarcasme in zijn stem.‘Ja, ik ben er vrij zeker van dat ze het hebben gezien.’

Hij prutst aan het laatste knoopje van zijn overhemd en rukt het dan opeens geërgerd los.

‘Luke,’ zeg ik hulpeloos, ‘het… het spijt me zo. Ik… ik weet niet wat ik eraan kan doen.’ Ik haal diep adem. ‘Ik wil al het mogelijke doen.’

‘Er is niets aan te doen,’ zegt Luke effen.

Hij gaat de badkamer in en even later hoor ik de douche lopen. Ik beweeg me niet. Ik kan niet eens denken. Ik voel me verlamd, alsof ik hoog op een richel balanceer en probeer er niet af te vallen.

Na een hele tijd komt Luke eindelijk de kamer weer in. Zonder notitie van me te nemen trekt hij een zwarte spijkerbroek met een zwarte boothalstrui aan. Hij schenkt zichzelf iets te drinken in. Het is akelig stil. Ik kijk over heel Manhattan uit. De schemering valt en overal gaan lichtjes aan, helemaal tot in de verte, maar de wereld is niet groter meer dan deze kamer; deze vier muren. Ik ben de hele dag de kamer niet uit geweest, dringt het plotseling tot me door.

‘Ik heb mijn proefopname ook niet gekregen,’ doorbreek ik de stilte ten slotte.

‘O.’ Luke klinkt toonloos en ongeïnteresseerd, en tegen wil en dank voel ik een vonkje boosheid.

Ik pluk aan de franje van een kussen. ‘Ben je niet eens benieuwd waarom niet?’

Het blijft even stil en dan zegt Luke op een toon alsof het hem ontzettend veel inspanning kost: ‘Waarom niet?’

‘Omdat geen mens me nog wil.’ Ik strijk het haar uit mijn 492
ogen.‘Jij bent niet de enige die een rotdag heeft gehad, Luke. Ik heb al mijn kansen verprutst. Niemand wil me nog kennen.’

Ik word door vernedering beslopen als ik terugdenk aan al die voicemails die ik vanochtend heb moeten beluisteren; beleefde afzeggingen van besprekingen en lunches.

‘En ik weet dat het allemaal mijn eigen schuld is,’ vervolg ik,

‘dat weet ik heel goed, maar toch…’ Mijn stem wordt verraderlijk beverig en ik haal diep adem.‘Het gaat mij ook niet bepaald voor de wind.’ Ik kijk op, maar Luke heeft geen vin verroerd.‘Je zou… je zou best een beetje met me mee kunnen leven.’

‘Met je meeleven,’ zegt Luke me ijzig na.

‘Ik weet dat ik het aan mezelf te wijten heb…’

‘Precies! Dat klopt!’ Alle opgekropte frustratie knalt uit Lukes stem en dan kijkt hij me eindelijk aan. ‘Becky, niemand heeft je gedwongen zoveel geld uit te geven! Ik bedoel maar, ik weet dat je van shoppen houdt, maar godsamme… Om op zo’n manier met geld te smijten… Het is gewoon onverantwoordelijk. Had je jezelf niet in de hand kunnen houden?’

‘Weet ik veel!’ kaats ik bibberig terug. ‘Misschien. Maar ik wist toch niet dat het… dat het zo’n halszaak zou worden? Ik wíst niet dat ik gevolgd werd, Luke. Ik heb het niet expres gedaan.’ Tot mijn afgrijzen voel ik een traan over mijn wang glijden. ‘Weet je, ik heb geen mens kwaad gedaan. Ik heb toch geen moord gepleegd? Misschien was het een tikje naïef…’

‘Een tikje naïef. Zachter kun je het niet zeggen.’

‘Goed, dan wás ik maar naïef, maar ik heb geen misdaad gepleegd…’

‘Jij vindt het verspelen van je kansen niet misdadig?’ zegt Luke ziedend. ‘Want wat mij betreft…’ Hij schudt zijn hoofd.

‘Jezus, Becky! We hadden het allebei voor het oprapen. We hadden New York in onze zak.’ Hij balt zijn hand tot een vuist.

‘En moet je ons nu eens zien. En dat allemaal doordat jij verdomme bezéten bent van shoppen…’

‘Bezeten?’ roep ik uit. Ik kan die beschuldigende blik van hem niet meer verdragen. ‘Ik ben bezeten? Wat ben jíj dan wel niet?’

‘Hoe bedoel je?’ zegt hij neerbuigend.

‘Jij bent bezeten van je werk! Jij wilt het koste wat kost maken in New York! Het eerste waar je aan dacht toen je dat stuk zag, was niet hoe het voor mij was, of hoe ik me voelde, hè?

Je dacht alleen aan wat het effect zou zijn voor jou en je project.’ Mijn stem wordt harder en beverig. ‘Het enige waar jij om geeft is je eigen succes, en ik kom altijd op de tweede plaats. Ik 493
bedoel, je hebt niet eens de moeite genomen me over New York te vertéllen tot het allemaal rond was! Je verwachtte dat ik zomaar… dat ik me zou schikken en precies doen wat jij wou. Geen wonder dat Alicia zei dat ik “mee mocht”!’

‘Zo zit het niet,’ zegt hij kribbig.

‘O, jawel! Zo zie je mij, hè? Als een nitwit die in jouw grootse, grandioze plan moet passen. En ik was zo stom om er maar in mee te gaan…’

‘Hier heb ik geen tijd voor,’ zegt Luke, en hij staat op.

‘Jij hebt nooit tijd!’ zeg ik huilerig. ‘Suze heeft meer tijd voor me dan jij! Je had geen tijd om naar Toms bruiloft te komen; ons weekendje werd een bespreking; je had geen tijd om bij mijn ouders te brunchen…’

‘Dan héb ik maar weinig tijd!’ schreeuwt Luke opeens zo hard dat ik geschrokken mijn mond houd. ‘Dan héb ik maar geen tijd om dom met Suze en jou te wauwelen.’ Hij schudt machteloos zijn hoofd. ‘Begrijp je eigenlijk wel hoe verdomd hard ik werk? Heb je enig idee hoe belangrijk dit project is?’

‘Waaróm is het zo belangrijk?’ krijs ik buiten mezelf van woede. ‘Waarom is het zo verdomd belangrijk om het in Amerika te maken? Wil je indruk maken op dat takkewijf van een moeder van je? Want als dat de bedoeling is, Luke, kun je het beter meteen opgeven! Die zal nooit van je onder de indruk zijn, nooit! Ik bedoel maar, ze heeft niet eens de moeite genomen even met je te práten! God, je koopt een Hermès-sjaal voor haar en ze kan niet eens vijf minuten voor je vrijmaken!’

Ik hap naar adem en dan is het doodstil.

O, shit. Dat had ik niet moeten zeggen.

Ik kijk schichtig naar Luke, die me wit weggetrokken van woede aankijkt.

‘Wat zei je daar over mijn moeder?’ vraagt hij dreigend.

‘Hé, ik, eh, dat meende ik niet.’ Ik slik in een poging mijn stem in bedwang te houden.‘Ik vind alleen… De verhoudingen raken zoek. Ik heb alleen maar een beetje gewinkeld…’

‘Een beetje gewinkeld,’ herhaalt Luke bijtend. ‘Een béétje gewinkeld.’ Hij kijkt me lang aan en dan beent hij tot mijn ontzetting naar de reusachtige cederhouten kleerkast waar ik al mijn aankopen in heb gepropt. Hij maakt hem zwijgend open en we staren samen naar de berg tassen, die tot aan het plafond reikt.

Al kijkend word ik misselijk. Al die dingen die zo onmisbaar leken toen ik ze kocht, al die dingen die me zo opwonden… Het lijkt nu niet meer dan een grote berg vuilniszakken. Ik zou je 494
nauwelijks kunnen vertellen wat erin zit. Het is gewoon…

troep. Stapels en nog eens stapels troep.

Luke doet zonder iets te zeggen de kast dicht en de schaamte overspoelt me als een warme golf.

‘Ik weet het,’ zeg ik bijna fluisterend. ‘Ik weet het. Maar ik betaal ervoor. Echt.’

Ik wend me af omdat ik hem niet meer in de ogen kan kijken en dan wil ik plotseling die kamer uit. Weg van Luke en mijn eigen spiegelbeeld; weg van die hele verschrikkelijke dag.

‘Ik, eh, ik zie je nog wel,’ mompel ik, en dan loop ik zonder om te kijken naar de deur.

De bar beneden is schemerig, sussend en anoniem. Ik laat me in een weelderige leren fauteuil zakken, zo zwak en rillerig alsof ik griep heb. Er loopt een ober langs en ik bestel jus d’orange, maar vlak voordat hij wegloopt, maak ik er een glas cognac van. Ik krijg een grote bel, warm en opwekkend, en neem een paar slokjes. Ik kijk op als er een schaduw over het tafelblad valt. Het is Michael Ellis. De moed zakt me in de schoenen. Ik voel me echt niet in staat met hem te praten.

‘Hallo,’ zegt hij.‘Mag ik?’ Hij gebaart naar de stoel tegenover me en ik knik zwakjes. Hij gaat zitten en kijkt vriendelijk toe hoe ik mijn glas leeg. We zwijgen allebei.

‘Ik kan beleefd doen en er niet over beginnen,’ zegt hij ten slotte,‘maar ik kan je ook de waarheid vertellen: dat ik vanochtend medelijden met je had. Die Britse kranten van jullie zijn kwaadaardig. Geen mens verdient zo’n behandeling.’

‘Dank je,’ mompel ik.

Er komt weer een ober langs, en Michael bestelt zonder iets te vragen twee glazen cognac.

‘Ik kan je alleen maar zeggen dat de mensen niet gek zijn,’

vervolgt hij als de ober weg is. ‘Geen mens zal je erop aankijken.’

‘Toch wel,’ zeg ik met neergeslagen ogen. ‘HLBC heeft mijn proefopname afgezegd.’

Michael zwijgt even. ‘Ach,’ zegt hij dan, ‘dat spijt me.’

‘Niemand wil me nog kennen. Ze zeggen allemaal dat ze hebben besloten “een andere richting in te slaan” of dat ze “het gevoel hebben dat ik niet echt geschikt ben voor de Amerikaanse markt” en… je snapt het wel. “Wegwezen,” daar komt het in feite op neer.’

Ik had dit allemaal zo ontzettend graag tegen Luke willen zeggen. Ik had mijn hart bij hem willen uitstorten en een dikke 495
knuffel zonder kritiek van hem willen krijgen. Ik had hem willen horen zeggen dat het jammer voor die mensen was, niet voor mij, zoals mijn ouders of Suze hadden gezegd, maar in plaats daarvan bezorgde hij me een nog akeliger gevoel over mezelf. Hij heeft gelijk – ik heb toch al mijn kansen vergooid?

Ik had mogelijkheden waar anderen een moord voor zouden doen, en ik heb ze verspeeld.

Michael knikt ernstig.

‘Dat kan gebeuren,’ zegt hij. ‘Ik vrees dat die idioten net een kudde schapen zijn. Als er één onraad ruikt, deinzen ze allemaal achteruit.’

‘Ik heb gewoon het gevoel dat ik alles heb verpest,’ zeg ik, en er schiet weer een brok in mijn keel. ‘Ik zou een fantastische baan krijgen en Luke zou een groot succes worden. Het zou allemaal perfect worden. En ik heb het verprutst. Het is allemaal mijn schuld.’

Tot mijn ontzetting stromen de tranen uit mijn ogen. Ik kan er niets aan doen. En dan moet ik hard snikken. O, wat is dit gênant.

‘Neem me niet kwalijk,’ fluister ik. ‘Ik ben gewoon een groot fiasco.’

Ik begraaf mijn gloeiende gezicht in mijn handen en hoop dat Michael Ellis tactvol weg zal glippen en me aan mijn lot overlaten. In plaats daarvan voel ik een hand op de mijne en een zakdoek die tussen mijn vingers wordt geschoven. Ik bet dankbaar mijn gezicht met het koele katoen en een poosje later durf ik weer op te kijken.

‘Dank je,’ zeg ik nog nasnotterend. ‘Het spijt me.’

‘Geeft niet,’ zegt Michael bedaard. ‘Ik zou er net zo aan toe zijn.’

‘Ja, vast,’ pruttel ik.

‘Je zou me eens moeten zien als ik een contract verspeel. Ik jank de ogen uit mijn kop. Mijn secretaresse moet elk halfuur een nieuwe doos tissues voor me halen.’ Hij zegt het zo droog dat ik wel moet glimlachen. ‘Kom, drink je cognac op,’ zegt hij, ‘en dan zetten we de zaken eens op een rijtje. Heb jij de Daily World gevraagd of ze foto’s met een telelens van je wilden maken?’

‘Nee.’

‘Heb je ze gebeld, een exclusief artikel over je privé-gewoonten aangeboden en vast een beledigende kop aangedragen?’

‘Nee.’ Ondanks alles giechel ik.

‘Dus?’ Hij kijkt me vragend aan. ‘Dit is allemaal jouw schuld omdat…?’

496

‘Omdat ik naïef was. Ik had het kunnen weten. Ik had het…

moeten zien aankomen. Ik ben stom geweest.’

‘Je hebt pech gehad.’ Hij schokschoudert. ‘Misschien ben je een beetje dom geweest, maar je kunt niet alle schuld op je nemen.’

Er klinkt een elektronisch geborrel uit zijn zak en hij haalt zijn mobieltje te voorschijn.

‘Neem me niet kwalijk,’ zegt hij, en hij draait zich om. ‘Ja?’

Terwijl hij op gedempte toon telefoneert, vouw ik een bierviltje dubbel en nog eens dubbel. Ik wil Michael iets vragen, maar ik ben bang voor het antwoord.

‘Excuses,’ zegt Michael. Hij bergt zijn telefoon op en ziet het geknakte viltje. ‘Beetje opgeknapt?’

‘Michael…’ Ik haal diep adem. ‘Is het mijn schuld dat het project is mislukt? Ik bedoel, had dat gedoe met de Daily World ermee te maken?’

Hij kijkt me onderzoekend aan. ‘Wil je de waarheid horen?’

‘Ja,’ zeg ik vol angst en beven. ‘Ik wil de waarheid horen.’

‘Dan moet ik heel eerlijk zeggen dat het niet echt heeft geholpen,’ zegt Michael. ‘Er zijn vanochtend… opmerkingen gemaakt. Een paar o, zo leuke grappen. Luke heeft het goed opgevangen, dat moet ik hem nageven.’

Ik kijk hem aan. De rillingen lopen over mijn rug. ‘Dat heeft Luke me niet verteld.’

Michael haalt zijn schouders op.‘Ik had niet de indruk dat hij zulke opmerkingen graag zou willen herhalen.’

‘Dus het was wél mijn schuld.’

‘O, nee.’ Michael schudt zijn hoofd.‘Dat heb je mij niet horen zeggen.’ Hij leunt achterover in zijn stoel. ‘Becky, als Luke al gebeiteld had gezeten, waren de onderhandelingen niet op wat negatieve publiciteit gestrand. Ik houd het erop dat JD Slade jouw… beslommeringen als excuus heeft aangegrepen. Er is een belangrijker reden, maar die houden ze voor zich.’

‘Wat dan?’

‘Wie zal het zeggen? Het gerucht over de Bank of London?

Een verschil in zakelijke aanpak? Om de een of andere reden lijken ze hun vertrouwen in het hele idee kwijt te zijn.’

Ik staar Michael aan en herinner me Lukes woorden.

‘Zouden ze echt denken dat Luke niet scherp meer is?’

‘Luke is een bijzonder getalenteerd mens,’ zegt Michael omzichtig,‘maar wat dit project betreft, is hij zichzelf niet meer. Hij is bijna té gedreven. Ik heb vanochtend nog tegen hem gezegd dat hij prioriteiten moet stellen. Er is duidelijk iets aan 497
de hand met de Bank of London. Hij zou daar moeten gaan praten. Ze geruststellen. Eerlijk gezegd kan hij het zich niet veroorloven die klant kwijt te raken.’ Hij buigt zich naar me over.‘Als ik het voor het zeggen had, zou hij vanmiddag nog het vliegtuig naar Londen nemen.’

‘En wat wil hij zelf?’

‘Hij is al afspraken aan het regelen met alle investeringsbanken in New York waar ik ooit van heb gehoord.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Die jongen lijkt erop gefixeerd te zijn het in Amerika te maken.’

‘Ik denk dat hij iets wil bewijzen,’ prevel ik. Aan zijn moeder, zeg ik er bijna bij.

‘En, Becky…’ – Michael kijkt me vriendelijk aan – ‘… wat ga je nu doen? Andere zenders benaderen?’

Ik denk even na.‘Nee,’ zeg ik dan.‘Om je de waarheid te zeggen geloof ik niet dat dat nog zin heeft.’

‘Maar je blijft wel hier bij Luke?’

Ik zie Lukes strakke gezicht voor me en voel een pijnlijke steek.

‘Dat heeft geloof ik ook weinig zin.’ Ik neem een teug cognac en probeer te glimlachen. ‘Weet je? Ik denk dat ik maar naar huis ga.’

498

14

Ik stap uit de taxi, zet mijn koffer op de stoep en kijk neerslachtig op naar de grauwe Engelse lucht. Ik kan nauwelijks geloven dat het echt allemaal voorbij is.

Tot het laatste moment had ik de stiekeme, radeloze hoop dat iemand zich zou bedenken en me een baan aanbieden, of dat Luke me zou smeken te blijven. Telkens wanneer de telefoon ging, sprong ik zenuwachtig op in de hoop dat er een wonder zou gebeuren. Maar er is niets gebeurd. Natuurlijk niet. Toen ik afscheid nam van Luke, was het of ik een rol speelde. Ik wilde me jankend op hem storten, hem slaan, wat dan ook, maar ik kon het gewoon niet. Ik moest iets van mijn waardigheid redden. Daarom was het bijna zakelijk, zoals ik de luchtvaartmaatschappij belde, mijn spullen pakte en een taxi bestelde. Aangezien ik me er niet toe kon zetten hem op zijn mond te kussen, gaf ik hem een vluchtige zoen op elke wang en draaide me toen gauw om, voor een van ons beiden iets kon zeggen. Nu, twaalf uur later, voel ik me helemaal op. Ik ben die hele nachtvlucht wakker gebleven, verstijfd van ellende en teleurstelling. Nog maar een paar dagen geleden vloog ik de andere kant op in de verwachting dat ik een fantastisch nieuw leven in Amerika ging beginnen, en nu ben ik terug met minder dan ik had voordat ik wegging. En dat niet alleen: iedereen, maar dan ook echt íédereen weet het. Een paar meiden op de luchthaven herkenden me onmiskenbaar, want toen ik op mijn bagage stond te wachten, begonnen ze met elkaar te giechelen en te fluisteren.

En o, god, ik weet dat ik in hun plaats hetzelfde had gedaan, maar op dat moment voelde ik me zo beurs van vernedering dat ik bijna in tranen was uitgebarsten.

Ik sleep mijn tassen mismoedig de trap op en laat mezelf de flat in. En dan blijf ik een paar seconden alleen maar staan kijken naar de jassen, de oude brieven en de sleutels in de schaal. 499

Dezelfde oude gang. Hetzelfde oude leven. Terug naar af. Ik vang mijn afgetobde gezicht in de spiegel op en wend mijn ogen snel af.

‘Hallo!’ roep ik. ‘Is daar iemand? Ik ben terug.’

Het is even stil en dan duikt Suze in ochtendjas in haar deuropening op. ‘Bex?’ roept ze uit. ‘Ik had je nog niet terug verwacht! Gaat het wel?’ Ze trekt haar ochtendjas om zich heen, loopt naar me toe en tuurt bezorgd naar mijn gezicht. ‘O, Bex.’

Ze bijt op haar onderlip. ‘Wat moet ik zeggen?’

‘Het geeft niet,’ zeg ik. ‘Ik voel me goed, heus waar.’

‘Bex…’

‘Nee, echt.’ Ik draai me om voordat de aanblik van Suzes bezorgde gezicht me weer aan het huilen kan maken en rommel in mijn tas.‘Maar goed… Ik heb dat spul van Clinique voor je meegebracht waar je om had gevraagd… en dat speciale gezichtsspul voor je moeder…’ Ik geef haar de potjes en begin weer in mijn tas te graaien. ‘Er moet nog iets voor je in die tas zitten…’

‘Bex… laat maar. Kom eerst even zitten of zo.’ Suze drukt de potjes tegen zich aan en kijkt onzeker naar me op. ‘Wil je iets drinken?’

‘Nee!’ Ik glimlach krampachtig. ‘Er is niets aan de hand, Suze. Ik heb besloten dat ik maar het beste gewoon door kan gaan en niet tobben over wat er is gebeurd. Eigenlijk… eigenlijk wil ik er liever niet over praten.’

‘Echt niet?’ zegt Suze.‘Tja… goed dan.Als je het zeker weet.’

‘Ja, ik weet het zeker.’ Ik haal diep adem. ‘Ik voel me echt best. En hoe is het met jóú?’

‘Wel goed,’ zegt Suze, en ze kijkt me nog eens bezorgd aan.

‘Bex, je bent echt bleek. Heb je wel iets gegeten?’

‘Vliegtuigvoer. Je weet wel.’ Ik trek met bevende vingers mijn jas uit en hang hem aan de kapstok.

‘Hoe was… je vlucht?’ vraagt Suze.

‘Leuk!’ zeg ik geforceerd vrolijk. ‘Ze hadden die nieuwe film met Billy Crystal.’

‘Billy Crystal!’ zegt Suze. Ze kijkt me weifelend aan, alsof ik een psychoot ben die je heel voorzichtig moet aanpakken.‘Was het een… een goeie film? Ik ben gek op Billy Crystal.’

‘Ja, het was een goeie film. Ik heb ervan genoten.’ Ik slik moeizaam. ‘Tot halverwege, toen mijn koptelefoontje het begaf.’

‘Hemel,’ zegt Suze.

‘En net toen het leuk werd. Iedereen in het vliegtuig zat te 500
lachen – en ik kon geen woord verstaan.’ Mijn stem begint verraderlijk te trillen. ‘Dus… toen heb ik de stewardess gevraagd of ik een ander koptelefoontje kon krijgen, maar ze begreep me niet, en ze werd prikkelbaar omdat ze probeerde drankjes rond te brengen… En toen durfde ik het niet nog eens te vragen. Ik weet dus niet precies hoe die film afloopt, maar afgezien daarvan was hij heel goed…’ Opeens ontsnapt me een grote snik.

‘En trouwens, ik kan hem altijd nog op video krijgen of zo…’

‘Bex!’ Suzes hele gezicht drukt ontzetting uit en ze laat de potjes crème uit haar handen vallen.‘O, god, Bex. Kom hier.’ Ze neemt me in haar armen en ik druk mijn hoofd tegen haar schouder.

‘O, het is zo erg,’ huil ik.‘Het was zo vernederend, Suze. Luke was zo boos… en toen werd mijn proefopname afgezegd… en opeens was het net… net of ik een besmettelijke ziekte had of zoiets. En nu kijken ze me allemaal met de nek aan, en ik ga uiteindelijk toch niet in New York wonen…’

Ik veeg de tranen uit mijn ogen en kijk op. Suzes gezicht is helemaal roze en overstuur.

‘Bex, het spijt me zo!’ roept ze uit.

‘Jij? Wat zou jou moeten spijten?’

‘Het is allemaal mijn schuld. Ik ben zo ontzettend stom geweest! Ik heb die meid van de krant binnengelaten, en waarschijnlijk is ze aan het snuffelen geweest terwijl ik die stomme koffie voor haar zette. Ik bedoel maar, waarom moest ik haar zo nodig koffie geven? Het is allemaal mijn stomme schuld.’

‘Hoe kom je erbij?’

‘Kun je het me ooit vergeven?’

‘Of ik jóú ooit kan vergeven?’ Ik gaap haar aan, met bevende mondhoeken. ‘Suze, ik zou jou juist vergiffenis moeten vragen!

Jij hebt geprobeerd me in de gaten te houden. Je hebt nog geprobeerd me te waarschuwen, maar ik heb niet eens de moeite genomen je terug te bellen… Ik ben gewoon zo… stom geweest, zo onbezonnen…’

‘Nietes!’

‘Welles.’ Ik snik weer met schokkende schouders. ‘Ik weet gewoon niet wat me in New York bezielde. Ik werd gek. Al die winkels… die besprekingen… het was allemaal zo opwindend… Ik zou een megaster worden en smakken geld verdienen… En toen was het allemaal afgelopen.’

‘O, Bex!’ Suze huilt nu ook bijna. ‘Ik vind het zo erg!’

‘Het is jouw schuld niet!’ Ik pak een tissue en snuit mijn neus.

‘Als er iemand schuld heeft, is het de Daily World.’

501

‘Ik háát die krant!’ zegt Suze fel. ‘Ze zouden die lui moeten ophangen en afranselen. Dat zei Tarkie.’

Ik ben er even stil van. ‘Goh,’ zeg ik dan. ‘Dus hij… heeft het ook gezien?’

‘Bex, eerlijk gezegd denk ik dat bijna iedereen het heeft gezien,’ zegt Suze met tegenzin.

Met een pijnlijke schok bedenk ik dat Janice en Martin het hebben gelezen. Tom en Lucy. Al mijn oude schoolvrienden en leraren. Alle mensen die ik ooit heb gekend, hebben over mijn meest vernederende geheimen gelezen.

‘Hé, kom op,’ zegt Suze. ‘Laat je spullen maar staan. We gaan eerst een lekkere kop thee drinken.’

‘Goed,’ zeg ik na een korte stilte. ‘Gezellig.’ Ik loop mee naar de keuken, ga zitten en leun zoekend naar troost tegen de warme radiator.

‘En – hoe gaat het nu met Luke en jou?’ vraagt Suze voorzichtig terwijl ze de waterkoker aanzet.

‘Niet zo goed.’ Ik sla mijn armen stevig om mezelf heen.

‘Eigenlijk… gaat het helemaal niet meer.’

‘Nee toch?’ Suze kijkt me verbouwereerd aan. ‘God, Bex, hoe kan dat nou?’

‘Tja, we hebben dikke ruzie gehad…’

‘Over dat artikel?’

‘Zoiets.’ Ik pak weer een tissue en snuit mijn neus. ‘Hij zei dat ik zijn project dwarsboomde en dat ik bezeten was van shoppen. En toen zei ik dat hij bezeten was van zijn werk… en toen… toen heb ik gezegd dat zijn moeder een takkewijf was…’

‘Heb je zijn moeder een tákkewijf genoemd?’ Suze kijkt zo geschrokken dat ik beverig begin te giechelen.

‘Ja, maar dat is ze ook! Het is een rotmens. En ze houdt niet eens van Luke, maar dat ziet hij zelf niet… Hij wil alleen maar het grootste contract van de wereld afsluiten om indruk op haar te maken. Verder kan hij nergens aan denken.’

‘En toen?’ zegt Suze. Ze reikt me een mok thee aan. Ik bijt op mijn lip bij de herinnering aan ons laatste, pijnlijke gesprek toen ik op de taxi naar de luchthaven zat te wachten. De beleefde, afgemeten stemmen; hoe we elkaars ogen vermeden.

‘Voor ik wegging, zei ik dat hij volgens mij op dit moment geen tijd had voor een echte relatie.’

‘Echt waar?’ Suze zet grote ogen op.‘Heb je het uitgemaakt?’

‘Dat was niet de bedoeling,’ zeg ik met een stem die nauwe502
lijks boven een fluistering uitkomt. ‘Ik wilde dat hij zou zeggen dat hij wél tijd had, maar hij zei niets. Het was… vreselijk.’

‘O, Bex.’ Suze kijkt me over de rand van haar mok aan. ‘O, Bex toch.’

‘Maar goed, niet getreurd,’ zeg ik in een poging tot optimisme. ‘Het is waarschijnlijk beter zo.’ Ik neem een slok thee en doe mijn ogen dicht. ‘O, god, wat lekker. Wat is dit lekker.’ Ik zwijg en laat mijn gezicht door de damp verwarmen; ik voel dat ik tot rust kom. Ik neem nog een paar slokjes voordat ik mijn ogen weer open. ‘In Amerika kunnen ze gewoon geen thee zetten. Ik heb ergens gewoon een… een kop warm water gekregen met een theezakje ernaast. En die kop was doorzíchtig.’

‘Ooh!’ Suze trekt een vies gezicht. ‘Jasses.’ Ze reikt naar de koektrommel en pakt er een paar Hob-nobs uit. ‘Wie zit er ook eigenlijk op Amerika te wachten?’ zegt ze stoer. ‘Ik bedoel maar, iedereen weet dat de Amerikaanse tv troep is. Je bent hier beter af.’

‘Misschien.’ Ik staar een poosje in mijn mok, haal diep adem en kijk op. ‘Weet je, ik heb diep nagedacht in het vliegtuig. Ik heb besloten dat dit een echt keerpunt in mijn leven moet worden. Ik ga me op mijn carrière concentreren, mijn boek afmaken, ik ga heel gericht aan de slag en dan…’

‘Laat je ze een poepje ruiken,’ maakt Suze mijn zin af.

‘Precies. Ik zal ze een poepje laten ruiken.’

Het is verbluffend wat een beetje huiselijke gezelligheid voor de ziel kan doen. Een halfuur en drie mokken thee later voel ik me al honderd keer beter. Ik vertel Suze zelfs met verve over New York en alles wat ik heb gedaan. Als ik haar over het beautycentrum vertel, en waar ze me precies met kristalletjes wilden tatoeëren, moet ze zo hard lachen dat ze er bijna in stikt. Dan schiet me opeens iets te binnen. ‘Hé, ben je al door de KitKats heen?’

‘Nee, nog niet,’ zegt Suze, die de tranen uit haar ogen veegt.

‘Het lijkt of ze langzamer gaan als jij er niet bent. En, wat zei Lukes moeder? Wilde ze het resultaat bewonderen?’ En dan proest ze weer van het lachen.

‘Wacht even, ik haal er even een paar,’ zeg ik, en ik wil naar Suzes kamer lopen, waar de KitKats bewaard worden.

‘Trouwens,’ zegt Suze, die opeens niet meer lacht. ‘Nee, ga daar maar niet heen.’

Ik blijf verbaasd staan. ‘Waarom niet?’ vraag ik. ‘Wat heb jij in je…’ Ik breek mijn zin af als ik Suze langzaam rood zie wor503
den. ‘Suze!’ zeg ik, en ik deins achteruit. ‘Nee! Heb je daar iemand?’

Ik kijk haar aan. Ze trekt afwerend haar ochtendjas om zich heen, maar ze zegt niets terug.

‘Ongelooflijk!’ Mijn stem slaat over van verbijstering. ‘God, ik hoef maar vijf minuten weg te zijn of je begint al een hartstochtelijke verhouding!’

Als iets me kan opvrolijken, is dit het wel. Er gaat niets boven een sappige roddel om je humeur te verbeteren.

‘Het is geen hartstochtelijke verhouding,’ zegt Suze uiteindelijk. ‘Het is niet eens een verhouding.’

‘Nou, wie is het dan? Ken ik hem?’

Suze kijkt me gekweld aan.

‘Goed dan, maar… Laat me het uitleggen. Voordat je… het verkeerd begrijpt of…’ Ze doet haar ogen dicht.‘God, wat is dit lastig.’

‘Suze, wat is er?’

We horen gestommel achter Suzes deur en kijken elkaar aan.

‘Goed dan, luister. Het was maar voor één keer,’ zegt ze gejaagd. ‘Gewoon een… een ontzettend impulsief, stom… Ik bedoel…’

‘Suze, wat is er toch?’ Dan betrekt mijn gezicht.‘O, god, het is Nick toch niet?’

Nick is Suzes vorige vriendje – die jongen die altijd depressief en dronken was en Suze de schuld gaf. Een complete nachtmerrie, eerlijk gezegd, maar ik bedoel maar, dat was maanden geleden al afgelopen.

‘Nee, niet Nick. Het is… O, god.’

‘Suze…’

‘Ja, goed! Maar je moet me beloven dat je niet…’

‘Niet wát?’

‘Niet… overdreven reageert.’

‘Waarom zou ik?’ vraag ik onzeker lachend. ‘Ik bedoel, ik ben toch niet preuts! We hebben het gewoon over…’

Mijn stem sterft weg als Suzes deur opengaat – en het is Tarquin maar, en hij ziet er lang niet slecht uit in zijn spijkerbroek en die trui die ik hem heb gegeven.

‘O?’ zeg ik verrast. ‘Ik dacht dat ik Suzes nieuwe…’

Ik breek mijn zin af en kijk grijnzend naar Suze. Suze grijnst niet terug. Ze bijt op haar nagels, kijkt me niet aan en wordt roder en roder.

Ik kijk naar Tarquin, die me óók niet aan durft te kijken. Nee. Néé.

504

Ze bedoelt toch niet…

Nee.

Maar…

Néé.

Mijn brein kan het niet bevatten. Straks slaat er een zekering door.

‘Eh, Tarquin,’ zegt Suze met een hoog stemmetje. ‘Kun jij croissants gaan halen?’

‘O, hm… Ja, goed,’ zegt Tarquin een beetje stijfjes. ‘Morgen, Becky.’

‘Ook goeiemorgen!’ zeg ik.‘Leuk je te… zien. Leuk… die trui.’

Als hij wegloopt, valt er een diepe stilte in de keuken, die blijft hangen tot we de buitendeur horen slaan. Dan draai ik me heel langzaam naar Suze om.

‘Suze…’

Ik weet niet eens waar ik beginnen moet.

‘Suze… dat was Tarquin.’

‘Ja, dat weet ik,’ zegt ze terwijl ze het aanrecht aandachtig bestudeert.

‘Suze… Hebben Tarquin en jij…’

‘Nee!’ schreeuwt ze alsof ze kokend water over zich heen krijgt. ‘Nee, natuurlijk niet! Het is maar… We hebben alleen…’

ze maakt haar zin niet af.

‘Jullie hebben alleen…’ zeg ik bemoedigend.

‘Een paar keer…’

Het blijft lang stil.

‘Tarquin en jij,’ zeg ik voor de zekerheid.

‘Ja,’ beaamt ze.

‘Oké,’ zeg ik, en ik knik alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, maar ik voel mijn mondhoeken trekken en er borrelt iets raars in me op – half ontzetting, half hysterisch lachen. Nou vraag ik je, Tarquin? Tarquin!

Er ontsnapt een giechel en ik druk mijn hand tegen mijn mond.

‘Niet lachen!’ kermt Suze. ‘Ik wíst dat je zou gaan lachen!’

‘Ik lach niet,’ spreek ik haar tegen, ‘ik vind het te gek!’ Ik proest weer en probeer er een kuchje van te maken. ‘Sorry, sorry. En, hoe is dat zo gekomen?’

‘Op dat feest in Schotland!’ jammert Suze. ‘Er was helemaal niemand, behalve een buslading stokouwe tantes. Tarquin was de enige andere van onder de negentig. En op de een of andere manier… zag hij er anders uit! Hij had een mooie trui van Paul Smith aan, en zijn haar zat best cool – en ik had iets van: is dat 505
echt Tarquin? En ik had flink gedronken, en je weet hoe ik dan word. En daar stond hij dan…’ Ze schudt hulpeloos haar hoofd.

‘Ik weet het niet. Hij was gewoon… een ander mens. God mag weten hoe het kan!’

Er valt een stilte, en nu voel ik dat ík rood word.

‘Weet je, Suze,’ beken ik ten slotte schaapachtig. ‘Ik geloof dat het misschien… mijn schuld zou kunnen zijn.’

‘Jóúw schuld?’ Ze heft haar hoofd en kijkt me verbaasd aan.

‘Hoezo?’

‘Ik heb hem die trui gegeven. En dat haar.’ Ik krimp in elkaar als ik haar gezicht zie. ‘Maar ik bedoel… Ik had geen idee dat het… tot zoiets zou leiden! Ik heb hem alleen een nieuw uiterlijk gegeven!’

‘Nou, dan heb ik een appeltje met je te schillen!’ roept Suze.

‘Ik heb zo in de stress gezeten. Ik heb de hele tijd gedacht dat ik een afwijking had.’

‘O ja?’ zeg ik, en ik begin te stralen.‘Wat laat hij je dan doen?’

‘Nee, suffie! Omdat we neef en nicht zijn.’

‘O-o.’ Ik trek een gezicht – en besef dat ik niet zo tactvol bezig ben. ‘Maar dat is toch niet tegen de wet of zo?’

‘O, god, Bex!’ kreunt Suze. ‘Daar knap ik echt van op.’

Ze pakt onze mokken, neemt ze mee naar het aanrecht en zet de kraan open.

‘Ik kan gewoon niet geloven dat je een relatie met Tarquin hebt,’ zeg ik.

‘We hébben geen relatie!’ krijst Suze. ‘Dat is het nou net. Vannacht was de allerlaatste keer. We zijn het volkomen eens. Het zal nooit meer gebeuren. Nooit. En je mag het tegen niemand zeggen.’

‘Beloofd.’

‘Nee, Bex, ik meen het. Je mag het aan niemand vertellen. Niemand.’

‘Ik hou mijn mond, echt, ik zweer het je. Trouwens,’ zeg ik, want er schiet me opeens iets te binnen,‘ik heb nog iets voor je.’

Ik ren de gang in, maak een van mijn koffers open en graai de tas van Kate’s Papeterie eruit. Ik pluk een kaart uit de bundel, krabbel er ‘Voor Suze, liefs, Bex’ in en lik de envelop dicht terwijl ik terug loop.

‘Voor mij?’ zegt Suze verbaasd. ‘Wat zit erin?’

‘Maak maar open!’

Ze scheurt de envelop open, kijkt naar de glanzende, dichtgeritste lippen en leest de gedrukte tekst: 506

Huisgenootje – bij mij is je geheim veilig

Ze zet grote ogen op en zegt: ‘Wauw! Gaaf! Heb je die speciaal voor mij gekocht? Maar…’ Ze fronst haar voorhoofd.‘Hoe wist je dat ik een geheim had?’

‘Eh… ik had zo’n gevoel,’ zeg ik. ‘Mijn intuïtie.’

‘Trouwens, Bex, nu we het er toch over hebben,’ zegt Suze, die de envelop in haar vingers omdraait,‘er is vrij veel post voor je gekomen.’

‘Aha.’

Ik was zo perplex van het nieuws over Suze en Tarquin dat ik al het andere bijna vergeten was, maar mijn hysterische vrolijkheid begint te zakken. Suze brengt me een stapel onvriendelijk ogende enveloppen, mijn maag maakt een akelige duikvlucht en ik heb spijt dat ik naar huis ben gegaan. Zolang ik weg was, hoefde ik hier tenminste niets van te weten.

‘Kijk eens aan,’ zeg ik. Ik probeer nonchalant en beheerst over te komen. Ik blader door de enveloppen zonder er echt naar te kijken en leg ze neer. ‘Ik maak ze later wel open. Als ik mijn aandacht er volledig op kan richten.’

‘Bex…’ – Suze trekt een angstig gezicht – ‘… volgens mij kun je deze beter meteen openmaken.’ Ze trekt een bruine envelop met het woord dagvaarding uit de stapel.

Ik krijg het benauwd en koud tegelijk als ik het zie. Een dagvaarding. Het is dus toch waar. Ik ben gedagvaard. Zonder Suze aan te durven kijken neem ik de envelop van haar over en scheur hem met bevende vingers open. Zwijgend neem ik de brief door. De rillingen lopen me over de rug. Ik kan bijna niet geloven dat iemand me echt voor de rechtbank wil slepen. Ik bedoel maar, de rechtbank is voor misdadigers. Dealers en moordenaars. Niet voor mensen die alleen maar een paar rekeningen hebben laten liggen. Moeizaam ademend prop ik de brief in de envelop en leg hem op het aanrecht.

‘Bex, wat ga je nu doen?’ vraagt Suze. Ze bijt op haar lip.‘Zoiets kun je niet zomaar opzij schuiven.’

‘Doe ik ook niet. Ik ga betalen.’

‘Heb je geld genoeg om alles te betalen?’

‘Ik zal wel moeten.’

Het is stil, afgezien van het drup-drup van de koudwaterkraan in de spoelbak. Ik kijk op en zie dat Suzes gezicht verkrampt is van angst. 507

‘Bex, neem wat geld van me aan. Of van Tarkie, die heeft genoeg.’

‘Nee!’ zeg ik feller dan de bedoeling was. ‘Nee, ik wil geen hulp. Ik ga gewoon…’ Ik wrijf over mijn gezicht. ‘Ik ga gewoon met die vent van de bank praten. Vandaag nog. Nu meteen.’

In een vlaag van kordaatheid pak ik de stapel post en ga naar mijn kamer. Hier laat ik me niet door uit het lood slaan. Ik ga mijn gezicht wassen, me opmaken en mijn leven weer op de rails zetten.

‘Wat ga je zeggen?’ vraagt Suze, die met me mee is gelopen.

‘Ik ga hem eerlijk uitleggen hoe het zit, vragen of mijn kredietlimiet nog wat hoger kan… en dan zie ik het wel. Ik wil sterk en onafhankelijk worden en op eigen benen staan.’

‘Wat goed van je, Bex!’ zegt Suze.‘Fantastisch. Sterk en onafhankelijk. Echt fantastisch!’ Ze ziet hoe ik met trillende vingers probeer mijn koffer open te krijgen. Als de gesp me voor de derde keer te slim af is, komt ze naar me toe en legt een hand op mijn arm. ‘Bex, zal ik met je meegaan?’

‘Graag,’ zeg ik met een klein stemmetje.

Ik mag nergens heen van Suze voordat ik ben gaan zitten en me met een paar glazen cognac moed heb ingedronken. Ze vertelt dat ze pas een artikel heeft gelezen waarin stond dat je uiterlijk je sterkste onderhandelingswapen is – ik moet dus goed nadenken wat ik aantrek voor de confrontatie met John Gavin. We nemen mijn hele garderobe door en uiteindelijk wordt het een effen zwarte rok met een grijs vestje dat volgens mij de boodschap ‘zuinig, spaarzaam en betrouwbaar’ uitschreeuwt. Vervolgens moet Suze haar eigen kleren voor de ‘verstandige, steunende vriendin’ uitzoeken (donkerblauwe broek met wit bloesje).We staan op het punt om te vertrekken als Suze besluit dat we, als al het andere heeft gefaald, schaamteloos met hem moeten flirten, dus trekken we allebei sexy lingerie aan. Daarna kijk ik nog eens in de spiegel en vind opeens dat ik er te saai uitzie. Ik verruil het grijze vest snel voor een lichtroze – wat betekent dat ik ook andere lippenstift op moet.

Dan gaan we eindelijk naar het filiaal van de Endwich Bank aan Fulham Road. Wanneer we binnenkomen, laat Erica Parnell, Derek Smeath’s vroegere secretaresse, net een echtpaar van middelbare leeftijd uit. Onder ons gezegd heb ik het nooit goed met haar kunnen vinden. Volgens mij is ze niet echt menselijk – hoe vaak ik haar ook zie, ze heeft altijd dezelfde donkerblauwe schoenen aan. 508

‘O, hallo,’ zegt ze, me een afkerige blik toewerpend.‘Wat kom je doen?’

‘Ik wil John Gavin spreken, alstublieft,’ zeg ik zo nonchalant als ik kan. ‘Heeft hij tijd?’

‘Ik dacht het niet,’ zegt Erica ijzig. ‘Niet zonder afspraak.’

‘Eh… kun je het even vragen?’

Erica Parnell wendt getergd de blik hemelwaarts.

‘Moment,’ zegt ze, en ze verdwijnt achter een deur met het opschrift ‘privé’.

‘God, wat doen ze hier misselijk!’ zegt Suze, die tegen een glazen tussenschot hangt.‘Ik krijg van mijn bankdirecteur altijd een glas sherry en dan informeert hij naar de rest van de familie. Weet je, Bex, ik geloof echt dat je beter naar Coutts kunt overstappen.’

‘Tja, ach,’ zeg ik. ‘Wie weet.’

Ik blader nerveus een stapel verzekeringsfolders door. Ik herinner me dat Derek Smeath heeft gezegd dat John Gavin strikt was, en niet flexibel. O, god, wat mis ik die ouwe Smeathie. O, god, wat mis ik Luke.

Het gevoel raakt me als een mokerslag. Sinds ik uit New York terug ben, heb ik geprobeerd niet aan hem te denken, maar terwijl ik hier sta, wil ik niets liever dan met hem praten. Kon ik hem nog maar een keer naar me zien kijken zoals hij naar me keek voordat alles in de soep liep. Met dat vragende glimlachje op zijn gezicht en zijn armen stevig om me heen. Ik vraag me af wat hij nu doet. Ik vraag me af hoe het met zijn besprekingen gaat.

‘Deze kant op,’ zegt Erica Parnell, en ik kijk met een ruk op. Een beetje misselijk loop ik met haar mee, door een gang met blauwe vloerbedekking naar een kil kamertje met een tafel en plastic stoelen. De deur sluit zich achter haar en Suze en ik kijken elkaar aan.

‘Zullen we hard weglopen?’ zeg ik. Het is niet echt een grapje.

‘Het komt allemaal goed,’ zegt Suze. ‘Hij blijkt vast heel aardig te zijn! Weet je, mijn ouders hadden vroeger een tuinman die heel chagrijnig leek – en toen kwamen we erachter dat hij een konijn had! En met dat konijn… dan was hij een heel ander…’

Haar stem stokt als de deur openzwaait en er een vent van een jaar of dertig binnenkomt. Zijn zwarte haar begint al dunner te worden, hij draagt een goedkoop pak en hij heeft een plastic bekertje koffie bij zich.

509

God, zo te zien heeft hij geen grammetje vriendelijkheid in zijn lijf. Opeens heb ik er spijt van dat ik gekomen ben.

‘Zo,’ zegt hij met gefronste wenkbrauwen,‘ik heb niet de hele dag de tijd. Wie van u is Rebecca Bloomwood?’

Hij vraagt het op een toon alsof hij wil weten wie de moord heeft gepleegd.

‘Eh… ik,’ zeg ik zenuwachtig.

‘En wie is dat?’

‘Suze is mijn…’

‘Achterban,’ zegt Suze zelfverzekerd. ‘Ik ben haar achterban.’ Ze kijkt om zich heen. ‘Hebt u sherry?’

John Gavin kijkt haar aan of ze niet goed wijs is. ‘Nee, ik heb geen sherry. Waar gaat het om?’

‘Goed,’ zeg ik nerveus, ‘om te beginnen heb ik iets voor u meegebracht.’ Ik diep een envelop van Kate’s Papeterie uit mijn tas op.

Het was mijn eigen idee iets voor hem mee te brengen om het ijs te breken. Tenslotte getuigt dat van goede manieren. En in Japan doen ze altijd op die manier zaken.

‘Is het een cheque?’ vraagt John Gavin.

‘Eh, nee,’ zeg ik licht blozend. ‘Het is een… een met de hand gemaakte kaart.’

John Gavin kijkt me even aan, maakt de envelop open en haalt er een zilverkleurig bedrukte kaart uit met roze veertjes in de hoeken.

Bij nader inzien had ik misschien iets minder meisjesachtigs kunnen uitkiezen.

Of helemaal niets. Maar die kaart leek zo ideaal voor de gelegenheid.

‘“Vriend, ik weet dat ik fouten heb gemaakt, maar kunnen we opnieuw beginnen?”’ leest John Gavin op ongelovige toon voor. Hij draait de kaart om alsof hij vermoedt dat het een grap is. ‘Hebt u die gekócht?’

‘Mooi, hè?’ zegt Suze. ‘Die kun je in New York kopen.’

‘Aha. Ik zal het in mijn achterhoofd houden.’ Hij legt de kaart op tafel en we kijken er gedrieën naar. ‘Mevrouw Bloomwood, wat komt u hier nu eigenlijk doen?’

‘Ja!’ zeg ik. ‘Tja. Zoals uit mijn kaart blijkt, ben ik me ervan bewust dat ik…’ – ik slik – ‘… misschien niet de perfecte…

ideale cliënt ben geweest. Ik ben er echter van overtuigd dat we, als we de handen ineenslaan, tot een harmonieuze samenwerking kunnen komen.’

Zo, dat is eruit. Ik had het uit mijn hoofd geleerd. 510

‘En dat houdt in?’ vraagt John Gavin. Ik schraap mijn keel.

‘Hm… door omstandigheden waarop ik geen invloed heb, zijn mijn financiële omstandigheden… enigszins problematisch. Ik vroeg me dus af of u me misschien tijdelijk…’

‘Of u zo vriendelijk zou willen zijn…’ verbetert Suze.

‘Of u zo vriendelijk zou willen zijn om mijn… mijn kredietlimiet iets te verhogen, op eh… op tijdelijke…’

‘Als blijk van goede wil…’ onderbreekt Suze me.

‘Als blijk van goede wil, tijdelijk… alleen voorlopig. Uiteraard terug te betalen zodra dat haalbaar en menselijkerwijs mogelijk is.’ Ik hap naar adem.

‘Was dat het?’ zegt John Gavin. Hij slaat zijn armen over elkaar.

‘Eh… ja.’ Ik kijk vragend naar Suze. ‘Ja, dat was het.’

In de stilte die valt, trommelt John Gavin met zijn balpen op tafel. Dan kijkt hij op en zegt: ‘Nee.’

‘Nee?’ Ik kijk hem verbluft aan. ‘Gewoon… nee?’

‘Gewoon nee.’ Hij schuift zijn stoel naar achteren. ‘Neem me niet kwalijk…’

‘Hoe bedoelt u: nee?’ zegt Suze. ‘U kunt niet zomaar weigeren. U moet de voors en tegens nog afwegen.’

‘Ik heb de voors en tegens al afgewogen,’ zegt John Gavin.

‘Er zijn geen voors.’

‘Maar ze is een van uw meest gewaardeerde cliënten!’ Suzes stem wordt schril van verontwaardiging. ‘Dit is Becky Bloomwood, beroemd van de televisie, die een grootse, schitterende carrière voor zich heeft!’

‘Dit is Becky Bloomwood die haar kredietlimiet het afgelopen jaar zes keer heeft verhoogd,’ zegt John Gavin nogal vals.

‘En zich zes keer niet aan die limiet kon houden. Dit is Becky Bloomwood die consequent heeft gelogen, consequent niet op haar afspraken is verschenen, het bankpersoneel met weinig tot geen respect heeft behandeld en schijnt te denken dat wij alleen bestaan om haar behoefte aan schoenen te bevredigen. Ik heb uw dossier bekeken, mevrouw Bloomwood. Ik heb het plaatje gezien.’

Er valt een bedremmelde stilte. Ik voel dat mijn wangen steeds harder beginnen te gloeien en ik heb het vreselijke gevoel dat ik moet huilen.

‘U moet niet zo gemeen doen!’ barst Suze plotseling uit.

‘Becky heeft een ellendige tijd achter de rug. Zou ú graag in de roddelbladen staan? Zou ú graag bespioneerd willen worden?’

511

‘O, op zo’n manier.’ Het sarcasme druipt eraf. ‘U verwacht dat ik medelijden met u heb!’

‘Ja!’ zeg ik. ‘Nee. Niet echt. Maar ik vind dat u me nog een kans moet geven.’

‘U vindt dat ik u nog een kans moet geven. En wat hebt u gedaan om nog een kans te verdíénen?’ Hij schudt zijn hoofd en het wordt weer stil.

‘Ik dacht alleen… Ik dacht dat als ik het u allemaal uitlegde…’ Ik zwijg zwakjes en kijk wanhopig naar Suze. Laten we het maar vergeten, zegt mijn blik.

‘Hé, is het hier echt zo warm?’ zegt Suze. Haar stem klinkt plotseling omfloerst. Ze doet haar jack uit, schudt haar haar naar achteren en strijkt over haar wang.‘Ik heb het echt… heet. Heb jij het ook zo heet, John?’

John Gavin werpt haar een geërgerde blik toe.

‘Wat wilde u me dan precies uitleggen, mevrouw Bloomwood?’

‘Nou, eh, dat ik het heel graag in orde wil maken,’ zeg ik beverig. ‘Ik wil mijn leven beteren. Ik wil op eigen benen staan en…’

‘Op eigen benen staan?’ onderbreekt John Gavin me honend. ‘U noemt aalmoezen van de bank aannemen “op eigen benen staan”? Als u echt op eigen benen kon staan, stond u niet rood. Dan had u nu vermógen! Dat zou u als geen ander moeten weten.’

‘Ik… ik weet het,’ zeg ik bijna fluisterend.‘Maar het feit blijft dat ik rood sta. En nu dacht ik…’

‘Wat dacht u? Dat u bijzonder bent? Dat u een uitzonderingspositie hebt omdat u op tv komt? Dat de gewone regels voor u niet gelden? Dat deze bank u geld verschúldigd is?’

Zijn stem boort in mijn hoofd en opeens knapt er iets in me.

‘Nee!’ roep ik. ‘Dat denk ik helemaal niet. Dat denk ik allemaal niet. Ik weet dat ik stom ben geweest en ik weet dat ik in de fout ben gegaan, maar volgens mij gaat iedereen wel eens de fout in.’ Ik haal diep adem. ‘Weet u, als u echt naar mijn dossier had gekeken, had u gezien dat ik mijn continukrediet de vorige keer wél heb afgelost. En ik héb mijn creditcardschuld betaald. En oké, ik zit nu weer in de schuld, maar ik doe mijn best om er iets aan te doen, en u kunt alleen maar… hatelijk doen. Nou, ook goed. Ik kom er zonder uw hulp wel uit. Ga mee, Suze.’

Ik kom bevend uit mijn stoel. Mijn ogen schrijnen, maar ik ga níét huilen waar hij bij zit. De kern van vastberadenheid in me wordt sterker als ik John Gavin aankijk.

512

‘Endwich – uw geld, onze zorg,’ zeg ik.

Er valt een lange, geladen stilte. Dan doe ik zonder nog iets te zeggen de deur open en loop weg.

Tijdens de wandeling naar huis ben ik bijna in een roes van vastbeslotenheid. Ik ga hem zijn vet geven. Ik ga die John Gavin zijn vet geven. En al die anderen. De hele wereld. Ik ga mijn schulden afbetalen. Ik weet niet hoe, maar ik zál het doen. Ik zou een bijbaantje als serveerster kunnen nemen. Ik zou door de zure appel heen kunnen bijten en mijn zelfhulpboek afmaken. Ik ga gewoon in zo min mogelijk tijd zoveel mogelijk geld verdienen. En dan ga ik met een vette cheque naar die bank, en dan smijt ik die cheque op tafel en dan zeg ik met waardige, doch scherpe stem…

‘Bex?’ Suze pakt mijn arm en dan zie ik dat ik ons huis voorbijloop.

‘Gaat het wel?’ zegt Suze, die de voordeur openmaakt. ‘Ongelooflijk, wat een zak.’

‘Het gaat prima,’ zeg ik, en ik steek mijn kin vooruit. ‘Ik zal het hem wel eens laten zien. Ik zal uit het rood komen. Wacht maar af. Ik zal ze allemaal eens op hun neus laten kijken.’

‘Uitstekend!’ zegt Suze. Ze bukt zich om een brief van de mat te rapen. ‘Voor jou,’ zegt ze. ‘Van “Ochtendkoffie”.’

‘O, fijn!’ Mijn hoop laait op als ik de envelop openmaak. Misschien bieden ze me nieuw werk aan. Iets met een riant salaris, genoeg om mijn schulden in één keer af te betalen. Misschien hebben ze Emma ontslagen en willen ze dat ik het hele programma ga presenteren! Of misschien…

O, mijn god. O, mijn god, nee toch.

513

OCHTENDKOFFIE

East-West Television

Corner House

Londen NW8 4DW

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 2 oktober 2000

Beste Becky,

Om te beginnen: wat een pech, die akelige publiciteitsstorm! Ik heb echt met je meegeleefd, en ik weet dat ik ook namens Rory, Emma en de rest van de ploeg spreek.

Zoals je weet is de ‘Ochtendkoffie’-familie uiterst loyaal, we steunen elkaar door dik en dun en hebben de gedragscode dat negatieve publiciteit talent nooit in de weg mag staan. Zuiver toevallig hebben we kortgeleden echter al onze vaste medewerkers geëvalueerd. Na ampel beraad hebben we besloten jouw programmaonderdeel een tijdje te schrappen.

Ik wil benadrukken dat het een tijdelijke maatregel is, maar we zouden het desondanks op prijs stellen als je je East-West-pasje in bijgevoegde envelop zou willen retourneren, samen met de door jou ondertekende, eveneens bijgesloten ontslagbrief. Je hebt fantastisch werk voor ons gedaan (vanzelf!).We weten zeker dat je talent elders zal gedijen en dat een zo dynamische persoonlijkheid als jij zich niet uit het veld laat staan. Met de allerbeste wensen,

Zelda Washington

Productie-assistente

514

Paradigm Self-Help Books Ltd

695 Soho Square

Londen W1 5AS

Mw. R. Bloomwood

Burney Road 4/2

Londen SW6 8FD

Londen, 4 oktober 2000

Beste Becky,

Hartelijk dank voor je eerste versie van Met geld omgaan volgens de Bec- ky Bloomwood-methode. We stellen de zorg die je aan je werk hebt besteed zeer op prijs. Je houdt de vaart erin, je stijl is vloeiend en je hebt beslist een paar boeiende zaken aangekaart. Helaas zijn vijfhonderd woorden, hoe uitstekend ook, niet echt voldoende voor een zelfhulpboek. Je suggestie dat we ‘de rest kunnen opdikken met foto’s’ is jammer genoeg niet echt bruikbaar. Tot onze spijt hebben we dan ook besloten dat dit project geen kans van slagen heeft. We verzoeken je derhalve ons voorschot per ommegaande te retourneren.

Met de beste wensen,

Pippa Brady

Redacteur

Paradigm Books helpen je jezelf te helpen

Zojuist verschenen: Overleven in de jungle door wijlen generaal Roger Flintwood 515

15

Na het bezoek aan de bank kom ik een paar dagen de deur niet uit. Ik neem de telefoon niet op en spreek geen mens. Ik voel me beurs, alsof de blikken van de mensen, hun vragen en zelfs het zonlicht me pijn kunnen doen. Ik moet alleen zijn, ergens waar het donker is. Suze is voor een belangrijk marketing-en verkoopcongres van Hadleys naar Milton Keynes gegaan, dus ben ik helemaal alleen thuis. Ik laat eten bezorgen, drink twee flessen witte wijn en kom mijn pyjama niet uit.

Als Suze thuiskomt, zit ik nog net zo op de vloer als toen ze wegging; ik staar wezenloos naar de tv en prop KitKats in mijn mond.

Ze laat haar tas op de grond vallen.‘O, god,’ zegt ze.‘Bex, wat is er? Ik had je niet alleen mogen laten.’

‘Niks aan de hand!’ zeg ik. Ik kijk naar haar op en wring een glimlach op mijn strakke gezicht. ‘Hoe was je congres?’

‘Nou… best leuk, eigenlijk,’ zegt Suze gegeneerd. ‘Ze bleven me maar feliciteren met de verkoop van mijn lijsten. Ze wisten allemaal wie ik was! En ze hielden een presentatie van mijn nieuwe ontwerpen, en iedereen vond ze mooi…’

‘Wat fijn voor je, Suze,’ zeg ik, en ik steek mijn arm uit om een kneepje in haar hand te geven. ‘Je verdient het.’

‘Tja. Ach.’ Ze bijt op haar lip, loopt de kamer verder in, raapt een lege wijnfles van de vloer en zet hem op tafel.

‘Enne… heeft Luke nog gebeld?’ vraagt ze aarzelend.

‘Nee,’ zeg ik na een lange stilte. ‘Nee, niet echt.’ Ik kijk naar Suze en wend mijn blik snel af.

‘Waar kijk je naar?’ vraagt ze, net als er een reclame voor cola-light begint.

‘“Ochtendkoffie”,’ zeg ik. ‘Zo meteen komt het financiële onderdeel.’

‘Wat?’ Suzes gezicht wordt zorgelijk. ‘Bex, laten we wat an516
ders opzetten.’ Ze wil de afstandsbediening pakken, maar ik ben haar voor.

‘Nee!’ zeg ik met mijn ogen strak op het scherm gericht. ‘Ik wil het zien.’

De vertrouwde herkenningsmelodie van ‘Ochtendkoffie’

knalt uit de tv; het logo met de kop koffie komt in beeld en vloeit over naar de studio.

‘Hallo!’ zegt Emma vrolijk in de camera. ‘Daar zijn we weer. En het is tijd om onze nieuwe financieel deskundige aan u voor te stellen: Clare Edwards!’

Suze kijkt afkeurend naar het scherm. ‘Wie is Clare Edwards?’

‘Ik ken haar nog van Successful Saving,’ zeg ik zonder mijn hoofd te bewegen. ‘Ze zat naast me.’

De camera zoomt uit, zodat we Clare naast Emma op de bank zien zitten. Ze kijkt stuurs in de lens.

‘Ze ziet er niet uit of je ermee kunt lachen,’ zegt Suze.

‘Dat kan ook niet.’

‘Zo, Clare,’ zegt Emma enthousiast. ‘Wat is jouw basishouding ten opzichte van geld?’

‘Heb je een lijfspreuk?’ vult Rory vrolijk aan.

‘Ik geloof niet in spreuken,’ zegt Clare met een afkeurende blik op Rory. ‘Financieel beheer is geen trivialiteit.’

‘Nee!’ zegt Rory. ‘Zeker niet. Eh… heb je nog tips voor spaarders, Clare?’

‘Ik geloof niet in inhoudsloze, misleidende generalisaties,’

zegt Clare. ‘Iedereen die spaart, moet zijn geld spreiden op een manier die bij de eigen behoeften en fiscale situatie past.’

Het blijft even stil. ‘Absoluut!’ zegt Emma dan. ‘Goed. Eh…

zullen we de eerste beller laten komen? Hier is Mandy uit Norwich.’

Net als de eerste beller doorkomt, gaat onze eigen telefoon. Suze neemt op en zet het geluid van de tv uit.‘Hallo? Hé, hallo, mevrouw Bloomwood. Belt u voor Becky?’

Ze kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan en ik kijk weifelend terug. Ik heb pap en mam nog maar even gesproken sinds mijn terugkomst. Ze weten dat ik niet in New York ga wonen, maar dat is dan ook alles wat ik tot nog toe heb verteld. Ik kan het nog niet aan om te vertellen dat al het andere ook een fiasco is geworden.

‘Becky, schat, ik zit net naar “Ochtendkoffie” te kijken!’

roept mam uit. ‘Waarom zit die troela financieel advies te geven?’

517

‘Omdat… Geen punt mam, maak je niet druk!’ zeg ik. Ik voel mijn nagels in mijn handpalm. ‘Ze is gewoon… Ze valt gewoon voor me in.’

‘Nou, ze hadden wel wat beters kunnen vinden! Wat een chagrijnige kop, hè?’ Haar stem valt weg. ‘Wat zeg je, Graham?

Pap zegt dat ze tenminste bewijst hoe goed jíj bent! Maar nu je terug bent, kunnen ze haar toch zeker wel ontslaan?’

Ik denk even na. ‘Ik geloof niet dat het zo simpel is,’ zeg ik.

‘Contracten en… en zo.’

‘Wanneer kom je dan terug? Ik weet dat Janice me ernaar gaat vragen.’

‘Weet ik nog niet, mam,’ zeg ik radeloos.‘Hé, ik moet hangen, goed? Er wordt gebeld. Ik bel je gauw terug!’

Ik hang op en sla mijn handen voor mijn gezicht.

‘Wat moet ik beginnen?’ zeg ik wanhopig. ‘Suze, wat moet ik doen? Ik kan ze niet vertellen dat ik ontslagen ben. Dat kan ik gewoon niet.’ Tot mijn ergernis voel ik dat de tranen uit mijn ooghoeken springen. ‘Ze zijn zo trots op me, en ik blijf ze maar teleurstellen.’

‘Je stelt ze helemaal niet teleur!’ repliceert Suze driftig. ‘Het is niet jouw schuld dat dat stomme “Ochtendkoffie” zo bot heeft gereageerd. En ik wil wedden dat ze er al spijt van hebben. Ik bedoel, moet je haar zíén!’

Ze zet het geluid harder en Clares stem zeurt streng de kamer in.

‘Wie zelf geen voorzieningen voor zijn oude dag treft, parasiteert op zijn medemensen.’

‘Goh,’ zegt Rory. ‘Oordeel je niet iets te hard?’

‘Luister dan,’ zegt Suze. ‘Ze is verschrikkelijk!’

‘Misschien,’ zeg ik na enig nadenken, ‘maar zelfs als ze haar ontslaan, zullen ze me nooit terug laten komen. Dan kunnen ze net zo goed hardop toegeven dat ze zich hebben vergist.’

‘Ze hebben zich toch ook vergist?’

De telefoon gaat weer en ze kijkt me aan. ‘Ben je thuis of uit?’

‘Uit. En je weet niet wanneer ik terugkom.’

‘Goed…’ Ze neemt op. ‘Hallo? Nee, het spijt me, Becky is er niet.’

‘Mandy, je hebt elke denkbare fout gemaakt,’ zegt Clare Edwards op de buis. ‘Heb je dan nooit van een depositorekening gehoord? En wat die tweede hypotheek op je huis voor de aanschaf van een boot betreft…’

‘Nee, ik weet niet hoe laat ze terugkomt,’ zegt Suze. ‘Zal ik 518
een boodschap doorgeven?’ Ze pakt een pen en begint te schrijven. ‘Ja, ik heb het… Ja. Ja, ik geef het door. Dank je wel.’

‘En,’ zeg ik als ze heeft opgehangen, ‘wie was dat?’

En ik weet dat het stom is, maar terwijl ik naar Suze opkijk, voel ik tegen wil en dank smeulende hoop. Misschien was het een producent van een ander programma. Misschien was het iemand die me mijn eigen column wil geven. Misschien heeft John Gavin gebeld om zijn excuses te maken en me een gratis, onbeperkt continukrediet aan te bieden. Misschien komt het allemaal toch nog goed.

‘Dat was Mel. Lukes secretaresse.’

‘O?’ Ik kijk Suze gespannen aan. ‘Wat had ze?’

‘Er schijnt een aan jou geadresseerd pakket op kantoor bezorgd te zijn. Uit Amerika. Van Barnes & Noble?’

Ik kijk haar niet-begrijpend aan – en herinner me dan met een schok het uitstapje naar Barnes & Noble dat ik met Luke heb gemaakt. Ik had een hele stapel kijkboeken gekocht en Luke kwam op het idee dat ik ze op rekening van de zaak naar huis kon sturen, dan hoefde ik ze niet mee te zeulen. Het lijkt een eeuwigheid geleden.

‘O, ja, ik weet het al.’ Ik aarzel. ‘Heeft ze… iets over Luke gezegd?’

‘Nee,’ zegt Suze spijtig. ‘Ze zei alleen dat je altijd binnen kon wippen. En dat ze het heel erg voor je vond… en dat je haar kunt bellen als je wilt praten.’

‘O.’ Ik trek mijn schouders op, sla mijn armen om mijn knieën en zet de tv harder. ‘Goed.’

Ik houd mezelf een paar dagen voor dat het de moeite niet waard is om erheen te gaan. Ik wil die boeken niet meer. En de gedachte dat ik daar naar binnen moet – dat ik al die nieuwsgierige blikken van Lukes personeel moet verdragen, mijn hoofd rechtop houden en doen of er niets aan de hand is – is ondraaglijk.

Maar dan bedenk ik dat ik Mel best zou willen zien. Ze is de enige met wie ik kan praten die Luke echt kent, en het zou prettig zijn om een vertrouwelijk gesprek met haar te hebben. Bovendien zou ze iets opgevangen kunnen hebben over hoe het in Amerika gaat. Ik weet dat het echt uit is tussen Luke en mij, ik weet dat het me niets meer aangaat, maar de vraag of zijn project is doorgegaan houdt me desondanks bezig. Vier dagen later loop ik dus om een uur of zes langzaam en met bonzend hart naar de ingang van Brandon Communica519
tions. Gelukkig heeft die aardige portier dienst. Hij heeft me vaak genoeg gezien om me door te laten lopen, dus kan ik zonder opvallende aankondiging binnenvallen. Wanneer ik op de vierde uit de lift stap, zie ik tot mijn verbazing dat er niemand bij de receptie zit. Vreemd. Ik wacht even en drentel dan langs de balie de gang in. Ik ga steeds langzamer lopen en trek dan een verbaasd gezicht. Er klopt iets niet. Er is iets veranderd.

Het is te stil. Het kantoor is vrijwel uitgestorven. Ik overzie de kantoortuin, en bijna alle stoelen zijn leeg. Geen rinkelende telefoons, geen mensen die gehaast heen en weer lopen; geen mensen die ideeën uitwisselen.

Wat is hier aan de hand? Waar is de bedrijvige sfeer bij Brandon C gebleven? Wat is er met Lukes bedrijf gebeurd?

Twee mannen die ik vaag herken staan bij de koffieautomaat te praten. De een kijkt ontevreden en de ander is het met hem eens, maar ik kan net niet verstaan waar ze het over hebben.Als ik dichterbij kom, breken ze hun gesprek af. Ze kijken nieuwsgierig naar mij, wisselen een veelbetekenende blik, lopen weg en beginnen dan weer zacht met elkaar te praten. Ik kan gewoon niet geloven dat ik bij Brandon Communications ben. Er hangt een heel andere sfeer. Dit lijkt meer op een ingeslapen bedrijf waar het geen mens iets kan schelen wat hij doet. Ik loop naar het bureau van Mel, maar ze is al samen met alle anderen naar huis gegaan. Mel, die anders nooit voor zeven uur ophoudt met werken, dan een glas wijn drinkt en zich op de wc omkleedt voor de wilde avond die ze in het verschiet heeft. Ik rommel achter haar stoel, vind mijn pakket en krabbel een briefje op een gele plakker. Dan sta ik op, druk het zware pakket aan mijn borst en zeg tegen mezelf dat ik heb gevonden wat ik zocht. Ik moet nu weggaan. Niets bindt me nog aan deze plek.

Maar in plaats van weg te lopen, blijf ik roerloos naar Lukes dichte kamerdeur staan kijken.

Lukes kamer. Daar liggen waarschijnlijk faxen van hem. Berichten over hoe het gaat in New York. Misschien zelfs berichten over mij. Ik staar naar het gladde, blanke hout en voel de bijna onweerstaanbare drang die deur open te maken en uit te vissen wat ik kan.

Maar hoe dan? Moet ik in zijn dossiers snuffelen? Zijn voicemail afluisteren? En als ik dan betrapt word?

Daar sta ik dan, innerlijk verscheurd – ik weet wel dat ik niet écht in zijn spullen ga neuzen, en toch kan ik niet weglopen –

520
tot ik opeens verstijf van schrik. De deurklink komt in beweging. O, shit. Shít. Er is iemand binnen! Hij komt naar buiten!

In een vlaag van absolute paniek schiet ik achter Mels stoel weg. Ik maak me klein en voel de lekkere spanning van een kind dat verstoppertje speelt. Ik hoor stemmen murmelen, en dan zwaait de deur open en komt er iemand de kamer uit. Vanaf mijn positie op de vloer zie ik alleen dat het een vrouw is en dat ze die nieuwe, peperdure schoenen van Chanel aanheeft. Ze wordt gevolgd door twee paar mannenbenen. Het drietal loopt de gang in. Ik kan de verleiding niet weerstaan, gluur om de stoel heen – en ja, hoor. Daar loopt Alicia Billenkont, samen met Ben Bridges en iemand die me bekend voorkomt, maar die ik niet thuis kan brengen.

Tja, ik neem aan dat het moet kunnen. Zij heeft de leiding tijdens Lukes afwezigheid. Maar moet ze echt zijn kamer inpikken? Ik bedoel, kan ze niet gewoon een vergaderkamer nemen?

‘Het spijt me dat we elkaar hier moesten treffen,’ hoor ik haar zeggen. ‘De volgende keer zien we elkaar natuurlijk aan King Street 17.’

Ze blijven praten tot ze bij de liften zijn, en ik bid wanhopig dat ze allemaal dezelfde lift nemen en verdwijnen, maar na het

‘ping’ van de opengaande deuren stapt alleen die man in die me bekend voorkwam. Even later komen Alicia en Ben terug.

‘Ik ga even die dossiers pakken,’ zegt Alicia. Ze gaat naar Lukes kamer en laat de deur openstaan. Ben hangt tegen de waterkoeler, prutst aan zijn horloge en kijkt geboeid naar de wijzerplaat.

O, god, dit is afgrijselijk! Ik zit hier gevangen tot ze weggaan. Ik begin zere knieën te krijgen en ik heb zo’n akelig gevoel dat er een gaat kraken zodra ik ook maar een vin verroer. Als Ben en Alicia hier nu eens de hele nacht blijven? Als ze nu eens naar Mels bureau lopen? Als ze nu eens besluiten het op Mels bureau te dóén?

Alicia komt de kamer uit. ‘Zo,’ zegt ze, ‘dat was het wel, geloof ik. Vruchtbare bespreking, vond ik.’

‘Het zal wel.’ Ben kijkt op van zijn horloge. ‘Zou Frank gelijk hebben? Zou hij tegen ons kunnen procederen?’

Frank! Ja, natuurlijk. Die andere man was Frank Harper, de pr-man van de Bank of London. Ik zag hem vroeger wel op persconferenties.

‘Dat doet hij niet,’ zegt Alicia bedaard. ‘Hij is te bang voor gezichtsverlies.’

521

‘Hij heeft anders al vrij veel verloren,’ zegt Ben met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Nog even en hij is de man zonder gezicht.’

‘Klopt,’ zegt Alicia, en ze kijkt Ben gniffelend aan. Dan kijkt ze naar de stapel dossiers in haar armen. ‘Heb ik alles? Ik denk het wel. Goed, ik ga, Ed zit op me te wachten. Tot morgen.’

Ze lopen de gang weer in en deze keer stappen ze goddank samen in de lift.Als ik heel zeker weet dat ze weg zijn, hijs ik me op mijn hurken. Ik snap het niet. Wat is er gaande? Waarom hadden ze het over procederen? Tegen wie? En wat kwam de Bank of London hier doen?

Wil de Bank of London Luke een proces aandoen?

Ik blijf een poosje stil zitten proberen het te begrijpen, maar ik kom niet veel verder – en dan bedenk ik dat ik beter kan gaan, zolang het nog kan. Ik sta op, vertrek mijn gezicht als ik de kramp in mijn voet voel en schud mijn slapende benen tot het bloed weer volop stroomt. Dan neem ik mijn pakket onder mijn arm en loop zo nonchalant mogelijk door de gang naar de liften. Net als ik de knop indruk, gaat mijn mobieltje in mijn tas over. Ik maak een sprongetje van schrik. Shit, mijn telefoon. Goddank is hij niet gegaan toen ik achter Mels bureau verstopt zat!

‘Hallo?’ zeg ik terwijl ik in de lift stap.

‘Bex? Met Suze.’

‘Suze,’ zeg ik, en ik giechel. ‘Je moest eens weten hoe je me bijna in de nesten had gewerkt! Als je vijf minuten eerder had gebeld, had je me compleet…’

‘Bex, luister,’ zegt Suze gespannen. ‘Er is net voor je gebeld.’

‘O ja?’ Ik druk op de knop voor de begane grond. ‘Door wie?’

‘Zelda van “Ochtendkoffie”! Ze wil je spreken, zei ze, en zou je morgen even tussendoor met haar kunnen lunchen?’

Die nacht doe ik bijna geen oog dicht. Suze en ik blijven nog lang op om te overleggen wat ik morgen aan zal trekken, en eenmaal in bed lig ik klaarwakker naar het plafond te staren en voel mijn gedachten als vissen spartelen. Gaan ze me toch mijn oude baan weer aanbieden? Of een andere baan? Misschien maak ik wel promotie! Misschien krijg ik mijn eigen programma!

Maar tegen de ochtend zijn al mijn wilde fantasieën vervlogen en is alleen de simpele waarheid nog over. De waarheid is dat ik mijn oude baan terug wil. Ik wil tegen mam kunnen zeg522
gen dat ze weer naar me moet kijken, en ik wil mijn schulden aflossen… en opnieuw met mijn leven beginnen. Een herkansing. Meer wil ik niet.

‘Zie je wel?’ zegt Suze de volgende ochtend als ik bijna klaar ben. ‘Zie je wel? Ik wíst dat ze je terug zouden willen hebben. Die Clare Edwards is niks! Drie keer niks…’

‘Suze,’ onderbreek ik haar, ‘hoe zie ik eruit?’

‘Prima,’ zegt Suze, die me goedkeurend van top tot teen opneemt. Ik heb mijn zwarte broek van Banana Republic aan, een getailleerd colbert op een witte bloes en een donkergroen sjaaltje om mijn nek.

Ik was van plan mijn sjaal van Denny & George om te doen

– ik had hem zelfs al van de toilettafel gepakt. Maar ik heb hem bijna meteen teruggelegd. Ik weet niet goed waarom.

‘Heel doortastend,’ vervolgt Suze.‘Waar gaan jullie lunchen?’

‘Lorenzo?’

‘Sán Lorenzo?’ Ze spert haar ogen indrukwekkend ver open.

‘Nee, ik dacht het niet. Gewoon… Lorenzo. Ik ben er nog nooit geweest.’

‘Nou, als je maar champagne bestelt,’ zegt Suze.‘En zeg maar dat de aanbiedingen je om de oren vliegen en dat ze dus dik moeten betalen als ze je terug willen. Graag of helemaal niet, zeg je maar.’

‘Ja,’ zeg ik terwijl ik mijn mascara pak.

‘Als dat hun winstmarge aantast, jammer dan,’ zegt Suze met klem. ‘Voor een kwaliteitsproduct moet je betalen. Je maakt een afspraak tegen jóúw prijs, op jóúw voorwaarden.’

‘Suze,’ zeg ik, zo verbaasd dat de mascararoller halverwege mijn wimpers blijft steken,‘waar haal je het allemaal vandaan?’

‘Wat?’

‘Al die… winstmarges en voorwaarden en alles.’

‘O, dat? Van het congres van Hadleys. Er was een lezing van een topverkoper uit de Verenigde Staten. Fantastisch! Weet je dat een product maar zo goed is als degene die het aan de man brengt?’

‘Als jij het zegt…’ Ik pak mijn tas, controleer of ik alles heb, kijk op en zeg gedecideerd: ‘Zo, ik ga.’

‘Veel geluk!’ zegt Suze.‘Al heb je natuurlijk geen geluk in het zakenleven. Je hebt alleen maar gedrevenheid, vastberadenheid en nog meer gedrevenheid.’

‘Ja?’ zeg ik weifelend. ‘Ik zal proberen het te onthouden.’

Lorenzo moet volgens het adres dat ik heb gekregen ergens in Soho zijn, maar als ik de straat insla, zie ik niets dat echt op 523
een restaurant lijkt. Er staan vooral kantoren, een paar kiosken, een broodjeshuis en…

Wacht even. Ik blijf staan en kijk naar het opschrift op het broodjeshuis. koffie-en broodjeshuis lorenzo.

Maar… hier kunnen we toch niet afgesproken hebben?

‘Becky!’ Ik draai met een ruk mijn hoofd om en zie Zelda naar me toe komen, in spijkerbroek en met een dik jack aan.

‘Dus je hebt het gevonden!’

Ik moet mijn best doen om mijn onaangename verrassing te verbergen. ‘Ja,’ zeg ik. ‘Ja, ik heb het gevonden.’

‘Je vindt het toch niet erg om even snel een broodje te eten?’

zegt ze terwijl ze me door de deur duwt. ‘Het komt me hier zo goed uit, snap je?’

‘Nee hoor! Ik bedoel… Ja, lekker, een broodje.’

‘Gelukkig. Ik zou het Italiaanse broodje kip nemen, als ik jou was.’ Ze bekijkt me van top tot teen. ‘Wat zie je er chic uit. Ga je zo iets leuks doen?’

Ik kijk haar gegeneerd aan. Ik kan niet toegeven dat ik me speciaal voor haar zo heb opgetut.

‘Eh… ja.’ Ik schraap mijn keel.‘Ik heb straks een bespreking.’

‘O, maar ik zal je niet lang ophouden.We wilden je alleen een voorstel doen.’ Ze lacht even naar me. ‘Het leek ons aardiger om het je persoonlijk voor te leggen.’

Dit is niet helemaal wat ik me van onze onderhandelingslunch had voorgesteld, maar al kijkend naar de jongen die ons brood met Italiaanse kip belegt, er sla op schept, daar een boterham op legt en de sandwiches in vieren snijdt, begin ik het positiever te zien. Toegegeven, dit is geen statig etablissement met tafellinnen en champagne. Misschien willen ze nog niet alles uit de kast halen, maar dat zou juist een goed teken kunnen zijn! Daar blijkt uit dat ze me nog steeds als een lid van hun team beschouwen, immers? Iemand met wie je ontspannen een broodje kunt eten en ideeën uitwisselen voor het komende seizoen. Misschien willen ze me als reportageadviseur binnenhalen, of gaan ze me tot producent opleiden!

‘We hebben allemaal verschrikkelijk met je meegeleefd, Becky,’ begint Zelda als we ons, balancerend met ons blad met sandwiches en glazen, een weg naar een houten tafeltje banen.

‘Hoe gaat het nu? Heb je een baan in New York gekregen?’

‘Eh… niet precies,’ zeg ik, en ik neem een slokje mineraalwater. ‘Dat is allemaal… min of meer uitgesteld.’ Ik zie dat ze me taxerend opneemt en voeg er snel aan toe: ‘Maar ik heb allerlei 524
aanbiedingen liggen. Je kent dat wel… projecten en… en ideeën die nog uitgewerkt moeten worden…’

‘O, gelukkig maar! Daar ben ik blij om. We vonden het allemaal heel erg dat je weg moest, en ik wil je zeggen dat het niet mijn idee was.’ Ze legt even haar hand op de mijne, maar trekt hem terug om een hap van haar sandwich te nemen. ‘Goed dan

– ter zake.’ Ik voel de zenuwen in mijn maag fladderen. ‘Herinner je je Barry nog, onze producent?’

‘Ja, natuurlijk!’ zeg ik verbaasd. Denken ze echt dat ik de naam van de producent nu al vergeten ben?

‘Nou, die is met een interessant idee op de proppen gekomen.’ Zelda kijkt me stralend aan en ik straal terug. ‘Hij dacht dat de kijkers van “Ochtendkoffie” het boeiend zouden vinden om meer over je… je probleempje te horen.’

‘O,’ zeg ik. De glimlach besterft me op de lippen.‘Tja, dat is…

dat is niet echt…’

‘En hij dacht dat jij misschien de ideale persoon was om mee te doen aan een discussie en/of een telefoonpanel over het onderwerp.’ Ze nipt van haar thee. ‘Wat vind je ervan?’

Ik kijk haar niet-begrijpend aan.

‘Bedoel je nu dat ik mijn rubriek terug kan krijgen?’

‘Nee, zeg! Ik bedoel, we kunnen jou niet bepaald financiële adviezen laten geven, hm?’ Ze lacht fijntjes. ‘Nee, het zou meer een eenmalig, thematisch onderdeel moeten zijn. “Hoe het shoppen mijn leven heeft geruïneerd”, zoiets.’ Ze neemt een hap brood. ‘En in het ideale geval zou het een… hoe zal ik het formuleren? Een emotionéél item moeten zijn. Misschien kun je je ziel een beetje blootleggen. Over je ouders vertellen, dat het hun leven ook heeft verwoest… moeilijke jeugd… relatieproblemen… maar dat zijn natuurlijk maar ideetjes!’ Ze kijkt op. ‘En weet je, als je erbij zou kunnen huilen…’

‘Huilen?’ herhaal ik ongelovig.

‘Het hóéft niet. Zeker niet.’ Zelda buigt zich ernstig naar me over. ‘We willen er voor jou ook een waardevolle ervaring van maken, Becky. We willen je helpen. Daarom komt Clare Edwards ook in de studio zitten, om je advies te geven…’

‘Clare Edwards!’

‘Ja! Jullie zijn toch collega’s geweest? Zo kwamen we op het idee haar te benaderen, en weet je, ze slaat in als een bom! Ze zegt de bellers ongezouten de waarheid. Daarom hebben we besloten haar Clare-Misère te noemen en haar een zweep te geven om mee te knallen!’

Zelda straalt weer, maar ik kan niet eens meer glimlachen. 525

Mijn hele gezicht tintelt van schrik en vernedering. Ik heb me nog nooit zó gekleineerd gevoeld.

‘En, wat denk je?’ zegt ze. Ze slurpt milkshake door haar rietje. Ik leg mijn sandwich neer, want ik kan geen hap meer door mijn keel krijgen.

‘Ik vrees dat ik nee moet zeggen.’

‘O, maar je krijgt ervoor betaald, hoor!’ zegt ze. ‘Dat had ik beter meteen kunnen zeggen.’

‘Maakt niet uit. Ik doe het niet.’

‘Niet zo snel nee zeggen. Denk er eens over na!’ Zelda lacht monter naar me en werpt een blik op haar milkshake. ‘Ik moet er als een speer vandoor, vrees ik, maar ik vond het enig om je weer te zien, Becky. En ik ben heel blij dat het goed met je gaat.’

Na Zelda’s vertrek blijf ik nog een tijdje van mijn mineraalwater nippen. Uiterlijk ben ik kalm, maar innerlijk zied ik van woede en verontwaardiging. Mij voor de camera laten janken, meer willen ze niet van me. Eén artikel in een misselijk roddelblad en opeens ben ik niet meer Becky Bloomwood, financieel deskundige, maar Becky Bloomwood, de excentrieke mislukkeling. Hier is Becky Bloomwood, kijk eens hoe ze jankt en geef de zakdoeken door.

Nou, ik weet wel wat ze met hun rotzakdoeken kunnen doen. Die mogen ze in hun stomme dikke… stomme, ellendige… verdomme…

‘Gaat het wel?’ vraagt de man aan het tafeltje naast me, en dan besef ik tot mijn afgrijzen dat ik hardop zit te pruttelen.

‘Ja, hoor,’ zeg ik. ‘Dank u.’ Ik zet mijn glas neer en loop Lorenzo uit, met mijn hoofd hoog en mijn kin vooruit. Ik loop de straat uit en sla een hoek om zonder te kijken waar ik naartoe ga. Ik ken de buurt niet en ik hoef nergens heen, dus loop ik maar door, hypnotiseer mezelf bijna met het ritme van mijn eigen voetstappen en verwacht uiteindelijk wel bij een station van de ondergrondse uit te komen. Mijn ogen beginnen te prikken en ik maak mezelf wijs dat het door de koude wind komt. Het moet de wind zijn. Ik duw mijn handen diep in mijn zakken, steek mijn kin nog eens vooruit en versnel mijn pas. Ik probeer nergens aan te denken, maar ik heb een hol gevoel van naderend onheil; een panische leegte die groter en groter wordt. Ik heb mijn baan niet terug. Ik heb niet eens uitzicht op werk.Wat moet ik tegen Suze zeggen? Wat moet ik tegen mam zeggen?

526

Wat moet ik met de rest van mijn leven beginnen?

‘Hé, uitkijken!’ roept iemand achter me – tot mijn ontzetting ben ik van de stoep gestapt, recht voor een fietser.

‘Sorry,’ zeg ik schor. De fietser zwenkt om me heen en maakt een vredesteken naar me. God, dit is bespottelijk. Ik moet me vermannen. Ik bedoel maar, waar ben ik? Laat ik daarmee beginnen. Ik begin langzamer te lopen en tuur omhoog, langs de glazen kantoordeuren, zoekend naar een straatnaambord. Net als ik het aan een politieman wil vragen, zie ik opeens een bord. King Street.

Ik kijk er even wezenloos naar. Waarom gaat er een belletje rinkelen? Dan schiet het me opeens te binnen. King Street 17. Alicia.

Het nummer dat in de dichtstbijzijnde glazen deur is geëtst, is 23. Dat betekent… dat ik nummer 17 net voorbij ben gelopen. Nu word ik verteerd door nieuwsgierigheid.Wat is er in godsnaam gaande aan King Street 17? Waarom zei Alicia dat ze daar de volgende keer zou zitten? Zit er een geheime sekte of zo? God, het zou me niets verbazen als ze in haar vrije tijd voor heks speelde.

Tintelend van spanning loop ik terug naar nummer 17, een bescheiden dubbele deur. Erachter zitten kennelijk allemaal kleine bedrijven, maar niet één van de namen op het bord komt me bekend voor.

‘Hoi!’ zegt een vent in een spijkerjackie met een kop koffie. Hij loopt naar de deuren, toetst een code op het paneeltje in en duwt de deur open. ‘Wat sta je er verdwaald bij. Zoek je iemand?’

‘Eh… ik weet het eigenlijk niet,’ zeg ik aarzelend. ‘Ik dacht dat ik iemand kende die hier werkt, maar ik ben vergeten hoe het bedrijf heet.’

‘Wie dan?’

‘Nou, eh… Alicia,’ zeg ik, en ik heb er meteen spijt van. Als hij Alicia nu eens kent? Als ze nu eens binnen zit en hij haar voor me gaat halen?

Hij kijkt alleen maar peinzend. ‘Ik ken geen Alicia, maar er zijn een paar nieuwe gezichten gekomen… Wat doet ze?’

‘Public relations,’ zeg ik uiteindelijk.

‘Public relations? Hier zitten vooral grafisch ontwerpers…’

Dan klaart zijn gezicht op.‘Hé, zou ze bij dat nieuwe bedrijf kunnen zitten? B en B? BBB? Zoiets. Ze zijn nog niet echt begonnen, dus we hebben nog niemand gezien.’ Hij neemt een slok koffie en ik blijf hem aankijken. Er knaagt iets in mijn achterhoofd. 527

‘Een nieuwe pr-onderneming? Hier?’

‘Ja, voor zover ik weet. Ze hebben een groot gedeelte van de eerste verdieping gehuurd.’

B en B. Bridges en Billington. Billington en Bridges.

‘Weet je ook…’ Ik probeer kalm te blijven. ‘Weet je ook wat voor soort pr?’

‘Ha! Dat weet ik wél. Financieel. De Bank of London schijnt een van hun grootste klanten te zijn. Of te worden. Dat moet bakken geld opleveren. Maar zoals ik al zei, ik heb nog niemand gezien, dus…’ Hij kijkt naar me en zijn gezichtsuitdrukking verandert. ‘Hé, gaat het wel?’

‘Ja,’ zeg ik moeizaam. ‘Ik geloof het wel. Ik moet alleen… Ik moet even bellen.’

Ik bel drie keer naar het Four Seasons Hotel, maar hang elke keer op voordat ik me ertoe kan zetten naar Luke Brandon te vragen. Ten slotte haal ik diep adem, bel nog een keer en vraag naar Michael Ellis.

‘Michael, met Becky Bloomwood,’ zeg ik als ik hem aan de lijn heb.

‘Becky!’ Zo te horen vindt hij het echt leuk iets van me te horen. ‘Hoe gaat het?’

Ik doe mijn ogen dicht in een poging me te beheersen. Zijn stem heeft me in een flits teruggebracht naar het Four Seasons. Terug naar die schemerige, patserige lobby.Terug naar die New Yorkse droomwereld.

‘Ik…’ Ik haal diep adem. ‘Goed. Je weet wel… Alles als vanouds. Druk, druk!’

Ik ga niet bekennen dat ik mijn baan kwijt ben. Ik wil niet dat iedereen medelijden met me heeft.

‘Ik ben net op weg naar de studio,’ zeg ik met gekruiste vingers om het leugentje,‘maar ik moest je even spreken. Ik geloof dat ik weet waar dat gerucht vandaan komt dat Luke de Bank of London kwijtraakt.’

Ik vertel hem woordelijk wat ik op kantoor heb opgevangen, dat ik in King Street ben geweest en wat ik daar heb ontdekt.

‘Zo, zo,’ zegt Michael zo nu en dan ontstemd. ‘Aha. Weet je dat het volgens een voorwaarde in Lukes arbeidscontracten verboden is cliënten mee te nemen? Als ze een klant inpikken, kan Luke ze voor de rechter slepen.’

‘Daar hadden ze het over. Ze schijnen te denken dat hij dat nooit zal doen vanwege het gezichtsverlies.’

In de stilte kan ik Michael bijna horen denken.

528

‘Daar zit iets in,’ zegt hij ten slotte. ‘Becky, ik moet dit met Luke bespreken. Ik vind het fantastisch knap van je dat je dat allemaal aan de weet bent gekomen.’

‘Dat is het enige niet,’ zeg ik. ‘Michael, er moet iemand met Luke gaan praten. Ik ben bij Brandon Communications geweest, en het kantoor was zo dood als een pier. Niemand zet zich nog in, iedereen gaat vroeg naar huis… Er hangt een totaal andere sfeer. Het gaat niet goed.’ Ik bijt op mijn lip. ‘Hij moet terugkomen.’

‘Kun je hem dat niet beter zelf vertellen?’ zegt Michael vriendelijk. ‘Ik weet zeker dat hij graag iets van je zou horen.’

Hij klinkt zo lief en betrokken dat het opeens in mijn neus begint te kriebelen.

‘Nee, dat kan niet. Als ik hem bel, denkt hij vast dat ik… dat ik me wil bewijzen, of dat ik gewoon weer stomme roddels vertel…’ Ik slik een brok weg. ‘Michael, eerlijk gezegd heb ik liever dat je mij erbuiten houdt. Zeg maar dat je het van een ander hebt gehoord, maar iemand moet het hem vertellen.’

‘Ik zie hem over een halfuur,’ zegt Michael. ‘Ik zal het met hem bespreken. En Becky? Goed werk.’

529

16

Na een week geef ik het wachten op. Michael belt me niet terug. Wat hij ook tegen Luke heeft gezegd, ik zal het nooit weten. Ik heb het gevoel dat dat deel van mijn leven is afgesloten. Luke, Amerika, televisieprogramma’s, alles. Tijd om opnieuw te beginnen. Ik probeer optimistisch te blijven en mezelf voor te houden dat ik alle kanten op kan, maar wat ís de volgende carrièrezet van een ex-tv-adviseur op financieel gebied? Ik heb een tvimpresario gebeld, die jammer genoeg net zo klonk als al die televisielui in Amerika. Ze zei dat ze het énig vond me te spreken, dat ze binnen de kortste keren werk voor me zou hebben, zo niet een eigen serie, en dat ze dezelfde dag nog terug zou bellen met bergen spannende nieuwtjes. Ik heb niets meer van haar gehoord.

Nu zie ik me dus gedwongen in het mediakatern van de Guardian naar baantjes te zoeken die ik waarschijnlijk toch niet kan krijgen. Ik heb inmiddels de advertenties voor een vaste medewerker bij de Investor’s Chronicle, een assistent-redacteur bij Personal Investment Periodical en een redactielid bij Annuities Today omcirkeld. Ik weet niet veel van annuïteiten, maar ik kan altijd iets verzinnen.

Suze komt de woonkamer in met een bord Crunchy Nutcornflakes. ‘Hoe gaat het?’

Ik probeer een glimlach op te brengen.‘Goed. Ik kom er wel.’

Suze neemt een hap cornflakes en kijkt me peinzend aan.

‘Wat ga je vandaag doen?’

‘Weinig,’ zeg ik somber. ‘Je weet wel – werk zoeken. Orde scheppen in de puinhoop van mijn leven. Dat soort dingen.’

‘O, ja.’ Suze trekt een belangstellend gezicht. ‘Heb je al iets interessants gevonden?’

Ik wijs naar een omcirkelde vacature.

‘Ik denk dat ik het maar als redacteur bij Annuities Today ga 530
proberen. De juiste kandidaat kan ook in aanmerking komen voor de functie van redacteur van het jaarlijkse supplement fiscale aftrekposten!’

‘Echt?’ Ze trekt tegen wil en dank een vies gezicht en zegt dan snel: ‘Ik bedoel… klinkt goed! Heel boeiend!’

‘Aftrekposten? Suze, toe nou.’

‘Nou ja, je weet wel. Relatief gezien.’

Ik leg mijn hoofd op mijn knieën en kijk naar de vloerbedekking. De tv staat zacht, en afgezien van Suzes geknerp is het stil in de kamer.

‘Suze… als ik nu eens geen werk vind?’ flap ik er dan opeens uit.

‘Je vindt wel werk! Doe niet zo mal! Je bent een tv-ster!’

‘Ik wás een tv-ster. Tot ik het allemaal heb verpest. Tot mijn leven instortte.’

Ik doe mijn ogen dicht en zak onderuit tot mijn hoofd op de zitting van de bank ligt. Ik zou het liefst de rest van mijn leven zo blijven hangen.

‘Bex, ik maak me ongerust om je,’ zegt Suze. ‘Je bent er al dagen niet meer uit geweest. Wat ga je vandaag nog meer doen?’

Ik doe mijn ogen net lang genoeg open om te zien dat ze bezorgd naar me kijkt.

‘Kweenie. “Ochtendkoffie” kijken.’

‘Jij gaat níét naar “Ochtendkoffie” kijken!’ zegt Suze resoluut. ‘Kom op.’ Ze slaat het mediakatern dicht. ‘Ik heb een prima idee.’

Ze sleept me naar mijn kamer. ‘Wat dan?’ vraag ik wantrouwig. Ze zwaait mijn deur open, duwt me naar binnen en gebaart met gespreide armen naar de troep.

‘Ik vind dat je deze ochtend eens zou moeten ontrommelen.’

‘Wat?’ Ik kijk haar vol afgrijzen aan. ‘Ik wil niet ontrommelen.’

‘Jawel, dat wil je wél! Echt, je zult je daarna net zo lekker voelen als ik. Het was briljant! Ik voelde me naderhand zo goed.’

‘Ja, en je had geen kleren meer! Je hebt nog drie weken in mijn ondergoed gelopen.’

‘Ja, dat is waar,’ geeft ze toe. ‘Ik ben misschien iets te ver gegaan. Maar waar het om gaat, is dat het je hele leven verandert!’

‘Nietes.’

‘Welles! Het is feng shui. Je moet dingen úít je leven halen voordat er nieuwe, betere dingen ín passen.’

‘Ja, hoor.’

531

‘Echt waar! Zodra ik had ontrommeld, belde Hadleys met dat aanbod. Kom op, Bex. Een beetje ontrommelen zou je al zoveel goed doen.’ Ze zwaait mijn kleerkast open en begint mijn kleren een voor een te bekijken.

Ze trekt een blauw suède rok met franje uit de kast.‘Kijk dan wat ik bedoel,’ zegt ze. ‘Wanneer heb je die voor het laatst gedragen?’

‘Pas nog,’ zeg ik met mijn gekruiste vingers op mijn rug. Ik heb die rok bij een kraampje op de rommelmarkt gekocht zonder hem eerst te passen, en toen ik ermee thuiskwam, bleek hij te klein te zijn. Maar je kunt nooit weten, ik zou nog eens ontzettend slank kunnen worden.

‘En dit… en dit…’ Ze kijkt me ongelovig aan en fronst haar wenkbrauwen. ‘Jemig, Bex, hoeveel zwarte broeken heb jij wel niet?’

‘Eentje maar! Hooguit twee.’

‘Vier, vijf, zes…’ Ze duwt de hangers uit elkaar, plukt de ene zwarte broek na de andere uit de kast en kijkt me streng aan.

‘Die zijn alleen voor als ik me dik voel,’ verdedig ik mezelf als ze me mijn lekkere oude Benetton met wijde pijpen laat zien.

‘En dat is een spijkerbroek!’ roep ik uit als ze op de bodem begint te wroeten. ‘Spijkerbroeken tellen niet!’

‘Wie zegt dat?’

‘Iedereen! Dat weet iedereen!’

‘Tien, elf…’

‘Nee, dat is een skibroek! Dat is iets heel anders! Dat is spórtkleding.’ Suze draait zich naar me om.

‘Bex, je hebt nog nooit geskied.’

‘Weet ik,’ zeg ik na een korte stilte. ‘Maar… Nou ja. Voor het geval ik ooit word uitgenodigd. En het was een uitverkoopje.’

‘En wat is dit?’ Ze pakt mijn schermmasker alsof het een eng beest is. ‘Dit kan zo de vuilnisbak in.’

‘Ik wil gaan schermen,’ zeg ik verontwaardigd. ‘Ik word de stuntvrouw van Catherine Zeta Jones.’

‘Ik begrijp niet eens hoe je dat allemaal in die kast krijgt. Gooi je dan nóóit iets weg?’ Ze pakt een paar met schelpen versierde schoenen. ‘Ik bedoel, kijk nou. Draag je die nog wel eens?’

‘Nou… nee.’ Ik zie haar kijken. ‘Maar daar gaat het niet om. Als ik ze weggooi, raken die schelpen meteen weer in de mode en dan moet ik nieuwe kopen. Zie het maar als… als een verzekering.’

‘Schelpen komen nóóit meer in de mode.’

532

‘Dat weet je niet! Het is net als met het weer. Je weet het gewoon niet.’

Suze stapt hoofdschuddend over de bergen rotzooi op de vloer naar de deur. ‘Je krijgt twee uur van me, en als ik terugkom, wil ik een getransformeerde kamer zien. Getransformeerde kamer – getransformeerd leven. Hop, beginnen jij!’

Als ze weg is, ga ik op mijn bed zitten en kijk mistroostig om me heen.

Nu ja, goed dan, misschien zit er iets in. Misschien zou ik een beetje kunnen opruimen. Maar ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik bedoel, als ik dingen ga weggooien, alleen maar omdat ik ze nooit draag, dan is het eind toch zoek? Dan heb ik straks niets meer.

En het is zo moeilijk. Het kost zoveel ínspanning. Ik raap een truitje van de vloer, kijk er even naar en leg het terug. Ik raak al uitgeput bij het idee dat ik zou moeten besluiten of ik het wil houden of niet.

‘Hoe gaat het?’ roept Suze vanuit de gang.

‘Goed!’ roep ik opgewekt terug. ‘Heel goed!’

Kom op, ik moet iets doen. Oké, misschien kan ik in een hoek beginnen en van daaruit verder werken. Ik baan me een weg naar de hoek van mijn kamer, waar een hoop troep in wankel evenwicht op mijn toilettafel staat, en probeer erachter te komen wat het allemaal is. Daar staan al die kantoorbenodigdheden die ik via internet heb besteld… daar die houten schaal die ik een eeuwigheid geleden heb gekocht omdat hij in Elle interieur stond (waarna ik precies dezelfde schaal voor minder geld bij Woolworth’s zag staan)… een knoopverfpakket… zeezout om je lichaam te masseren… Wat ís dit eigenlijk allemaal?

Wat zit er in die doos die ik niet eens heb opengemaakt?

Ik maak de doos open en zie een vijftig-meterrol kalkoenfolie. Kalkoenfolie? Waarom zou ik kalkoenfolie kopen? Ben ik ooit van plan geweest een kalkoen te braden? Ik reik met stomheid geslagen naar de begeleidende brief en lees:‘Welkom in de wereld van Country Ways. Het doet ons veel plezier dat uw goede vriendin Jane Bloomwood onze catalogus bij u heeft aanbevolen…’

O, god, natuurlijk. Het is dat spul dat mam heeft besteld om haar cadeau binnen te halen. Een ovenschaal, kalkoenfolie…

een paar van die plastic hoezen waar ze de patiokussens in heeft gepakt… zo’n raar snufje om dingen…

Wacht eens even.

Wacht nou eens even. Ik laat het snufje vallen en reik be533
hoedzaam naar de plastic tassen. Een vrouw met een ingewikkeld kapsel kijkt trots over een dekbed in krimpverpakking naar me. In het wolkje bij haar mond staat: ‘Door een volumereductie tot wel 75% heb ik nu zoveel meer ruimte in mijn kasten!’

Ik maak behoedzaam de deur open en sluip naar de gang. In het voorbijgaan kijk ik de woonkamer in – en tot mijn verbijstering zit Suze daar met Tarquin op de bank. Ze voeren een serieus gesprek.

‘Tarquin!’ zeg ik, en ze kijken allebei schuldbewust op. ‘Ik heb je niet binnen horen komen.’

‘Dag Becky,’ zegt hij met neergeslagen ogen.

‘We hadden iets… te bespreken,’ zegt Suze, die me gegeneerd aankijkt. ‘Ben je klaar?’

‘Bijna,’ zeg ik. ‘Ik wilde alleen nog even stofzuigen. Dan ziet het er pas echt goed uit!’

Ik trek mijn deur achter me dicht en haal de hoezen uit de verpakking. Oké. Dit zou een fluitje van een cent moeten zijn. Prop die hoezen vol en zuig de lucht eruit. Tien truien per hoes, staat er, maar zeg nou eerlijk, wie komt ze tellen?

Ik prop de eerste hoes zo vol als ik maar kan, trek hijgend van inspanning de plastic rits dicht – en bevestig de stofzuigerslang aan de opening. Dit is ongelooflijk. Het werkt. Het werkt! Mijn kleren krimpen voor mijn ogen!

O, dit is fantastisch. Dit wordt de grote omwenteling in mijn leven! Waarom zou je in vredesnaam ontrommelen als je ook kunt krimpverpakken?

Ik heb acht hoezen, en als ze allemaal vol zijn, prop ik ze in mijn kleerkast en doe de deur dicht. Het is een beetje persen, en ik hoor een soort sissend geluid als ik tegen de deur leun, maar waar het om gaat, is dat ze erin zitten. Ze zijn opgeborgen. En moet je mijn kamer nou eens zien! Ongelooflijk! Goed, hij is niet echt onberispelijk, maar stukken beter dan eerst. Ik schuif snel een paar verdwaalde dingen onder mijn dekbed, schik er wat kussens overheen en ga bij de deur staan. De aanblik van mijn kamer maakt me helemaal warm en trots vanbinnen. Ik heb mijn kamer nog nooit zo netjes gezien. En Suze heeft gelijk: op de een of andere manier voel ik me echt anders. Weet je, misschien zit er toch iets in dat feng-shuigedoe. Misschien is dit echt het keerpunt. Misschien heeft mijn leven echt een metamorfose ondergaan.

Ik kijk nog een laatste keer vol bewondering om me heen en roep dan: ‘Klaar!’

534

Als Suze aan komt lopen, ga ik voldaan op bed zitten. Ik begin te stralen als ik haar perplexe gezicht zie.

‘Bex, wat fantastisch,’ zegt ze. Ze kijkt ongelovig naar de lege vloer. ‘En zo snel! Het heeft mij een eeuwigheid gekost om al mijn spullen te sorteren!’

‘Tja, ach.’ Ik haal nonchalant mijn schouders op. ‘Als ik me eenmaal iets heb voorgenomen, doe ik het ook.’

Ze doet een paar passen de kamer in en kijkt verbluft naar mijn toilettafel.

‘Goh, nooit geweten dat die tafel een marmeren blad had!’

‘Ja,’ zeg ik trots. ‘Best mooi, hè?’

‘Maar waar is al je troep gebleven? Waar zijn de vuilniszakken?’

‘Die, eh… die heb ik al weggedaan.’

Ze drentelt naar de bijna lege schoorsteenmantel. ‘En heb je veel weggegooid?’ vraagt ze. ‘Ja, dat moet wel!’

‘Eh… redelijk veel,’ zeg ik ontwijkend. ‘Je weet hoe dat gaat. Op het laatst kende ik geen genade meer.’

‘Ik ben diep onder de indruk!’ Ze blijft bij de kleerkast staan. Ik houd haar zenuwachtig in de gaten.

Niet openmaken, bid ik in stilte. Maak die kast alsjeblieft niet open.

‘Heb je nog wel iets over?’ vraagt ze, en dan trekt ze grinnikend de kastdeur open. En dan beginnen we allebei te krijsen. Het lijkt of er een spijkerbom ontploft.

Alleen zijn het geen spijkers, maar kleren.

Ik weet niet wat er gebeurd is. Ik weet niet wat ik verkeerd heb gedaan, maar een van de hoezen barst open en de truien vliegen in het rond. Die hoes duwt alle andere de kast uit. Dan knalt er weer een open, en nog een. Het is een kledingorkaan. Suze zit onder de stretchtopjes. Een rok met pailletten landt op de lampenkap. Een beha schiet de kamer door en slaat tegen het raam. Suze lacht tussen het krijsen door en ik wapper als een razende met mijn armen en roep ‘stop! stop!’ alsof er nog iets aan te doen is.

En o, nee.

O, nee. Niet doen, alsjeblieft. Alsjeblieft niet. Maar het is al te laat. Nu tuimelt een hele waterval tasjes van cadeauwinkels uit hun verstopplek op de bovenste plank. De een na de ander komen ze aan het licht. Ze stoten tegen Suzes hoofd, vallen op de vloer, scheuren open – en onthullen allemaal dezelfde inhoud. Grijze glitterdoosjes waar in zwierige zilveren letters ‘S C-S’ op staat.

Een stuk of veertig.

535

‘Wat…’ Suze trekt een T-shirt van haar hoofd en staart met open mond naar de doosjes. ‘Waar heb je in hemelsnaam…’ Ze stapt over de kleren waarmee de vloer bezaaid ligt, pakt een doosje, maakt het open en kijkt er zwijgend in. Daar, verpakt in turkooiskleurig vloeipapier, ligt een fotolijstje van bruin leer. O, god. O, god, waarom moesten ze vallen?

Zonder iets te zeggen bukt Suze zich om een tasje van Gifts

& Goodies te pakken. Ze maakt het open en de kassabon dwarrelt naar de vloer. Nog steeds zwijgend haalt ze twee doosjes uit de tas en maakt ze open – in beide zit een fotolijstje van paars tweed.

Ik doe mijn mond open om iets te zeggen, maar kan geen woord uitbrengen. We kijken elkaar alleen maar aan.

‘Bex… hoeveel van die dingen heb je wel niet?’ zegt Suze ten slotte met enigszins verstikte stem.

‘Eh… niet zo gek veel,’ zeg ik rood aanlopend.‘Ach, gewoon. Een paar.’

‘Er moeten er hier wel… vijftig liggen!’

‘Nee!’

‘Ja!’ Ze kijkt om zich heen en wordt knalroze, zo overstuur is ze. ‘Bex, dat zijn dure lijsten.’

‘Zoveel heb ik er niet gekocht.’ Ik lach om haar af te leiden.

‘En niet allemaal tegelijk.’

‘Je had er niet één mogen kopen. Ik heb toch gezegd dat ik ze voor je wilde maken?’

‘Weet ik wel,’ zeg ik verlegen. ‘Dat heb je aangeboden, maar ik wilde er ook een kopen. Gewoon, om… om je te steunen.’

Er valt een stilte waarin Suze nog een tas van Gifts & Goodies pakt. Ze kijkt naar de twee doosjes.

‘Het komt door jou, hè?’ zegt ze dan opeens. ‘Het komt door jou dat ik zo goed heb verkocht.’

‘Nee! Suze, echt…’

‘Je hebt al je geld aan mijn lijsten uitgegeven.’ Haar stem wordt beverig. ‘Al je geld. En nu zit je in de schulden.’

‘Niet waar!’

‘Als jij er niet was geweest, had ik dat contract niet gekregen.’

‘Welles!’ zeg ik ontdaan. ‘Natuurlijk wel. Suze, je maakt de mooiste lijsten van de wereld. Ik bedoel… kijk dan!’ Ik pak de dichtstbijzijnde doos en haal er een lijstje van gebleekt denim uit. ‘Als ik je niet had gekend, had ik ’m ook gekocht. Ik had ze allemaal gekocht!’

‘Maar niet zoveel!’ zegt ze snikkend. ‘Dan had je er misschien… drie gekocht.’

536

‘Ik had ze wél allemaal gekocht. Het zijn ideale cadeautjes en eh… ze leuken je huis op…’

‘Dat zeg je maar,’ snottert ze.

‘Nee, echt niet!’ houd ik vol. De tranen springen mij nu ook in de ogen.‘Suze, iedereen is gek op jouw lijsten. Ik heb mensen in winkels horen zeggen hoe briljant ze waren.’

‘Dat verzin je.’

‘Nee! Laatst nog stond een vrouw ze bij Gifts & Goodies te bewonderen, en iedereen in de winkel was het met haar eens.’

‘Echt?’ zegt Suze met een klein stemmetje.

‘Ja. Je bent zo artistiek, en zo succesvol…’ Ik overzie mijn gebombardeerde kamer en word door wanhoop overspoeld.

‘En ik bak er niks van. John Gavin had gelijk, ik zou inmiddels een vermogen moeten hebben opgebouwd. Ik had het allemaal voor elkaar moeten hebben. Ik ben gewoon… waardeloos.’

‘Nee!’ zegt Suze geschrokken. ‘Je bent niet waardeloos.’

‘Welles!’ Ik laat me diep triest op het tapijt van kleren op de vloer zakken. ‘Suze, kijk naar me. Ik ben werkloos, ik heb geen vooruitzichten, ik word voor de rechter gesleept, ik heb duizenden ponden schuld en ik zou niet weten hoe ik een begin kan maken met aflossen…’

Ik hoor een bescheiden kuchje, kijk op en zie Tarquin met drie mokken in de deuropening staan.

‘Koffie?’ zegt hij, en hij loopt behoedzaam de kamer in.

‘Dank je, Tarquin,’ snotter ik, en ik neem een mok van hem aan. ‘Sorry voor alles. Het is gewoon niet… niet zo’n goed moment.’

Hij gaat op het bed zitten en wisselt een blik met Suze.

‘Zit je een beetje krap?’ vraagt hij.

‘Ja,’ snik ik. Ik wrijf de tranen uit mijn ogen. ‘Ja, dat klopt.’

Tarquin kijkt weer naar Suze.

‘Becky, ik wil je met alle plezier…’

‘Nee. Nee, dank je.’ Ik glimlach naar hem. ‘Echt niet.’

We drinken zwijgend onze koffie op. Er valt een bundel winterzon door het raam en ik sluit mijn ogen en voel de koesterende warmte op mijn gezicht.

‘Het kan de beste overkomen,’ zegt Tarquin meelevend.

‘Malle oom Monty ging om de haverklap failliet, weet je nog, Suze?’

‘Goh, nu je ’t zegt! Aan de lopende band!’ zegt Suze. ‘Maar hij kwam er telkens weer bovenop, hè?’

‘Zeker weten!’ zegt Tarquin. ‘Altijd.’

Ik voel een sprankje belangstelling en kijk op. ‘Hoe dan?’

537

‘Meestal verkocht hij een Rembrandt,’ zegt Tarquin. ‘Of een Stubbs of iets dergelijks.’

Leuk, hoor. Wat is dat toch met die miljonairs? Zelfs Suze, hoewel ik toch dol op haar ben. Ze snappen het gewoon niet. Ze weten niet hoe het is om geen geld te hebben.

‘Aha,’ zeg ik, en ik probeer te glimlachen. ‘Tja… Jammer genoeg heb ik hier geen Rembrandts slingeren. Ik heb alleen maar… een triljoen zwarte broeken. En wat T-shirts.’

‘En een schermuitrusting,’ vult Suze aan.

De telefoon in de woonkamer gaat, maar er staat niemand op.

‘En een houten schaal waar ik van walg.’ Ik giechel door een snik heen. ‘En veertig fotolijstjes.’

‘En een designtrui met twee halsopeningen.’

‘En een uitgaansjurk van Vera Wong.’ Opeens opmerkzaam kijk ik om me heen.‘En een splinternieuwe tas van Kate Spade, en… en een hele kleerkast vol dingen die ik nooit heb gedragen… Suze…’ Ik ben bijna te opgewonden om nog te kunnen praten. ‘Suze…’

‘Ja?’

‘Moet je horen. Ik heb niet niets. Ik heb wél een vermogen! Ik bedoel, het zou iets in waarde gedaald kunnen zijn…’

‘Waar heb je het over?’ vraagt Suze, en dan klaart haar gezicht op. ‘O, heb je nog een spaarrekening die je vergeten was?’

‘Nee! Geen spaarrekening!’

‘Ik snap het niet!’ kermt Suze. ‘Bex, waar heb je het over?’

Ik wil het net uitleggen als het antwoordapparaat in de woonkamer aanslaat en ik een zanderige Amerikaanse stem hoor. Ik verstijf en draai mijn hoofd naar het geluid om.

‘Hallo, Becky? Met Michael Ellis. Ik ben net in Londen aangekomen, en ik dacht… Zullen we een afspraak maken om bij te kletsen?’

Het is zo gek om Michael hier in Londen te zien. In mijn gedachten hoort hij in New York, in het Four Seasons, en nergens anders, maar daar zit hij dan, levensecht, in de River Room van het Savoy. Hij lacht zo stralend naar me dat hij er rimpels van krijgt. Ik kom bij hem zitten en hij wenkt een ober.

‘Een gin-tonic voor mevrouw, graag.’ Hij kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Heb ik dat goed?’

‘Ja, lekker.’ Ik glimlach dankbaar naar hem. We hebben heel wat afgepraat in New York, maar nu ik hem weer zie, ben ik toch een beetje verlegen.

538

‘Zo,’ zegt hij als ik mijn drankje heb. ‘Er is vrij veel gebeurd sinds ons laatste gesprek.’ Hij heft zijn glas. ‘Proost.’

‘Proost.’ Ik neem een slokje. ‘Zoals?’

‘Zoals dat Alicia Billington en vier anderen door Brandon Communications ontslagen zijn.’

‘Víér anderen?’ Ik gaap hem verbaasd aan.‘Speelden ze allemaal onder een hoedje?’

‘Blijkbaar. Alicia bleek al vrij lang met dat project bezig te zijn. Het was niet zomaar een slag in de lucht. Het was een goed georganiseerd, doordacht plan. En goed gefinancierd. Wist je dat Alicia’s aanstaande schatrijk is?’

‘Nee,’ zeg ik, en dan herinner ik me haar Chanel-schoenen.

‘Maar het klinkt aannemelijk.’

‘Hij heeft voor het kapitaal gezorgd. Zoals je al vermoedde, waren ze van plan de Bank of London van Luke af te snoepen.’

Ik neem nog een slok gin-tonic en geniet van de scherpe smaak.

‘En toen?’

‘Luke stormde binnen, overrompelde het hele stel, joeg ze een vergaderkamer in en heeft hun bureaus doorzocht. En hij heeft meer dan genoeg gevonden.’

‘Luke?’ Het is of ik een stomp in mijn maag krijg. ‘Wil je zeggen… dat Luke in Londen zit?’

‘Hm-hm.’

‘Hoe lang is hij al terug?’

‘Drie dagen inmiddels.’ Michael kijkt me zijdelings aan. ‘Dus hij heeft je nog niet gebeld?’

‘Nee,’ zeg ik, met moeite mijn teleurstelling verbergend.

‘Nee, nog niet.’ Ik pak mijn glas en neem een grote teug. Zolang hij nog in New York zat, kon ik mezelf wijsmaken dat het mede door de afstand kwam dat we elkaar niet spraken, maar nu hij in Londen is – en me niet eens heeft gebeld – voelt het anders. Het voelt min of meer… definitief.

‘En… wat gaat hij nu doen?’

‘De schade beperken,’ zegt Michael wrang. ‘Het moreel opkrikken. Hij was nog niet op weg naar New York, blijkt nu, of Alicia begon rond te bazuinen dat hij de vestiging in Londen helemaal wilde sluiten. Dat heeft de sfeer bedorven. Cliënten werden verwaarloosd, de medewerkers zaten allemaal druk met headhunters te bellen… Eerlijk gezegd is het een zootje.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Die meid is een onruststoker.’

‘Ik weet het.’

‘Ja, dat vroeg ik me al af. Hoe kon je dat weten?’ Hij buigt 539
zich met een belangstellend gezicht naar me over. ‘Jij had die Alicia door, terwijl Luke en ik niets vermoedden. Had je een basis voor je verdenkingen?’

‘Niet echt,’ zeg ik eerlijk. ‘Behalve dan dat ze een trut van hier tot Tokio is.’

Michael werpt het hoofd in de nek en lacht bulderend.

‘Vrouwelijke intuïtie. Waarom zou het ook iets anders zijn?’

Hij grinnikt even na, zet zijn glas neer en glimlacht ondeugend naar me. ‘Over trutten gesproken – ik heb in grote lijnen gehoord wat je Luke over zijn moeder hebt verteld.’

‘Echt?’ Ik kijk hem geschrokken aan. ‘Heeft hij het je verteld?’

‘Hij heeft het er met me over gehad; hij vroeg of je er met mij over had gepraat.’

‘O!’ Ik voel een blos opkruipen. ‘Nu ja, ik was… boos. Ik wilde niet zeggen dat ze een…’ Ik schraap mijn keel. ‘Ik zei het zonder erbij na te denken.’

‘Maar hij heeft het wel in zijn oren geknoopt.’ Michael trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Hij heeft zijn moeder opgebeld, gezegd dat hij niet van plan was naar huis te gaan voordat hij haar had gesproken en heeft een afspraak met haar gemaakt.’

‘O, ja?’ Ik kijk Michael gefascineerd aan. ‘En toen?’

‘Ze is niet komen opdagen. Ze heeft laten doorgeven dat ze de stad uit moest. Luke was behoorlijk teleurgesteld.’ Michael schudt zijn hoofd.‘Onder ons gezegd en gezwegen – ik denk dat je het bij het rechte eind had.’

‘O. Tja.’

Ik haal knullig mijn schouders op en reik naar de kaart om mijn verlegenheid erachter te verbergen. Ik vind het ongelooflijk dat Luke aan Michael heeft verteld wat ik over zijn moeder heb gezegd. Wat heeft hij nog meer verklapt? Mijn cupmaat?

Ik staar een tijdje naar de lijst gerechten zonder echt iets te lezen, kijk op en zie dat Michael ernstig naar me kijkt.

‘Becky, ik heb niet tegen Luke gezegd dat jij me had getipt. Ik heb hem wijsgemaakt dat ik een anonieme waarschuwing had gekregen en die heb nagetrokken.’

‘Klinkt redelijk,’ zeg ik met mijn blik op het tafelkleed.

‘In wezen heb jij zijn bedrijf gered,’ zegt Michael tactvol. ‘Hij zou je heel dankbaar moeten zijn. Vind je niet dat hij het zou moeten weten?’

‘Nee.’ Ik krom mijn schouders. ‘Hij zou alleen maar denken dat ik… dat ik…’ Ik maak mijn zin niet af.

540

Ik vind het ongelooflijk dat Luke al drie dagen terug is en dat hij me nog niet heeft gebeld. Ik bedoel – ik wist dat het uit is. Natuurlijk wist ik dat. Maar in het geniep dacht ik toch…

Enfin. Niet dus.

‘Wat zou hij denken?’ dringt Michael aan.

‘Kweenie,’ pruttel ik stuurs. ‘Waar het om gaat, is dat het uit is tussen ons. Ik wil er dus liever niets mee te maken hebben.’

‘Tja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.’ Michael neemt me vriendelijk op. ‘Weet je al wat je wilt eten?’

Onder het eten praten we over andere dingen. Michael vertelt me over zijn reclamebureau in Washington en maakt me aan het lachen met zijn anekdotes over de politici die hij kent en hoe ze zich in de nesten werken. Ik vertel hem op mijn beurt over mijn ouders, Suze en hoe ik mijn baan bij ‘Ochtendkoffie’

heb gekregen.

‘Eigenlijk gaat het heel goed,’ durf ik te zeggen terwijl ik op de chocolademousse aanval. ‘Ik heb prima vooruitzichten, en de producers zijn dol op me… Ze overwegen mijn onderdeel uit te breiden.’

‘Becky,’ onderbreekt Michael me voorzichtig, ‘ik heb het gehoord. Ik weet hoe het met je baan zit.’

Ik staar hem wezenloos aan. Mijn hele gezicht prikt van schaamte.

‘Ik had echt met je te doen,’ vervolgt Michael. ‘Het had niet mogen gebeuren.’

‘Weet Luke het ook?’ vraag ik schor.

‘Ja, ik geloof van wel.’

Ik neem een grote teug wijn. Het idee dat Luke medelijden met me zou hebben, is niet te harden.

‘Nu ja, maar ik kan nog alle kanten op,’ zeg ik radeloos. ‘Ik bedoel, misschien niet op tv, maar ik heb een aantal sollicitaties bij financiële tijdschriften lopen…’

‘Bij de Financial Times?’

‘Nee, eh… bij het Personal Investment Periodical… en Annuities Today…’

‘ Annuities Today?’ herhaalt Michael ongelovig. Als ik zijn gezicht zie, proest ik tegen wil en dank van het lachen. ‘Becky, lijken zulke banen je echt opwindend?’

Ik sta op het punt mijn cliché antwoord te geven – ‘Toevallig zijn particuliere financiën interessanter dan je zou denken!’ –
maar dan besef ik dat ik geen zin meer heb om te doen alsof. Particuliere financiën zijn níét interessanter dan je zou denken. Ze zijn echt zo saai als je denkt. Zelfs bij ‘Ochtendkoffie’ leef541
de ik pas op als de bellers over hun relaties en gezinsleven begonnen te vertellen.

‘Wat denk je?’ zeg ik dus, en ik neem nog een slok wijn. Michael leunt achterover in zijn stoel en bet zijn mond met een servet.

‘Waarom solliciteer je dan?’

‘Ik weet niet wat ik anders zou moeten doen.’ Ik haal machteloos mijn schouders op.‘Ik heb nooit iets anders gedaan dan particuliere financiën. Ik ben min of meer… in dat hokje gestopt.’

‘Becky, mag ik vragen hoe oud je bent?’

‘Zesentwintig.’

‘Zesentwintig en in een hokje gestopt?’ Michael kijkt me hoofdschuddend aan. ‘Ik dacht het niet.’ Hij neemt een slokje koffie en kijkt kritisch naar me.

‘Als je in Amerika aan de slag zou kunnen,’ zegt hij, ‘zou je dat dan doen?’

‘Ik wil alles aanpakken,’ zeg ik eerlijk, ‘maar wat zou ik nu nog in Amerika kunnen krijgen?’

Het blijft stil. Michael reikt heel langzaam naar een chocolaatje, haalt het papier eraf en legt het op de rand van zijn schoteltje. Dan kijkt hij naar me op. ‘Becky, ik wil je een voorstel doen. Ik zoek een hoofd interne betrekkingen voor mijn reclamebureau.’

Mijn koffiekop blijft halverwege mijn lippen steken en ik kijk hem verbouwereerd aan. Ik durf niet eens te hopen dat ik hem goed heb verstaan.

‘We zoeken iemand met redactionele vaardigheden om de maandelijkse nieuwsbrief te coördineren. Wat dat betreft, zou jij de ideale kandidaat zijn. Maar we zoeken ook iemand die goed met mensen is. Iemand die de sfeer aanvoelt, die ervoor kan zorgen dat de mensen lekker in hun vel zitten, die het kader op problemen attendeert…’ Hij schokschoudert. ‘Eerlijk gezegd zou ik niemand kunnen bedenken die geschikter is dan jij.’

‘Dus… je biedt me een baan aan?’ zeg ik ongelovig. Ik probeer de opspringende hoop in mijn borst te negeren; die sprankjes opwinding.‘Maar… maar hoe zit het dan met de Dai- ly World? Het… shoppen?’

‘Wat is daarmee?’ Michael haalt zijn schouders op.‘Dan shop je maar graag. Ik hou van eten. Niemand is volmaakt. Zolang je maar niet op een internationale lijst van meest gezochte personen komt te staan…’

542

‘Nee, nee,’ zeg ik rad. ‘Ik ben echt bezig het allemaal op te lossen.’

‘En kun je de immigratie regelen?’

‘Ik heb een bemiddelaar.’ Ik bijt op mijn onderlip. ‘Al vraag ik me af of hij me wel aardig vindt.’

‘Ik heb relaties bij de immigratiedienst,’ zegt Michael geruststellend. ‘Ik weet zeker dat we er wel iets op kunnen vinden.’

Hij leunt achterover en nipt van zijn koffie.‘Washington is geen New York, maar het is er net zo leuk. De politiek is een fascinerend werkterrein. Ik heb zo’n gevoel dat je je erin thuis zou kunnen voelen. En wat het salaris betreft… Tja, het wordt niet wat CNN je aangeboden zou kunnen hebben, maar als ik mag schatten…’ Hij krabbelt een bedrag op een servet en schuift het naar me toe.

Ik geloof mijn ogen niet. Het is bijna twee keer zoveel als wat ik voor zo’n lullig baantje in de journalistiek zou krijgen. Washington. Een reclamebureau. Een gloednieuwe loopbaan. Amerika. Zonder Luke. Op mijn eigen voorwaarden. Ik kan het allemaal niet goed bevatten.

‘Waarom doe je me zo’n aanbod?’ vraag ik uiteindelijk.

‘Je hebt veel indruk op me gemaakt, Becky,’ zegt Michael ernstig.‘Je bent slim, je hebt intuïtie en je weet van aanpakken.’

Ik kijk hem aan en voel dat ik gegeneerd begin te blozen. ‘En misschien vond ik dat het je ook wel eens méé mocht zitten,’

voegt hij er vriendschappelijk aan toe. ‘Je hoeft niet meteen te beslissen. Ik ben hier nog wel een paar dagen, dus we kunnen het er nog eens over hebben als je wilt, maar, Becky…’

‘Ja?’

‘Dit meen ik echt. Of je nu op mijn aanbod ingaat of niet, neem niet zomaar een baan aan.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Laat je niet strikken. Je bent te jong om je te laten strikken. Luister naar je hart en doe wat je echt wilt.’

543

17

Ik beslis niet meteen. Het kost me zo’n twee weken ijsberen, eindeloos koffie drinken, praten met mijn ouders, Suze, Michael, mijn vroegere baas Philip, die nieuwe tv-impresario, Cassandra… eigenlijk iedereen die ik maar kan bedenken. Maar uiteindelijk kom ik eruit. In mijn hart weet ik wat ik echt wil. Luke heeft niet gebeld, en eerlijk gezegd mag ik er niet op rekenen dat ik zijn stem ooit nog zal horen. Michael zegt dat hij ongeveer zeventien uur per dag werkt en ontzettend gestrest is; hij probeert tegelijkertijd Brandon Communications te redden en zijn opties in Amerika open te houden. Het was een hele schok voor hem om te ontdekken dat Alicia een complot tegen hem had gesmeed en dat de Bank of London overwoog naar haar bedrijf over te stappen, en daar schijnt hij nog steeds niet overheen te zijn. De schok van de ontdekking dat hij ‘niet immuun was voor gelazer’, zoals Michael het poëtisch stelde.

‘Dat is het probleem als de wereld aan je voeten ligt,’ zei hij laatst. ‘Op een dag word je wakker en blijk je uit de gratie te zijn, en dan weet je je geen raad meer. Je voelt je verpletterd.’

‘En voelt Luke zich verpletterd door dit alles?’ vroeg ik terwijl ik knopen in mijn vingers legde.

‘Verpletterd?’ riep Michael uit. ‘Hij is onder een stoomwals gekomen en toen is er een kudde buffels over hem heen gestampt.’

Ik heb een aantal keren in een opwelling de telefoon gepakt omdat ik hem zo graag wilde spreken, maar telkens heb ik diep ademgehaald en de hoorn weer neergelegd. Hij heeft nu zijn eigen leven. Ik moet verder met het mijne. Mijn hele nieuwe leven.

Ik hoor de deur en kijk om. Suze staat op de drempel van mijn kamer de leegte te overzien.

‘O, Bex,’ zegt ze verdrietig.‘Het bevalt me helemaal niet. Leg het allemaal terug. Maak er weer een zootje van.’

544

Ik doe mijn best om te glimlachen. ‘Het is hier nu tenminste feng shui,’ zeg ik. ‘Het zal je vast bergen geluk brengen.’

Ze komt binnen, loopt over de kale vloerbedekking naar het raam en draait zich om.

‘Het lijkt kleiner,’ zegt ze peinzend. ‘Het zou juist groter moeten lijken zonder al die rommel, toch? Op de een of andere manier… werkt het niet zo. Je kamer is een akelig kale bezemkast geworden.’

In de stilte die valt, kijk ik naar een spinnetje dat langs het raamkozijn omhoogklimt.

‘Weet je al wat je ermee gaat doen?’ vraag ik uiteindelijk.‘Ga je een nieuwe huisgenoot nemen?’

‘Ik denk het niet,’ zegt Suze. ‘Ik bedoel, het heeft geen haast, immers? Tarkie zei dat ik hem ook een tijdje als kantoor kon gebruiken.’

‘O?’ Ik draai me naar haar om en trek mijn wenkbrauwen op.

‘Nu je ’t zegt. Hoorde ik Tarquin hier vannacht binnenkomen?

En ’s ochtends wegsluipen?’

‘Nee,’ zegt Suze zenuwachtig. ‘Ja, bedoel ik.’ Ze vangt mijn blik en bloost. ‘Maar het was definitief de laatste keer. Definitief.’

‘Jullie zijn zo’n leuk stel,’ zeg ik grinnikend.

‘Zeg dat nou niet!’ roept ze vol afgrijzen. ‘We zijn geen stel.’

‘Dan niet,’ zeg ik toegeeflijk. ‘Je zegt het maar.’ Ik kijk op mijn horloge. ‘Weet je, we moesten maar eens gaan.’

‘Ja, misschien wel. O, Bex…’

Ik kijk naar Suze – de tranen staan haar in de ogen.

‘Ik weet het.’ Ik geef een kneepje in haar hand en we kijken elkaar zonder iets te zeggen aan. Dan pak ik mijn jas. ‘Kom op.’

We lopen naar de King George, het café aan het eind van de straat. De houten trap achter de bar leidt naar een grote zaal met roodfluwelen gordijnen, een bar en schragentafels langs de wanden. Aan een kant is een podium geïmproviseerd, en in het midden van de zaal staan rijen plastic stoelen.

Tarquin ziet ons binnenkomen en begroet ons. ‘Hallo! Wil je iets drinken?’ Hij heft zijn glas. ‘Dit kan er best mee door.’

‘Is het eerste fust al aangeslagen?’ vraagt Suze.

‘Uiteraard,’ zegt Tarquin. ‘Dat is al geregeld.’

‘Bex, de drankjes zijn van ons,’ zegt Suze als ik mijn portemonnee wil pakken, en ze legt haar hand op mijn arm. ‘Een afscheidscadeau.’

545

‘Suze, je hoeft me geen…’

‘Ik wil het zelf,’ zegt ze gedecideerd. ‘Tarkie ook.’

‘Ik ga iets voor jullie halen,’ zegt Tarquin. Hij vervolgt op gedempte toon: ‘Wel een goede opkomst, vind je ook niet?’

Hij loopt naar de bar. Suze en ik kijken de zaal in. Mensen drentelen langs de schragentafels om de keurig gevouwen stapels kleding, schoenen, cd’s en allerlei te bekijken. Op een van de tafels ligt een stapel getypte, gefotokopieerde catalogi, en de mensen die al met een exemplaar rondlopen, maken er aantekeningen in. Ik hoor een meisje in een leren broek roepen:‘Moet je die jas zien! O, en die laarzen van Hobbs!’ Aan de andere kant van de zaal houden twee meiden broeken voor zich terwijl hun vriendjes geduldig hun glazen vasthouden.

‘Wie zíjn al die mensen?’ zeg ik verbijsterd. ‘Heb jij die allemaal uitgenodigd?’

‘Tja, ik heb mijn adresboek afgewerkt,’ zegt Suze, ‘en dat van Tarquin, en dat van Feny…’

Ik schiet in de lach. ‘Dat verklaart alles.’

‘Hoi, Becky,’ zegt een vrolijke stem achter me. Ik draai me om en zie Fenella’s vriendin Milla met een stel meiden die ik vaag ken. ‘Ik ga op je paarse vest bieden! En Tory wil die jurk met bont, en Annabel heeft wel zesduizend dingen gezien die ze wil hebben! Wat we ons afvroegen: heb je ook een afdeling accessoires?’

‘Daar,’ zegt Suze, en ze wijst naar een hoek van de zaal.

‘Bedankt!’ zegt Milla. ‘Ik zie je nog wel!’ De drie meiden storten zich in het gewemel en ik hoor er nog een zeggen: ‘Ik moet écht een goeie ceintuur hebben…’

‘Becky!’ zegt Tarquin, die achter me is opgedoken. ‘Ik heb een glas wijn voor je. En mag ik je aan Caspar voorstellen, mijn maatje van Christie’s?’

Ik kijk om en zie een vent met sluik blond haar, een blauw overhemd en een enorme gouden zegelring. ‘Hartstikke bedankt dat je dit voor me wilt doen! Ik ben je echt heel dankbaar.’

‘Nee, geen dank, geen dank,’ zegt Caspar. ‘Ik heb de catalogus doorgenomen en het lijkt me een duidelijke zaak. Heb je een lijst met limieten voor me?’

‘Nee,’ zeg ik prompt. ‘Geen limieten. Alles moet weg.’

‘Doen we.’ Hij glimlacht naar me. ‘Nou, dan ga ik me maar eens voorbereiden.’

Hij loopt weg en ik neem een slok wijn. Suze is de ronde langs 546
de tafels aan het doen, dus sta ik een tijdje alleen te kijken hoe de zaal steeds voller wordt. Ik zie Fenella binnenkomen en zwaai, maar ze wordt meteen opgeslokt door een kluwen krijsende vriendinnen.

‘Dag, Becky,’ zegt een aarzelende stem achter me. Ik draai me als door de bliksem getroffen om en kijk recht in het gezicht van Tom Webster.

‘Tom!’ roep ik. ‘Wat doe jíj hier? Hoe weet je hiervan?’ Hij neemt een slokje uit zijn glas en grinnikt timide.

‘Suze heeft je moeder gebeld, en die heeft het aan mijn moeder doorgegeven. Ze hebben me trouwens een paar koopopdrachten meegegeven.’ Hij haalt een lijst uit zijn zak. ‘Je moeder wil je cappuccinoautomaat graag hebben, als die te koop is.’

‘Nou en of,’ zeg ik. ‘Ik zal tegen de veilingmeester zeggen dat hij moet zorgen dat jij hem krijgt.’

‘En mijn moeder wil die hoed met veren die je op mijn bruiloft ophad.’

‘Oké. Geen punt.’ Bij de herinnering aan zijn bruiloft krijg ik het een tikje benauwd.

‘En, hoe bevalt het getrouwde leven?’ zeg ik terwijl ik een van mijn nagels inspecteer.

‘O… gaat wel,’ zegt hij na een stilte.

‘Is het zo gelukzalig als je had verwacht?’ vraag ik zo luchtig mogelijk.

‘Tja, weet je…’ Hij staart gekweld in zijn glas. ‘Het zou niet realistisch zijn om te verwachten dat het allemaal meteen volmaakt was, hè?’

‘Nee, dat zal wel niet.’

Er valt een onbehaaglijke stilte. In de verte hoor ik iemand roepen: ‘Kate Spade! Kijk, en gloednieuw!’

‘Becky, het spijt me echt ontzettend,’ flapt Tom eruit.‘Hoe we op de bruiloft tegen je hebben gedaan.’

‘Geeft niks!’ zeg ik iets te vrolijk.

‘Nee, het geeft wél.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Je moeder sloeg de spijker op zijn kop. Jij bent een van mijn oudste vriendinnen. Ik zit er nog steeds mee.’

‘Tom, echt, het was ook mijn schuld. Ik bedoel, ik had gewoon moeten toegeven dat Luke er niet was.’ Ik glimlach weemoedig.

‘Dat was een stuk simpeler geweest.’

‘Ja, maar als Lucy het je moeilijk maakte, begrijp ik heel goed waarom je het gevoel kreeg dat je…’ Hij maakt zijn zin niet af en neemt een grote slok. ‘Maar goed. Luke leek me heel geschikt. Komt hij vanavond ook?’

547

Ik slik. ‘Nee,’ zeg ik dan met een geforceerde glimlach. ‘Nee, hij komt niet.’

Na ongeveer een halfuur gaan de mensen op de plastic stoelen zitten. Achter in de zaal staan een stuk of vijf vrienden van Tarquin met mobieltjes, en Caspar legt me uit dat zij de telefonische bieders te woord staan.

‘Er zijn mensen die er wel over hebben gehoord, maar om de een of andere reden niet kunnen komen. De catalogus is vrij wijdverspreid, en er zijn veel belangstellenden. Die Vera Wangjurk alleen al heeft veel interesse gewekt.’

‘Ja,’ zeg ik, overweldigd door gevoelens, ‘dat geloof ik graag.’ Ik kijk om me heen, naar de opgewekte, verwachtingsvolle gezichten; naar de mensen die nog een laatste blik op de tafels werpen. Een meisje bekijkt een stapel spijkerbroeken; iemand anders probeert de sluiting van mijn snoezige witte koffertje met de hartjes. Ik vind het bijna onvoorstelbaar dat niets van dat alles na vanavond nog van mij zal zijn. Alles verdwijnt in de kleerkasten van anderen. De kamers van anderen.

Caspar volgt mijn blik. ‘Trek je het nog?’

‘Ja, hoor!’ zeg ik monter. ‘Waarom niet?’

‘Ik heb veel inboedels geveild,’ zegt hij vriendelijk. ‘Ik weet hoe het is. Je raakt verknocht aan je bezittingen. Of het nu een achttiende-eeuwse chiffonnière is of…’ – hij werpt een blik op de catalogus – ‘… een roze jas met luipaardprint.’

‘Toevallig ben ik nooit echt op die jas gesteld geweest.’ Ik glimlach vastbesloten. ‘En trouwens, daar gaat het niet om. Ik wil een nieuwe start maken en ik denk, nee, ik wéét dat dit de beste manier is.’ Ik glimlach nog eens naar hem.‘Kom op, zullen we maar?’

‘Absoluut.’ Hij gaat achter zijn lezenaar staan, laat zijn hamer neerkomen en zegt met stemverheffing:‘Dames en heren!

Om te beginnen wil ik u namens Becky Bloomwood van harte welkom heten.We hebben heel wat kavels vanavond, dus ik zal u niet ophouden – ik wil u er alleen nog even aan herinneren dat vijfentwintig procent van de opbrengst van vanavond naar een aantal goede doelen gaat, evenals het restant van de opbrengst nadat Becky al haar uitstaande schulden heeft voldaan.’

‘Niet op rekenen,’ zegt een droge stem achter in de zaal, en iedereen lacht. Ik gluur door de massa heen om te zien wie het is – en sta versteld. Daar staat Derek Smeath met een glas bier 548
in zijn ene hand en een catalogus in de andere. Hij glimlacht naar me en ik wuif verlegen terug.

‘Hoe weet hij dat nou?’ fluister ik naar Suze, die naast me op het podium is komen zitten.

‘Van mij, natuurlijk!’ zegt ze. ‘Hij zei dat hij het een schitterend plan vond. Als jij je hersens gebruikt, zei hij, kan niemand aan jouw vindingrijkheid tippen.’

‘Echt?’ Ik werp nog een blik op Derek Smeath en begin een beetje te blozen.

‘Mag ik u aanbieden,’ heft Caspar aan, ‘lotnummer één: een paar clementine sandalen in uitstekende staat, nauwelijks gedragen.’ Hij zet ze op tafel en Suze geeft een meelevend kneepje in mijn hand. ‘Richtprijs tien pond. Wie biedt?’

Tarquins hand schiet de lucht in. ‘Ik bied vijftienduizend.’

‘Vijftienduizend geboden,’ zegt Caspar lichtelijk overdonderd. ‘Vijftienduizend voor die meneer links…’

‘Nee!’ onderbreek ik hem. ‘Tarquin, je mag geen vijftienduizend bieden.’

‘Waarom niet?’

‘Je moet een realístisch bod doen.’ Ik kijk hem streng aan.

‘Anders zetten we je de zaal uit.’

‘Goed dan… Ik bied duizend.’

‘Nee! Je mag op tien pond inzetten,’ zeg ik gedecideerd.

‘Oké. Tien pond.’ Hij laat deemoedig zijn hand zakken.

‘Vijftien!’ roept iemand achterin.

‘Twintig!’ roept een meisje voorin.

‘Vijfentwintig,’ biedt Tarquin eroverheen.

‘Dertig!’

‘Vijfen…’ Tarquin voelt mijn blik, wordt rood en klapt zijn mond dicht.

‘Dertig pond geboden. Wie biedt er vijfendertig?’ Caspar, die opeens een haviksblik heeft, kijkt de zaal rond.‘Eenmaal, andermaal… Verkocht aan die mevrouw met de groenfluwelen jas.’

Hij grinnikt naar me, noteert iets en geeft de schoenen aan Fenella, die zorgt dat de nieuwe eigenaren hun aankopen krijgen.

‘Je eerste dertig pond!’ fluistert Suze in mijn oor.

‘Lotnummer twee!’ zegt Caspar.‘Drie truien met borduursel, merk Jigsaw, nooit gedragen, nog voorzien van prijskaartjes. We zetten in op…’

‘Twintig pond!’ zegt een meisje in het roze.

‘Vijfentwintig!’ roept een ander meisje.

Een van de jongens achterin steekt zijn hand op. ‘Dertig aan de telefoon.’

549

‘Dertig pond telefonisch geboden… Wie meer dan dertig?

Denk erom, dames en heren, het ís voor een goed doel…’

‘Vijfendertig!’ roept het roze meisje, en ze zegt tegen haar buurvrouw: ‘In de winkel zijn ze per stuk nog duurder, niet dan? En ze zijn niet eens gedragen!’

God, ze heeft gelijk. Ik bedoel maar, vijfendertig pond voor drie truien, dat is toch niks? Te geef!

‘Veertig!’ roep ik voor ik me kan bedwingen. De hele zaal kijkt me aan en ik voel dat ik knalrood word. ‘Ik bedoel… Wie biedt er veertig?’

Het bieden gaat maar door, en ik sta ervan te kijken hoeveel geld we binnenhalen. Mijn schoencollectie levert minstens duizend pond op, er gaat een sieradensetje van Dinny Hall voor tweehonderd pond weg en Tom Webster biedt zeshonderd pond voor mijn computer.

‘Tom,’ zeg ik gespannen als hij naar voren komt om zijn koopbon in te vullen, ‘Tom, je had niet zoveel moeten bieden.’

‘Voor een fonkelnieuwe Apple Mac?’ zegt Tom. ‘Hij is het waard. Bovendien wil Lucy al een tijdje een eigen computer hebben.’ Hij glimlacht ondeugend. ‘Ik verheug me er eigenlijk wel op haar te vertellen dat ze jouw afdankertje heeft gekregen.’

‘Lotnummer drieënzeventig,’ zegt Caspar naast me. ‘En ik weet dat dit kavel veel belangstelling gaat trekken. Een cocktailjurk van Vera Wang.’ Hij laat langzaam de inktpaarse jurk zien en de zaal houdt bewonderend de adem in.

Maar eigenlijk… Ik geloof niet dat ik er afstand van kan doen. Dit is te pijnlijk; te kortgeleden. Mijn prachtige filmsterren-glitterjurk. Ik hoef er maar naar te kijken of het komt allemaal terug, als in een vertraagde film. Dansen met Luke in New York; cocktails drinken; die roezige, gelukkige opwinding. En dan wakker worden en merken dat mijn wereld is ingestort.

‘Neem me niet kwalijk,’ mompel ik, en ik sta op. Ik loop snel de zaal uit, de trap af en naar buiten, de frisse avondlucht in. Ik leun tegen de muur van het café, hoor het gelach en gebabbel binnen en probeer me te concentreren op alle goede redenen die ik heb om dit te doen.

Even later duikt Suze naast me op.

‘Gaat het nog?’ vraagt ze. Ze heeft wijn voor me meegebracht. ‘Hier. Neem een slok.’

‘Dank je wel,’ zeg ik uit de grond van mijn hart, en ik neem een grote slok.‘Het gaat best goed, eigenlijk.Alleen… Ik geloof 550
dat het nu pas in volle hevigheid tot me doordringt. Waar ik mee bezig ben.’

‘Bex…’ Ze wrijft verlegen over haar gezicht. ‘Bex, je kunt je altijd bedenken. Je kunt altijd blijven. Ik bedoel – met een beetje geluk ben je na vanavond uit de schulden. Je kunt een baan zoeken, bij mij blijven wonen…’

Ik kijk haar zwijgend aan en voel de verleiding, die zo sterk is dat het bijna pijn doet. Het zou zo gemakkelijk zijn om ja te zeggen. Met haar mee naar huis gaan, een kop thee drinken en mijn oude leventje weer oppakken.

Dan schud ik mijn hoofd.

‘Nee, mijn besluit staat vast. Ik weet nu wat ik echt wil, Suze, en dat ga ik doen ook.’

‘Rebecca,’ onderbreekt een stem ons. We kijken op en zien Derek Smeath uit het café komen. Hij heeft de houten schaal en een fotolijstje van Suze in zijn handen, en ook de grote ingebonden atlas die ik ooit heb gekocht, schiet me te binnen, toen ik overwoog mijn westerse leven achter me te laten en te gaan reizen.

‘Hoi,’ zeg ik met een knikje naar zijn bepakking. ‘Ben je geslaagd?’

‘Bijzonder goed.’ Hij laat ons de schaal zien. ‘Een bijzonder fraai object.’

‘Die heeft nog in de Elle interieur gestaan,’ licht ik toe. ‘Heel cool.’

‘Echt? Dat moet ik mijn dochter vertellen.’ Hij klemt de schaal onhandig onder zijn arm. ‘Dus morgen vertrek je naar Amerika?’

‘Ja, morgenmiddag. Nadat ik je vriend John Gavin een bezoekje heb gebracht.’

Een wrange glimlach trekt over Derek Smeath’s gezicht.

‘Hij zal vast blij zijn je te zien.’ Hij steekt zijn hand uit, voor zover mogelijk, om de mijne te schudden.‘Nou, veel succes dan maar, Becky. Houd me op de hoogte.’

‘Doe ik,’ zeg ik met een warme glimlach. ‘En nog bedankt voor… Je weet wel. Alles.’

Hij knikt en loopt de nacht in.

Ik blijf nog een hele tijd met Suze buiten. De mensen vertrekken al met hun buit, en we horen ze aan elkaar vertellen wat een koopje het was. Er loopt een jongen langs met de mini papiervernietiger en een aantal potten lavendelhoning in zijn armen, een meisje zeult een vuilniszak vol kleren met zich mee, 551
weer iemand anders heeft de uitnodigingen met de twinkelende pizzapunten… Net als ik het koud begin te krijgen, horen we een stem boven aan de trap.

‘Hé!’ roept Tarquin. ‘Het laatste lotnummer komt zo. Komen jullie kijken?’

‘Kom op,’ zegt Suze. Ze maakt haar sigaret uit. ‘Je moet het laatste ding zien gaan. Wat is het laatste?’

‘Geen idee,’ zeg ik op de trap. ‘Het schermmasker, misschien?’

Maar als we de zaal in lopen, krijg ik een schok. Caspar laat mijn sjaal van Denny & George aan de zaal zien. Mijn dierbare Denny & George-sjaaltje. Zinderend blauw, zijdezacht fluweel met een lichter blauwe overprint en bezaaid met iriserende kraaltjes.

Ik sta ernaar te kijken, voel dat mijn keel wordt dichtgeknepen en herinner me pijnlijk levendig de dag dat ik het kocht. Hoe wanhopig graag ik het wilde hebben. Dat Luke me de twintig pond leende die ik te kort kwam. Dat ik hem wijsmaakte dat het voor mijn tante was. Hoe hij naar me keek als ik dat sjaaltje droeg.

Het wordt wazig voor mijn ogen en ik knipper hard in een poging mezelf in bedwang te houden.

‘Bex… niet je sjaaltje verkopen,’ zegt Suze, die er ontdaan naar kijkt. ‘Hou tenminste één ding zelf.’

‘Lotnummer honderdzesentwintig,’ kondigt Caspar aan.

‘Een mooie sjaal van zijde met velours.’

‘Bex, zeg dat je je hebt bedacht!’

‘Ik heb me niet bedacht.’ Ik kijk strak voor me uit. ‘Het heeft geen zin meer om het nog te houden.’

‘Wat biedt u voor dit uitgelezen accessoire van Denny & George?’

Het meisje in het roze kijkt op. ‘Denny & George!’ Ze heeft een enorme berg kleren om zich heen verzameld. Ik heb geen idee hoe ze ze allemaal thuis wil krijgen. ‘Ik verzamel Denny & George! Dertig pond!’

‘Dertig pond geboden,’ zegt Caspar. Hij kijkt de zaal in, maar die loopt snel leeg. De mensen staan in de rij om hun spullen af te halen of drinken nog iets aan de bar, en de paar nablijvers op de stoelen zitten voornamelijk te kletsen.

‘Krijg ik nog een bod op deze sjaal van Denny & George?’

‘Ja!’ klinkt het van achter uit de zaal, en een in het zwart gekleed meisje steekt haar hand op.‘Ik heb een telefonisch bod van vijfendertig pond.’

552

‘Veertig,’ zegt het meisje in het roze prompt.

‘Vijftig,’ zegt het meisje in het zwart.

Het roze meisje draait zich in haar stoel om.‘Wie biedt daar?

Miggy Sloane soms?’

Het zwarte meisje overlegt. ‘De telefonische bieder wenst anoniem te blijven,’ zegt ze. Ze kijkt naar me en mijn hart slaat een slag over.

‘Het is vast Miggy,’ zegt het roze meisje, dat zich weer omdraait. ‘Nou, die krijgt me niet klein. Zestig pond.’

‘Zestig?’ zegt de jongen naast haar, die al een tijdje zorgelijk naar haar berg kleren heeft zitten kijken. ‘Voor een sjaaltje?’

‘Een sjaal van Denny & Geórge, suffie!’ zegt het roze meisje, en ze neemt een slok wijn. ‘In de winkel kost-ie minstens tweehonderd. Zeventig! Oeps, ik ben niet aan bod, hè?’

Het meisje in het zwart, dat zacht stond te overleggen met de bieder, kijkt Caspar aan.

‘Honderd.’

‘Honderd?’ Het roze meisje draait zich weer om. ‘Echt?’

‘Honderd pond geboden,’ zegt Caspar bedaard. ‘Honderd pond geboden voor deze sjaal van Denny & George. Wie biedt er meer?’

‘Honderdtwintig,’ zegt het roze meisje. Het blijft even stil; het meisje in het zwart overlegt weer, kijkt op en zegt:

‘Honderdvijftig.’

In de zaal stijgt een verwonderd geroezemoes op en de mensen die aan de bar zaten te kletsen richten hun aandacht weer op de veiling.

‘Honderdvijftig pond geboden,’ zegt Caspar. ‘Er ligt een bod van honderdvijftig pond. Honderdvijftig, dames en heren.’

Er valt een gespannen stilte – en dan voel ik opeens dat ik mijn nagels in mijn handpalmen heb gezet.

‘Tweehonderd,’ zegt het roze meisje opstandig, en er gaat een zucht door de zaal. ‘En zeg maar tegen die zogenaamde anonieme bieder, die Miggy Sloane, dat ik altijd over haar bod heen kan.’

Iedereen kijkt om naar het meisje in het zwart, dat iets in de telefoon prevelt en knikt.

Ze kijkt op. ‘Mijn bieder trekt zich terug.’ Ik voel een onverklaarbare steek van teleurstelling en glimlach snel om niets te laten merken.

‘Tweehonderd pond!’ zeg ik tegen Suze. ‘Niet slecht!’

‘Eenmaal, andermaal… Verkocht!’ zegt Caspar, en hij slaat het laatste lot af. ‘Aan de dame in het roze.’

553

Er stijgt applaus op, en Caspar kijkt stralend de zaal in. Hij pakt de sjaal, maar net als hij hem aan Fenella wil geven, houd ik hem tegen.

‘Wacht even,’ zeg ik. ‘Ik wil hem graag zelf aan haar geven. Als het mag.’

Ik neem de sjaal van Caspar over, houd hem tegen mijn wang en voel de vertrouwde, ragfijne stof. Ik ruik mijn eigen geur er nog in. Ik kan nog voelen hoe Luke hem om mijn hals knoopte.

Het Meisje met het Denny & George-sjaaltje.

Dan haal ik diep adem, loop van het podium naar het meisje in het roze en overhandig haar glimlachend het sjaaltje.

‘Veel plezier ermee,’ zeg ik. ‘Het is heel bijzonder.’

‘O, maar dat weet ik wel,’ zegt ze zacht.‘Ik weet het.’ En in die paar momenten dat we elkaar aankijken, heb ik het gevoel dat ze me volmaakt begrijpt. Dan draait ze zich om en houdt triomfantelijk de sjaal hoog in de lucht. ‘Lekker puh, Miggy!’

Ik loop terug naar het podium. Caspar, die er afgepeigerd uitziet, is gaan zitten.

‘Goed gedaan,’ zeg ik als ik naast hem kom zitten. ‘En nogmaals ontzettend bedankt. Je hebt me echt fantastisch geholpen.’

‘Welnee!’ zegt Caspar. ‘Ik heb er zelfs van genoten. Weer eens wat anders dan dat vroeg-Duitse porselein.’ Hij wijst naar zijn aantekeningen. ‘En volgens mij hebben we een flinke opbrengst.’

‘Je was briljant!’ zegt Suze, die een biertje voor Caspar heeft gehaald en erbij komt zitten. ‘Echt, Bex, je bent er weer helemaal bovenop.’ Ze zucht bewonderend. ‘Weet je, zo zie je maar weer, je had gelijk. Shoppen is echt een investering. Ik bedoel, zeg nou zelf, hoeveel heb je op die Denny & George-sjaal verdiend?’

Ik doe mijn ogen dicht om het uit te rekenen. ‘Eh… iets van zestig procent?’

‘Zestig procent winst! In minder dan een jaar! Zie je nou wel? Dat is nog eens iets anders dan die suffe ouwe aandelenbeurs!’ Ze steekt een sigaret op. ‘Weet je, misschien ga ik mijn spullen ook wel verkopen.’

‘Je hebt niet eens spullen,’ wijs ik haar terecht. ‘Je hebt de hele boel ontrommeld.’

‘O, ja.’ Suzes gezicht betrekt. ‘God, waarom heb ik dat toch gedaan?’

Ik zet mijn ellebogen op tafel, steun mijn kin met mijn han554
den en doe mijn ogen dicht. Opeens voel ik me zonder aanwijsbare reden volkomen uitgeput.

‘Dus morgen ga je,’ zegt Caspar, en hij neemt een slok bier.

‘Morgen ga ik,’ herhaal ik. Ik doe mijn ogen open en kijk naar het plafond. Morgen laat ik Engeland achter me. Ik stap in het vliegtuig en ga in Amerika wonen. Ik ga al mijn schepen achter me verbranden en opnieuw beginnen. Op de een of andere manier lijkt het onwezenlijk.

‘Toch niet zo’n vlucht bij het krieken van de ochtend, hoop ik?’ vraagt Caspar met een blik op zijn horloge.

‘Nee, goddank niet. Mijn vlucht gaat pas om een uur of vijf

’s middags.’

‘Gelukkig maar,’ zegt Caspar met een knikje.‘Dan heb je nog tijd genoeg.’

‘O, ja.’ Ik ga rechtop zitten en kijk naar Suze, die mijn grijns beantwoordt. ‘Tijd genoeg voor een paar dingetjes die ik nog moet doen.’

‘Becky! We zijn zo blij dat je je hebt bedacht!’ kraait Zelda zodra ze me ziet. Ik sta op van de bank in de receptie en glimlach vluchtig naar haar. ‘We vinden het allemaal zo fijn dat je het doet! Waarom heb je je bedacht?’

‘Ach, weet niet,’ zeg ik minzaam. ‘Zo gaan die dingen.’

‘Nou, laat ik je dan maar meteen naar de schmink brengen…

Het is hier weer een complete chaos, zoals gewoonlijk, dus we hebben jouw onderdeel iets naar voren geschoven…’

‘Geen punt,’ zeg ik. ‘Hoe eerder, hoe liever.’

‘Ik moet zeggen dat je er patent uitziet,’ zegt Zelda. Ze neemt me lichtelijk teleurgesteld op. ‘Ben je afgevallen?’

‘Ja, iets, geloof ik.’

‘Ja… stress,’ zegt ze betweterig. ‘Stress, de sluipmoordenaar. We doen er volgende week een item over.’ Ze loodst me de schmink binnen en roept: ‘Kijk! Dit is Becky…’

‘Zelda, ik weet wel wie Becky is,’ zegt Chloe, die mijn makeup heeft gedaan sinds ik mijn opwachting bij ‘Ochtendkoffie’

maakte. Ze trekt een gezicht naar me in de spiegel en ik onderdruk een giechel.

‘Ach, ja, natuurlijk! Sorry, Becky, ik had zo in mijn hoofd zitten dat je een gast was! Chloe, maak Becky vandaag niet al te mooi. We willen niet dat ze er stralend en gelukkig uitziet, hè?’

Ze laat haar stem wat dalen. ‘En neem waterproof mascara. Beter nog, gebruik eigenlijk maar alleen waterproof make-up. Tot zometeen!’

555

Zelda zeilt de schmink uit en Chloe werpt haar nog een honende blik na.

‘Zo,’ zegt ze dan.‘Ik zal zorgen dat je er nog nooit zo goed uit hebt gezien. Super stralend en super gelukkig.’

‘Dank je, Chloe,’ zeg ik. Ik grinnik naar haar en ga zitten.

‘O, en zeg nou niet dat je echt waterproof mascara nodig hebt,’ zegt ze terwijl ze een kapmantel om mijn schouders drapeert.

‘Welnee,’ zeg ik gedecideerd. ‘Over mijn lijk!’

‘Pas maar op dat ze dat niet horen,’ zegt een meisje aan de andere kant van de kamer, en we krijgen de slappe lach.

‘Ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat ze je hier dik voor betalen,’ zegt Chloe, die al begonnen is mijn foundation aan te brengen.

‘Ja,’ zeg ik. ‘Toevallig wel, maar daar doe ik het niet voor.’

Een halfuur later, als ik in de wachtkamer zit, komt Clare Edwards binnen. Ze heeft een donkergroen mantelpak aan dat haar niet echt flatteert – en verbeeld ik het me, of is ze echt te bleek opgemaakt? Straks, onder de lampen, zal ze er gebalsemd uitzien. Chloe, denk ik dan, en ik verberg een glimlachje.

‘O,’ zegt Clare, die lijkt te schrikken als ze me ziet. ‘Hallo, Becky.’

‘Ha, Clare,’ zeg ik. ‘Tijd niet gezien.’

‘Tja. Ach.’ Ze legt haar handen in de knoop. ‘Ik heb over je problemen gelezen, en ik vond het heel erg voor je.’

‘Dank je,’ zeg ik luchtig. ‘Maar goed, de een zijn brood… Ja toch, Clare?’

Clare wordt van de ene seconde op de andere knalrood en wendt haar blik af, zodat ik me bijna voor mezelf schaam. Het is niet haar schuld dat ik ontslagen ben.

‘Hé, ik ben echt blij voor je dat je die baan hebt gekregen,’

zeg ik om het goed te maken. ‘En ik vind dat je ’t prima doet.’

Zelda komt de kamer binnenstormen. ‘Becky, we zijn zover. Ga je mee?’ Onder het lopen legt ze haar hand op mijn arm.‘Ik weet dat dit heel traumatisch voor je gaat worden. Je mag er alle tijd voor nemen… En nogmaals, als je instort, moet huilen, wat dan ook… het kan allemaal.’

‘Dank je wel, Zelda,’ zeg ik ernstig knikkend. ‘Ik zal eraan denken.’

We zijn op de set aangekomen en daar zitten Rory en Emma op hun bank. Ik werp in het voorbijgaan een blik op een moni556
tor en zie dat ze die verschrikkelijke foto van me uit New York hebben opgeblazen, rood bijgekleurd en voorzien van de kop:

‘Becky’s tragische geheim’.

‘Hallo, Becky,’ zegt Emma, die me zodra ik zit meelevend op mijn hand klopt. ‘Gaat het wel? Wil je een tissue?’

‘Eh… nee, dank je.’ Ik vervolg gedempt: ‘Maar eh, je weet wel. Straks misschien.’

‘Wat ontzettend moedig van je dat je dit komt doen,’ zegt Rory, en hij tuurt naar zijn aantekeningen.‘Hebben je ouders je echt verstoten?’

‘Nog vijf seconden!’ roept Zelda vanaf de vloer. ‘Vier…

drie…’

‘Welkom terug,’ zegt Emma met een grafstem in de camera.

‘We hebben vandaag een heel bijzondere gast in de studio. Duizenden kijkers hebben het verhaal van Becky Bloomwood gevolgd, onze voormalige financieel deskundige. Zoals we allemaal weten, heeft de Daily World onthuld dat Becky’s eigen financiële situatie verre van stabiel was.’

De foto waarop ik loop te shoppen wordt in beeld gebracht, gevolgd door een reeks schreeuwerige koppen, met als achtergrondmuziek: ‘Hey, Big Spender’.

‘Zo, Becky,’ zegt Emma als de muziek is weggestorven. ‘Laat ik om te beginnen zeggen hoe ontzéttend erg we dit voor je vinden en dat we met je meeleven. Straks gaan we Clare Edwards, onze nieuwe financieel deskundige, vragen wat je had kunnen doen om deze catastrofe te voorkomen, maar zou je de kijkers eerst voor de duidelijkheid willen vertellen hoeveel schuld je precies hebt?’

‘Heel graag, Emma,’ zeg ik, en ik haal diep adem. ‘Op dit moment heb ik een schuld van…’ – ik wacht even en voel dat de hele studio zich schrap zet – ‘… niets.’

‘Niets?’ Emma kijkt vragend naar Rory, alsof ze hoopt dat ze me niet goed heeft gehoord. ‘Níéts?’

‘John Gavin, de manager consumptieve kredieten van mijn bank, zal met plezier willen bevestigen dat ik vanochtend om halftien mijn bankschuld heb afgelost. Ik heb al mijn schulden afgelost.’

Ik gun mezelf een glimlachje bij de herinnering aan John Gavins gezicht toen ik hem bundels en nog eens bundels bankbiljetten overhandigde. Ik had me erop verheugd hem te zien spartelen, draaien en balen, maar ik moet het hem nageven: na de eerste paar duizend pond begon hij te glimlachen en collega’s te wenken. En uiteindelijk heeft hij me warm de hand 557
geschud – en gezegd dat hij nu begreep wat Derek Smeath bedoelde.

Wat zou die ouwe Smeathie eigenlijk tegen hem hebben gezegd?

‘Er is dus eigenlijk niets ergs met me aan de hand,’ vervolg ik.

‘Ik voel me zelfs beter dan ooit.’

‘Juist,’ zegt Emma. ‘Fijn.’ Ze kijkt afwezig – ik weet dat Barry iets in haar oortje toetert.

‘Maar al ben je dan voorlopig uit de geldzorgen, je leven moet toch aan scherven liggen.’ Ze buigt zich weer meelevend naar me over. ‘Je bent werkloos… je vrienden mijden je…’

‘Ik ben niet werkloos, integendeel. Vanmiddag vlieg ik naar Amerika, waar een nieuwe carrière op me wacht. Het is een beetje een gok… en het wordt zeker een uitdaging, maar ik geloof oprecht dat ik daar gelukkig zal worden. En wat mijn vrienden betreft…’ – mijn stem wordt beverig en ik haal diep adem – ‘… mijn vrienden hebben me uit de brand geholpen. Mijn vrienden hebben me gesteund.’

O, god, dat geloof je toch niet? Nou heb ik toch nog tranen in mijn ogen, verdomme. Ik knipper ze zo hard mogelijk weg en glimlach stralend naar Emma.

‘Dus eigenlijk is mijn verhaal niet zo tragisch. Ja, ik heb mezelf in de schulden gewerkt; ja, ik ben ontslagen. Maar ik heb er iets aan gedaan.’ Ik kijk in de camera. ‘En wat ik zou willen zeggen tegen iedereen die zich net als ik in de nesten heeft gewerkt… Jullie kunnen er ook bovenop komen. Doe iets. Verkoop je kleren, solliciteer naar een andere baan. Jullie kunnen opnieuw beginnen, net zoals ik nu ga doen.’

Het is doodstil in de studio. Dan klinkt er plotseling geklap achter een van de camera’s. Ik kijk geschrokken naar het geluid en zie Dave, de cameraman, die me grijnzend aankijkt en ‘goed zo’ mimet. Gareth van de techniek klapt mee… en nog iemand… en dan applaudisseert de hele studio, behalve Emma en Rory, die er perplex bij zitten – en Zelda, die als een gek in haar microfoontje tettert.

‘Goh!’ overstemt Emma het applaus. ‘Eh… we gaan er nu even uit, maar blijf kijken naar de rest van onze special van vandaag: Becky’s eh, tragische, eh…’ – ze aarzelt en luistert naar haar oortje – ‘… of liever gezegd: Becky’s, eh… roemrijke, eh…’

De herkenningsdeun schettert uit een speaker en Emma kijkt geïrriteerd naar het hok van de producer. ‘Wist die vent maar eens wat hij wilde!’

558

Ik sta op. ‘Toedeloe, ik moet ervandoor.’

‘Ervandoor?’ zegt Emma. ‘Je mag nog niet weg!’

‘O, jawel.’ Ik pak mijn microfoontje en Eddie van het geluid snelt toe om het los te maken.

‘Goed gezegd,’ prevelt hij terwijl hij het snoer ontwart. ‘Laat je niet kisten.’ Hij grijnst naar me. ‘Barry gaat over de rooie daarboven.’

‘Hé, Becky!’ Zelda kijkt ontdaan op. ‘Waar ga jij naartoe?’

‘Ik heb mijn zegje gedaan. Ik moet mijn vliegtuig halen.’

‘Je kunt nog niet weg! We zijn nog niet klaar!’

‘Maar ik wel,’ zeg ik, en ik pak mijn tas van de bank.

‘Maar de telefooncentrale staat roodgloeiend!’ zegt Zelda. Ze komt op een holletje naar me toe. ‘Er komt niemand meer door! Alle bellers zeggen…’ Ze staart me aan alsof ze me voor het eerst ziet. ‘Ik bedoel, we hadden er geen idee van. Wie had ooit kunnen denken…’

‘Zelda, ik moet weg.’

‘Becky! Wacht!’ roept Zelda als ik bij de deur van de studio ben. ‘We – Barry en ik – we hebben net even gebabbeld, en we vroegen ons af of je…’

‘Zelda,’ onderbreek ik haar rustig, ‘je bent te laat. Ik ga weg.’

Het is bijna drie uur als ik op Heathrow aankom. Ik gloei nog van de afscheidslunch in het café met Suze, Tarquin en mijn ouders. Eerlijk gezegd zou ik ergens het liefst in tranen uitbarsten en zo snel mogelijk naar het hele stel terugrennen, maar anderzijds heb ik me nog nooit van mijn leven zo sterk gevoeld. Ik ben er nog nooit zo zeker van geweest dat ik de goede keus heb gemaakt.

Midden in de hal staat een promotiestand met gratis kranten, en in het voorbijgaan pak ik een Financial Times. Net als vroeger. Bovendien krijg ik misschien een duurdere plaats in het vliegtuig als ik de FT bij me heb. Ik heb hem net keurig opgevouwen onder mijn arm genomen als ik een naam zie die me doet verstijven.

Brandon in de race om bedrijf te redden. Blz. 27. Ik vouw met beverige handen de krant open, zoek bladzij zevenentwintig en begin te lezen.

Luke Brandon, pr-ondernemer voor de financiële wereld, vecht om zijn investeerders aan boord te houden na ernstige vertrouwensbreuk naar aanleiding van de recente overlope- rij van een aantal hooggeplaatste medewerkers. De stem- 559
ming op het vroeger baanbrekende pr-kantoor schijnt een dieptepunt te hebben bereikt nu het gerucht gaat dat de toe- komst van de onderneming onzeker is, en het personeel ver- laat het zinkende schip. Brandon zal vandaag tijdens crisis- overleg proberen zijn financiers over te halen zijn radicale reorganisatieplannen te steunen, die naar verluidt neerko- men op…

Ik lees het artikel uit en kijk een paar seconden naar de foto van Luke. Hij ziet er als altijd zelfverzekerd uit, maar ik herinner me Michaels opmerking over de stoomwals. Zijn wereld is net zo goed ingestort als de mijne, en waarschijnlijk zal zíjn moeder hem niet opbellen om hem een hart onder de riem te steken.

Heel even heb ik medelijden met Luke. Ik wil hem bijna bellen en zeggen dat het wel weer goed komt, maar het heeft geen zin. Hij heeft het druk met zijn leven, ik met het mijne. Ik vouw de krant dus maar weer op en loop kordaat naar de incheckbalie. De vrouw achter de balie glimlacht naar me. ‘Hebt u bagage af te geven?’

‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik neem niets mee. Alleen mijn tas.’ Ik leg achteloos mijn FT op de balie. ‘Een hogere klasse zit er zeker niet in?’

‘Vandaag niet, sorry.’ De vrouw kijkt me meelevend aan.

‘Maar ik kan u wel bij de nooduitgang zetten, daar hebt u veel beenruimte. Mag ik uw tas wegen?’

‘Natuurlijk.’

Net als ik me buk om mijn handbagage op de lopende band te zetten, roept een bekende stem achter me:

‘Wacht!’

Mijn maag krijgt een zakker alsof ik net een val van vijf meter heb gemaakt. Ik kijk verbijsterd om – en hij is het echt. Luke beent door de hal naar de incheckbalie. Zijn kleding is nog net zo goed verzorgd als altijd, maar zijn gezicht is bleek en afgetobd. Aan de donkere kringen onder zijn ogen te zien leeft hij op doorwaakte nachten en koffie.

‘Waar ga je in vredesnaam naartoe?’ vraagt hij verontwaardigd als hij dichter bij me is. ‘Ga je in Washington wonen?’

‘Wat doe jij hier?’ kaats ik beverig terug. ‘Heb jij geen crisisoverleg met je investeerders?’

‘Ja, tot Mel thee kwam brengen en vertelde dat ze je vanochtend op tv had gezien.’

560

‘Ben je uit je bespreking gelopen?’ Ik gaap hem aan. ‘Zomaar, halverwege?’

‘Mel zei dat je het land uit ging.’ Zijn donkere ogen kijken me onderzoekend aan. ‘Is dat waar?’

‘Ja,’ zeg ik, en ik zet mijn tas met een plof op de lopende band. ‘Zoals jij ook bent teruggekomen zonder me iets te vertellen.’ Luke krimpt in elkaar, zo scherp klinkt mijn stem.

‘Becky…’

‘Aan het raam of aan het gangpad?’ vraagt de baliemedewerkster.

‘Aan het raam, alstublieft.’

‘Becky…’

Zijn mobieltje begint te piepen en hij zet het geïrriteerd uit.

‘Becky… ik wil met je praten.’

‘Nú?’ zeg ik ongelovig.‘Leuk. Net op het goede moment. Net als ik sta in te checken.’ Ik sla tegen de FT. ‘En je crisisoverleg dan?’

‘Dat kan wel wachten.’

‘De toekomst van je onderneming kan wel wachten?’ Ik trek mijn wenkbrauwen op. ‘Is dat niet een beetje… onverantwoordelijk, Luke?’

‘Zonder jou had die klote onderneming van mij niet eens een toekomst gehád!’ roept hij uit. Hij klinkt bijna boos, en ik kan er niets aan doen: ik begin van top tot teen te tintelen. ‘Michael heeft me verteld wat je hebt gedaan. Dat je Alicia in de peiling had. Dat je hem hebt gewaarschuwd en dat je alles door had.’

Hij kijkt me hoofdschuddend aan.‘Ik had geen idee. Jezus, Becky, als jij er niet was geweest…’

‘Hij had het niet mogen vertellen,’ pruttel ik verbolgen. ‘Ik heb het tegen hem gezegd en hij had het beloofd.’

‘Nou, maar hij heeft het toch verteld! En nu…’ Luke zwijgt.

‘En nu weet ik niet meer wat ik moet zeggen,’ besluit hij dan zachter. ‘Dank je wel is op geen stukken na genoeg.’

We kijken elkaar een paar ogenblikken zwijgend aan. Ik wend mijn blik als eerste af.‘Je hoeft helemaal niets te zeggen,’ zeg ik. ‘Ik heb het alleen gedaan omdat ik Alicia niet uit kan staan. Verder nergens om.’

‘Kijk… ik heb u in rij tweeëndertig gezet,’ zegt de baliemedewerkster opgewekt. ‘U kunt om halfvijf instappen.’ Ze kijkt nog eens in mijn paspoort en haar gezichtsuitdrukking verandert. ‘Hé! U bent die vrouw van “Ochtendkoffie”, is het niet?’

‘Die was ik,’ zeg ik met een beleefde glimlach.

‘O, zit dat zo,’ zegt ze niet-begrijpend. Terwijl ze me mijn 561
instapkaart en paspoort aanreikt, glijdt haar blik over mijn FT
en blijft bij Lukes foto hangen. Ze kijkt naar Luke en weer naar de foto.

‘Wacht eens. Bent u dat?’ zegt ze, en ze wijst naar de foto.

‘Dat was ik,’ zegt Luke na een korte stilte. ‘Kom, Becky. Mag ik je tenminste iets te drinken aanbieden?’

We gaan met een Pernod aan een tafeltje zitten. Ik zie het lampje op Lukes telefoon om de vijf seconden knipperen, wat betekent dat iemand hem probeert te bellen, maar Luke zelf lijkt het niet eens op te merken.

‘Ik wilde je bellen,’ zegt hij met neergeslagen ogen. ‘Elke dag opnieuw wilde ik je bellen, maar ik wist wel wat je zou denken als ik je belde en zei dat ik maar tien minuten met je kon praten. Wat je tegen me zei, dat ik geen tijd had voor een echte relatie, dat heeft erin gehakt.’ Hij neemt een slok Pernod.

‘Geloof me, ik heb de laatste tijd nooit meer dan tien minuten gehad. Je hebt geen idee hoe erg het was.’

‘Michael heeft me wel een idee gegeven,’ beken ik.

‘Ik wilde wachten tot het wat rustiger werd.’

‘Dus heb je vandaag maar gekozen.’ Ik glimlach tegen wil en dank. ‘De dag waarop je investeerders voor je uit Amerika zijn overgekomen.’

‘Niet ideaal, dat moet ik je nageven.’ Een sprankje humor trekt over zijn gezicht.‘Maar hoe moest ik weten dat jij van plan was het land uit te gaan? Michael is een gluiperd.’ Hij fronst.

‘En ik kon je niet zomaar laten gaan.’ Hij schuift afwezig zijn glas over het tafelblad, alsof hij iets zoekt, en ik kijk hem gespannen aan. ‘Je had gelijk,’ zegt hij dan onverwacht. ‘Ik was bezeten van het idee dat ik het in New York moest maken. Het was een soort… krankzinnigheid. Ik had nergens anders oog voor. Jezus, ik heb het allemaal goed verkloot, hè? Met jou…

ons… de zaak…’

‘Toe nou, Luke,’ zeg ik onbeholpen.‘Je kunt het niet allemaal op jezelf schuiven. Ik heb ook het een en ander voor je verpest.’

Luke schudt nee, dus houd ik mijn mond maar dicht. Hij drinkt zijn glas leeg en kijkt me recht aan.

‘Je moet nog iets weten. Becky, hoe denk je dat de Daily World aan je financiële gegevens is gekomen?’

Ik kijk hem verbaasd aan.

‘Nou… via dat meisje van de gemeentebelasting. Die meid die heeft lopen neuzen terwijl Suze…’ Luke schudt zijn hoofd weer.

562

‘Het was Alicia.’

Ik ben met stomheid geslagen.

‘Alicia?’ kan ik ten slotte uitbrengen.‘Hoe weet je… Waarom zou ze…’

‘Toen we haar kamer doorzochten, hebben we bankafschriften van jou in haar bureau gevonden. God mag weten hoe ze die te pakken heeft gekregen.’ Hij snuift. ‘Vanochtend heb ik eindelijk iemand van de Daily World zo ver gekregen dat hij toegaf dat Alicia de bron was. Zij hebben gewoon gebruikt wat ze van haar kregen.’

Ik staar hem aan. De rillingen lopen over mijn rug. Ik denk terug aan die dag toen ik bij Luke op kantoor was. De Conrantas met al mijn post erin. Alicia die als een kat met een muis bij Mels bureau stond.

‘Ik wíst dat ik iets vergeten was. O, god, hoe heb ik zo stóm kunnen zijn?’

‘Ze had het in wezen niet op jou gemunt,’ zegt Luke. ‘Ze heeft het gedaan om mij en het bedrijf in diskrediet te brengen – en om mijn aandacht af te leiden van wat zij in haar schild voerde. De krant wilde het niet bevestigen, maar ik weet zeker dat zij ook de “betrouwbare bron” was die van alles over mij heeft verteld.’ Hij zwijgt even en vervolgt dan:

‘Waar het om gaat, Becky – ik zat er faliekant naast. Mijn project is niet door jouw schuld mislukt.’ Hij kijkt me aan en besluit op zakelijke toon: ‘Jouw project is door mijn schuld mislukt.’

Ik blijf even roerloos zitten, niet in staat iets te zeggen. Het is alsof er een zware last van mijn schouders wordt getild. Ik weet niet goed wat ik moet denken of voelen.

‘Het spijt me zo,’ hoor ik Luke zeggen. ‘Alles wat je hebt doorgemaakt…’

‘Nee.’ Ik haal diep adem.‘Luke, het is jouw schuld niet. Het is niet eens Alicia’s schuld. Misschien heeft zij de details aangeleverd, maar ik bedoel maar, als ik me om te beginnen niet in de schulden had gewerkt, als ik niet als een idioot was gaan shoppen in New York, dan hadden ze toch niets te schrijven gehad?’

Ik wrijf over mijn gezicht. ‘Het was verschrikkelijk en vernederend, maar op een rare manier was het ook goed voor me om dat artikel te zien. Het heeft me tenminste met mijn neus op de feiten gedrukt.’

Ik pak mijn glas, merk dat het leeg is en zet het weer neer.

‘Wil je er nog een?’ vraagt Luke.

‘Nee. Nee, dank je.’

563

De stilte hangt tussen ons in. In de verte verzoekt een stem de passagiers van vlucht BA 2340 naar San Francisco naar gate 29 te gaan.

‘Ik weet dat Michael je een baan heeft aangeboden,’ zegt Luke. Hij wijst naar mijn tas. ‘Ik neem aan dat dit betekent dat je hem hebt aangenomen.’ Hij zwijgt weer en ik kijk hem zonder iets te zeggen aan, een beetje beverig. ‘Becky, ga niet naar Washington. Kom bij mij werken.’

‘Bij jóú?’ zeg ik verbaasd.

‘Kom bij Brandon Communications werken.’

‘Ben je gek geworden?’

Hij strijkt het haar uit zijn gezicht – en opeens is hij jong en kwetsbaar. Iemand die eens een meevaller zou moeten hebben.

‘Ik ben niet gek. Mijn personeel loopt bij me weg. Ik zoek iemand als jij in de directie. Jij hebt verstand van financiën. Je bent journalist. Je kunt goed met mensen omgaan, je kent het bedrijf al…’

‘Luke, je kunt zó iemand als ik vinden,’ onderbreek ik hem.

‘Een beter iemand! Iemand met pr-ervaring, iemand die al…’

‘Oké, ik lieg,’ valt Luke me in de rede. ‘Ik lieg. Ik zoek niet naar iemand zoals jij. Ik wil jou hebben.’

Hij kijkt me recht in de ogen en ik besef met een schok dat hij het niet alleen over Brandon Communications heeft.

‘Becky, ik heb je nodig. Ik steun op je. Dat merkte ik pas toen je er niet meer was. Sinds je weg bent, hoor ik je woorden in mijn hoofd. Over mijn ambitie. Over onze relatie. En zelfs wat je over mijn moeder hebt gezegd.’

‘Je moeder?’ Ik kijk hem angstig aan. ‘Ik heb gehoord dat je een afspraak met haar wilde maken…’

‘Zij kon er ook niets aan doen.’ Hij neemt een slok Pernod.

‘Er kwam iets tussen waardoor ze niet kon komen. Maar je had gelijk, ik zou echt meer tijd met haar door moeten brengen. Haar echt leren kennen en een hechtere band met haar krijgen, net zoals je moeder en jij.’ Hij kijkt op en fronst zijn wenkbrauwen bij het zien van mijn stomverbaasde gezicht. ‘Dat bedoelde je toch?’

‘Ja!’ zeg ik snel. ‘Ja, dat is exact wat ik bedoelde. Absoluut.’

‘Dat bedoel ik nou. Jij bent de enige die me vertelt wat ik moet horen, zelfs als ik het niet wil horen. Ik had je van het begin af aan in vertrouwen moeten nemen. Ik was… Ik weet het niet. Arrogant. Stom.’

Hij klinkt zo triest en kraakt zichzelf zo af dat ik er verdrietig van word.

564

‘Luke…’

‘Becky, ik weet dat je je eigen carrière hebt, en daar heb ik alle respect voor. Ik zou het niet eens vragen als ik niet dacht dat het voor jou ook een goede stap kon zijn, maar… Alsjeblieft?’ Hij reikt over het tafelblad en legt een warme hand op de mijne. ‘Kom terug. Laten we opnieuw beginnen.’

Ik kijk hem hulpeloos aan en voel mijn gevoelens als een ballon opbollen.

‘Luke, ik kan niet bij je komen werken.’ Ik slik om mijn stem in bedwang te houden. ‘Ik moet naar Amerika. Ik moet deze kans aangrijpen.’

‘Ik weet wel dat het een fantastische kans lijkt, maar wat ik je bied zou ook een fantastische kans kunnen zijn.’

Ik omklem mijn glas. ‘Dat is niet hetzelfde.’

‘Het zou hetzelfde kunnen zijn. Wat Michael je ook heeft aangeboden, ik bied hetzelfde.’ Hij buigt zich naar me over. ‘Ik bied meer. Ik…’

‘Luke,’ onderbreek ik hem. ‘Luke, ik heb Michaels baan niet aangenomen.’

Luke kijkt me beteuterd aan.

‘Nee? Maar wat…’

Hij kijkt naar mijn tas en dan weer naar mijn gezicht – en ik kijk vastberaden zwijgend terug.

‘Ik begrijp het,’ zegt hij uiteindelijk. ‘Het gaat me niks aan.’

Hij ziet er zo verslagen uit dat ik een pijnscheut in mijn borst voel. Ik wil het hem wel vertellen, maar het kán gewoon niet. Ik mag het risico niet nemen dat ik erover vertel en zelf hoor dat ik begin te twijfelen, dat ik me af begin te vragen of ik wel de juiste keus heb gemaakt. Ik mag het risico niet nemen dat ik me bedenk.

‘Luke, ik moet gaan,’ zeg ik met verstikte stem. ‘En… en jij moet terug naar je bespreking.’

Luke zwijgt een hele tijd. ‘Ja,’ zegt hij dan. ‘Ja, je hebt gelijk. Ik ga al. Ik ga nu.’ Hij staat op en stopt zijn hand in zijn zak.

‘Alleen dit nog. Dit wil je meenemen.’

Heel langzaam trekt hij een lange, lichtblauwe sjaal van zijde en fluweel uit zijn zak, bezaaid met iriserende kraaltjes. Mijn sjaal. Mijn sjaal van Denny & George.

Ik voel het bloed uit mijn gezicht trekken.

‘Hoe heb je…’ Ik slik. ‘Was jij de telefonische bieder?

Maar… maar je hebt je teruggetrokken. Die andere bieder heeft…’ Mijn stem sterft weg en ik kijk Luke vragend aan.

‘Ik was beide bieders.’

565

Hij knoopt de sjaal teder om mijn hals, kijkt me een paar seconden aan en geeft me een zoen op mijn voorhoofd. Dan draait hij zich om, loopt weg en gaat op in de mensenmassa in de vertrekhal.

566

18

Twee maanden later

‘Goed. We hebben dus twee presentaties. Een voor Saatchi & Saatchi en een voor de Global Bank. Een prijsuitreikingslunch met McKinsey en een diner met Merril Lynch.’

‘Dat is het. Het is veel, ik weet het.’

‘Het komt wel goed,’ zeg ik geruststellend. ‘Het komt wel goed.’

Ik krabbel iets in mijn notitieboekje, kijk ernaar en denk diep na. Dit vind ik het fijnste moment dat mijn nieuwe baan te bieden heeft: de eerste uitdaging. Hier is de puzzel – los hem maar op. Ik blijf even zonder iets te zeggen zitten, teken de ene vijfpuntige ster na de andere en laat mijn geest de puzzelstukjes in elkaar passen. Lalla kijkt me gespannen aan.

‘Goed,’ zeg ik ten slotte.‘Ik ben eruit. Je Helmut Lang-broekpak voor de presentaties, je Jil Sander-jurk voor de lunch – en voor het diner gaan we iets nieuws voor je zoeken.’ Ik tuur door mijn wimpers naar haar. ‘Misschien iets in een warme tint groen.’

‘Groen staat me niet,’ zegt Lalla.

‘Groen staat je wél,’ zeg ik gedecideerd. ‘Groen staat je fantastisch.’

Erin steekt haar hoofd om de hoek van mijn deur. ‘Becky?

Sorry dat ik stoor, maar ik heb mevrouw Farlow aan de lijn. Ze vindt de jasjes die je hebt laten bezorgen prachtig, maar heb je iets minder warms dat ze vanavond aankan?’

‘Dank je,’ zeg ik. ‘Ik zal haar bellen.’ Ik kijk weer naar Lalla.

‘Zullen we een avondjurk voor je gaan zoeken?’

‘Wat moet ik onder mijn broekpak aan?’

‘Een bloes,’ zeg ik. ‘Of een angoratruitje. Dat grijze.’

‘Het grijze,’ herhaalt Lalla zo bedachtzaam alsof ik Arabisch spreek.

567

‘Dat truitje dat je drie weken geleden hebt gekocht? Armani? Weet je het weer?’

‘O ja! Ja. Ik geloof het wel.’

‘En anders dat blauwe gedecolleteerde topje.’

‘Ja,’ zegt Lalla ernstig knikkend. ‘Ja.’

Lalla heeft een hoge functie bij een automatiseringsadviesbureau met vestigingen over de hele wereld. Ze heeft twee doctoraten, een IQ van rond het miljoen – en ernstige kledingdyslexie, zoals ze zelf beweert. In het begin dacht ik nog dat het een grapje was.

‘Schrijf het maar op,’ zegt ze, en ze stopt me een in leer gebonden organizer toe.‘Schrijf alle combinaties maar voor me op.’

‘Ja, goed… Maar Lalla, we hadden toch afgesproken dat je zelf eens zou gaan proberen een paar combinaties samen te stellen?’

‘Weet ik. Ga ik ook doen. Op een dag doe ik het, ik beloof het. Alleen… deze week nog niet. Ik kan die extra stress er niet bij hebben.’

Ik onderdruk een glimlach, zeg ‘goed’, begin in haar organizer te schrijven en krijg een denkrimpel als ik me al haar kleren probeer te herinneren. Als ik nog een avondjurk voor vanavond voor haar moet uitzoeken, mevrouw Farlow terugbellen en die truien opsporen die ik Janey van Hassalt had beloofd, heb ik niet veel tijd.

Het is elke dag even hectisch; iedereen heeft altijd haast. Maar hoe drukker ik het heb en hoe meer uitdagingen ze me toestoppen, hoe leuker ik het hier vind, op de een of andere manier.

‘O, trouwens,’ zegt Lalla. ‘Mijn zus, je weet wel, die volgens jou donker oranje zou moeten dragen…’

‘O, ja! Leuke vrouw.’

‘Die zei dat ze je op tv had gezien! In Engeland! Met een verhaal over kleding!’

‘Ach, ja,’ zeg ik, en ik begin licht te blozen. ‘Ik heb een rubriekje in een middagmagazine. Becky van Barney’s. Het is een soort New Yorks, trendy onderdeel…’

‘Wat goed van je!’ zegt Lalla hartelijk. ‘Een tv-rubriek! Dat zul je wel heel opwindend vinden!’

Ik sta met een met kralen bezet jasje in mijn hand en mijmer: een paar maanden geleden nog zou ik mijn eigen programma op een landelijke Amerikaanse zender krijgen. En nu heb ik een rubriekje in een middagprogramma waar maar half zoveel 568
mensen naar kijken als naar ‘Ochtendkoffie’. Maar waar het om gaat, is dat ik mijn eigen weg volg.

‘Ja,’ zeg ik met een glimlach naar Lalla. ‘Heel opwindend.’

Het duurt niet al te lang om Lalla in de kleren te steken voor haar diner. Net als ze weggaat, met een lijst mogelijke schoenen in haar hand geklemd, komt Christina binnen, het hoofd van de afdeling. Ze glimlacht naar me.

‘Hoe gaat het?’

‘Goed,’ zeg ik. ‘Uitstekend.’

Wat ook zo is. Maar al was het niet waar, al had ik de beroerdste dag van de wereld, dan nog zou ik nooit iets negatiefs tegen Christina zeggen. Ik ben haar zo dankbaar dat ze me niet vergeten was. Dat ze me een kans heeft gegeven. Ik vind het nog steeds onvoorstelbaar hoe aardig ze tegen me was toen ik haar aarzelend opbelde, zomaar in het wilde weg. Ik herinnerde haar aan onze ontmoeting en vroeg of ik ooit bij Barney’s zou kunnen komen werken – en ze zei dat ze nog heel goed wist wie ik was, en hoe ging het met mijn Vera Wang-jurk?

Uiteindelijk vertelde ik haar het hele verhaal, en dat ik de jurk zou moeten verkopen, dat mijn tv-carrière aan gort was, dat ik zo graag bij haar wilde komen werken… Ze zweeg even – en toen zei ze dat ik haar een aanwinst voor Barney’s leek. Een aanwinst! Die tv-rubriek was ook haar idee.

‘Nog kleren verstopt, vandaag?’ vraagt ze met twinkelende ogen, en ik voel dat ik rood aanloop. Dit zal me eeuwig blijven achtervolgen, hè?

Tijdens dat eerste telefoongesprek vroeg Christina me ook of ik verkoopervaring had, en toen heb ik haar als een grote idioot verteld dat ik bij Ally Smith had gewerkt, maar ontslagen was omdat ik een broek met zebraprint voor een klant had verstopt omdat ik hem zelf wilde hebben.Toen het na mijn verhaal stil bleef aan de lijn, dacht ik dat ik het wel kon schudden, maar toen klonk er zo’n brullend gelach dat ik de hoorn bijna liet vallen. Vorige week heeft ze me verteld dat ze op dat moment besloot me aan te nemen.

Ze heeft het verhaal ook aan alle vaste klanten verteld, wat ik een beetje gênant vind.

‘Zo.’ Christina kijkt me taxerend aan. ‘Klaar voor je volgende afspraak?’

‘Ja.’ Haar blik maakt me verlegen. ‘Ja, ik dacht het wel.’

‘Zou je je haar niet even borstelen?’

‘O.’ Mijn hand vliegt naar mijn hoofd. ‘Zit het niet goed?’

569

‘Jawel.’ Haar ogen hebben iets sprankelends, ik weet niet waarom. ‘Maar je wilt er toch op je best uitzien voor je klant?’

Ze laat me alleen en ik pak snel een kam. God, ik blijf maar vergeten hoe piekfijn je er in Manhattan uit moet zien. Zo laat ik twee keer per week mijn nagels doen bij een studio bij me om de hoek – al denk ik soms dat ik beter om de dag kan gaan. Ik bedoel, het is maar negen dollar.

In echt geld is dat… Tja. Negen dollar.

Ik begin al aan het denken in dollars te wennen. Ik begin aan van alles te wennen. Ik woon in een miezerig eenkamerflatje en de eerste nachten lag ik wakker van het verkeer. Maar waar het om gaat, is dat ik hier ben. Ik ben hier, in New York, ik sta op eigen benen en doe werk waarvan ik oprecht kan zeggen dat ik er gek op ben.

Michaels baan in Washington klonk heerlijk. In veel opzichten was het verstandiger geweest die te nemen, en ik weet dat pap en man dat graag hadden gewild, maar wat Michael tijdens die lunch tegen me zei – dat ik me niet moest laten strikken, dat ik moest doen wat ik echt wilde – zette me aan het denken. Over mijn werk, mijn leven en hoe ik echt graag de kost wilde verdienen.

En eerlijk is eerlijk: zodra ik mam uitlegde wat mijn werk bij Barney’s inhield, keek ze me met open mond aan en zei: ‘Maar schattebout, waarom ben je daar in vredesnaam niet eerder op gekomen?’

‘Becky?’ Ik schrik op en zie Erin bij mijn deur staan. Ik ben dik bevriend met Erin sinds ze me uitnodigde om haar verzameling lippenstiften te komen bewonderen en we uiteindelijk tot diep in de nacht James Bond-video’s hebben zitten kijken.

‘Je afspraak van tien uur is er.’

‘Wie ís mijn afspraak?’ vraag ik terwijl ik naar een hemdjurkje van Richard Tyler reik. ‘Ik heb niets in het boek zien staan.’

‘Tja, eh…’ Om de een of andere reden is ze helemaal stralend en opgewonden. ‘Eh… hier is-ie.’

‘Dank u vriendelijk,’ zegt een diepe mannenstem. Een diepe Britse mannenstem.

O, mijn god. Ik verstar als een konijntje, met de hemdjurk nog in mijn handen, als ik Luke binnen zie komen.

‘Hallo,’ zegt hij met een glimlachje. ‘Mevrouw Bloomwood. Ik heb gehoord dat u de beste shopper van de stad bent.’

Ik doe mijn mond open en weer dicht. De gedachten spatten als vuurwerk in mijn hoofd. Ik doe mijn best om verbaasd te 570
zijn, zo geschrokken als ik zou moeten zijn. Twee maanden absoluut niets – en daar staat hij opeens. Ik zou helemaal paf moeten staan. Maar op de een of andere manier sta ik niet paf. Zonder het zelf te beseffen heb ik altijd geweten dat hij zou komen.

‘Wat doe jij hier?’ zeg ik zo kalm mogelijk.

‘Zoals ik al zei, ik heb gehoord dat je de beste shopper van de stad bent.’ Hij kijkt me vragend aan. ‘Ik dacht dat je me misschien zou kunnen helpen een pak te kopen. Dit hier ziet er wat afgeleefd uit.’ Hij gebaart naar zijn onberispelijke pak uit Jermyn Street, waarvan ik toevallig weet dat hij het pas drie maanden heeft, en ik verberg mijn glimlach.

‘Je wilt een pak.’

‘Ik wil een pak.’

‘Juist.’

Om tijd te rekken pak ik een hanger, draai me met de hemdjurk om en hang hem zorgvuldig aan het kledingrek. Luke is hier.

Hij is gekomen. Ik wil lachen, of dansen, of janken, wat dan ook, maar in plaats daarvan pak ik mijn notitieboekje en draai me ongehaast om.

‘Waar ik normaal mee begin, is mijn cliënten vragen iets over zichzelf te vertellen.’ Mijn stem is wat springerig en ik zwijg even. ‘Misschien… zou jij dat ook kunnen doen?’

‘Ja, Dat lijkt me een goed idee.’ Luke denkt even na. ‘Ik ben een Britse zakenman. Mijn hoofdkwartier is in Londen.’ Hij kijkt me aan.‘Maar sinds kort heb ik een vestiging in New York. Ik zal hier dus vrij veel tijd doorbrengen.’

‘Echt?’ Ik probeer mijn verbazing te verdoezelen. ‘Heb je een kantoor in New York? Wat… boeiend. Want ik had de indruk dat een zekere Britse zakenman moeite had een contract af te sluiten met New Yorkse investeerders. Dat… dat heb ik ergens gehoord.’

‘Dat is ook zo.’ Luke knikt.‘Hij had er moeite mee, maar toen heeft hij zijn plannen bijgesteld en besloten op veel kleinere schaal te beginnen.’

‘Kleinere schaal?’ Ik staar hem aan. ‘Vond hij dat niet erg?’

Luke zwijgt even en zegt dan: ‘Misschien kwam hij tot het inzicht dat hij de eerste keer veel te ambitieus was. Misschien besefte hij dat hij zo bezeten was geraakt dat al het andere eronder leed. Misschien besefte hij dat hij zijn trots opzij moest zetten, zijn grootse plannen opbergen – en het iets rustiger aan doen.’

571

‘Dat… dat klinkt heel verstandig,’ zeg ik.

‘Dus maakte hij een nieuw voorstel, zocht een financier die het met hem eens was en toen was er geen enkel obstakel meer. Het kantoor draait al op volle toeren.’

Zijn gezicht straalt van onderdrukte blijdschap en ik straal terug.

‘Fantastisch!’ zeg ik.‘Ik bedoel…’ Ik schraap mijn keel.‘Aha. Juist.’ Ik krabbel wat onzin in mijn notitieboek. ‘En hoe lang blijf je precies in New York?’ vraag ik zakelijk. ‘Voor mijn aantekeningen, zie je.’

‘Uiteraard,’ zegt Luke al even zakelijk. ‘Tja, ik wil dat mijn aanwezigheid in Londen voelbaar blijft. Daarom ben ik van plan hier twee weken per maand te zijn. Dat is althans nu het idee. Het zou meer kunnen worden, of minder.’ Het blijft lang stil en zijn donkere ogen kijken in de mijne. ‘Het hangt er allemaal maar van af.’

‘Waarvan?’ zeg ik, amper in staat adem te halen.

‘Van… diverse dingen.’

Er valt een stilte tussen ons.

‘Je ziet eruit of je je draai hebt gevonden, Becky,’ zegt Luke zacht. ‘Of je… het voor elkaar hebt.’

‘Ja, ik heb het hier naar mijn zin.’

‘Zo te zien gedij je hier goed.’ Hij kijkt glimlachend om zich heen. ‘Deze omgeving past bij je. Wat waarschijnlijk geen al te grote verrassing is…’

‘Denk je dat ik hier alleen maar ben gaan werken omdat ik van shoppen houd?’ zeg ik met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Denk je dat het alleen om schoenen en mooie kleren gaat?

Want als je dat echt denk, vrees ik dat je er jammerlijk naast zit.’

‘Dat is niet…’

‘Het is veel meer dan dat. Véél meer.’ Ik spreid in een nadrukkelijk gebaar mijn armen.‘Het gaat ook om mensen helpen. Om creativiteit. Om…’

Er wordt geklopt en Erin kijkt om de hoek van de deur.

‘Sorry dat ik stoor, Becky, maar ik wou even zeggen dat ik die Donna Karan-muiltjes voor je opzij heb gelegd. In taupe én zwart, was het toch?’

‘Eh, ja,’ zeg ik jachtig. ‘Ja, dank je.’

‘O, en de boekhouding heeft gebeld om te zeggen dat je daarmee op je kortingslimiet zit voor deze maand.’

‘Goed,’ zeg ik, Lukes geamuseerde blik ontwijkend. ‘Goed. Dank je wel. Ik… ik kom er nog op terug.’ Ik wacht tot Erin weggaat, maar die kijkt onverhuld nieuwsgierig naar Luke. 572

‘Hoe gaat het?’ vraagt ze opgewekt. ‘Heb je de winkel al bekeken?’

‘Ik hoef niet rond te kijken,’ zegt Luke droog. ‘Ik weet al wat ik wil.’

Er fladdert iets in mijn buik en ik staar strak naar mijn notitieboek en doe of ik aantekeningen maak. Ik krabbel maar wat.

‘O, fijn!’ zegt Erin. ‘Wat?’

Het blijft lang stil en dan kan ik er niet meer tegen en moet wel opkijken. Als ik Lukes gezicht zie, begint mijn hart te bonzen.

‘Ik heb jullie informatie gelezen,’ zegt hij. Hij haalt een brochure met de titel: ‘De persoonlijke shopping service’ uit zijn zak.‘“Voor drukke mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken en zich geen vergissingen kunnen veroorloven.”’

Hij wacht even en ik omklem mijn pen.

‘Ik heb vergissingen gemaakt,’ zegt hij met een ernstig gezicht. ‘Ik wil die vergissingen rechtzetten en ze niet nog eens maken. Ik wil geadviseerd worden door iemand die me kent.’

‘Waarom bij Barney’s?’ vraag ik met trillende stem.

‘Er is maar één iemand op wiens advies ik kan vertrouwen.’

Zijn ogen vinden de mijne en er gaat een rilling door me heen.

‘Als zij me niet wil adviseren, weet ik het niet meer.’

‘We hebben Frank Walsh op de mannenafdeling,’ zegt Erin gedienstig. ‘Die wil vast…’

‘Stil, Erin,’ zeg ik zonder mijn hoofd te bewegen.

‘Wat denk je, Becky?’ vraagt Luke. Hij komt dichter bij me staan. ‘Heb je belangstelling?’

Ik kan niet meteen antwoorden, want ik probeer al mijn gedachten van de afgelopen maanden te ordenen en mijn woorden zo te kiezen dat ze exact weergeven wat ik wil zeggen.

‘Ik denk…’ zeg ik uiteindelijk, ‘ik denk dat de relatie tussen shopper en cliënt heel intiem is.’

‘Dat hoopte ik al,’ zegt Luke.

‘Er moet wederzijds respect zijn.’ Ik slik. ‘Afspraken kunnen niet afgezegd worden. Plotselinge vergaderingen mogen geen voorrang krijgen.’

‘Ik begrijp het,’ zegt Luke. ‘Als je me zou accepteren, kan ik je garanderen dat je altijd op de eerste plaats zou komen.’

‘De cliënt moet beseffen dat de shopper het soms beter weet. En… en nooit haar mening zomaar wegwuiven. Ook niet als hij denkt dat het maar geroddel is, of… dom gewauwel.’

Ik vang een glimp van Erins verbijsterde gezicht op en krijg opeens zin om te giechelen.

573

‘Dat had de cliënt zelf al begrepen,’ zegt Luke. ‘De cliënt is bereid nederig te luisteren en op zijn nummer gezet te worden. In de meeste gevallen.’

‘In álle gevallen,’ repliceer ik prompt.

‘Ga nou niet te ver,’ zegt Luke met ogen die vonken van de pret, en ik voel dat er een onwillige grijns over mijn gezicht trekt.

‘Tja…’ Ik krabbel peinzend in mijn notitieboek. ‘Ik denk dat

“in de meeste gevallen” ook acceptabel is. Gezien de omstandigheden.’

‘Dus.’ Zijn warme ogen vinden de mijne. ‘Betekent dat ja, Becky? Wil je mijn… persoonlijke shopper worden?’

Hij doet een pas naar voren en ik raak hem bijna aan. Ik ruik zijn vertrouwde geur. O, god, wat heb ik hem gemist.

‘Ja,’ zeg ik blij. ‘Ja, ik beloof het.’

574

Van:

Gildenstein,Lalla<L.6Gildenstein@anagram.com

Aan:

Bloomwood, Beckey<B:Bloomwood@barneys.com

Verzonden:

vrijdag 26 januari 2001 08.22

Onderwerp: Re: Help! Dringend!

Becky,

Help! Help! Ik ben je lijst kwijt. Ik heb vanavond een groot officieel diner met een paar nieuwe Japanse cliënten. Mijn Armani is naar de stomerij.Wat moet ik aan? Mail alsjeblieft zo snel mogelijk terug. Bedankt, je bent een engel.

Lalla

PS: Ik heb je nieuws gehoord. Gefeliciteerd!

575