The Casket-Demon
Author: Fritz Leiber
Date: 2017-10-26 07:00:00+00:00
Keywords: Fiction; Harlequin HQN Roman; Horror
Description: “You forget, baroness, the runic rhymes of the Prussian Nostradamus,” said Dr. Rumanescue, Vividy’s astrologist and family magician. “Wenn der Kassette-Teufel . . . ’—or, to translate roughly, ‘When the casket-demon is let out, The life of the Von Sheer is in doubt.’”
Publisher: Simon and Schuster

Hoofd in de wolken

(Puffin Island deel 2)

Sarah Morgan

HQN Roman

141

HARLEQUIN

Korte inhoud

Puffin Island

Puffin Island: betoverend, zonovergoten... en vol uitdagingen!

Deel 2

Hoofd in de wolken

SARAH MORGAN

Haar leven lang droomt archeologe Brittany Forrest al van avontuur. Op haar achttiende dacht ze dat gevonden te hebben met bad boy Zachary Flynn, maar na slechts tien onstuimige, hartstochtelijke dagen ging hun bliksemhuwelijk in rook op, waarna ze besloot hem uit haar hoofd te zetten.

Piloot Zach weet dat hij Brittany destijds teleurgesteld heeft. Nu hij is teruggekeerd naar Puffin Island en haar weer ziet, kan hij er echter niet omheen: zijn gevoelens zijn nog net zo sterk als vroeger. Ook al heeft hij zich nooit goed genoeg voor haar gevoeld, toch kan hij onmogelijk uit haar buurt blijven...

Terwijl lange, hete zomerdagen overgaan in zwoele nachten onder de sterrenhemel, ontdekken Brittany en Zach dat het vuur tussen hen nog lang niet gedoofd is. Komen hun dromen van een lang en gelukkig leven samen deze tweede keer wél uit?

Hoofdstuk 1

Zachary Flynn had nooit geboren moeten worden. Zijn conceptie, zoals zijn moeder hem maar al te vaak verteld had, was het resultaat geweest van een overmaat aan alcohol en een gescheurd condoom. De eerste acht jaar van zijn leven had ze hem overal de schuld van gegeven, van armoede tot bedwantsen en alles wat daartussenin lag. Wie ze na die tijd de schuld had gegeven van dat alles wist hij niet, want op zijn achtste was hij naar een pleeggezin gestuurd. Dat was gebeurd nadat iemand vragen was gaan stellen over Zachs terugkerende blauwe plekken en gebroken botten.

De arme kerkgaande, godvrezende christenen bij wie hij in huis kwam, hadden eigenlijk wel wat beters verdiend dan dit afgedankte stuk tuig uit een slechte wijk in Boston. Het joch dat was opgevoed met de gedachte dat je alleen maar kon voorkomen dat je genaaid werd door de ander eerst te naaien. Het was Zach als eerste van hun pleegkinderen gelukt om deze lieve, aardige mensen te breken. Daarna was hij als een estafettestokje van gezin naar gezin gegaan. Gezinnen die stuk voor stuk weer hadden staan popelen om hem door te geven.

Zach was hard op weg geweest naar een leven aan de verkeerde kant van de wet, totdat hij het vliegen had ontdekt. Twintig jaar later kon hij zich het precieze moment waarop alles was veranderd nog goed herinneren.

Het was een ondraaglijk warme dag geweest op Kamp Puffin. De lucht in het bos was zwaar geweest van de geuren van de zomer en het gezoem van insecten. Zach had net een slachtpartij veroorzaakt tijdens zijn jacht op muggen, zo groot als kleine vogels, bij de bedompte blokhut die hij deelde met nog zeven andere kinderen. Zeven kinderen wier families genoeg om hen gaven om hen op kamp te sturen met voldoende eten en benodigdheden om de heimwee naar huis te verzachten.

Zach had daar een plek gekregen via een beursprogramma, en de andere kinderen hadden ervoor gezorgd dat hij dat niet zou vergeten. Hij had wraak genomen voor hun eindeloze gepest door hun spullen in een getijdenpoel te gooien. Het meeste was weggespoeld, waarna woedende ouders hadden geëist dat de boosdoener naar behoren gestraft werd.

Zach kon zich niet voorstellen een vader of moeder te hebben die zoiets ook maar iets kon schelen, zeker niet als het alleen maar ging om wat gestolen snoep en een paar sweaters met hippe logo’s.

Zijn straf was een afspraakje geweest met Philip Law, de directeur van Kamp Puffin. Zach, die alle gezag met argwaan bekeek en zich nooit op zijn gemak zou voelen bij een man met de naam ‘Law’, had verwacht naar huis gestuurd te worden. Hij had gedaan alsof het hem niets kon schelen, maar in werkelijkheid had hij zich maar al te graag door duizenden muggen laten steken als dat betekende dat hij op dit eiland mocht blijven. Alles was beter dan de hele dag over zijn schouder te moeten kijken in de verzengende hitte van de stad, en ook al zou hij het niet hebben toegegeven, Puffin Island was een prima plek. Er was iets aan de frisse lucht en de manier waarop de oceaan met de horizon versmolt dat ervoor zorgde dat hij iets milder gestemd was dan anders, ondanks de aanwezigheid van die vervelende kinderen.

Hij had zich schrap gezet, klaar voor de volgende deur die in zijn gezicht zou dichtslaan, en hij had zijn wat-kan-mij-het-ook-schelen blik inmiddels aardig onder de knie. Maar in plaats van hem te zeggen dat hij zijn spullen moest pakken, was Philip met hem naar het kleine vliegveld aan de andere kant van het eiland gereden.

De twaalfjarige Zach was nukkig en opstandig voor de Cessna op de grond gezakt, wachtend tot het uur van de waarheid zou aanbreken, zich afvragend wat voor vreselijks hij had gedaan dat hij van het eiland af gevlogen moest worden en niet gewoon de overvolle ferry mocht nemen zoals iedereen. Misschien wilde Philip Law hem wel mee de lucht in nemen om hem vervolgens in de oceaan te duwen.

Ja, doe ook maar, dacht hij toen. Waarom niet? Wie zou het iets kunnen schelen? Er was toch niemand die hem zou missen. Hij wist niet eens of hij zichzelf wel zou missen.

Toen Philip zijn handen op het bedieningspaneel legde en over de korte landingsbaan taxiede, vroeg Zach zich af of hij meteen zou sterven als hij het water raakte of dat hij langzaam zou verdrinken. Maar toen was het kleine vliegtuigje opgestegen en Zach, die zijn hele leven achtervolgd was door angst, was overspoeld door paniek, op de voet gevolgd door een groeiend gevoel van opwinding terwijl de glinsterende zee en het smaragdgroene eiland onder hem steeds kleiner werden. Zijn maag had een duik gemaakt en zijn ogen waren zowat uit hun kassen gerold.

‘Holy shit.’ Hongerig had hij toegekeken, verbijsterd door de complexiteit van het dashboard, elke beweging van Philips handen in zich opnemend en jaloers op de kennis die Philip had om te kunnen vliegen. Nog nooit in zijn leven had hij iets zo graag gewild als die kennis en die vaardigheid. In een flits had hij beseft dat er zich nog een wereld bevond buiten de wereld die hij bewoonde.

Jaren later had Philip hem verteld dat dat het moment was geweest waarop hij had geweten dat zijn keuze om hem iets aan te bieden wat anderen misschien zouden zien als een beloning voor slecht gedrag de juiste was geweest. Hij had ook een preek kunnen afsteken, hem kunnen straffen of zelfs wegsturen, maar dat zou de jongen alleen maar hebben verhard. En hij was al van massief staal. Met zijn twaalf jaar had Zachary Flynn al meer ellende gezien dan de meeste mensen in hun hele leven zagen. Alle autoriteit gleed van hem af, instructies en bevelen stuiterden terug als een bal tegen beton. Niets drong tot hem door.

Totdat het vliegtuig een hoogte van twee kilometer had bereikt. Daar, hoog in de wolken, was het masker van onverschilligheid van hem afgegleden om een opgewondenheid te onthullen die te rauw en echt was om in bedwang gehouden te kunnen worden.

Voor Philip was het een manier geweest om een uitgebluste, gedesillusioneerde jongen een glimp te laten zien van een ander leven. Voor Zach was het liefde op het eerste gezicht geweest.

Ze waren over het eiland Vinalhaven gevlogen in de richting van Bar Harbor, over bossen, meren en de schitterende uitgestrektheid van Penobscot Bay, waar de oceaan bespikkeld was met jachten. Geheel in beslag genomen door een andere kijk op een wereld die hem tot nog toe niets anders dan tegenslagen had gebracht, had Zach zichzelf moeten inhouden om niet als een klein kind te gaan schreeuwen.

Kijk omhoog, kijk omhoog, had hij in zijn hoofd geroepen toen hij auto’s zo groot als luciferdoosjes over de smalle kustweg zag kronkelen. Kijk omhoog, wie is er nou groter dan?

Tegen de tijd dat ze waren geland, had zijn hele lichaam getrild. Hij had zich de koning van de wereld gevoeld.

‘O, man… Kunnen we dat nog eens doen? Neem me weer mee omhoog. Ik doe alles voor je.’ Hij had er zowat om gesmeekt, maar dat had hem niets kunnen schelen. Zelfs niet toen hij de tevreden blik op Philips gezicht had gezien.

‘Wil je het leren?’

Zach had met zijn handpalm over zijn bezwete voorhoofd geveegd. Hij had zich gevoeld als een junkie die een geheel nieuwe manier had gevonden om een shot te krijgen. ‘Vliegen? Ja.’ Wat was dat voor domme vraag? Wie wilde dat nou niet? Het was het coolste ooit.

‘Hou dan op met dat gekut.’ Philip keek hem strak aan. ‘Hou op je hersenen te verpesten en iedereen teleur te stellen. En ga eens wat doen met je leven!’

Zach had bijna zijn tong ingeslikt. Hij wist niet wat hem het meest had geschokt: het feit dat iemand had gemerkt dat hij hersenen had of het feit dat de kampdirecteur het woord ‘gekut’ had gebruikt.

Verward had hij gereageerd op de enige manier waarop hij kón reageren: door fel uit te halen. ‘Ik heb niet om zo’n rotleven gevraagd. Het is niet zo dat ik een restaurant ben binnen gelopen en een extra grote ellendeburger met een portie rotzooi heb besteld.’

‘Als iemand je iets voorschotelt, betekent dat niet dat je het ook op moet eten. Mensen kunnen het voor je opscheppen en aan je geven, maar je hoeft het niet te slikken. Ze kunnen je vertellen dat je waardeloos en onbetekenend bent, en jij kan hen geloven óf je kunt aantonen dat ze het mis hebben. Wat er in het verleden is gebeurd, was niet jouw schuld. Wat er in de toekomst gaat gebeuren, is jouw beslissing. Je kunt goede keuzes maken, of je kijkt hoe je alles kwijtraakt en je blijft de rest van je leven iedereen de schuld geven van de dingen die jou zijn overkomen.’

Zo klonk het wel heel gemakkelijk. Alsof Zach alleen maar een nieuwe sweater aan hoefde te trekken over de littekens en brandplekken van sigaretten om bij de coole jongens te kunnen horen.

Zach wist dat het niet zo werkte. Zelfs als hij iets duurs had aangetrokken, had dat niets aan de feiten veranderd. Nergens was de plek waar hij vandaan kwam en nergens was zijn eindbestemming. Alleen zou hij nu die plek graag per vliegtuig willen bereiken.

Opstandig en in tweestrijd verkerend had hij voor zich uit gestaard. De drang om te vechten en zichzelf te verdedigen was diep geworteld bij hem. Ongewild had hij zijn blik naar het dashboard van de Cessna laten glijden, en hij had bijna gespind van verlangen. Hij had met zijn vingers eroverheen willen strijken, het willen aanraken. Hij had het toestel mee de lucht in willen nemen, hoog boven het water en dwars door de wolken heen. Het was zelfs meer dan willen. Het was een behoefte.

Omdat hij veel van mensen wist en dol was op vliegen, had Philip die behoefte gezien en begrepen. ‘Ik heb een instructeurdiploma. Ik kan het je leren,’ had hij gezegd.

Het was alsof hij een versgebakken brood voor een uitgehongerde man had gehouden. Zach had bijna lopen kwijlen, maar jaren van wantrouwen hadden hem doen aarzelen. ‘Wat is het addertje onder het gras?’

Er was geen twijfel te zien geweest in Philips blik. ‘Moet er een addertje zijn?’

‘Er is altijd een addertje.’ Door schade en schande was hij wijzer en cynischer geworden.

‘Dan is het addertje dat je schoon schip moet maken. Niet meer spijbelen. Het is zonde om een goed stel hersens als die van jou niet te gebruiken. Je komt hier elke zomer terug, en wanneer de tijd rijp is, zal ik het je leren. En dan kun je me betalen.’

Daar had je het addertje. ‘Ik heb geen geld.’ Maar daar kon hij wel aan komen. Hij was net aan het bedenken hoe hij het beste kon stelen wat hij nodig had zonder betrapt te worden, toen Philip zijn hoofd had geschud.

‘Ik wil je geld niet. Ik wil je toewijding.’

Zach had hem wezenloos aangekeken. Hij had geen idee wat dat woord betekende. ‘Tuurlijk. Mij best.’

‘Ik wil dat je komt helpen bij het kamp. Elke zomer, de hele zomer lang. Ga maar eens wat verantwoordelijkheden nemen.’

Helpen bij het kamp? Het had even geduurd voordat de woorden tot Zach waren doorgedrongen. Het was maar goed dat ze in een vliegtuig hadden gezeten, want anders waren er een miljoen insecten in zijn openhangende mond gevlogen. Hij probeerde zich voor te stellen hoe meneer en mevrouw Meer-Geld-Dan-Verstand zouden reageren op het nieuws dat hij, Zach, zou gaan helpen bij het kamp.

‘Je maakt een grapje,’ had hij na een tijdje gezegd.

‘Ik maak geen grapje. En voor het geval je het niet herkent: ik geef je iets wat het leven je nog niet eerder heeft gegeven – een kans. Het is aan jou of je die grijpt.’

‘Dus dit gaat me niks kosten?’ Het leven had Zach geleerd dat goede dingen echt niet gratis gebeurden. Het was zijn ervaring dat goede dingen zelfs helemaal niet gebeurden. Had hij Philip verkeerd ingeschat? Misschien was zijn glimlachende vrouw een dekmantel. Misschien hield hij wel van kleine jongetjes en was hij van plan om met Zach naar een plek te vliegen waar ze niet betrapt konden worden.

Hij was overspoeld door paniek terwijl verschillende afschuwelijke scenario’s door zijn hoofd hadden gespookt. Geen ervan was de sensatie van een vliegtochtje waard. Een van de vele nadelen van waardeloos zijn, was dat wanneer je verdween, niemand er iets om gaf of vragen stelde.

Philip had hem kalm aangekeken. ‘O, het gaat je zeker wat kosten. Je gaat toiletten schrobben en boten schoonmaken tot je oud genoeg bent voor wat meer verantwoordelijkheid. Daarna gaan we je opleiden tot kampleider. Je houdt van het bos, dus ik zou survivaltraining gaan doen. Je zult dan overlevingstechnieken leren. Niet het soort technieken dat je tot nog toe hebt geleerd, maar hoe je moet overleven in de natuur. Er is geen addertje, Zach. Niemand probeert je te belazeren. Ik bied aan je te leren vliegen, dat is alles. Toen ik zo oud was als jij nam mijn vader me ook mee omhoog. Ik wilde hetzelfde doen voor jou.’

‘Waarom?’ Hij was nog steeds achterdochtig geweest.

‘Omdat iedereen wel eens wat geluk kan gebruiken, en jij al helemaal.’

Het enige wat hij nog nooit had gehad in zijn leven was geluk. Blauwe plekken, gezwollen lippen, gebroken botten – die had hij allemaal al vaker gehad, maar dit, dit was iets nieuws.

Een afschuwelijk moment lang had hij gedacht dat hij ter plekke in zou storten en zou gaan janken als een baby. Het feit dat hij jaren had geoefend in het verdringen van zijn emoties redde hem van die vernedering. ‘Oké.’ Zijn keel had gezwollen en dik aan gevoeld, alsof een insect met een enorme angel hem in zijn nek had geprikt. ‘Wat jij wil.’

‘Er zijn wel regels.’

Regels hadden hem nooit tegengehouden. Meestal stapte hij eroverheen. Soms verkocht hij ze een klap in het gezicht, maar ze stonden hem nooit in de weg. Toen hij Philips ernstige blik had gezien, had hij echter besloten dat hij ten minste kon dóén alsof het hem iets kon schelen. ‘Ik luister.’

‘Geen dingen meer pakken die niet van jou zijn, niet meer de rotzak uithangen. Met een vliegtuig vliegen, is een serieuze zaak.’

Zelf vliegen. Als hij eraan dacht, kreeg hij een droge mond en dan begon zijn hart te bonzen. Die gast meende het. Hij bood echt aan om hem te leren vliegen. Hij dacht vast dat dit zijn leven zou veranderen of zo, wat betekende dat dit weer zo’n brave eikel was die hij zou gaan teleurstellen, maar wat zou dat? Dat was niet zijn probleem. Om te leren vliegen zou hij alles beloven.

Hoe moeilijk zou het zijn om schoon schip te maken? Dus hij moest stoppen met stelen. De meeste kinderen hier hadden toch niets interessants bij zich. Zach stal uit verveling en omdat het zijn manier was om ze terug te pakken, niet omdat hij iets van ze wilde hebben. Hij wilde nog niet dood gevonden worden in zo’n hippe sweater.

Dat alles was door zijn hoofd gespookt en hij had al gauw zijn beslissing genomen. ‘Prima.’ Hij had geprobeerd nonchalant over te komen. ‘Dat moet wel lukken.’

Het was hem uiteindelijk echt gelukt. Vanaf dat moment had hij een doel in zijn leven gehad, en dat doel was vliegen. Alles wat hij deed, deed hij om die ene reden.

Wiskunde en natuurkunde hadden onbelangrijk en saai geleken in een klaslokaal met dertig kinderen die wezenloos voor zich uit staarden, maar wiskunde en natuurkunde toegepast bij het vliegen boeide hem wel. Hongerig naar kennis bestudeerde hij het allemaal en zo was zijn brein tot leven gekomen.

Waar hij echter het meest van hield, was het vliegtuig zelf. Philip had hem elke zomer mee de lucht in genomen totdat hij eindelijk oud genoeg was geweest om het zelf te leren. De eerste keer dat hij de stuurknuppel had mogen overnemen, hadden zijn handen zo erg getrild, dat hij er zeker van was geweest dat hij het vliegtuig in de oceaan zou laten storten.

Toen Philip hem had verteld dat hij een natuurtalent was, had hij iets gevoeld wat hij nog nooit eerder had gevoeld: trots. Het compliment had hem gestimuleerd, hem vooruitgeholpen en het had hem uiteindelijk bevrijd.

Op de grond was zijn leven een doodlopende straat geweest zonder uitweg, maar in de lucht zag hij meer dan zonneschijn en donzige wolken achter de horizon. Hij zag een wereld zonder grenzen, een wereld vol mogelijkheden. Hij zag hoop. Het vliegtuig verschafte hem een soort inzicht dat nog geen enkel mens hem ooit had kunnen bieden.

Een maatschappelijk werkster had hem ooit verteld dat hij alleen maar goed was in het verknoeien van dingen. Gezien het feit dat ze hem had betrapt terwijl hij inbrak in haar kantoor om het dossier dat ze over hem had wat aan te vullen, was hij er niet tegenin gegaan. Hij had het zelfs gezien als een prima samenvatting van zijn talenten. Totdat hij zijn handen om de stuurknuppel van een vliegtuig had gelegd. Toen had hij onmiddellijk geweten dat er nog iets was waar hij goed in was.

Vanaf dat moment was vliegen het enige geweest wat telde. Vliegen bevredigde zijn behoefte aan avontuur en opwinding en het zorgde voor gelijkheid. In de lucht was hij gelijk aan iedereen. Hoewel… Niet alleen gelijk, soms zelfs superieur. Meestal spraken de passagiers niet eens met de piloot, dus hij deed waar hij van hield, en een of andere idioot met meer geld dan verstand betaalde hem ervoor.

Voor het eerst in zijn leven had hij zichzelf gepusht. Zichzelf uitgedaagd. Hij had zo veel mogelijk informatie uit Philip getrokken en hij had telkens gedorst naar meer. Zelfs toen Philip hem in huis had genomen en hem een thuis had gegeven, had hij nog steeds meer gewild. Na zijn jeugd gevangen en hulpeloos te hebben doorgebracht, was er iets in hem wat vrij wilde zijn. Waarom zou hij in Maine blijven als er daarbuiten een hele wereld wachtte om ontdekt te worden?

Hij had op plekken gevlogen die de meeste piloten vermeden, plekken met meer grond dan mensen, inclusief afgelegen delen van Alaska zonder landingsbaan en met genoeg ijs om een vliegtuig uit de lucht te laten vriezen, totdat hij uiteindelijk was teruggekeerd naar het eiland dat hij op een goede dag bijna als zijn thuis was gaan beschouwen.

Zijn reputatie als piloot was dusdanig, dat hij onmiddellijk een baan aangeboden had gekregen bij Maine Island Air, het bedrijf dat goederen en passagiers van en naar de eilanden vloog.

Zach wilde dat leven echter niet. Voor hem was vliegen vrijheid. Hij wilde niet dat zijn dagen bepaald werden door de planning en eisen van iemand anders, en bovendien, dankzij een gelukkig toeval én zijn behoefte om gevaarlijk te leven, had hij nu een eigen vliegtuig.

Dus in plaats van die baan aan te nemen, had hij dat scherpe brein dat Philip bij hem had opgemerkt gebruikt en ontdekt hoeveel superrijke mensen er grond bezaten rondom Penobscot Bay. Die mensen vlogen met hun Cessna Citation of Gulfstream naar Boston, maar hadden daarna iets particuliers en persoonlijks nodig om hen verder naar hun strandhuis of jacht te vervoeren. Ze hadden een piloot nodig die vaardig genoeg was om overal te kunnen landen, op het land of op zee. Tegen een prijs waarvan hij nog steeds hardop moest lachen, bood Zach die dienst aan.

Persoonlijke service? Ja hoor, hij maakte het persoonlijk. Man, hij zorgde voor flessen gekoelde champagne en kaviaar op zilveren borden als dat was wat ze wilden, al raadde hij het niet aan, want met die zijwind over de baai was een vlucht zonder hobbels het enige wat hij niet kon garanderen.

Het bleef hem verbazen hoeveel men bereid was te betalen voor het privilege om de tijd, de plaats en bovenal de exclusiviteit te bepalen. Hij hoefde maar één rijke bankier en zijn gezin van hun privévliegtuig naar hun privé-eiland te vliegen, en hij verdiende al genoeg om een maand niet te hoeven werken. Het was eigenlijk diefstal, maar deze keer hield hij zich keurig aan de wet.

Hij koos zelf het werk dat hij aannam en had voldoende middelen om te spelen met de projecten die hem interesseerden. Als alle mensen die hem ooit hadden afgeschreven hem nu eens konden zien, dan zouden ze wel anders piepen.

Terugkijkend splitste hij zijn leven altijd op in twee delen. Voor het vliegen en na het vliegen. De jaren voor het vliegen wilde hij vergeten, een tijd waarin zijn wereld klein en angstaanjagend was geweest, zonder uitweg. Maar nadat hij het vliegen had ontdekt… Dat was de tijd waarin hij had gekozen om te leven, en het was een wereld waar hij van hield.

Zach glimlachte toen hij zijn preflightcheck afrondde. Het was een zonnige zomerochtend in Maine en de man die vandaag zijn levensstijl subsidieerde, was Nik Zervakis, een Grieks-Amerikaanse miljardair, die zou landen in Boston en wilde dat een van zijn vrouwelijke gasten rechtstreeks naar Puffin Island werd gevlogen. Dat hield in dat Zach, in ruil voor het overvliegen van een rijke, verwende prinses naar de andere kant van de baai, een obscene hoeveelheid geld zou gaan verdienen.

De zakenman in hem was tevreden. De rotzak in hem lag dubbel van het lachen.

‘Ik wilde dat ik mijn hele leven op deze manier kon blijven vliegen.’ Met de fluweelzachte leren stoel van het Gulfstream-vliegtuig als een cocon om haar heen, sloot Brittany haar ogen. ‘Geen ellenlange wachtrijen meer, geen schreeuwende peuters die in de stoel naast me druk zitten te doen, geen kwijtgeraakte bagage en niet meer proberen je adem in te houden wanneer er iemand over je heen hoest. Duw Lily maar gewoon uit het raam, Nik, en trouw met mij. We kunnen er iets moois van maken. Echt, ik weet zeker dat het ons gaat lukken. Je hebt vier huizen, dus we hoeven elkaar niet eens te zien. Jij kunt in San Francisco wonen en ik kan in New York wonen.’

Nik Zervakis, gebronsd, knap en stinkend rijk, scrolde met zijn ene hand door zijn e-mails, terwijl zijn andere hand Lily’s hand stevig vasthield.

Brittany moest glimlachen toen ze die twee zo samen zag. Ze was slim genoeg om te weten dat haar eigen korte ervaring met het huwelijksleven haar oordeel kleurde. Alleen al daarom zou ze haar visie nooit op anderen toepassen. Zelfs zij moest toegeven dat ze nog nooit twee mensen had ontmoet die beter bij elkaar pasten dan Nik en Lily. En als ze zich daar een beetje weemoedig om voelde, dan moest ze dat maar van zich afzetten.

Lily spinde bijna van voldoening. ‘Daarvoor ben je te veel gehecht aan je onafhankelijkheid.’

‘Je hebt gelijk. En zelfs een Grieks-Amerikaanse miljardair met een privévliegtuig kan me niet overtuigen dat op te geven. Maar toch…’ Ze wierp een blik op alle luxe om haar heen en schudde ongelovig haar hoofd. ‘Je hebt echt de loterij gewonnen, Lil.’

‘Ik weet het.’ Haar vriendin glimlachte naar de man die haar van haar sokken had geblazen, en hij bracht zijn hoofd naar het hare om een langzame kus op haar lippen te drukken.

Brittany vond het fascinerend om te zien hoe haar zachtaardige vriendin de beruchte en meedogenloze zakenmagnaat liet smelten als boter. Ze twijfelde er niet aan dat die twee iets dieps en speciaals deelden.

‘Hé, je moet wel oppassen – je bent in een doetje veranderd, Zervakis. Als je concurrenten daarachter komen, dan zullen je aandelen flink kelderen. Hele economieën zullen uiteenvallen.’

Zonder zijn lippen van Lily’s mond te halen, maakte Nik een grof gebaar in haar richting, en Brittany grijnsde.

‘Let maar niet op mij. Ga vooral jullie gang en maak een baby. Ik kijk wel even de andere kant op.’

Met een beschaamd geluidje trok Lily zich terug. ‘Sorry.’

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Het was aardig van jullie om me een lift te geven. Het goede nieuws is dat ik er hier uit ga en jullie twee nog helemaal tot aan New York hebben om elkaar de kleren van het lijf te rukken.’

‘We blijven eerst nog een paar dagen in Boston. Niks vergadering is pas op dinsdag, dus bel me als je iets nodig hebt. Daarna gaan we een paar dagen naar New York, waar ik met Skylar heb afgesproken.’ Lily bewoog haar vingers naar de ketting om haar hals en haar blik gleed even naar Nik. ‘In december gaan we naar haar tentoonstelling in Londen. Ben jij er dan ook bij?’

Brittany wist dat de ketting, een van Skylars exclusieve stukken, meer kostte dan wat zij als archeoloog in een jaar verdiende. Even opende ze haar mond om haar vriendin eraan te herinneren dat niet iedereen de beschikking had over een privévliegtuig en een onuitputtelijke bankrekening, maar ze bedacht toen dat zo’n opmerking waarschijnlijk alleen maar allerlei vrijgevige voorstellen zou ontlokken bij Lily en Nik. En die hadden al meer dan genoeg voor haar gedaan. ‘Ik weet het nog niet. Ik moet een paar belangrijke beslissingen nemen. Levensplannen.’ Wat eigenlijk een overdreven manier was om te zeggen dat ze geen idee had wat ze nu ging doen. ‘Maar ik zal contact houden. Als jullie tenminste lang genoeg van elkaar af kunnen blijven om je berichtjes te bekijken.’

Toen het vliegtuig naar de luchthaven taxiede, maakte Lily zich los uit Niks bezitterige greep en pakte Brittany’s spullen. ‘Nee, niet bewegen. Het is belangrijk dat je je hand niet gebruikt. Je moet die pols laten rusten. Doktersvoorschrift.’

‘Ik hou niet van voorschriften.’

‘We zijn de hele zomer huisgenootjes geweest. Ik weet precies hoe slecht jij bent met voorschriften, maar Brittany, het was een nare breuk. Je bent vervelend gevallen.’

‘Ja, ik weet het. Zo gênant. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, maar met die pech van mij zou ik dan waarschijnlijk mijn andere pols ook breken.’

Lily gaf haar een knuffel. ‘Je bent gewond. Je moet goed op jezelf passen.’

‘Ik pas goed op mezelf.’ Geen moment liet ze zien hoeveel moeite het haar kostte om alleen maar haar tas van onder haar stoel te pakken en die over haar schouder te hangen. Haar linkerschouder. De beweging voelde vreemd en onnatuurlijk. Pas toen ze haar rechterhand niet meer had kunnen gebruiken, had ze beseft hoe afhankelijk ze er eigenlijk van was. Blijkbaar deed ze nooit zo veel met de linkerkant van haar lichaam.

Waarom had ze niet wat beter uitgekeken? Ze was bij archeologische opgravingen over de hele wereld geweest, waar ze nog niet eens een schrammetje had opgelopen, en nu had ze een gebroken pols, alleen maar omdat ze zo hard had moeten lachen, dat ze in de sleuf was gevallen waar ze even daarvoor nog aan het graven was geweest. Dat stomme ongelukje zou haar wel blijven achtervolgen tot de volgende ijstijd.

Ze rolde met haar ogen en reikte naar haar rugzak, om er vervolgens achter te komen dat Nik die al op de stoel had gezet.

‘Mijn personeel zal je koffer uitladen. Je vervolgvlucht is al geregeld. Mocht je nog problemen tegenkomen, bel me dan op mijn mobiel. Dan zorg ik ervoor dat mijn mensen het oplossen.’

Mijn mensen. Brittany glimlachte naar hem. Nik had zijn eigen imperium en was verantwoordelijk voor vele banen. Hij was verfijnd en intelligent. Ze had genoten van de tijd die ze met hem had doorgebracht. Als hij niet verliefd was geworden op haar vriendin, was ze misschien wel in de verleiding gekomen om meer van hem te proeven. Ze wist zeker dat het harde, gespierde lichaam dat zich onder die dure kleren bevond het waard was om onderzocht te worden. Maar in tegenstelling tot Lily zou ze hem daarna weer hebben losgelaten.

Brittany was niet geïnteresseerd in iets permanents, niet als het ging om haar relaties en ook niet als het ging om haar woonplaats. Het was beter om verder te gaan, zoals de mensheid dat al eeuwen had gedaan.

Ze nam de kaart aan die hij haar overhandigde. ‘Weet je zeker dat die vlucht naar Puffin Island helemaal geregeld is? Ik kan net zo makkelijk een taxi nemen en met de ferry gaan. Dat doe ik normaal ook. Me bij de rest van de mensheid op de boot proppen.’

‘Met een gebroken pols? Nee.’ Nik was beleefd, maar resoluut. ‘Een vriend van me heeft een huis in Bar Harbor en hij heeft een piloot die hij gebruikt voor het vervoer naar zijn jacht.’

‘Natuurlijk heeft hij dat. Want hoe kom je anders van je strandhuis naar je jacht? Dat is een probleem waar ik al vaak over na heb gedacht.’ Ze maakte er een grapje van, maar vroeg zich tegelijkertijd af of hij zich eigenlijk wel realiseerde hoe erg zijn wereld verschilde van die van de meeste mensen. ‘Zolang die piloot van je maar niet denkt dat hij mij ook op mijn jacht af moet zetten. Ik heb wel een kajak, maar dat telt vast niet.’

Lily gaf haar de hoed die ze onder haar stoel had opgeborgen. ‘Je hebt een strandhuis, Castaway Cottage. Na alles wat je me erover hebt verteld, weet ik zeker dat Nik en ik een keertje langs zullen komen.’

‘Dat lijkt me leuk.’ Brittany vroeg zich af wat Nik, die huizen had in San Francisco, New York, Londen en Griekenland, van haar eenvoudige strandhuisje zou vinden, maar ze zette die gedachte meteen weer van zich af. Het was haar thuis en ze was er dol op. En eenvoudig of niet, het was veel geld waard. Er waren flink wat mensen die wilden betalen voor het voorrecht om in de relatieve afzondering van Shell Bay op het zeer populaire Puffin Island te wonen. Brittany had echter nooit overwogen het te verkopen. Castaway Cottage was speciaal voor haar.

Ja, in haar jeugd was de gemeenschap van Puffin Island soms een beetje verstikkend geweest, maar wanneer ze na lange periodes van afwezigheid weer terugkeerde naar huis, ontdekte ze pas hoe erg ze het eiland had gemist. Na de aanhoudende zomerhitte van Griekenland zou het heerlijk zijn om weer een koele bries in haar gezicht te voelen en in slaap te vallen met het geraas van de branding op de achtergrond. Ze wilde weer kreeft proeven en bosbessen plukken. Maar ze wilde vooral haar twee beste vriendinnen zien. Emily woonde nu op het eiland, en Skylar was maar een korte vlucht bij hen vandaan, in Manhattan.

‘Ga je je wel redden?’ Lily maakte zich nog steeds druk. ‘Hoe gaat het je lukken om te koken en voor jezelf te zorgen? Het lukte je al nauwelijks om je tijdens de vlucht om te kleden.’

Halverwege de Atlantische Oceaan had Brittany zichzelf er eindelijk toe gezet om de deftige badkamer van de Gulfstream te gebruiken en een schone korte broek en een simpel topje met spaghettibandjes aan te trekken. Lily, gevoelig als ze was, had aangeboden om haar haar te borstelen en het te vlechten. Brittany werd er gek van dat ze het zelf niet kon. Ze moest wel toegeven dat Lily een punt had. Hoe zou ze alles voor elkaar krijgen met maar één hand? Koken? Douchen? Voor iemand die zo onafhankelijk was als zij, zouden de komende weken erg frustrerend worden.

‘Ik red me wel. Met mijn linkerhand kan ik cornflakes uit de doos eten.’

‘Zal ik met je meekomen en een tijdje bij je blijven?’ Lily’s warmte en ruimhartigheid waren een van de vele redenen waarom Brittany van haar hield. In Griekenland hadden ze enkele maanden samen aan hetzelfde project gewerkt, waarbij ze een kleine, muffe kamer hadden gedeeld. Ze hadden dicht op elkaar gezeten, en Brittany wist dat het aan Lily’s geduld was te danken dat er geen irritaties waren ontstaan. Het was ook haar zachtaardige karakter geweest dat de beruchte Nik Zervakis had weten te strikken. Nik was zo slim geweest om meteen een enorme diamant om Lily’s vinger te schuiven voor iemand anders dat kon doen.

‘Jij moet aan je nieuwe leven beginnen. En als er iets is waar we op Puffin Island genoeg van hebben, dan is dat hulp. Mijn vriendin Emily woont op dit moment in de cottage, dus ik red me wel. Ga nu maar gauw plezier maken. Maar vergeet me niet uit te nodigen voor de bruiloft!’

Lily’s gezicht lichtte op als een gloeilamp. ‘Natuurlijk niet. We zaten eraan te denken om volgende zomer in Griekenland te trouwen. Ik wil dat Niks familie erbij is. Zelf heb ik geen familie, dus heb ik die van hem geadopteerd.’

Brittany glimlachte. Van alle voordelen die trouwen met een schrikbarend rijke man met zich meebracht, waren het kennelijk niet de grootte van zijn portemonnee of zijn invloedrijke connecties die Lily begeerde, maar zijn familie.

‘Misschien ben ik daar volgende zomer wel,’ zei ze. ‘Ik weet het nog niet. Mijn onderzoek is afgerond, dus ik moet nadenken over de volgende stap. Welke stap ik ook neem, ik moet het in elk geval doen zonder mijn pols nog een keer te breken. We houden contact.’

Ze liep naar de voorkant van het vliegtuig. Ergens benijdde ze haar vriendin. Niet vanwege de rijkdom, al was geld natuurlijk altijd handig. Nee, waar ze haar het meest om benijdde, was de band die Lily had met Nik. De intimiteit. Hun relatie was stormachtig begonnen, maar als je hen samen zag, was het niet moeilijk om te geloven dat ze iets moois en langdurigs met elkaar deelden.

Zoiets had zij nog nooit gehad. Zelfs niet eventjes, tijdens haar korte rampzalige huwelijk, had ooit ze die emotionele intimiteit gekend.

Brittany liet haar vrienden na een knuffel achter in hun vliegtuig en liep naar het Cessna-watervliegtuig dat haar rechtstreeks naar Puffin Island zou vliegen.

Natuurlijk vond ze het fijn dat ze niet met de ferry hoefde. In deze tijd van het jaar zou die propvol zitten met dagjesmensen en zomertoeristen die wilden genieten van alles wat Puffin Island te bieden had. De afgelopen jaren had het eiland een bont gezelschap van mensen aangetrokken – kunstenaars, musici, rijkelui op zoek naar een exclusief toevluchtsoord dat daarnaast ook nog genoeg moderne beschaving bood.

Brittany vond het prima om wifi te gebruiken als het beschikbaar was, maar ze vond het net zo prima als het er niet was. Voor haar was luxe een woord dat net zo goed paste bij een overnachting in de woestijn onder een hemel van sterren als bij een nacht in een vijfsterrenhotel onder zijden lakens. Luxe was de vrijheid om te ontdekken en toe te geven aan haar avontuurlijke geest.

Tijdens die zoektocht naar avontuur had ze de hele wereld rondgereisd. Na te zijn vertrokken uit de Verenigde Staten, was ze naar Groot-Brittannië verhuisd om haar master en vervolgens haar doctoraat te halen. In die periode was ze in de voetsporen getreden van Hiram Bingham en was ze te voet over het Incapad naar de verloren stad Machu Picchu getrokken, had ze deelgenomen aan opgravingen in Egypte en had ze Griekenland zo’n beetje geadopteerd als haar tweede thuis. Maar Maine… Maine was haar eerste thuis en dat zou altijd zo blijven. Haar hart lag hier. Haar wortels en haar geschiedenis. Als archeoloog wist ze hoe belangrijk wortels en geschiedenis waren.

Met een verwachtingsvolle glimlach haalde ze haar telefoon tevoorschijn en stuurde snel een sms’je naar Emily, die gedurende de zomer in Castaway Cottage had gewoond. Ik ben in Boston. Kan niet wachten tot ik je weer zie.

Het was best ironisch dat ze Emily de cottage had aangeboden als toevluchtsoord toen ze in de problemen zat. Nu zat Brittany zelf in de problemen. Dat was een onverwachte wending geweest.

Brittany stopte haar telefoon terug in haar zak en keek naar haar pols. Het gips voelde warm en zwaar tegen haar huid. De beperking van haar bewegingsvrijheid frustreerde haar. Maar toch, het had erger gekund. Enkele weken rust zouden de genezing bevorderen en het zou haar de tijd geven om uit te zoeken wat ze nu wilde gaan doen. Moest ze solliciteren voor een vaste baan aan een Amerikaanse universiteit? Of zou ze terugkeren naar Cambridge, waar ze zo veel jaar gelukkig was geweest, of misschien zelfs naar Griekenland? Ze was dol op alles wat te maken had met het eiland Kreta. De geschiedenis, het klimaat, het eten en de mensen.

In het begin van de zomer had ze veel met Spyros geflirt, een plaatselijke archeoloog die bij het team uit Athene had gehoord. Hij had haar duidelijk gemaakt dat hij best meer wilde dan wat geflirt, maar op dat moment had ze ervoor gekozen hun relatie platonisch te houden. Nu vroeg ze zich af of dat een vergissing was geweest. Ze had genoten van hun vriendschap. Hij was aantrekkelijk en charmant.

Misschien moest ze hem vragen of hij een paar weken wilde langskomen, zodat ze dan een stapje verder konden gaan dan flirten. Verder niets, natuurlijk. Ze ging nooit verder dan dat.

Zo zat ze te denken terwijl ze naar de Cessna liep die haar naar het eiland zou vervoeren. Normaal gesproken nam ze de Captain Hook, de ferry die drie keer per dag tussen Puffin Island en het vasteland heen en weer voer. Ze was opgegroeid met het gedreun van de hoorn en het geratel van auto’s die van de laadklep de weg opreden die de haven uit leidde. Eén of twee keer had ze gebruikgemaakt van de diensten van Maine Island Air, het bedrijf dat goederen, eilandbewoners en toeristen van en naar de eilanden in Penobscot Bay vloog. Regelmatig had ze dan opgepropt gezeten tussen de post en bestellingen van supermarkten.

Deze ervaring zou heel anders zijn. Deze ene keer zou ze arriveren in stijl. Brittany glimlachte toen ze zich voorstelde hoe de inwoners van Puffin Island zouden reageren wanneer bekend werd dat ze met een privévliegtuig hierheen was gevlogen. Dan, die bij de landingsstrook werkte, zou het vertellen aan zijn vrouw, Angie, die het vast wel ter sprake zou brengen in de Harbor Stores of de Ocean Club, de favoriete kroeg van de eilanders. Vanaf daar zou het gerucht sneller over het eiland reizen dan de wind. Op Puffin Island werd vaak gegrapt dat roddels hier sneller gingen dan via het internet. Het was in elk geval betrouwbaarder. Er waren tijden geweest waarin het gebrek aan privacy haar helemaal gek had gemaakt, maar op andere momenten was het juist handig gebleken, zoals een tijdje terug, toen de eilandbewoners de gelederen hadden gesloten om Emily te beschermen tegen problemen.

Ze voelde een golf van genegenheid voor de eilanders. Ja, af en toe werd ze bijna gek van hun bemoeizucht, maar er bestond geen twijfel over de kracht van de gemeenschap.

Plotseling hevig verlangend naar thuis, hees ze haar rugzak over haar schouder, trok haar enkele koffer achter zich aan en liep de laatste paar passen naar het vliegtuig, waar ze bedacht dat ze helemaal niet gekleed was op zo’n chic vervoersmiddel.

De piloot was waarschijnlijk meer gewend aan matchende Louis Vuitton-koffers dan aan de stevige outdoorspullen die ze de hele wereld over sleepte naar haar archeologische opgravingen, en ze was er vrij zeker van dat Manolo Blahnik in tranen zou zijn uitgebarsten als hij haar favoriete schoenen had gezien. Haar laarzen waren afgetrapt en robuust, gemaakt voor lange wandelingen over ruig, meedogenloos terrein. Helaas hadden zelfs die laarzen haar val in Griekenland niet kunnen voorkomen.

Dankzij haar onvoorzichtigheid stond haar een kalme zomer te wachten. Ze zou regelmatig voor afspraken naar het ziekenhuis moeten, wat heel wat saaie tripjes naar het vasteland betekende. Om er zeker van te zijn dat haar rechterpols weer volledig zou herstellen, moest ze geduld hebben, hadden ze haar verteld.

Toen ze naar de Cessna liep, verscheen de piloot boven aan de trap. Een donkere zonnebril verborg zijn ogen, maar met een schok besefte ze dat ze hem direct herkende. Die herkenning werd onmiddellijk gevolgd door een vreemd gefladder in haar buik en hevig trillende knieën. Het was tien jaar geleden, maar ze zou hem overal hebben herkend.

De schouders onder het witte overhemd waren breder en steviger geworden door harde spieren en het glanzende zwarte haar was korter. Wel straalde hij nog steeds uit dat je hem maar beter te vriend kon houden. Dat was precies wat haar destijds zo in hem had aangetrokken. Sindsdien had ze wel een miljoen keer gewenst dat ze een andere manier kon vinden om aan een adrenalinestoot te komen, zoals bungeejumpen of wildwaterraften.

In plaats daarvan was ze achter bad boy Zachary Flynn aangegaan. Maar op een eiland vol vers fruit was hij uiteindelijk toch de rotte appel geweest.

In de duizelingwekkende eerste weken van hun relatie had ze gedacht dat er geen groter avontuur kon bestaan dan de liefde. Haar gevoelens voor hem hadden haar overweldigd en kwetsbaar gemaakt. Ze had de hele zomer over het eiland gelopen met benen zo slap als pudding, haar maag verstrikt in een nerveuze knoop. Haar slaap was verdwenen, samen met haar eetlust. Van de ene op de andere dag was haar beeld van de toekomst veranderd.

Ze had plannen en ambities gehad, maar voor Zachary Flynn had ze die allemaal aan de kant gegooid. Haar leven en haar toekomst hadden een andere vorm aangenomen. Ze had een keuze moeten maken, en ze had voor hem gekozen. Nadat ze hem toen alles had gegeven, was hij met een schokkende onverschilligheid van haar weggelopen. Daarna was ze zo hard gevallen, dat ze er nog steeds blauwe plekken van had. Ze had vaak gedacht dat ze er minder schade aan over zou hebben gehouden als ze zonder parachute uit een vliegtuig was gesprongen.

‘Eén vrouwelijke passagier, en dan ben jij het.’ Zijn knappe gezicht was ondoorgrondelijk. ‘Hoe groot is die kans?’

‘Aangezien ik hier woon, lijkt me dat die kans vrij groot is.’ Ze raapte zichzelf bij elkaar en riep de beheersing en kalmte op die ze de afgelopen jaren had gevonden. Ondanks de verwarring die ze voelde, weigerde ze hem iets te laten zien van haar emoties, noch hoefde ze in zijn gezicht op zoek te gaan naar die van hem. Ze wist al dat hij niets voelde.

‘Ik dacht dat je in Griekenland woonde. Het gerucht gaat dat jij de vrouwelijke versie van Indiana Jones bent,’ zei hij.

Brittany had het allemaal al eerder gehoord, alle grappen over zwepen, hoeden, slangen en rollende rotsblokken. Normaal gesproken maakte ze dan een sarcastische opmerking, maar vandaag niet.

Hij wandelde over het asfalt naar haar toe en voor ze hem tegen kon houden, tilde hij haar koffer op. Het bagagelabel sloeg om en trok zijn aandacht. ‘Doctor Forrest?’ Nadat hij het label had bestudeerd, keek hij haar aan. ‘Dus je hebt alle verwachtingen waargemaakt.’

Zijn opmerking zorgde ervoor dat ze zich saai en gewoontjes voelde, alsof haar hele leven al voor haar was uitgestippeld. Wat natuurlijk ook zo was, afgezien van een korte omweg toen ze hem had ontmoet.

‘Ik ben archeologie gaan studeren omdat ik dat wilde, ja. En Puffin Island is mijn thuis. Altijd al geweest.’ Het was haar relatie met hem geweest die haar van het eiland had verdreven. Ze had het medelijden en de meewarige blikken niet kunnen verdragen van de mensen die haar gewaarschuwd hadden voor hem. Die haar daarop hadden gewezen, elke keer zodra ze in het stadje kwam. Haar eigen fout had haar verstikt, waardoor het onmogelijk was geweest om alles te vergeten en verder te gaan met haar leven zolang ze op het eiland woonde.

‘Wat doe je hier, Zach? Het laatste wat ik over je gehoord heb, is dat je rondvloog in de wildernis van Alaska,’ vroeg ze op scherpe toon. Waarom was hij verdorie hier, op haar terrein – in haar deel van de wereld? Zij was verdergegaan, had een leven opgebouwd. Ze had er geen behoefte aan geconfronteerd te worden met het pad dat ze niet was ingeslagen.

‘Ik vlieg mensen naar de eilanden die meer geld hebben dan verstand. Vandaag lijkt het erop dat jij dat bent.’

‘Zou je hebben geweigerd als je het had geweten?’

Een klein glimlachje vormde zich rond zijn prachtige mondhoeken. ‘Ik zou de duivel nog overvliegen als hij me ervoor betaalde. Het kan me niet schelen wie er in de passagiersstoel zit, zolang mijn rekening maar gespekt wordt.’ Zijn stem klonk diep en donker, met een vleugje verfijning, die de waarheid over zijn achtergrond verhulde.

Toen ze hem nog maar net had ontmoet, was hij beschadigd, verbitterd en opstandig geweest. Hij had om niemand iets gegeven en niemand vertrouwd.

Brittany had gedacht dat ze daar iets aan kon veranderen. Ze had die klassieke fout gemaakt te denken dat zij degene was die het wilde in hem wel kon temmen.

Haar hersenen hadden haar in de steek gelaten vanaf de dag dat ze had besloten achter Zachary Flynn aan te gaan. Voor iemand die haar hele leven op een klein eiland had gewoond waar ze zowat iedereen kende, bleek hij fascinerend te zijn. Ze had er altijd naar gestreefd om de verwachtingen die mensen van haar hadden te overtreffen. Zach, zo leek het, had er juist alles aan gedaan om ze aan diggelen te slaan. Hij was de verboden vrucht geweest. De jongen bij wie elk fatsoenlijk meisje uit de buurt moest blijven.

Ze verschilden van elkaar als dag en nacht, donker en licht, hard en zacht.

Ja, Zach Flynn was haar grootste fout geweest. In een wilde poging iedereen te bewijzen dat ze ernaast zaten, had ze juist bewezen dat ze gelijk hadden gehad. Ze hadden haar gewaarschuwd dat hij haar hart zou breken, en dat had hij gedaan. Op de meest vernederende manier ooit.

Ze verplaatste haar aandacht naar het vliegtuig. ‘Dus dit is wat je tegenwoordig doet?’

‘Als je bedoelt dat ik me richt op mensen met te veel geld en mezelf daar een deel van toe-eigen, dan ja: dat doe ik. En het ziet ernaar uit dat ik je een lift mag geven.’ Hij deed zijn zonnebril af en stapte opzij. ‘Stap maar in, prinses.’

Brittany wilde echter niet instappen. Het liefst wilde ze ervandoor gaan. Paniek nagelde haar aan de grond, maar haar trots dreef haar vooruit. Als ze zich nu omdraaide, dan zou hij weten dat dat door hem kwam. En hoe zou ze dan op het eiland komen? In dit geval was dit praktische detail belangrijker dan haar emoties. Vervangend vervoer zou duur en oncomfortabel zijn. Haar pols deed nu al zeer en haar hoofd voelde duf door een combinatie van slaapgebrek en een lange vlucht. In het ziekenhuis hadden ze voorgesteld dat ze nog een week in Griekenland zou blijven om er weer een beetje bovenop te komen voor haar reis. Lily had er echter op aangedrongen dat een privévliegtuig haar reis zo veel makkelijker zou maken, en Brittany had daarmee ingestemd.

Het enige wat ze niet had gedaan, was vragen stellen over haar vervolgvlucht naar het eiland. Waarom zou ze ook? Het was nooit bij haar opgekomen dat Zach de piloot zou kunnen zijn. En hoe triest was het dat ze na tien jaar nog steeds niet over haar zogenaamde huwelijk heen was? Een huwelijk dat nauwelijks vijf minuten had geduurd? Nee, zo laag zou ze niet zinken.

Bovendien zou de vlucht hoogstens twintig minuten duren, en Zach zou het vast veel te druk hebben met het vliegtuig om op haar te letten, dus liep Brittany de trap op. Ze deed haar best om oogcontact te vermijden. Hij was verschrikkelijk knap, maar het waren die ogen die haar ondergang waren geweest. Ze waren zo donker dat ze wel zwart leken. Uit de harde glans in die donkere kijkers sprak een diep wantrouwen jegens de gehele mensheid. Hij had haar altijd op een bepaalde manier aangekeken, zijn halfgesloten ogen broeierig en gevaarlijk, alsof hij haar uitdaagde te stoppen met fantaseren en de sprong te wagen.

Aangezien ze nooit iemand was geweest die avonturen uit de weg ging, had ze de uitdaging aangenomen. Het was alsof ze een wild beest had proberen te temmen dat haar uiteindelijk toch wel zou aanvallen.

Even streek haar blote arm langs hem heen, en ze voelde de harde spieren van zijn biceps. Geschrokken trok ze haar arm terug, maar niet voordat er een stoot aantrekkingskracht door haar lichaam brandde.

Haar blik gleed naar de schaduw van stoppels op zijn kaak en vanaf daar naar de harde lijnen van zijn mond. Ze wist nog goed hoe het had gevoeld om door hem gekust te worden, en haar hartslag schoot omhoog bij de herinnering.

‘Mooi vliegtuig.’ Haar stem was zo koel als een winter in Maine. ‘Heb je hem gestolen?’

Haar vraag ontlokte hem een heel klein glimlachje. ‘Nee, deze keer was ik degene die beroofd werd. Je wilt niet weten hoeveel dit schatje me heeft gekost.’

Ze wilde vragen hoe hij het zich had kunnen veroorloven, maar wilde niet te veel interesse tonen, dus in plaats daarvan gleed ze in een van de grote leren stoelen. Had ze maar iets anders aangetrokken dan een korte broek. Meestal was een korte broek voor haar gewoon de meest praktische keuze, en haar favoriete product was zonnebrandcrème met een hoge factor. Ze was erachter gekomen dat ze alle make-up die ze opdeed er al snel weer af zweette in de hitte, dus beperkte ze zich tot een lippenbalsem die beschermde tegen de zon.

Als ze had geweten dat ze na tien jaar Zachary Flynn weer zou ontmoeten, had ze echter wel degelijk wat make-up gebruikt. Misschien zou ze zelfs een jurk en hoge hakken hebben aangetrokken, al zou ze daarvoor erg diep hebben moeten graven in haar kledingkast. Als ze van tevoren was gewaarschuwd, zou ze Skylar hebben gebeld, die een gave had voor het kleden van mensen.

Met wat hulp van haar vriendinnen zou ze haar komst dan zorgvuldig hebben gepland, waarbij ze van tevoren zou bedenken hoe ze ermee om moest gaan en wat ze zou zeggen, zodat ze elk moment van de hernieuwde ontmoeting in de hand kon houden. In elk geval zou ze er niet voor hebben gekozen om het op deze manier te doen.

Omdat ze wist dat hij naar haar zat te kijken, durfde Brittany niet anders te gaan zitten. Jazeker, kijk maar eens goed naar wat je hebt opgegeven. Heb je nu spijt? Al die dingen spookten door haar hoofd.

Eindelijk durfde ze hem aan te kijken, recht in die harde ogen die omlijst waren door wimpers die zo donker waren als steenkool. Haar hart begon te bonzen en haar hoofd tolde. Ach, ik ben gewoon moe, dacht ze. Maar ze wist dat het niet de lange vlucht of het tijdsverschil was dat verantwoordelijk was voor haar snelle hartslag. Het kwam allemaal door hem. Ze werd verscheurd door paniek omdat ze niets wilde voelen, maar ze voelde… alles.

Ze haatte hem. Elke supersexy centimeter van hem haatte ze. Misschien was deze vlucht met hem toch niet zo’n goed idee. Op dit moment zou ze zelfs blij zijn geweest met een stel schreeuwende peuters in het vliegtuig. Alles om de spanning wat te verminderen. ‘Dus, op wie wachten we? Ben ik je enige passagier?’

‘De rijken delen niet. Ik ben helemaal van jou.’

Hij was nooit helemaal van haar geweest, zelfs niet toen hij die goedkope ring om haar vinger had laten glijden die hij haastig in de cadeauwinkel had gekocht. Zelfs niet toen hij de woorden had uitgesproken die bijna vast waren blijven zitten in zijn keel. Hun huwelijk was de kortste exclusieve deal geweest in de geschiedenis. Hij had het tien dagen volgehouden voordat hij ervandoor was gegaan. Brittany had altijd gedacht dat mensen zich aan hun beloftes hielden, maar ze had geleerd dat woorden, en dan vooral als ze werden uitgesproken door Zachary Flynn, niets betekenden. Hij had haar vertrouwen op een verwoestende manier beschaamd. Had ze niet in hem geloofd toen niemand anders dat deed? Had ze hem niet verdedigd en excuses voor hem verzonnen? Hij heeft een slechte jeugd gehad, het is logisch dat hij mensen niet vertrouwt nadat ze hem keer op keer hebben laten vallen. Ze had die dingen verteld aan iedereen die wilde luisteren en ze had alle waarschuwingen en akelige voorspellingen genegeerd. Ze was een echte vriendin voor hem geweest, en hij had die vriendschap aan de kant geschoven alsof het niets was.

‘Laten we gaan. Als ik de enige passagier ben, dan is er niets wat ons nog tegenhoudt.’

‘Ga maar zitten en doe je gordel om. Er staat een sterke zijwind vandaag. Je zult wat door elkaar geschud worden.’

Op dat moment voelde ze zich al flink door elkaar geschud, en dat had niets te maken met de zijwind.

Opgelucht dat het maar een korte vlucht zou zijn, reikte Brittany naar haar gordel, maar hij was sneller. Zijn sterke vingers raakten in de war met de hare, en ze drukte zichzelf in haar stoel.

‘Dat kan ik zelf wel.’ Hulpeloos zijn bracht het slechtste in haar naar boven, en ze rukte haar goede hand bij hem weg, net op het moment dat hij met een glinsterende blik in zijn ogen bij haar weg stapte.

‘Nog steeds dezelfde Brittany, zie ik. Dus… vertel eens: wie heb je een mep verkocht?’

‘Wat bedoel je?’ Ze was helemaal niet meer dezelfde Brittany. Het meisje dat gewillig dat roekeloze, kortstondige huwelijk in was gedanst, was echt niet hetzelfde meisje dat er weer uit was gestrompeld.

‘Tenzij je dat gips voor de sier draagt, lijkt het me dat je je pols hebt gebroken.’ Hij rechtte zijn schouders. Schouders die ze ooit had verkend met haar vingers en mond. Ze wist dat hij een litteken boven op zijn rechter schouderblad had, en nog eentje links onder zijn ribben. Hij had er niet over willen praten. Voor zover zij wist, was Philip Law, afgezien van de maatschappelijk werkers die hem uit zijn gewelddadige huis hadden gehaald, de enige die de details van zijn verleden kende, en ze vermoedde dat zelfs hij maar een klein deel van het verhaal wist. De rest had Zach diep begraven, op een plek waar niemand bij kon komen.

‘Ik vroeg me gewoon af hoe de ander eraan toe is. Jou kennende is die er slechter vanaf gekomen,’ zei hij grijnzend.

‘Je kent me niet.’ Ze wilde er niet aan denken hoe goed hij haar ooit had gekend. Ze wilde niet denken aan de manier waarop hij haar had aangeraakt, haar had gekust en ervoor had gezorgd dat ze had gevoeld dat ze leefde. ‘Dus, waarom ben je weer teruggekeerd naar dit gebied?’

Verwoed probeerde Brittany zich te herinneren wat Nik had gezegd over zijn vriend. ‘Woon je in Bar Harbor?’

‘Nee. Ik heb een klant met een huis in Bar Harbor. Ik woon op Puffin Island.’

Slechter nieuws had ze niet kunnen krijgen. ‘Je wóónt hier nu?’

‘Heb je daar problemen mee?’

Ja, daar had ze zeker problemen mee! Nadat hun relatie was mislukt, had ze zich teruggetrokken in Castaway Cottage, waar ze had gekeken hoe de zon opkwam en onderging boven de prachtige Shell Bay. Met de hulp van haar grootmoeder, en later haar vriendinnen, had ze zichzelf weer bij elkaar weten te rapen. Ze was de hele wereld over gereisd, maar ze beschouwde Puffin Island nog steeds als haar thuis. Háár thuis en niet het zijne.

Hem daar weer tegenkomen, was alsof je ontdekte dat er een vlieg op je eten zat. Het voelde besmet.

‘We hebben elkaar tien jaar niet gezien, Zach. Je maakt geen deel uit van mijn leven en ik maak geen deel uit van het jouwe. Het kan me niet schelen waar je woont.’ Zolang het maar niet op mijn eiland is, dacht ze erachteraan.

‘Weet je het zeker?’ Zijn blik bleef op de hare rusten. ‘Dacht even dat je misschien een wrok koesterde.’

‘Omdat je ervandoor ging tien dagen na onze bruiloft?’ Het lukte haar te glimlachen. ‘Je hebt ons allebei een plezier gedaan toen je er een punt achter zette. In plaats van mijn hele leven te vergooien, ben ik maar een paar weken kwijtgeraakt. Wat kunnen mij die paar weken nou schelen, Zach?’

‘Het was een hele zomer.’

‘Ik heb de weken niet geteld.’ Ze had elke dag geteld, elk uur zelfs. ‘En over tellen gesproken, mijn vriend betaalt je grof geld om me naar het eiland te vliegen, dus laten we gaan. Ik zou het jammer vinden als hij je moest ontslaan.’

‘Ik werk niet voor hem, ik werk voor mezelf. Ik bepaal zelf wanneer ik vlieg. Ik kies de klus en de mensen.’ Er flakkerde iets in zijn ogen. ‘Bevelen opvolgen is niet mijn sterkste punt. Dat zou jij moeten weten.’

En of ze dat wist. De details van zijn verleden waren vaag, en die vaagheid had de geruchten alleen maar erger gemaakt. Geruchten over een gewelddadige jeugd, over een leven waarin de politie nog vaker voor de deur had gestaan dan de postbode, over een jongen die van de ene plek naar de andere was verhuisd, nooit ergens was blijven plakken. Die geruchten waren het eiland over gevlogen, en een paar mensen die nog nooit eerder hun deur op slot hadden gedaan, waren daarmee begonnen toen Zach met zijn beurs was komen opdagen in Kamp Puffin.

Hij was elke zomer teruggekomen en was de hele tijd gebleven. Met als gevolg dat hij een vertrouwde verschijning werd op het eiland. Zijn achtergrond had van hem echter een verdachte gemaakt bij elk misdrijf dat gepleegd werd. Dit tot grote ergernis van de jonge Brittany, die een sterk gevoel van rechtvaardigheid had en geloofde dat iedereen onschuldig was tot het tegendeel was bewezen. Het had haar gefrustreerd dat al die niet zo vleiende veronderstellingen hem niets deden. Zelfs toen hij uiteindelijk bij Philip en Celia Law was ingetrokken, hadden de eilanders hem nog steeds niet helemaal vertrouwd.

‘Ik ben moe,’ zei ze met schorre stem. ‘Het is een lange reis geweest, dus waarom doe je niet gewoon wat je moet doen om dit ding in de lucht te krijgen en breng me naar Puffin Island.’

Een kort, verontrustend moment lang dacht ze dat hij nog iets wilde zeggen. Maar toen gaf hij haar een headset, draaide zich om en liep ongedwongen en ontspannen naar de bestuurdersstoel.

Brittany probeerde zich ook te ontspannen. Hoe eerder hij het stuur in handen nam, hoe sneller deze ongemakkelijke ontmoeting voorbij zou zijn.

Ware het niet dat haar leven nu in zijn handen lag. Voor iemand die graag de controle had over haar eigen lot, voelde dat niet goed. Het was moeilijk om te vergeten wat hij met haar hart had gedaan toen ze hem dat had toevertrouwd.

Ze wist nog dat ze Philip ooit eens tegen haar oma had horen zeggen dat Zach de meest getalenteerde piloot was die hij ooit had lesgegeven, maar dat zijn genialiteit gemakkelijk kon doorslaan in roekeloosheid. Hij was onverschrokken, of misschien had zijn vreselijke jeugd ervoor gezorgd dat zijn angstgrens hoger lag dan die van de meeste mensen.

Brittany slikte moeizaam. Ze was uitgeput en ze voelde een kloppende pijn in haar pols. Haar hoefde je niets te vertellen over roekeloosheid. Dat was ze zelf ook geweest toen ze nog samen waren geweest.

Terwijl hij in de bestuurdersstoel gleed, merkte ze hoe haar hart hard tegen haar ribben bonsde. Hij had gezegd dat hij de duivel nog zou overvliegen als hij ervoor betaald werd, maar ze wist dat de duivel al in het vliegtuig zat. En hij had zijn handen op het stuur.

Hoofdstuk 2

‘Ik had je moeten waarschuwen.’ Emily trok Brittany’s koffer de achterafgelegen strandcottage in en manoeuvreerde hem over het blauw-wit gestreepte tapijt. Met de jaren waren de kleuren vervaagd, maar de vertrouwdheid ervan was net zo rustgevend als hete soep op een koude dag.

‘Hoe dan?’

‘Sky en ik zijn hem een paar weken geleden al tegengekomen. We vonden dat, aangezien je er toch niet was, je het niet hoefde te weten. We gingen ervan uit dat hij al lang weer weg zou zijn wanneer je thuiskwam. Als je je pols niet had gebroken, was je er nooit achter gekomen.’

‘Dat lijkt me sterk. Dit is Puffin Island. Ik zou erachter zijn gekomen zodra ik van de ferry was gestapt. Er bestaan geen geheimen op deze plek. Al heb ik op de een of andere manier niet meegekregen dat je uit de cottage bent getrokken. Vertel.’

‘Straks. Laten we eerst de auto uitpakken.’

Brittany liep door naar de keuken. De zon viel in stralen vanuit de tuin naar binnen. Heel even zag ze haar oma staan voor het gasfornuis, neuriënd terwijl ze in het eten roerde en ervan proefde.

Ze knipperde met haar ogen en het beeld verdween, maar de pijn in haar borst bleef. Alles zag er nog hetzelfde uit. De potten gevuld met heldergekleurd zeeglas dat haar oma op het strand had verzameld, de stormlantaarn en het vreemd gevormde stuk drijfhout dat op het strand was aangespoeld toen Brittany nog klein was. Alles was zoals het hoorde te zijn, elk stukje van de puzzel die een foto vormde van haar jeugd.

Het enige stukje dat ontbrak was haar grootmoeder. Ze miste haar heel erg, maar op dit moment toch wel het meest. Hij is terug, oma, en ik weet niet wat ik moet doen…

Emily volgde haar de kamer in. ‘Ik heb je koffer in de slaapkamer gezet. Wat is die zwaar, zeg! Zeg me alsjeblieft dat hij niet vol zit met wapens uit de bronstijd.’

‘Mijn hele leven zit in die koffer. Best sneu eigenlijk dat het allemaal in een koffer past.’ Maar ze wist dat haar grootmoeder het daar niet mee eens zou zijn geweest. Mensen, ervaringen, die dingen zijn pas echt iets waard, Brittany… Dat zou haar oma gezegd hebben.

Ze liet zich op de keukenstoel zakken, uitgeput van de reis en de stress omdat ze onverschilligheid had moeten veinzen tegenover Zach. Het ergste was nog wel dat ze dat helemaal niet wílde veinzen. Ze wilde gewoon dat haar die hele ontmoeting niets kon schelen en het baarde haar zorgen dat het haar wel degelijk iets kon schelen.

Hoe kon het weerzien met een man die haar zonder omkijken in de steek had gelaten haar zulke knikkende knieën bezorgen? ‘Weet je wat zo raar is aan dit alles? Ik ben over hem heen. Echt waar. Ik weet dat veel mensen dat zeggen in zo’n situatie, maar ik meen het. Maar waarom voel ik me dan zo?’ Ze liet haar hand over haar gezicht glijden, en Emily liep naar haar toe om haar een knuffel te geven.

‘Iedereen zou van streek zijn als ze na zo’n lange tijd hun ex weer zouden zien, zeker als hun relatie is geëindigd zoals die van jou. En bovendien heb je een jetlag en een zere pols. Wat je voelt, is hartstikke normaal. Denk er maar niet te veel over na, Brittany.’

‘Dat doe ik ook niet.’ Dat was een leugen en dat wisten ze allebei. ‘Mijn relatie met hem was de grootste fout in mijn leven en ik haat het om fouten te maken. Nu ik hem hier weer zie, is het net alsof er iemand heel groot met verf “je hebt het verknald” op een muur heeft geklad.’

‘Als je ons wat eerder op de hoogte had gebracht, dan hadden we hem kunnen vermoorden en zijn lichaam kunnen verstoppen voor je op het eiland aankwam.’

‘Hoe herkende je hem eigenlijk? Je had hem nog nooit gezien.’

‘Het eerste wat je deed toen je bij ons kwam wonen, was een foto van hem op je muur prikken en aan ons vragen om die foto even te bewerken.’

‘Dat weet ik nog, ja. Dankzij hem heb ik mijn twee beste vriendinnen leren kennen. Misschien moet ik hem juist dankbaar zijn.’

‘Ik was verantwoordelijk voor de wratten op zijn neus. Drie maanden lang hebben wij drieën elke nacht naar zijn gezicht gestaard. Skylar gaf hem een huidaandoening met haar verf en jij drukte punaises in zijn lichaam. Tegen de tijd dat je jezelf niet langer in slaap huilde, had hij meerdere piercings waar hij niet zelf voor had gekozen. Het was best wel een schok toen ik hem in het echt zag en hij geen gezicht vol gaten bleek te hebben. En hij heeft een gezicht dat je niet snel vergeet. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom je op hem viel.’

‘Kijk nog maar eens goed. Dat perfecte gezicht zal een stuk gemakkelijker te vergeten zijn als ik er klaar mee ben. Het is verbazingwekkend hoeveel schade een meisje kan aanrichten met een pols in het gips.’ Brittany sloot haar ogen in een poging de kolkende zee van emoties binnen in haar te kalmeren, maar zelfs met haar ogen dicht zag ze zijn sterke, mannelijke trekken nog voor zich. ‘Bedankt voor de lift. Ik had eigenlijk een taxi moeten bellen, maar ik had echt geen zin in alle vragen die Pete op me af zou vuren. Heb ik je bij iets belangrijks vandaan gesleept?’

‘Nee. En het zou toch minder belangrijk zijn geweest dan mijn beste vriendin ophalen van het vliegveld na een lange vlucht. Wacht even.’ Emily verdween naar de auto en kwam even later terug met haar armen vol tassen. ‘Ik heb even wat ingeslagen nadat ik je berichtje kreeg. Ik ging ervan uit dat je niets in huis zou hebben dus ik heb de belangrijkste dingen gehaald.’

‘Zolang daar frisdrank bij zit, ben ik tevreden.’ Brittany keek dankbaar naar de tassen, hopend dat ze vol zaten met eten dat ze met één hand zou kunnen klaarmaken. ‘Je bent een vriendin uit duizenden.’

‘Jij ook.’ Emily zette de tassen op de tafel. ‘Ik kan je nooit genoeg bedanken voor het feit dat ik hier mocht wonen. Je hebt me gered. En Lizzy ook. We zijn je zo veel verschuldigd.’

‘Jullie zijn me helemaal niets verschuldigd. En over vrienden gesproken, ik neem aan dat Ryan weet dat Zach terug is?’

‘Ja.’ Emily was bezig de koelkast te vullen. ‘Zoals ik al zei, je was er niet. En meestal heeft Zach niet de gewoonte om ergens te blijven hangen.’

‘Je hebt het tegen de vrouw met wie hij minder dan twee weken was getrouwd, dus ik weet precies hoelang hij over het algemeen blijft hangen.’ Het ergerde haar dat ze zo van slag was. Wat maakte het uit dat hij terug was? Ze had zich pijn gedaan en was weer genezen. Het was voorbij en het was heel lang geleden. En ook al fascineerde de geschiedenis haar zozeer dat ze er haar werk van had gemaakt, die fascinatie was niet van toepassing op haar eigen verleden.

‘Vind je het erg dat we het niet hebben verteld?’

‘Ik heb geen idee meer wat ik voel.’ Brittany zuchtte en schudde haar hoofd. ‘Nee, natuurlijk vind ik het niet erg. Als ik jou was, had ik het ook niet verteld.’

‘Het leek me de juiste keuze, maar nu twijfel ik.’

‘Ja, nou, daar weet ik ook alles van. Ik trouwde met Zach in de veronderstelling dat het de juiste keuze was, en je weet hoe dat verliep.’

Emily was nog steeds eten aan het uitpakken. ‘Heb je gegeten onderweg? Ik kan wel iets voor je klaarmaken. Ik heb eieren gekocht en een vers brood bij de bakker.’

‘Dank je, maar ik heb geen honger.’ Ze had het gevoel alsof haar maag salto’s aan het maken was.

‘Je moet toch iets eten.’ Emily gaf haar een zak. ‘Hier. Bosbessenmuffins. Ik heb ze vanmorgen zelf gebakken.’

‘Echt?’ Brittany gluurde in de zak en rook eraan. ‘Sinds wanneer bak jij dingen?’

‘Sinds ik een zesjarig meisje heb geërfd. Ik heb ook geleerd om haren te vlechten, pastakettingen te maken en gescheurde elfenvleugeltjes te repareren. En voordat je me beschuldigt van genderdiscriminatie, kan ik je vertellen dat ik ook bedreven ben in het maken van piratenkaarten, compleet met theevlekken en authentiek verbrande randen. Vorig weekend heb ik zelfs een pijl en boog voor haar gekocht. Een kinderversie, uiteraard.’

Brittany voelde zich plots schuldig. ‘Ik heb niet eens gevraagd hoe het met jullie gaat. Jullie leven was een hel en ik was er niet, en nu ben ik er wel en dan zit ik de hele tijd over mezelf te praten. Ik ben de meest egoïstische vriendin ter wereld. Skylar heeft me verteld over jullie meest recente crisis. De journalist? Wat een klootzak. Waarom zouden ze achter een kind aan gaan?’

‘Omdat de verblijfplaats van de dochter van een dode filmster blijkbaar van algemeen belang is.’

Brittany knabbelde aan het randje van een muffin. ‘Dus ze kwamen hierheen en probeerden de eilanders informatie te ontlokken.’

‘Wat ze natuurlijk niet gelukt is, want de eilanders waren geweldig. Ryan was geweldig.’ Emily’s wangen kregen een donkerroze kleur, en Brittany keek haar onderzoekend aan.

‘Ik kan niet geloven dat je dat zegt. Toen je hier die eerste avond aankwam, stuurde je me een berichtje met de boodschap dat je de eerste ferry terug naar het vasteland zou nemen. Je dreigde naar Wyoming of Nebraska te vertrekken, ergens waar in elk geval geen zee was. Ik weet dat je een hekel aan de zee hebt. Wat is er gebeurd?’

‘Ik bleek er toch niet zo’n grote hekel aan te hebben als ik had gedacht.’

‘Er is iets anders aan je.’

‘Dit rode T-shirt is nieuw. Sky heeft hem uitgekozen.’

‘Het staat je goed. Beter dan het gebruikelijke zwart. Maar dat is niet wat ik bedoel. Je zei dat je me iets moest vertellen. Dus vertel maar.’

‘Vandaag draait het om jou, niet om mij.’

‘Ik moet afgeleid worden van de pijn in mijn pols en de drang om mijn ex te vermoorden. Dus praat maar door. En ik wil details, inclusief de geweldige seks waarvan ik vrij zeker ben dat je die hebt.’

Emily lachte verstikt. ‘Waarom denk je dat?’

‘Je straalt en je bent vrolijk. Je hebt niet meer die bleke, gekwelde blik op je gezicht die je altijd had toen je nog bij die ellendige Neil was. Ik zag het niet meteen, voornamelijk omdat ik zo druk was met Zach, maar je bent veranderd.’

‘Dat is belachelijk. Het is alleen maar een T-shirt.’

‘Ik heb het niet over je T-shirt. Je haar is anders. Het is korter en je draagt het los.’

‘Er zit een nieuwe kapper bij de haven. Haar naam is Hanna. Lisa en ik zijn er geweest om haar een beetje op weg te helpen.’

‘Kennelijk is ze erg goed. Misschien maak ik zelf ook wel een afspraak. Ik ben van mening dat we nieuwe bedrijven op het eiland moeten steunen.’ Brittany bekeek haar vriendin. ‘Je ziet er gelukkig uit. Dat lucht me op want ik was erg bezorgd om je. Ik voelde me zo hulpeloos toen ik zo ver weg was terwijl jij door een hel ging. En Sky zat vast in Manhattan met die senator in spe die geen gevoel voor humor heeft. Ik wist niet wat ik moest doen, dus heb ik Ryan gebeld.’

‘Ik ben blij dat je dat hebt gedaan.’

‘Ik heb hem niets verteld, alleen maar gevraagd of hij je een beetje in de gaten wilde houden.’ Brittany dacht even na over de dromerige blik op het gezicht van haar vriendin en lachte toen. ‘Ik heb zo het vermoeden dat hij je wel érg nauwlettend in de gaten heeft gehouden. De volgende keer moet ik toch wat specifieker zijn in mijn instructies. Ik heb hem gevraagd je te steunen, niet je te verleiden. Niet dat er iets mis is met troostseks, en ik weet zeker dat Ryan erg goed is op dat gebied.’

Emily legde fruit in de schaal op de tafel. ‘Het is wel iets meer dan troostseks.’

‘Hoeveel meer?’

‘We vinden elkaar leuk.’

‘Natuurlijk. Je bent met hem naar bed geweest. Je zou nooit met een man naar bed gaan als je hem niet leuk vond.’

‘Ik hou van hem.’ Emily struikelde over de woorden. ‘Ik hou van hem en hij houdt van mij. Als er al sprake was van verleiding, dan was die wederzijds.’

Brittany was verrast, maar dat wist ze te verbergen. ‘Maar die liefde beangstigt je.’ Ze begreep wel waarom. Net als Skylar wist ze alles van Emily’s geheimen. ‘Het heeft je altijd beangstigd.’

‘Ja. Maar dat was voor Ryan.’

‘Nou… Wauw.’ Brittany voelde hoe ze langzaam wat warmer werd vanbinnen. Liefde was niet iets wat gunstig had uitgepakt voor haar, noch had het gunstig uitgepakt voor haar ouders, maar het was geweldig als het dat wel iets werd bij haar vriendinnen. En dan vooral voor Emily, die al sinds haar kindertijd bang was geweest voor de liefde. ‘Het lijkt erop dat we héél veel in te halen hebben. We moeten Sky uitnodigen komend weekend. Pyjama’s aan, fles wijn erbij en geen geheimen voor elkaar. Net als vroeger.’

‘Klinkt goed.’

Brittany zag hoe haar vriendin haar haren naar achteren duwde – haren die ze gewoonlijk in een strakke knot achter op haar hoofd had gedragen, maar die nu los rond haar schouders hingen. ‘Dus Ryan is de reden waarom je niet langer in mijn cottage woont?’

‘Hij heeft ons gevraagd bij hem in te trekken. We wonen in Harbor House.’

‘Zijn oude huis? Ik ben dol op dat huis. De hoge plafonds, het uitzicht – het is prachtig. Dus dit is niet alleen maar houden van, dit is serieus!’ Voor het eerst viel haar blik op de ring om Emily’s vinger en ze hapte naar adem. ‘Is dat… Goeie hemel, Em. Hoe heb ik die kunnen missen? En waarom heb je er niet mee onder mijn neus gezwaaid?’

‘Omdat je al genoeg aan je hoofd hebt, en bovendien is het allemaal heel snel gegaan…’

‘Als je er toch zo zeker van bent, waarom zou je dan wachten?’ Ze greep Emily’s hand om de ring van dichtbij te bekijken en voelde haar ogen vochtig worden. ‘Em, o, Em!’ Met haar goede arm gaf ze haar vriendin een knuffel, terwijl de tranen over haar wangen liepen. ‘Ik ben zo blij voor jullie! Twee van mijn favoriete mensen gaan trouwen en nog wel met elkaar! Ik verwacht elke Thanksgiving en kerst te worden uitgenodigd. Dit vraagt om een groot feest.’

‘Ik had het nog niet willen zeggen. Ik dacht dat het misschien tactloos zou zijn nu Zach terug op het eiland is.’

‘Alleen omdat mijn eigen liefdesleven op zijn gat ligt en ik over mijn ex struikel, betekent dat nog niet dat ik niet blij kan zijn voor mijn vriendin.’ Ze liet Emily los en veegde met haar hand over haar wang. ‘Moet je mij zien. Ik ben een sentimentele huilebalk. Waar heeft hij die ring vandaan?’

‘We zijn een weekendje naar Boston geweest.’

Brittany bekeek de schitterende ring en voelde iets steken vanbinnen. Zach had haar geen ring gegeven. Op dat moment had het haar niet uitgemaakt. Hun impulsieve bruiloft had het ultieme romantische gebaar geleken, en ze had tegen zichzelf gezegd dat Zachary Flynn niet het type was dat zijn aanstaande een diamant gaf. Het had even geduurd voordat ze zich had gerealiseerd dat het gewoon weer een teken was geweest dat hij niet getemd kon worden. Ze had geprobeerd een band te creëren met een man die de betekenis van dat woord niet begreep.

Abrupt liet ze Emily’s hand los, bedenkend dat een diamant geen relatie had kunnen bezegelen die al niet meer te repareren was geweest.

‘Maar als jij naar Harbor House bent verhuisd, waar woont Ryans oma dan?’ Agnes Cooper was haar eigen oma’s beste vriendin geweest. ‘Hoezeer ik ook van haar hou, met haar als huisgenoot zouden jullie ernstig beperkt worden. Geen spontane seks op de keukentafel.’

‘Agnes is al naar een van de seniorencottages verhuisd.’

‘Waardoor jullie vrij zijn om seks te hebben waar jullie maar willen. Nou…’ Nadenkend leunde Brittany achterover in haar stoel en pakte haar frisdrank. ‘Alles is aan het veranderen. Ik draai me vijf minuten om en mijn kinderloze, water hatende vriendin heeft een kind en woont aan zee. En is ook nog eens verliefd.’

‘Ik woon niet alleen aan zee. Ik heb leren zwemmen.’

Brittany verslikte zich in haar drankje. Ze wist dat haar vriendin doodsbang was voor water en ze wist ook waarom. ‘Ben je vrijwillig het water in gegaan?’

‘Ryan heeft het me geleerd. Ik vind het niet echt leuk, maar ik raak ook niet meer in paniek. En over paniek gesproken…’ Emily pakte een klein stukje muffin. ‘Wist je niet dat Zach je vandaag zou vliegen?’

‘Nee. Het was allemaal geregeld door een vriend. Weten jullie waarom hij hier is?’

‘Zach? Nee. Ryan had al een tijdje niets meer van hem gehoord, maar een paar maanden geleden stond hij ineens in de Ocean Club. Hij heeft een eigen vliegtuig en verhuurt zichzelf aan miljonairs, wat volgens Ryan in feite betekent dat hij een jaarsalaris betaald krijgt voor een week werk.’

‘Dat klinkt als Zach.’

Emily aarzelde. ‘Het draait niet alleen maar om geld bij hem. Toen Lizzy ziek was en naar het ziekenhuis op het vasteland moest, was hij degene die ons overvloog. Er was niemand anders die het wilde doen vanwege het slechte weer. Het was eng en hij was –’

‘Roekeloos?’

‘Ik wilde dapper zeggen. En bekwaam.’ Emily keek haar ongemakkelijk aan. ‘Ik voelde me een verrader toen ik bij hem in het vliegtuig stapte.’

‘Dat hoeft toch niet. Het is al lang geleden. Ik voel echt niets meer voor hem.’ Of tenminste, niets waar ze aan toe zou geven. ‘En als Lizzy ziek was, dan had hij jullie gratis over moeten vliegen.’

‘Heeft hij ook gedaan.’

‘O.’ Dat nieuws botste met de negatieve beelden die ze in gedachten koesterde. ‘Nou, dat is… geweldig. Klinkt niet echt als Zach, maar het is wel geweldig.’

‘Ik denk dat hij zoveel vraagt voor zijn andere vluchten dat hij het zich zo nu en dan wel kan veroorloven om gul te zijn.’

‘Het tweede gedeelte van die zin klinkt absoluut niet als Zach.’ De Zach die zij had gekend, had niets willen geven aan een samenleving die ook niets voor hem had gedaan.

‘Ik heb gehoord dat hij soms voor Maine Island Air vliegt als ze te vol geboekt zijn. Daarom heeft hij Sky laatst overgevlogen. Het hangt van zijn humeur af.’

‘Nou dát vind ik wel iets voor Zach. Een humeurige opportunist.’ In een poging onverschillig over te komen, stond Brittany op. ‘Heel erg bedankt voor de lift, maar ik denk dat je nu maar weer terug moet gaan naar Ryan en Lizzy.’ Zodat je kunt ophouden met praten over Zach.

‘Ik blijf wel even om je te helpen. Het zal niet makkelijk zijn met je pols in het gips.’

‘Nee. Ik wil dat je gaat en wilde apenseks hebt en al die jaren dat je vast hebt gezeten bij saaie Neil goedmaakt.’

‘Ik krijg het idee dat je Neil niet zo leuk vond.’

‘Hij was niet de juiste man voor je.’ Brittany wilde Emily helpen met het uitpakken van de laatste spullen, maar met één hand bleek dat inderdaad niet zo makkelijk te zijn. ‘Ik moet je even betalen. Mijn portemonnee zit in mijn rugzak.’ Ze wierp een blik op de tassen en haar koffer. ‘Hm. Die ligt vast nog in de auto.’

‘Ik hoef geen geld van je, maar ik denk niet dat je rugzak nog in mijn auto ligt. Weet je zeker dat je hem bij je had?’

‘In het vliegtuig had ik hem nog. Waarschijnlijk wilde ik zo wanhopig graag bij Zach weg komen dat ik hem in het vliegtuig heb laten liggen. Shit. Alles zit erin. Mijn paspoort en mijn portemonnee. Wat betekent dat ik geen geld heb.’ Geïrriteerd liep Brittany door de keuken. ‘Hoe kon ik nou weer zo stom zijn?’

‘Je bent moe, je hebt pijn en je hebt zojuist je ex-man voor het eerst in jaren weer gezien. Dat lijkt mij genoeg reden om afgeleid te zijn. Ik ga hem wel halen.’

‘Nee, je hebt al genoeg gedaan. Ik regel het morgen wel.’

‘Wat als hij hem komt langsbrengen?’

Dat was geen prettig idee. ‘Doet hij niet. Hij geeft hem vast aan Ryan.’

‘Hoe reageerde hij eigenlijk toen hij zag dat jij zijn passagier was?’

‘Amper. Maar Zach is niet bepaald dol op het tonen van zijn emoties.’ Dat had ze wel gewild. Lang, lang geleden had ze gewild dat hij die vier kleine woordjes tegen haar zou zeggen. Hoeveel nachten had ze daar niet op gewacht, op gehoopt? ‘Waarschijnlijk omdat hij er helemaal niets bij voelde.’

‘Dat geloof ik niet.’ Emily keek bezorgd. ‘Ik wil je niet alleen laten.’

‘Het gaat prima.’ Haar glimlach was opgewekt, snel en helemaal nep. ‘Het was nogal een schok om hem te zien, maar alleen omdat ik al jaren niet meer aan Zachary Flynn heb gedacht. Gebroken harten kunnen genezen, net als gekwetste gevoelens. En op een bepaalde manier heeft hij me juist een gunst bewezen.’

‘Je bedoelt door je eerste keer onvergetelijk te maken?’

Brittany voelde haar hele lichaam warm worden. ‘Nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel door bij me weg te gaan, wat me de vrijheid gaf om naar de universiteit te gaan. Kun je je voorstellen hoe mijn leven eruit had gezien als hij niet bij me weg was gegaan? Ik zou geen van de dingen hebben gedaan die ik nu heb gedaan. Bedankt voor de lift, Em, maar nu moet ik echt naar bed om een beetje bij te komen van die reis.’

Emily keek haar aandachtig aan. ‘Je gaat toch niet huilen, hè?’

‘Ben je gek? Ik huil alleen maar wanneer ik uien schil, en dat kan ik niet met één hand.’

‘In dat geval zie ik je morgen.’ Emily pakte haar tas en sleutels. ‘Ryan trakteert Lizzy op een ontbijtje in de Ocean Club, om tien uur. Zin om mee te gaan?’

Haar pols klopte en haar hoofd bonkte. Maar hoe ze zich vanbinnen voelde, was nog veel erger. Lang bedekte wonden waren opengegaan en deden pijn. Ze voelde zich zwak en kwetsbaar, en dat vond ze vreselijk. ‘Dan slaap ik.’

Emily weigerde dat te geloven. ‘Nee hoor. Je zult vroeg en chagrijnig wakker worden met een jetlag. Dat gaan we oplossen met koffie. Ik kom je vlak voor tienen wel even ophalen.’

‘Jij geeft echt niet op, hè?’

‘Ik weet dat je pijn lijdt en dat ga ik je niet in je eentje laten doormaken. Op dit moment heb je slaap nodig, maar komend weekend gaan we hierover praten. Alles lijkt altijd beter als wij drieën bij elkaar zijn.’

Vriendinnen. Ze lachten met je mee in goede tijden en gaven je een knuffel wanneer het slechter ging. Ze vierden je successen en verbonden je wonden na een val. Mannen kwamen en gingen, maar haar vriendinnen stonden altijd voor haar klaar.

Die wetenschap zorgde ervoor dat ze zich wat beter voelde. ‘Bedankt voor de lift en de boodschappen. Ik zie je bij het ontbijt, maar ik loop er zelf wel naartoe. Dat zal me goed doen. Ga nu maar snel terug naar je man en je kind.’

‘En mijn hond.’

‘Een hónd? Wie ben je en wat heb je met mijn vriendin gedaan?’

Emily glimlachte. ‘Agnes kon de zorg voor Cocoa niet meer aan, dus hebben we haar geërfd. Lizzy is dolgelukkig.’

‘Man, kind, hond en zwemmen.’ Brittany schudde ongelovig haar hoofd. ‘Ik ben veel te lang weggeweest.’

Zach wandelde de drukke bar van de Ocean Club binnen en dumpte de rugzak op de stoel naast Ryan, die druk in gesprek was met Alec Hunter.

‘Kun je die even afgeven de volgende keer dat je er langskomt?’

‘Waar langskomt?’

‘Castaway Cottage.’

Ryan trok zijn wenkbrauwen op. ‘Zie ik eruit als een pakketbezorger? En sinds wanneer komt er iemand “langs” Castaway Cottage? Dat huis heet niet voor niets zo. Het ligt aan het einde van de weg naar nergens.’

‘Je bent er de afgelopen maand anders vaak genoeg langsgekomen om seks te hebben met dat knappe blondje dat daar is komen wonen met dat kind dat eruitziet als Goudlokje.’

‘Heeft er iemand misschien een camera opgehangen waar ik niets van weet?’

Alec onderdrukte een geeuw. ‘Dit is Puffin Island. De veiligste plek in heel Noord-Amerika. Als een rups zijn kop optilt, kan iedereen je hier vertellen hoe hoog hij dat doet. De reden dat we hier op het eiland geen krant hebben, is omdat niemand over iets zou kunnen schrijven wat de bevolking nog niet weet.’ Hij schoof een biertje naar Zach toe en zei: ‘Ga zitten. We hebben wat te drinken voor je gehaald voor het geval je langs zou komen.’

Heel even aarzelde Zach, maar toen gleed hij op de lege stoel naast Alec.

De zomer na zijn zestiende verjaardag was hij niet meer teruggegaan naar Boston. In plaats daarvan hadden Philip en Celia hem in huis genomen na toestemming van de autoriteiten. Maandenlang had Zach in grote onzekerheid geleefd, wachtend tot ze hem zouden vertellen dat ze een fout hadden gemaakt en dat er andere plannen waren gemaakt voor hem, maar dat hadden ze nooit gedaan. In plaats van hem eruit te gooien, hadden ze hem de sleutel van hun huis gegeven.

Met die sleutel had hij zich een oplichter en een bedrieger gevoeld. Hij wist honderd verschillende manieren om een huis binnen te komen. Daar had hij geen sleutel voor nodig.

Philip had geregeld dat hij naar de plaatselijke school kon, en daar had hij Ryan ontmoet. De dagen waarop hij in Ryans lawaaierige, chaotische gezinsleven was gezogen, waren voor hem het dichtst in de buurt gekomen van geluk.

‘Hoe gaat het met Rachel? Ik zag haar met Jared.’

‘Met wie mijn zusje een relatie heeft, is haar eigen zaak.’

Zach keek naar Ryans vingers, die hij stijf om het flesje geklemd had, en hij wist hoe moeilijk zijn vriend het vond om het niet zijn zaak te maken. Omdat hij wist dat Ryan zijn jongere zusje zo ongeveer had opgevoed na de dood van hun ouders, verbaasde dat beschermende trekje hem niet.

‘Je zou haar kapsel kunnen doen bij de bruiloft.’ In de wetenschap dat humor altijd beter werkte dan medeleven, besloot hij daarvoor te gaan. ‘Je was altijd al goed met strikken en vlechten.’

Ryan keek hem nors aan. ‘Ze gaat niet met hem trouwen.’

Alec strekte zijn benen, met een schittering van humor in zijn ogen. ‘Dus het is alleen maar seks?’

Ryan vloekte zachtjes en streek met zijn hand over zijn nek. ‘Waarom voel ik me nou zo? Ik ben haar vader niet.’

‘Je geeft om haar,’ zei Alec goedmoedig, ‘en om iemand geven is de eerste stap naar een psychisch trauma. Zet je maar schrap. Het zal alleen maar erger worden voordat het beter wordt.’

Soms, dacht Zach, werd het nooit beter. Soms was het trauma zo groot dat je jezelf aanleerde om niet meer om mensen te geven.

Ryan sloeg zijn bier achterover en keek naar Zach. ‘Dus hoe kom jij aan Brittany’s rugzak?’

‘Ze heeft hem in mijn vliegtuig laten liggen. Je blonde vriendin gaf Brittany een lift naar huis, maar ze hebben de rugzak achtergelaten.’ Een hele tijd had hij ernaar zitten kijken, geïrriteerd omdat hij zo afgeleid was geweest dat het hem niet eens was opgevallen. ‘Ze is terug.’

‘Brittany? Ja, ik weet het. Zoals je al zei, ik heb seks met de vriendin die haar een lift heeft gegeven, wier naam overigens Emily is. En voor alle duidelijkheid: haar haar is meer karamelkleurig dan blond en we hebben nooit seks gehad in Castaway Cottage. Dat was haar keuze, niet die van mij.’ Met zijn hoofd gebaarde Ryan naar het glas bier. ‘Drink op. Gezien het feit dat je zojuist je ex-vrouw hierheen hebt gevlogen, denk ik dat je er daar wel een paar van kunt gebruiken. Of misschien iets sterkers.’

Iets sterkers klonk verleidelijk, maar Zach had geen zin om zich door de menigte bij de bar te dringen. ‘Hoe weet je dat ik haar hierheen heb gevlogen?’

‘Om dezelfde reden waarom jij wist dat ik seks heb met de vrouw die in haar cottage woont. Niets verspreidt zich hier sneller dan roddels, vooral als ze sappig zijn. En omdat ik een man ben en geen tact of fijngevoeligheid bezit, ga ik je de vraag stellen die iedereen je hier wil stellen. Hoe hard heeft ze je geslagen?’

Zach reikte naar zijn bier. ‘Er was geen lichamelijk contact.’ Hij vond dat de stomp in zijn maag die hij had gevoeld toen hij haar weer zag niet meetelde. ‘Het was een heel beschaafde ontmoeting.’

‘Beschaafd?’ Ryan trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat klinkt niet als Brittany, zeker niet als je bedenkt dat ze je voor het laatst gezien heeft toen je er een paar dagen na jullie bruiloft vandoor ging.’

‘Bedankt voor de herinnering.’

Zach wist hoe beschermend de eilanders waren tegenover Brittany en hoe argwanend ze waren tegenover hem, dus hij had geen warm welkom verwacht toen hij was teruggekeerd naar het eiland. Ryan had hem echter onmiddellijk uitgenodigd om iets te gaan drinken in de Ocean Club, waarmee hij een duidelijke boodschap afgaf aan de eilanders dat wat er ook in het verleden was gebeurd, geen invloed had op het heden. ‘Daar heeft ze je geen blauw oog voor geslagen? Weet je zeker dat je de goede passagier hebt opgepikt? Een felle brunette die me ooit eens met een pijl in mijn bil heeft geschoten? Ik heb er geld op ingezet dat ze je binnen vijf minuten een dreun zou verkopen.’

Zach schonk hem een grimmig lachje. ‘Dat wordt dokken. Het lijkt erop dat het haar niet genoeg kon schelen om me een dreun te verkopen.’

Het was wel waar dat hij meer van haar had verwacht. Hij werd verteerd door schuldgevoelens, een onbekende emotie voor hem. Hij had al vaker harten gebroken, samen met regels en beloften, en dat had hem nooit dwarsgezeten. Totdat hij Brittany had leren kennen. In tegenstelling tot iedereen die hij ooit had ontmoet, had zij in hem geloofd.

Het bleek alleen lastiger dan gedacht om haar verwachtingen waar te maken. Hij wist dat hij haar een plezier had gedaan door haar liever eerder dan later teleur te stellen, maar hij had het op een minder wrede manier moeten doen.

‘Tien jaar is een lange tijd,’ zei Alec kalm. ‘Jullie waren allebei nog jong. Het is lang geleden allemaal.’

Ryan dronk zijn glas leeg. ‘Dat is nogal een vreemde bewering voor iemand wiens werk het is om ervoor te zorgen dat de geschiedenis niet vergeten wordt.’

Alec Hunter, een marinehistoricus, had een succesvolle carrière als tv-presentator en ontdekkingsreiziger voor zichzelf opgebouwd. ‘Dat is iets anders. Ik heb het over relatiegeschiedenis.’

‘Ik ook.’ Ryan haalde zijn schouders op. ‘Ik weet uit ervaring dat vrouwen niets vergeten. Ze koesteren hun wrok en gooien het er vervolgens uit wanneer je het het minst verwacht. Hoe dan ook, het is met je gedaan, Zach.’

‘Ze was niet boos,’ zei Zach mat. ‘Ze was onverschillig.’

In het vliegtuig had ze naast hem gezeten met een nonchalante kalmte, haar lange benen gebruind door de Griekse zon, haar reactie op hem grenzend aan verveling. Waarom zou die reactie hem zo dwarszitten?

Alec dronk zijn bier op. ‘Voor zover ik weet, verdienen archeologen niet genoeg om privé te vliegen. Hoe kon ze zich jouw diensten veroorloven?’

Zach dacht aan het telefoontje van het Griekse kantoor van ZervaCo. ‘Lijkt erop dat ze tegenwoordig in rijk gezelschap verkeert.’

Even gebaarde Ryan naar Tom, die achter de bar stond, dat hij hun meer drankjes moest brengen. ‘Je zit zelf ook niet bepaald krap bij kas.’

‘Mijn bankrekening is gezond genoeg, al heb ik nog lang niet genoeg voor een Gulfstream.’

‘Zou je die willen dan?’

‘Nee.’ Zach nam een slok bier. ‘Daar heb je een landingsbaan voor nodig.’

‘Terwijl jij liever landt op plekken waar niemand met ook maar een greintje verstand zich zou wagen. Maar goed… Als het een beschaafde ontmoeting was, kun je die rugzak toch gewoon zelf even naar haar toe brengen?’

In een poging die vraag niet te hoeven beantwoorden, keek Zach de drukke bar rond. Meteen ving hij de blik van een jonge vrouw die hem sinds hij was binnengekomen in de gaten had gehouden. Ze glimlachte verlegen naar hem, maar hij keek meteen weg.

Al zijn relaties waren kortstondig geweest, maar met zijn ex-vrouw in zijn achterhoofd was zelfs een korte relatie geen optie. Bovendien was een verlegen type niets voor hem.

‘Ik ben al meer dan tien jaar niet in Castaway Cottage geweest.’ Niet sinds de dag waarop Kathleen Forrest met haar breiclubje naar het vasteland was gegaan en haar kleindochter alleen had achtergelaten in het afgelegen huis aan het strand. Het eerste wat Brittany had gedaan, was Zach bellen en vragen of hij langskwam.

Hij had toen bedacht dat als het brave meisje de stoute schoenen aan wilde trekken, het niet zijn taak was om haar dat uit het hoofd te praten.

Bij de herinnering aan wat er daarna was gebeurd, begon het zweet op zijn voorhoofd te parelen. Het was het begin geweest van een lange vakantie voor zijn beoordelingsvermogen.

De laatste tijd ging het beter, maar er ging nauwelijks een dag voorbij waarop hij niet iemand tegenkwam die hem een dreun wilde verkopen voor zijn vroegere wangedrag. Hij was ervan uitgegaan dat het vandaag Brittany’s beurt was, en niemand – hij al helemaal niet – zou ontkennen dat hij wel een flinke dreun had verdiend na wat hij haar had aangedaan.

Hij had er dan ook goed over nagedacht voordat hij terugkeerde naar het eiland, maar aangezien ze vooral op reis zou zijn en alle steun van de eilandbewoners had, wist hij dat hij degene was die eronder zou lijden. Ondanks zijn relatie met Philip en zijn vriendschap met Ryan bekeek de lokale bevolking hem nog steeds met achterdocht. Dat had hij echter wel verdiend, en bovendien was hij de teleurstelling en afkeuring wel gewend. Hij zat er niet mee. Hij leefde niet om anderen een plezier te doen. Hij deed wat voor hemzelf goed voelde. Maakte keuzes die voor hemzelf goed voelden. Zolang hij met zichzelf kon leven, was dat het enige wat telde.

Maar uiteindelijk was het geen haat of woede geweest die hij in haar ogen had gezien. Hij had helemaal niets gezien in haar blik. Blijkbaar deed het zijn ex-vrouw allemaal niets. Daarom alleen al zou hij de rugzak gewoon terug moeten geven, zodat hij er maar vanaf was.

Alles wat er in die rugzak zat, had ze nodig. Hij had hem bij zich. Zo simpel was het. Misschien zou het hen daarna lukken om zij aan zij op hetzelfde eiland te wonen. Vloekend griste hij de rugzak van de stoel, waarbij hij Ryans nieuwsgierige blik vermeed. ‘Ik breng hem morgenochtend wel naar haar toe.’

‘Waarom niet nu?’

‘Lange vlucht. Ze ligt vast te slapen.’ En hij wilde echt niet riskeren om haar in haar pyjama of, nog erger, naakt te zien.

Hij zou aankloppen, de tas overhandigen en vertrekken. Er hoefden geen woorden uitgewisseld te worden. Geen emoties, maar mocht ze tegen hem willen schreeuwen, dan zou hij blijven staan en het over zich heen laten komen. Hij zou zich niet eens verdedigen, want hoe verdedigde je het onverdedigbare? Maar het was hoe dan ook duidelijk dat Brittany geen gevoelens meer had die ze onder woorden wilde brengen.

Kennelijk was ze niet op zoek naar een goede afsluiting. De deur tussen hen was al heel lang gesloten.

Hoofdstuk 3

Castaway Cottage stond al meer dan een halve eeuw aan een inham die bekendstond als Shell Bay. Het houten huis met zijn fraaie kusttuin was door Brittany’s grootouders gekocht, vlak nadat ze getrouwd waren.

Brittany’s moeder, Linda, was er geboren en had de daaropvolgende twintig jaar verlangd te ontsnappen aan de grenzen van het eilandleven. Op dat moment was de visserij de enige bron van inkomsten geweest op het eiland, zoals bij zoveel eilanden in dat gebied het geval was. Het was pas jaren later dat een miljonair uit Boston het eiland toevallig ontdekte tijdens een zeiltocht en besloot er een huis te bouwen. Anderen hadden hem gevolgd en, met behulp van belastingvoordelen die mensen aanmoedigden er te gaan wonen en werken, had het eiland een flinke boost gekregen. Voor Linda had het eilandleven echter alleen maar in het teken gestaan van kreeft en de aanhoudende zorgen die erbij kwamen kijken.

Het huwelijk was een uitweg voor haar geweest. Brittany’s vader had als technicus voor een oliemaatschappij gewerkt en hij was vaak weg, waardoor Linda alleen was achtergebleven op een eiland waarvan ze maar al te graag wilde ontsnappen.

Brittany was tien geweest toen haar ouders waren gescheiden. Haar moeder was onmiddellijk hertrouwd en naar Florida verhuisd. Brittany, die zich thuis voelde op het eiland, was bij haar oma gebleven.

Zo nu en dan was haar moeder langsgekomen, meer om haar keuzes in het leven te bevestigen dan om tijd door te brengen met haar dochter. Haar vader had ze zelden gezien. Gewikkeld in de warme cocon van haar oma’s liefde, had Brittany hun afwezigheid nauwelijks opgemerkt. Ze was opgegroeid in de wetenschap dat gezinnen in verschillende vormen en maten bestonden, en de eilandgemeenschap was zo klein en hecht dat ze de hulp van een grote groep mensen die haar kenden vanzelfsprekend had gevonden. Kathleen, haar oma, had haar leren zwemmen, maar het was John Harris, de havenmeester, geweest die haar op een dag op de rand van de kade had gezet en haar had laten zien hoe je een paalsteek legde. John was de eerste geweest die haar mee uit zeilen had genomen.

Dave Brown, die al drie decennia lang op kreeft viste in de wateren rond Puffin Island, was degene geweest die haar de beginselen had bijgebracht van de handel die al zo lang men zich kon herinneren een steunpilaar was geweest van de economie van het eiland. Samen met andere eilandbewoners had ze hem geholpen zijn boot klaar te maken voor het seizoen. Ze had de boeien schoon geschraapt, de romp van de boot met een hogedrukreiniger gewassen en de zijkant geverfd waar het oppervlak was afgeschilferd door het binnenhalen van de fuiken. In ruil daarvoor had hij haar mee het water op genomen. Hij had haar veel geleerd over hydraulische systemen en dieptemeters, dat de temperatuur van het water verandert met de seizoenen en dat kreeften van ondiep naar diep water migreren.

Van haar oma had ze geleerd hoe ze de kreeft in een vispan moest koken om hem daarna druipend van de boter op te kunnen eten. Een kind opvoeden op Puffin Island was een gemeenschappelijke activiteit, met name tijdens de lange winters wanneer er veel tijd binnen doorgebracht moest worden, vaak zonder stroom. Brittany had ontdekt dat het wel en wee van het eiland samenhing met de wateren eromheen, en ze begreep ook waarom men daar verandering in probeerde te brengen.

Een welvarend eiland had mensen nodig, en mensen hadden werk nodig. Enkele van de oudere eilanders hadden een hekel aan de grote stroom toeristen tijdens de zomermaanden, die vooral bestond uit rijkelui uit Boston, New York en Philadelphia. De meesten aanvaardden echter dat de toeristen noodzakelijk waren voor het voortbestaan van de gemeenschap.

Pas in Brittany’s late tienerjaren begon de kleine gemeenschap haar te benauwen. Langzaam kreeg ze het gevoel te worden verstikt door het eilandleven. Het leek erop of ze niet in staat was adem te halen zonder dat er ten minste tien mensen wisten hoeveel lucht ze precies naar binnen zoog. Ze begon zich af te vragen hoe het zou zijn om ergens te wonen waar de bevolking níét wist wat voor cijfers er op je rapport stonden. Maar toen was ze verliefd geworden op Zachary Flynn.

Kreunend rolde Brittany opzij en opende haar ogen, zich herinnerend wat er gisteren gebeurd was. Het was geen droom geweest. Hij was er echt geweest, Zachary Flynn.

Buiten was de dag nog nauwelijks aangebroken en een snelle blik op haar telefoon vertelde haar dat het nog maar zes uur ’s ochtends was.

Dankzij het tijdsverschil dacht haar lichaam dat het al middag was, met als gevolg dat ze nu wakker was. Uitgeput, maar klaarwakker.

Nadat Emily de avond ervoor was vertrokken, was ze de trap op gestommeld en had ze zich op het bed laten vallen, te moe om zich uit te kleden, laat staan om haar gedachten te laten gaan over het probleem Zach. Ze had niet eens de moeite genomen om onder de schone lakens te kruipen waarmee haar vriendin het bed had opgemaakt. In plaats daarvan had ze de mooie patchwork quilt over zich heen getrokken, die haar oma ooit liefdevol in elkaar had gezet, en ze had haar toevlucht gezocht in slaap.

Nu de slaap haar was ontglipt en de opkomende zon over de staalgrijze zee begon te schijnen, moest ze wel denken aan de gebeurtenissen van de dag ervoor. Met een hoofd dat nog steeds zwaar was van de reis en de jetlag, kwam ze overeind en veegde haar haren uit haar gezicht.

De quilt lag op de vloer achter het bed waar ze hem die nacht heen had getrapt. Waarschijnlijk als gevolg van haar dromen over Zach.

Toen ze had besloten terug naar huis te gaan om beter te worden, had ze er niet op gerekend hém hier te vinden. Als ze dat had geweten, was ze in Griekenland gebleven. In een vlaag van wilde paniek overwoog ze terug naar Europa te vliegen, maar ze verwierp het idee onmiddellijk. Als ze nu vertrok, zou hij weten dat ze vluchtte. Zoiets deed ze niet: op de vlucht slaan. Nergens voor. Dat had haar oma haar geleerd. Je bleef waar je was en zag de feiten onder ogen. Je pakte ze aan. Dus hoe moest ze dit aanpakken?

Onverschilligheid. Dat was de beste strategie. Zodra ze hem zag, wat hopelijk niet vaak zou zijn, zou ze onverschilligheid veinzen. Ze zou deze situatie aanpakken met stille waardigheid. Hoe moeilijk kon dat zijn?

Door de open ramen hoorde ze het ritmische geraas van de branding die tegen de rotsen sloeg, en de mooie mousseline gordijnen bolden op in de bries. Niet voor het eerst was ze dankbaar dat Castaway Cottage ver van het centrum van het eiland vandaan lag. Dat betekende dat Zach in elk geval geen reden had om hierheen te komen.

Ze liet zich op haar rug vallen en staarde omhoog naar hetzelfde plafond waar ze tijdens haar kindertijd naar had gestaard. Hoe tegenstrijdig haar emoties over Zach ook waren, het voelde goed om weer thuis te zijn.

Castaway Cottage was niet zomaar een thuis, het was een toevluchtsoord. Ondanks het feit dat ze alleen was in het huis, voelde ze zich honderd procent veilig.

Hoe vaak had ze hier niet gelegen, luisterend naar haar oma die beneden bezig was in de keuken? Ze had altijd gezongen tijdens het koken, in zichzelf neuriënd terwijl ze pannenkoeken bakte met bosbessen, die ze vers had geplukt uit de bosjes bij de deur van de cottage.

Een steek van verdriet schoot door Brittany heen. Nog even bleef ze in bed liggen voor ze overeind kwam.

Zelfmedelijden ging haar niet helpen, en aangezien haar oma er niet was om haar een trap onder haar gat te geven, moest ze het zelf maar doen. Maar eerst moest ze een manier zien te vinden om met haar gebroken pols alledaagse dingen te doen, om te beginnen met een douche.

Daarna zou ze door de velden naar de Ocean Club lopen om met Emily en Ryan te gaan ontbijten. Van de zeelucht zou ze wel wakker worden.

Jezelf uitkleden met een pols in het gips bleek echter niet zo gemakkelijk te zijn. In de badkamer trok ze haar T-shirt over haar hoofd en verloor haar evenwicht. Ze leunde tegen de muur en liet haar shirt op de grond vallen, gevolgd door haar korte broek en ondergoed. Wie had gedacht dat het zo moeilijk was om een douche te nemen terwijl je probeerde je gips droog te houden? Ze prentte in haar geheugen dat ze nieuwe shampoo moest kopen tijdens haar uitstapje naar de haven en wilde net zelfvoldaan een handdoek pakken, toen ze iets op de vloer van de badkamer zag liggen. Waarna ze het keihard uitgilde.

Zach had op de deur geklopt, een beetje rond het huis gehangen en was net tot de conclusie gekomen dat Brittany niet thuis was, toen hij haar hoorde gillen. Haar geschreeuw leek rechtstreeks uit een gruwelijke horrorfilm te komen en deed hem het bloed in de aderen stollen.

Zachtjes vloekend sprong hij over het hek en gebruikte vaardigheden die hij eigenlijk niet zou moeten hebben om haar achterdeur te openen.

Het kostte hem maar een paar seconden, en niet voor het eerst vroeg hij zich af waarom eilandbewoners zo laks omgingen met hun veiligheid. Ze had net zo goed de deur open kunnen laten en er een welkomstbordje op kunnen hangen.

Zijn hart bonsde en zijn handen waren klam terwijl hij bedacht wat hij zou kunnen aantreffen. Was er ergens brand? Een gemaskerde indringer? Als Brittany er bang voor was, dan moest het wel echt iets bedreigends zijn.

Hij beende door de keuken en merkte met een frons op dat die eruitzag alsof een indringer er een feestje had gehouden. Een paar vieze borden stonden opgestapeld op het aanrecht en de tafel was bedekt met tassen. Hij liep in de richting van waar het gegil vandaan was gekomen, nam de trap met twee treden tegelijk en stond in minder dan een minuut voor haar.

Naakt en trillend stond ze tegen de muur van de douche gedrukt. Haar lichaam was glanzend nat, waterdruppeltjes hingen aan de roze topjes van haar borsten.

‘Jezus!’ Afgeleid door de slanke lijnen van haar prachtige lichaam, stootte Zach zijn hoofd tegen de lage deurpost en zag even niets anders dan sterretjes. Hij herinnerde zich te laat dat hij de laatste keer dat hij in Castaway Cottage was geweest precies hetzelfde had gedaan.

Toen was ze ook naakt geweest. Op dat moment had hij de klap tegen zijn hoofd gezien als een straf voor zijn zonden, die aanzienlijk waren geweest. Deze keer zat de zonde alleen maar in zijn hoofd, maar de pijn was echt genoeg.

Toen ze hem eindelijk aankeek, drong de identiteit van haar redder tot haar door.

‘Zach! Wat doe jij hier in godsnaam?’

‘Je gilde.’ Het kostte moeite, maar het lukte hem zijn blik omhoog naar haar ogen te verplaatsen. ‘Wat is er aan de hand?’

Huiverend wees ze naar de hoek van de badkamer. ‘Dat.’

Hij wendde zich af van haar gladde, gebronsde ledematen en de rauwe verleiding en zag de string op de vloer. Hij had flosdraad gezien met meer substantie. Hitte verspreidde zich door zijn lichaam. ‘Heb je je ondergoed laten vallen?’ Maar toen bewoog er iets en zag hij wat het probleem was. Een indringer, maar niet het soort dat hij had verwacht. ‘Het is een spin.’

‘Ik weet wat het is!’ Ze sprak sissend tussen haar tanden door. ‘Haal hem weg. Alsjeblieft!’

Als hij niet al zijn concentratie nodig had gehad om zijn libido het zwijgen op te leggen, zou hij in lachen zijn uitgebarsten. Hij had nog nooit een vrouw ontmoet die beter in staat was voor zichzelf te zorgen dan Brittany. Als het een man was geweest die in haar huis had ingebroken, dan had ze hem waarschijnlijk met het dichtstbijzijnde zware voorwerp bewusteloos geslagen. Maar een groot insect maakte van haar een bibberend en hulpeloos meisje.

Hij vergat zijn voornemen om niet meer naar haar te kijken en richtte zijn blik weer op haar lichaam. ‘Dus, het zijn nog steeds spinnen waar je bang voor bent.’ Hij zag dat haar haar langer was dan vroeger. Of misschien leek dat alleen maar zo omdat het nat was. Het lag als een donkere, zware massa over één schouder, waardoor de andere schouder bloot bleef. ‘Je was er altijd al bang voor. Nergens anders voor. Alleen maar voor spinnen.’

‘Als je nu niet stopt met praten en dat rotbeest vangt, dan rent hij weg en dan zal ik moeten verhuizen, want in dit huis is er geen plek voor ons allebei.’

Het zou geen verschil maken als hij wegkeek, want het beeld van Brittany’s naakte lichaam stond al in zijn geheugen gegrift. Hij wist niet helemaal zeker hoe hij samen met zijn naakte ex-vrouw in een kleine, vochtige badkamer was beland, maar hij wist zeker dat hij elk moment van deze straf verdiende.

Die korte blik was genoeg geweest om te zien dat ze haar hoekige meisjeslichaam kwijt was geraakt. Hier in dit huis had hij haar geleerd wat ze allemaal kon doen met dat lichaam, had hij zijn vaardigheden en ervaring gebruikt om haar opleiding uit te breiden met vakgebieden die op school niet behandeld werden.

Zoals bij alles, was ze een snelle leerling gebleken. Ze was een gretige pupil geweest, liggend op het bed met haar haren die over haar naakte lichaam vielen. Ze had alles gedaan wat hij van haar had gevraagd en meer. Als hij haar rapport had moeten invullen, dan zou hij haar de hoogste cijfers hebben gegeven. Haar beloning was echter een gebroken hart geweest.

Hij sleurde zijn blik weg van haar gebronsde lijf en richtte zich op de spin. Om eerlijk te zijn was het beest te groot om goed onder een theekopje te passen. Dat was volgens hem de beste manier om zo’n insect de deur te krijgen. ‘Die vindt dit vast een mooi plekje om een gezinnetje te stichten.’

‘Dat is niet grappig. Alsjeblíéft, haal hem weg.’

Het feit dat ze niet eens een handdoek had gepakt, vertelde hem hoe bang ze was.

Voor zijn eigen bestwil greep hij de dichtstbijzijnde handdoek, gooide hem naar haar toe en richtte zich daarna op de spin.

Toen hij terugkeerde naar de badkamer, stond ze nog steeds op dezelfde plek, de handdoek met haar goede hand tegen haar borst geklemd.

Het bleek maar een gastendoekje te zijn, en ze leek zich niet te realiseren dat, door hem over haar borsten heen te klemmen, haar onderste helft voor het grootste gedeelte bloot bleef. Of misschien lagen haar prioriteiten toch ergens anders.

Haar tanden klapperden. ‘Is hij dood?’

‘Nee.’ Er waren genoeg mensen die hij met alle liefde onder zijn laars had geplet, maar als het op dieren en insecten aankwam, prefereerde hij een meer sympathieke aanpak. ‘Ik zag niet in waarom ik hem zou doden. Ik heb hem verhuisd naar een plekje waar hij misschien wat beter op zijn gemak is.’

‘Dat betekent dus dat hij straks weer hier in huis zit.’ Ze deed een stap achteruit en hij wendde zijn blik af, wanhopig op zoek naar een grotere handdoek.

‘De laatste keer dat ik keek, waren spinnen nog niet uitgerust met gps. Hebben ze geen spinnen in Griekenland?’

‘Niet zo groot als deze. Of misschien heb ik ze daar niet gezien.’ Afgeleid veegde ze haar vochtige haar uit haar gezicht. ‘Wat doe je hier eigenlijk?’

Eindelijk, nu de crisis was afgewend, besefte ze wie er nu eigenlijk precies was langsgekomen om haar te redden. Zach had het gevoel dat hij tot op dat moment iedereen had kunnen zijn. ‘Je had je rugzak laten liggen. Ik dacht dat je die misschien nodig had.’

‘Maar hoe ben je binnengekomen? Ik heb de deuren op slot gedaan…’ Haar stem stierf weg en haar ogen werden groot. ‘Heb je íngebroken? Waarom zou je inbreken?’

‘Ik hoorde je gillen.’ Hij probeerde er niet aan te denken waarom hij de sterke behoefte had gevoeld om iets te beschermen wat niet eens van hem was.

Met open mond keek ze hem aan. ‘Juist.’ Ze sloot haar mond en slikte moeizaam. ‘Ik geloof dat ik nu blij moet zijn dat je nog steeds goed kunt inbreken.’

Het was jaren geleden dat hij voor het laatst iets anders dan een sleutel had gebruikt om een deur te openen, maar hij wist dat velen haar vermoeden zouden delen. Normaal gesproken zat hij er niet mee. Mensen mochten geloven wat ze wilden. Het enige verschil was dat zij vroeger altijd de eerste was geweest om hem te verdedigen. Ach, hij kon het haar nauwelijks kwalijk nemen dat ze haar verwachtingen had bijgesteld.

Maar hij had gedacht dat ze in de problemen zat. Elke man zou hetzelfde hebben gedaan.

Een gespannen en ongemakkelijke stilte daalde op hen neer.

Haar lichaam was licht gebruind, en de bronzen glans op haar schouders werd onderbroken door lichtere streepjes waar de bandjes van haar hemdje hadden gezeten. De ongelijke kleur zei hem dat ze bruin was geworden tijdens het werk waar ze van hield, niet van het zonnebaden op het strand.

Nu de spin weg was, was er tussen hen niets meer dan het verleden en de oude vonken die knetterden in de lucht. Door de krampachtige manier waarop ze tegen de muur van de badkamer gedrukt bleef staan, vroeg hij zich af of ze hem soms als een grotere bedreiging zag dan de spin.

Ze bracht een trillende hand naar haar vochtige haar. ‘Bedankt voor die hele reddingsactie. Je zei dat je me mijn tas kwam teruggeven. Waar is hij?’

‘Keuken.’ Hij wist dat ze hem niet dankbaar was. Ze was woedend dat ze hulp nodig had gehad en dat hij degene was geweest die haar hulpkreet had beantwoord.

‘Bedankt. Moet ik het geld tellen?’

Het was een vraag die ze vroeger nooit zou hebben gesteld. Hij keek haar lang aan en haar wangen werden rood.

Dat was dan misschien een misdaad die hij niet had begaan, maar hij wist dat er genoeg was wat hij wél had gedaan, dus hij deed geen moeite zichzelf te verdedigen.

In plaats daarvan keek hij naar de kleren die lukraak lagen verspreid over de badkamervloer, waar ze ze overduidelijk met moeite van haar lijf had gestroopt. Hij was geen detective, maar het leek erop dat ze in dezelfde kleren had geslapen als waarin ze had gereisd.

Met moeite trok hij zijn blik weg van de string en keek naar haar gipsen pols. ‘Red je je een beetje met dat ding om je arm?’

‘Ja hoor. Geen probleem.’

Het was haar rechterhand. Ze was rechts. Het moest wel een probleem zijn, maar hij had het vermoeden dat ze nog liever geconfronteerd werd met een tweede spin dan dat ze aan hem toegaf dat ze er moeite mee had.

Hij keek van de puinhoop op de vloer naar het gips om haar pols en zei tegen zichzelf dat het hem niets aanging.

‘Zijn er mensen die je kunt bellen als je hulp nodig hebt?’

‘Ik heb geen hulp nodig. Dag, Zach.’

Zijn benen weigerden te bewegen. ‘Je zou eens moeten denken aan een nieuw slot voor op je achterdeur.’ De cottage lag ver van de bewoonde wereld. Haar dichtstbijzijnde buur woonde twee kilometer verderop. Van die gedachte werd hij alleen maar nerveuzer.

‘Er is niets mis met mijn slot. Dit is Puffin Island.’

‘De laatste keer dat ik keek, was er niets wat criminelen ervan weerhield om aan boord van de ferry te stappen.’

‘Daar zul jij het bewijs wel van zijn.’

Zachs blik kruiste de hare. Hij had altijd aangenomen dat zijn nogal schimmige verleden haar juist had aangetrokken, in elk geval in het begin. In die tijd had hij het grappig gevonden dat een paar flinke geheimen hem juist interessanter maakten voor sommige vrouwen. Daar had hij behoorlijk van geprofiteerd. En waarom ook niet? Het was het enige voordeel dat zijn rottige verleden hem had opgeleverd.

Die dagen lagen ver achter hem, maar ze waren duidelijk nog niet vergeten. Niet door hem en niet door de inwoners van Puffin Island. En, zo bleek, ook niet door zijn ex-vrouw.

Met een kort knikje draaide hij zich om en liep het huis uit, deze keer via de voordeur.

Als zij geen beter slot voor haar achterdeur wilde kopen, dan was dat haar probleem. Daarbij durfde hij te wedden dat er toch nergens meer een fatsoenlijk slot te krijgen was nu hij terug was op het eiland.

‘Shit, hij heeft me naakt gezien. Zo vernederend!’ Brittany lag op haar rug op bed terwijl ze belde met Skylar.

‘Hij hoorde je gillen en brak in om je te redden. Dat is juist romantisch.’

‘Dat is niet romantisch, het is het teken van een vergooide jeugd. Zou jíj weten hoe je in kunt breken zonder het slot te beschadigen?’

‘Nee, maar we hebben allemaal andere vaardigheden en je ziet het belangrijkste over het hoofd. Al die jaren dacht je dat het hem allemaal niets kon schelen, maar dat is duidelijk niet het geval.’

‘Ik snap niet hoe je die conclusie kunt trekken.’

‘Hij dacht dat je in gevaar was, Brit! Jij gilde en hij schoot je te hulp. De prins op het witte paard.’

‘Hij droeg een zwarte spijkerbroek.’ Een oude Levi’s met een zwart T-shirt dat hem perfect had gepast, zodat de contouren van zijn gespierde lichaam goed waren uitgekomen. ‘Hij zag eruit als een ninja, niet als een prins.’

‘Jammie.’

‘Niet jammie! Ik wil hem niet.’

Sky grinnikte. ‘Je bedoelt dat je niet wílt dat je hem wilt.’

Brittany herinnerde zich de knetterende aantrekkingskracht toen ze elkaar in de ogen hadden gekeken en beet op haar lip. ‘Waarom moest dit nou weer gebeuren? Waarom moest hij precies op dat moment langs mijn huis komen?’

‘Het is het lot.’

‘Ik haat het als je dat zegt.’

‘Ga verder met je verhaal. Je zag die spin, je gilde en toen verscheen hij. En je droeg helemaal niets. Zelfs niet een heel klein stringetje?’

‘Ik droeg een heel klein stringetje een kwartier voordat hij aankwam. Dat lag op de grond.’ Omdat Brittany een verdacht geluid hoorde, fronste ze haar wenkbrauwen. ‘Lach je nou?’

‘Zou kunnen. Luister, misschien is het hem niet eens opgevallen.’

‘O, het is hem zeker opgevallen. Hij knalde met zijn hoofd tegen de deurpost.’

‘Ach, arme hij. Dat moet vast pijn hebben gedaan. Ik heb altijd al gezegd dat die deur te laag was. Op hakken kan ik die badkamer niet in zonder te bukken.’

‘Zeg, aan wiens kant sta jij eigenlijk?’ mopperde Brittany geërgerd.

‘Aan die van jou, natuurlijk, maar ik vind het wel sneu dat hij zijn hoofd heeft gestoten en ik ga niet boos op hem zijn omdat hij je kwam helpen. Dus hij zag je naakt – en toen?’

‘Hij gooide me een handdoek toe en haalde de spin weg.’ Met die mooie grote handen die net zo gemakkelijk door een deur als door de verdediging van een vrouw konden breken.

‘Nou, zie je wel? Een echte heer, dus.’

‘Het was een gastendoekje. En er zijn veel manieren om Zachary Flynn te beschrijven, maar “echte heer” hoort daar niet bij.’

‘Heeft hij die spin nou wel of niet weggehaald?’

‘Wel, maar –’

‘En daarna kwam hij terug om te kijken of alles goed met je was?’

‘Ja, maar –’

‘Het was niet zijn schuld dat de dichtstbijzijnde handdoek een gastendoekje was. Dus wat gebeurde er toen? Jullie stonden daar naar elkaar te kijken en het enige wat je droeg was een gipsverband. Dat moet gênant zijn geweest.’

‘Het was wel iets meer dan gênant.’ Dat was er niet minder op geworden doordat ze zich hadden bevonden op de plek waar de mooiste momenten van hun intense relatie zich hadden afgespeeld. Ze hadden seks gehad in die badkamer. Ze hadden seks gehad in bijna elke kamer van het huis.

‘Alleen maar gênant? Niet sexy? Hij duwde je niet tegen de muur om vervolgens zijn verhitte lichaam tegen het jouwe te drukken?’

‘Nee! Je moet je verbeelding in bedwang houden.’ Dat gold trouwens ook voor haar.

‘Kan niet, die heb ik nodig voor mijn werk.’

‘Bewaar het dan voor je kunst en ga niet creatief lopen doen met mijn seksleven, zeker niet als het om Zach gaat.’

‘Ik dacht juist dat hij het type was dat gewoon nam wat hij wilde, zonder toestemming te vragen.’

‘Ik geloof dat we al hadden vastgesteld dat hij me niet wilde hebben.’ Waarom was dat toch zo lastig voor haar om dit te constateren? Ze zou er maling aan moeten hebben!

‘Het moet vast moeilijk voor hem zijn geweest om zich vast te leggen, gezien het feit dat hij zijn hele leven alleen is geweest.’

‘Je klinkt alsof je hem wilt adopteren.’

‘Nu je het zegt, hij is net zo’n zwerfhond die slecht is behandeld en die niemand in huis wil nemen omdat ze bang zijn gebeten te worden.’

‘Niet elke zwerfhond kan getemd worden.’

‘Mee eens. Dus wat gebeurde er nadat hij op spectaculaire wijze die spin had verwijderd? Ging hij weg?’

‘Nadat ik hem zowat beschuldigde van diefstal wel, ja.’

‘Waarom heb je dat gedaan, Brit? Dat meen je niet!’

‘Omdat… Omdat… Ik weet het niet.’ Ze was boos op zichzelf. ‘Ik voelde me kwetsbaar. En hij had net ingebroken in mijn huis.’

‘Om je te redden! Wil je weten wat ik denk?’

‘Nee.’

‘Ik denk dat zijn komst je helemaal in verwarring heeft gebracht en dat je gewoon het slechtste in hem wilde zien.’

‘Natuurlijk heeft hij me in verwarring gebracht. Ik was naakt! En ik heb geen idee wat ik moet zeggen als ik hem weer zie.’

‘Dan zeg je: “Bedankt voor het weghalen van die spin”. Wat ga je vanochtend doen?’

‘Ik heb met Em afgesproken voor het ontbijt. Ze is verliefd.’

‘Ik weet het. Kun je het geloven? En Ryan is adembenemend. Hoe komt het dat we hem nooit hebben gezien toen we bij jou waren?’

‘Slechte timing, denk ik. Tot vier jaar geleden was hij altijd op reis. Hoe ga ik om met het feit dat Zach hier is?’

‘Hoe denk je dat je ermee om moet gaan?’

Brittany nam de mogelijkheden door. ‘Woede zou betekenen dat het me nog steeds dwarszit, een vrolijke reactie zou te moeilijk zijn om te spelen, dus ik wilde gaan voor onverschillig.’

‘Onverschillig klinkt perfect.’

‘Maar hij heeft me naakt gezien.’

Sky lachte. ‘Schat, dat was niet de eerste keer.’

Hoofdstuk 4

Brittany nam de mooiste route naar de haven en de Ocean Club: eerst via het pad langs de kust en daarna dwars door de velden die langs het beboste binnenland van het eiland lagen. De zon scheen en de lucht was gevuld met de geur van gras en wilde bloemen, waardoor het onmogelijk was om níét blij te zijn dat ze weer thuis was.

De spectaculaire kustlijn van Maine was minstens zo mooi als alles wat ze had gezien in het Middellandse Zeegebied. Van de weelderige, smaragdgroene perfectie van Acadia National Park tot de granieten eilandjes die alleen maar bewoond werden door papegaaiduikers en aalscholvers, was Penobscot Bay een woest, ongerept paradijs.

Vanaf de kliffen zag ze vissersboten dobberen in de beschutte haven. Jachten en windjammers lagen verspreid over de baai voor anker.

Het kostte haar iets meer dan een uur om naar de Ocean Club te lopen, waar Ryan en Emily al op het terras zaten met Lizzy, Emily’s zesjarige nichtje dat nu bij haar woonde. Het kleine meisje klemde een houten boot tegen haar borst en schoof wat dichter naar Emily toe toen ze Brittany zag.

Haar vriendin tilde het kind op schoot stelde haar zachtjes gerust.

Brittany wist hoe moeilijk de afgelopen maanden geweest moesten zijn voor Lizzy, maar ze wist ook hoe moeilijk het geweest was voor haar vriendin, die altijd had gezworen nooit kinderen te zullen krijgen.

‘Die boot,’ zei Brittany langzaam tegen het meisje, ‘lijkt precíés op de Captain Hook. Mag ik hem eens zien? Waar heb je hem vandaan?’

Lizzy aarzelde, maar gaf hem toen toch aan haar. ‘John heeft hem voor me gemaakt.’

‘O ja? Zoiets heb ik hem nog nooit voor iemand zien doen.’ Ze draaide hem om in haar handen en las de woorden op de zijkant. ‘De Captain Lizzy. Hij is echt prachtig. Je bent een geluksvogel. John moet je wel heel speciaal vinden als hij zoiets voor je maakt.’

‘Hij blijft drijven.’

‘Dat moet je me maar eens laten zien.’ Ze gaf de boot terug. ‘John heeft me leren zeilen toen ik zo oud was als jij.’

‘Ik leer het ook. Ryan geeft me les.’

Brittany kende Ryan Cooper haar hele leven al. Al haar zomers had ze doorgebracht met zijn zus Helen bij Kamp Puffin en ze was oppas geweest van zijn jongere zusje Rachel, zodat ze wat bij had kunnen verdienen.

Met een vlugge kus op zijn wang begroette ze hem en ging toen op de lege stoel zitten.

‘Goed dat je weer thuis bent.’ Ryan leunde naar achteren op zijn stoel en pakte Emily’s hand. ‘Ik hoorde dat je Zach al bent tegengekomen en dat jullie twee erin zijn geslaagd het beschaafd te houden. Je hebt hem niet vermoord.’

Beschaafd? Er was niets beschaafds aan de chemie tussen hen. Vroeger ook al niet. Haar tijd met Zach was de duizelingwekkendste en opwindendste periode van haar leven geweest. Tot hij haar had gedumpt.

‘Waarom zou ik hem vermoorden? Het maakt mij niet uit of hij hier is of niet.’ Emily’s opgetrokken wenkbrauwen negerend, leunde ze naar achteren terwijl Kirsti de tafel vol zette met eten en drinken.

‘Welkom thuis, Brittany! Hier zijn verse bosbessen, onze zelfgemaakte muesli met kaneel en honing, Griekse yoghurt voor het geval je Kreta mist, koffie en pannenkoeken. Ik weet vrij zeker dat ze die in Griekenland niet hebben. En ik heb er bij jou wat spek bij gedaan omdat ik weet dat je daar dol op bent. Eet smakelijk.’

Brittany’s maag knorde. Afgezien van een hapje van de muffin die Emily had gebakken, had ze sinds haar terugkomst niets meer gegeten. ‘Als ik dit allemaal opeet, ben ik straks zo groot als een klein jacht.’

‘Je bent moe. Je kunt wel wat brandstof gebruiken. En light frisdrank is geen brandstof.’ Kirsti wierp haar een veelbetekenende blik toe, die Brittany met een schaapachtige grijns beantwoordde.

‘Dat was mijn lievelingsontbijt in Griekenland.’

Kirsti huiverde. ‘Ik weet niets van de Griekse gebruiken, maar ik weet vrij zeker dat dat niet tot de traditionele mediterrane keuken behoort. Eet je muesli.’

Terwijl ze wegliep, wierp Brittany een blik op het overvolle terras. ‘Gaan de zaken goed? Ik zie niet veel lege stoelen.’

‘De zaken gaan goed.’ Ryan leunde naar voren en pakte de knuffel op die Lizzy had laten vallen.

Toen Brittany naar de pluche papegaaiduiker keek, wist ze meteen waar die vandaan kwam. ‘Daar had Rachel er een miljoen van toen ze klein was.’

‘Omdat ze ze steeds maar kwijtraakte en omdat ze niet kon slapen zonder zo’n beest.’

Aangezien Brittany wist hoe graag Ryan een kindvrij leven had willen leiden na het opvoeden van zijn jongere broertje en zusjes, was ze verrast door deze verandering in hem. ‘Hoe gaat het met Alec? Zit hij in Londen op dit moment?’

‘Nee, hij is terug. Ik heb gisteravond nog wat met hem gedronken. Zach kwam er ook bij zitten.’ Ryan pakte zijn koffie. ‘Hij heeft je rugzak nog. Die komt hij binnenkort brengen.’

‘Dat heeft hij al gedaan.’ Brittany had niet zo’n zin om uit te weiden over het feit dat ze had geschreeuwd als een baby en dat ze in haar nakie voor hem had gestaan, dus pakte ze haar lepel en stak hem in de yoghurt met muesli. ‘Je hoeft niet zo bezorgd te kijken. Onze relatie is al heel lang voorbij. Ik kan het me nauwelijks nog herinneren.’

Ryan keek haar aan maar zei niets, en even was ze hem heel erg dankbaar. Hij was altijd een goede vriend voor haar geweest. In die eerste paar weken nadat Zach haar had verlaten, was hij degene geweest die haar had geholpen de scherven bijeen te vegen. Met zijn hulp en die van haar vriendinnen en haar oma, was ze erbovenop gekomen.

Langzaam maar zeker had ze zichzelf gedwongen de waarheid te accepteren. Zach had nooit van haar gehouden. Daar was hij niet toe in staat. Hij was niet in staat tot intimiteit of delen of alle andere dingen die hoorden bij de liefde.

Brittany keek naar haar bord en besefte dat ze zonder het te merken alles had opgegeten. ‘Blijkbaar had ik meer honger dan ik dacht.’ Ze keek op, precies op het moment dat Ryan zijn hand uitstak en met zijn vingers over Emily’s wang streelde.

De manier waarop ze naar elkaar keken, deed Brittany aan Nik en Lily denken. Iedereen was verliefd, dacht ze verdoofd. Iedereen hield handjes vast en keek elkaar diep in de ogen.

Verward dronk ze haar koffie op en kwam overeind. ‘Bedankt voor het ontbijt. Ik moet nog even een paar dingen halen in de haven. Zie jullie later.’

Ze liep de Ocean Club uit, genietend van het uitzicht over de baai. Na de zinderende hitte van Griekenland in augustus was ze dankbaar voor de zeewind. Hoog boven haar cirkelden meeuwen, die hoopten op een geïmproviseerd maaltje dat was achtergelaten door achteloze toeristen.

De Captain Hook, direct te herkennen aan zijn logge omvang en rode kleur, vertrok voor zijn late ochtendreisje naar het vasteland. Brittany wist dat dit de drukste tijd van het jaar was voor John, de havenmeester, dus stopte ze niet voor een praatje. Verbaasd zag ze echter dat hij met grote passen op haar af kwam lopen.

‘Hé, John! Ik zag de boot die je voor Lizzy hebt gemaakt. Hij is prachtig! Het is goed je weer te zien na… O.’ Ze wankelde toen hij haar in een reusachtige omhelzing trok. Ze kende hem al van voor ze kon lopen, maar ze kon zich niet herinneren dat hij haar ooit eerder had geknuffeld. ‘Dat is lief.’ Haar woorden klonken gedempt tegen zijn schouder.

Met een felle blik in zijn ogen liet hij haar los. ‘Je bent veel te lang weggeweest. Ik hoop dat je deze keer een poosje blijft. Geen bliksembezoekjes meer.’

‘Ik was aan het werk, John. Ik was bij een opgraving in Griekenland, en daarvoor studeerde ik nog.’

‘Ik weet het. Oxford en Cambridge. Dóctor Forrest. De avond waarop Ryan en Alec het ons vertelden, hebben we allemaal het glas geheven in de Ocean Club.’

‘Echt?’ Brittany was zowel verrast als ontroerd door dat nieuws, en ze voelde een golf van genegenheid voor de eilanders.

‘We hebben altijd geweten dat je grote dingen zou doen. Kathleen zou trots op je zijn geweest.’ Zijn stem klonk schor. ‘En ik kan alleen maar zeggen dat het me spijt. Zo’n lieve meid als jij verdient beter.’

Niet-begrijpend keek Brittany hem aan. ‘Eh… Beter dan wat?’

‘Beter dan thuiskomen met zoveel prestaties om te vieren om vervolgens te ontdekken dat die bedrieger van een ex van je nu op je eiland woont.’

Haar maag draaide zich om.

‘Hij heeft me niet bedrogen, John, en het is niet mijn eiland. Hij heeft het volste recht om hier te zijn.’

‘Jij was hier eerst. En je bent een eilander. Je hoort hier thuis.’

Als kind had het haar zowel gefascineerd als geïrriteerd dat mensen het recht om geaccepteerd te worden op Puffin Island moesten ‘verdienen’. Wat haar betrof, had iedereen het recht om te komen en gaan wanneer ze wilden. Die variëteit zou alleen maar goed zijn voor het eiland. ‘Er is plek voor ons allebei,’ zei ze.

‘Ik hoorde dat hij degene was die je overvloog vanaf het vasteland.’

Het was te verwachten dat de manier waarop ze was gearriveerd hét onderwerp van gesprek zou zijn op het eiland. ‘Dat klopt.’

‘Dat zal wel een pittige vlucht zijn geweest.’

Brittany nam zich voor hem expres verkeerd te begrijpen. ‘Nee hoor. Het weer was goed, en Zach is een uitstekende piloot.’ Als vriend was hij waardeloos geweest en als echtgenoot was het zelfs nog erger, maar dat was ze niet van plan met iemand te bespreken, ongeacht hoeveel ze ook van hen hield. Ze probeerde het gesprek een andere kant op te sturen. ‘Hoe gaat het met jou, John?’

‘Alles wel beschouwd gaat het prima met mij. Het zal wel ongemakkelijk voor je zijn geweest om hem weer te zien. Als ik het goed heb, heb je die man niet meer gezien sinds hij je al die jaren geleden in de steek heeft gelaten.’

‘Daarom was het juist niet ongemakkelijk. Het is zo lang geleden, dat ik het me nauwelijks herinner. Ik vind het fijn dat jullie zo veel om me geven, maar niemand hoeft zich zorgen te maken om mij. Het was goed je te zien, John. Ik moet nog even een paar dingen halen bij de Harbor Stores voor ik terugga naar de cottage.’

Met die woorden rukte ze zich los van zijn ondervraging, stak de weg over en liep Hilda tegen het lijf, die een goede vriendin was geweest van haar oma.

‘Hilda!’ Brittany was oprecht blij haar te zien en gaf de oude vrouw een stevige knuffel. ‘Hoe gaat het met u? Ik hoorde dat Agnes vlak bij u is komen wonen. Ik durf te wedden dat jullie twee nooit stoppen met kletsen.’

‘Met vriendinnen kletsen is een van de geneugten van het leven, zeker nu ik me met die heupen van me nergens meer naartoe kan haasten. Ik kan niet eens bij knappe mannen wegrennen – niet dat er tegenwoordig veel knappe kerels achter me aan zitten.’ Hilda pakte haar arm. ‘En over mannen gesproken: je moet weten dat we hem allemaal in de gaten houden, dus je hoeft je geen zorgen te maken.’

‘In de gaten houden?’

‘Na hoe hij je de vorige keer heeft behandeld…’ Hilda keek haar aan met een blik die de meest vastberaden indringer nog zou hebben afgeschrikt. ‘Als hij ook maar een stapje over de schreef gaat, dan krijgt hij met ons te maken. Er zijn er een paar die hem alles hebben vergeven omdat hij dat kind naar het ziekenhuis heeft gevlogen toen niemand anders dat wilde doen, maar wat mij betreft, moet hij zich nog steeds bewijzen. En als je het mij vraagt, zou Ryan wel iets zorgvuldiger mogen zijn in het uitzoeken van zijn vrienden.’

Ze hoefde niet te vragen over wie Hilda het had. Brittany zuchtte. ‘Hilda –’

‘Maak je nou maar geen zorgen. Ga gewoon je gang en laat het maar aan ons over. Op ons kun je vertrouwen, liefje.’

‘Ik probéér mijn eigen gang te gaan, Hilda, maar mensen blijven maar –’

‘Om je geven.’ Hilda streek over haar hand. ‘Dat is het minste wat we kunnen doen. We beschermen elkaar. Dat is een van de voordelen van het eilandleven. Welkom thuis, liefje. Je oma zou trots op je zijn.’

Omdat ze het gevoel kreeg alsof ze acht was, glimlachte Brittany slechts zwakjes. ‘Bedankt, Hilda. Pas goed op uzelf. En zit alstublieft niet in over mij. Het is lang geleden en ik voel niets meer voor hem.’ Ze ging ervandoor en zocht haar toevlucht in de Harbor Stores.

Lieve help. Geen wonder dat er zoveel mensen naar het vasteland vertrokken. Als het zo doorging, zou ze er ook vandoor gaan.

Als er iets was waar ze een hekel aan had, dan was het medelijden. Ze was er zowat in verdronken nadat Zach haar had verlaten. En wat bedoelde Hilda toen ze zei dat ze hem in de gaten hielden?

Ze zag al voor zich hoe de eilanders een schema opzetten om elke beweging van haar ex-man in de gaten te kunnen houden. Als het niet zo frustrerend was geweest, dan had ze er misschien om kunnen lachen.

Ze liet zeep in haar winkelmandje vallen en wierp tegelijkertijd een blik naar buiten om te kijken of er niet iemand die ze kende op het punt stond de winkel binnen te komen.

‘Als dat niet Brittany Forrest Flynn is.’

Brittany herkende de vrouwelijke stem meteen en sloot haar ogen. Ze had in bed moeten blijven.

Met een nepglimlach op haar gezicht draaide ze zich om. ‘Gewoon Forrest tegenwoordig. Ik heb de naam Flynn laten vallen.’

‘Dat is begrijpelijk, aangezien hij jou eerst liet vallen.’

Jemig, ze had écht in bed moeten blijven.

‘Hallo, Mel. Hoe gaat het met je?’

‘Beter dan met jou, zou ik denken.’ Mel Parker, die bij haar op school had gezeten en nu samen met haar ouders de Harbor Stores runde, keek naar haar pols. ‘Ik hoorde dat je gewond was. Dat zal wel het risico van het vak zijn met zo’n gevaarlijke baan. Ik heb laatst nog Raiders of the Lost Ark gezien. En Lara Croft. Lijkt me een spannende manier om je geld te verdienen, archeologie. En een gevaarlijke.’

‘Nou ja, dat zijn natuurlijk allebei films, en in films worden de saaie stukken meestal achterwege gelaten. Mensen die wekenlang met hetzelfde stukje grond bezig zijn en niets vinden, dat levert nou niet bepaald boeiende televisie op.’

‘Maar je hebt je pols gebroken.’ Mel keek vol ontzag en bewondering naar Brittany’s gips, en Brittany besloot dat ze maar beter kon vertellen wat er echt was gebeurd, want anders zou ze de volgende keer dat ze in de stad kwam verhalen horen over hoe ze achternagezeten was door inboorlingen of zoiets.

‘Ik was met iemand in gesprek en toen struikelde ik.’ Technisch gezien had ze zo hard moeten lachen om een van Spyros’ grappen, dat ze niet had uitgekeken waar ze haar voeten neerzette. ‘Ik ben in een sleuf gevallen.’

Mels ogen werden groot. ‘Dat klinkt verschrikkelijk. Zaten er slangen?’

‘Nee. Geen slangen. En geen boze inboorlingen.’ Enkel Spy, die zo hard had moeten lachen, dat het hem een paar seconden had gekost voor hij doorhad dat ze daadwerkelijk iets had gebroken. ‘Het spijt me dat ik je moet teleurstellen. En daarbij, ik vind slangen niet zo erg. Alleen spinnen vind ik eng.’

‘We vonden het allemaal vreselijk toen we het nieuws hoorden.’

‘Dat is aardig van je, Mel, maar het geneest wel weer.’

‘Ik had het niet over dát nieuws. Ik had het over Zachary.’ Het meisje begon zachter te praten en keek om zich heen in de lege winkel, ook al wisten ze allebei dat zelfs een overvolle winkel haar er niet van zou weerhouden te blijven roddelen.

Brittany vond het echter welletjes en ze liet een paar blikjes tomaten in haar mandje vallen, ook al had ze die eigenlijk niet nodig. ‘Alles gaat prima, Mel.’

‘Ik snap niet hoe het prima kan gaan als je met je vreemdgaande ex op één eiland woont.’

Brittany fronste. ‘Hij is niet vreemdgegaan.’ Waarom zei iedereen dat toch?

‘O ja, dat is waar ook, hij is zomaar vertrokken. Dat lijkt me bijna nog erger.’ Mel had duidelijk geen enkele haast om zich weer op haar werk te richten en overdacht de ernst van het misdrijf. ‘Mam zegt altijd dat wanneer een man er met een andere vrouw vandoor gaat, dat alleen maar betekent dat hij iemand heeft ontmoet die hij leuker vindt en dat jullie niet voor elkaar bestemd waren, maar wanneer een man je zomaar in de steek laat, dan betekent dat dat hij het niet leuk genoeg bij je vond om te blijven. Dat moet pijn doen.’

Brittany overwoog haar een mep te verkopen met haar goede arm, maar eigenlijk wilde ze niet gearresteerd worden op haar eerste dag dat ze terug was op het eiland. ‘Of het betekent dat we allebei te jong waren om te trouwen.’

‘Jullie waren wel jong.’ Mel leunde tegen het schap, zich installerend voor een lang gesprek. ‘En dan te bedenken dat we allemaal jaloers waren omdat jij degene was die zijn aandacht had getrokken. We wilden allemaal dat Zach onze eerste minnaar zou zijn. Niet zo gek want die man was seks op een stokje. Ik herinner me de geruchten nog over hoe goed hij precies was in de slaapkamer.’ Verwachtingsvol keek ze naar Brittany. Misschien hoopte ze op een bevestiging of sappige details. Maar dan was ze bij Brittany aan het verkeerde adres.

‘Het was leuk je weer eens te zien, Mel.’ Zonder naar het merk te kijken griste ze tandpasta en shampoo uit de schappen en liep naar de kassa.

‘Ik zal dat even voor je afrekenen.’ Haastig sprong Mel achter de kassa. ‘Zach komt hier soms ook, dus als je hem niet wilt zien, moet je me gewoon even een sms’je sturen en dan kan ik je waarschuwen als hij er is. Die vent wil je nu echt niet tegenkomen.’

‘Ik heb geen waarschuwing nodig en ik probeer hem niet te ontlopen. Ik probeer gewoon mijn gang te gaan.’ Dat bleek nog een stuk moeilijker dan ze had gedacht. Even kwam ze in de verleiding haar aankopen achter te laten en ervandoor te gaan. ‘Maar bedankt voor je hulp.’

‘Ik dacht dat het misschien ongemakkelijk zou zijn, aangezien je jezelf zo voor paal had gezet, en zo. Je studie opgeven, halsoverkop trouwen… Je bent altijd al een romanticus geweest, en je was zo verliefd op hem. Wat alleen maar weer bewijst dat zelfs slimme mensen stom kunnen doen als het om de liefde gaat.’

‘Ik denk niet –’

‘Als ik het was geweest, dan had ik hem misschien nog wel vergeven voor het feit dat hij geen ring voor me had gekocht.’ Mel stopte de spullen in een tasje. ‘Maar ik weet niet of ik wel zo vergevingsgezind was geweest als een man me na mijn huwelijksnacht had verlaten.’

Geweldig. Ongetwijfeld had het hele eiland erover gespeculeerd of Brittany Forrest slecht was in bed.

‘Het was niet na mijn huwelijksnacht.’

‘O ja, dat is ook zo, hij wachtte tien nachten.’ Ze schonk Brittany een veelbetekenende blik, en Brittany wachtte tot ze de implicatie die in de lucht hing onder woorden zou brengen.

Tien nachten om te kijken of ze zou verbeteren en toen dat niet was gebeurd, was hij ervandoor gegaan. Was dat wat ze allemaal dachten? Het idee dat mensen erover praatten en speculeerden over zoiets persoonlijks, vervulde haar met afschuw.

‘Ik waardeer je bezorgdheid en grote belangstelling voor mijn leven, Mel, maar het is lang geleden.’

‘Toch is hij nog steeds ontzettend sexy. En nu heeft hij geld. Niemand weet natuurlijk precies hoe hij eraan komt, maar wat maakt het uit?’ Mel zuchtte en staarde dromerig uit het raam.

Brittany fronste haar wenkbrauwen. ‘Mij zou het wel wat uitmaken, maar ik denk echt niet dat hij –’

‘Hoe hij dat kleine meisje door die storm heeft gevlogen toen ze ziek was en toen niemand anders het wilde doen? Ergens is hij ook een held. Ik heb altijd al gezegd dat hij gewoon de juiste vrouw nodig heeft.’ Het was overduidelijk dat ze dacht dat zij die vrouw wel eens kon zijn. ‘Ik bedoel, hij is single en zo, en ik ga ervan uit dat jij niet meer geïnteresseerd bent…’ Nauwlettend keek ze Brittany aan.

Die keek echter zo neutraal mogelijk terug, terwijl ze haar kalmte probeerde te bewaren. ‘Ik ben niet geïnteresseerd, Mel. Hij is helemaal van jou. Ik ben lang geleden al verdergegaan met mijn leven.’

Het leek er echter op alsof ze de enige was die dat gedaan had. Blijkbaar moest ze niet alleen tegenover Zach de schijn ophouden dat het haar allemaal niets uitmaakte, maar ook tegenover het grootste deel van het eiland.

‘Laat het me maar weten als je van gedachten verandert en ik je toch moet sms’en wanneer hij in de buurt is. Hij woont bij Kamp Puffin, maar ik neem aan dat je dat al wist.’

Nee, dat wist ze nog niet. Ze had zich nog niet eens afgevraagd waar hij woonde. Zolang het niet bij haar om de hoek was, kon het haar niets schelen. Pff… Ze was nog niet eens vierentwintig uur thuis, en ze was nu al uitgeput.

Mel negeerde Brittany’s zwijgen echter want ze had nog een nieuwtje dat ze met haar wilde delen. ‘Het lijkt erop dat Philip Law hem weer uit de brand heeft geholpen, zoals altijd. Zach stond een paar maanden geleden zomaar ineens op het eiland, zo brutaal als de beul. Zette gewoon zijn vliegtuig aan de grond, zonder verdere verklaring.’

‘Waarom zou hij een verklaring moeten geven? Hij is als een zoon voor hen.’

‘Molly Noakes vertelde me dat ze in geen maanden van hem hadden gehoord. En op een dag staat hij zomaar voor de deur, alsof hij het volste recht heeft om hier te zijn.’

‘Hij heeft ook het volste recht om hier te zijn. Puffin Island is geen privé-eiland.’

‘Iedereen had het erover waarom hij terug was gekomen. Het laatste wat we gehoord hadden, was dat hij rondvloog in Alaska. En nu heeft hij zijn eigen vliegtuig.’ Mel leunde naar voren en liet haar stem zakken. ‘Ik heb een gerucht gehoord dat hij hem misschien wel heeft gestolen, maar ik denk van niet.’

Brittany keek naar het meisje dat tegenover haar in de klas had gezeten, waar ze meer aandacht aan de jongens dan aan de lessen had besteed. ‘Ik denk dat je gelijk hebt.’

Ook zij had zich afgevraagd hoe hij aan een eigen vliegtuig was gekomen. Dat die vraag ook door haar hoofd had gespookt, daar voelde ze zich nu schuldig over.

‘Hij vliegt mensen die geld hebben. Echt geld. Vraagt er een fortuin voor. Als je even had gewacht met scheiden, dan was je nu misschien wel rijk geweest. Dan had je zelf die diamanten ring kunnen kopen die hij je nooit heeft gegeven.’

Voor haar werk had Brittany eeuwenoude wapens bestudeerd, maar ze moest concluderen dat geen ervan meer pijn kon veroorzaken dan de hatelijke opmerkingen van een vrouwentong.

‘Bedankt, Mel. Het was leuk je weer te zien.’

Het liefst wilde Brittany ontsnappen voor er nog meer eilanders binnenkwamen voor hun dagelijkse boodschappen en roddels, dus liep ze met grote passen naar de deur, haar blik gefixeerd op de uitgang.

De deuren gleden open toen ze dichterbij kwam, en ze versnelde haar pas. Vastberaden om verder niemands aandacht te trekken, hield ze haar hoofd naar beneden gericht. Omdat ze niet voor zich keek, knalde ze tegen de gespierde borstkas van Zach.

Hoofdstuk 5

Boodschappen rolden over de grond, en Zach greep Brittany’s schouders vast om haar overeind te houden. Zijn vingers gleden over haar gladde, blote huid, en hij ademde de vage geur in van rozen in de zomer. Meteen sloeg er een hittegolf door zijn lichaam.

Seksuele aantrekkingskracht was niets onbekends voor hem, integendeel zelfs, het vormde de basis van elke relatie die hij ooit had gehad, maar niets kwam ook maar in de buurt van het verlangen dat hij voelde voor deze vrouw. Het leek wel of hij in vuur en vlam stond.

Onder de gegeven omstandigheden was zijn reactie meer dan ongepast. Snel probeerde hij te bedenken waarom ze zowat de winkel uit was gerend. Ook hij vond boodschappen doen doodsaai vond en daarom wilde hij er altijd zo snel mogelijk vandoor gaan, maar hij vermoedde dat er meer speelde dan dat. Ze had zo wanhopig graag willen ontsnappen, dat ze gewoon keihard tegen hem op geknald was.

Hij probeerde haar los te laten, maar zijn handen weigerden samen te werken met zijn hersenen. In plaats daarvan verstevigde hij zijn grip en streek kalmerend met zijn duimen over haar blote armen. ‘Wat is er gebeurd?’

Ontzet snakte ze naar adem toen ze besefte wie haar vasthield, waarna ze onmiddellijk een stap naar achteren deed. ‘Sorry, ik had je niet gezien.’

Hij stond op het punt een verklaring te vragen voor haar haastige vertrek, toen Mel de winkel uit kwam, haar lippen glanzend van de net aangebrachte lippenstift.

Telkens als hij in die winkel kwam, was ze met make-up bezig. Eén keer had hij haar zelfs achter de kassa zien hurken, haar telefoon als spiegel had gebruikt om te checken hoe ze eruitzag.

Zach, die vond dat iedereen mocht voelen wat hij wilde, maakte zich niet druk om Mels nauwelijks verhulde aanbidding. Hij had haar nooit aangemoedigd en wat hem betrof eindigde zijn verantwoordelijkheid daar. Hij zorgde ervoor dat hij Mel geen enkele reden gaf om te denken dat het de moeite waard was om extra make-up te gebruiken voor hem. Als zij die moeite wilde nemen, dan was dat haar eigen keuze. Vandaag had ze er duidelijk weer voor gekozen.

‘Zo, dat was nog eens een heftig weerzien.’ Ze giechelde en knipperde met haar wimpers, die zwaar waren van de mascara. Als hij zag hoeveel moeite Mel nam, was hij blij dat hij geen vrouw was. Het aantal uren dat nodig was voor het aanbrengen en vervolgens weer verwijderen van make-up zou je wel eens een heel jaar van je leven kunnen kosten, bedacht hij.

Tegelijkertijd besefte hij dat hij recht in het gezicht keek van de reden waarom Brittany was gevlucht. Roddelen was Mels favoriete hobby, en aan de uitdrukking op haar gezicht te zien, was hij het onderwerp geweest. Zelf had hij daar maling aan, maar hij wist dat het Brittany wel dwars zou zitten.

Zonder naar hem te kijken, bukte ze om de blikjes, shampoo en tandpasta van de grond op te rapen. Dat werd nog extra bemoeilijkt doordat ze maar één hand kon gebruiken.

Zach bukte zich om haar te helpen en streek langs haar arm, waarop ze meteen bij hem uit de buurt schoot.

‘Het lukt wel, hoor.’

Hij zag hoe Mels ogen zich vernauwden toen ze de spanning tussen hen opmerkte.

‘Ik help wel even,’ kirde ze, waarna ze zich ook vooroverboog, een uitvoerig gechoreografeerde manoeuvre die hem uitzicht bood op een zorgvuldig geconstrueerd decolleté, omhuld door een zwartkanten beha, die net zo subtiel was als de knalrode lippenstift.

Zach, die eigenlijk nooit ongevoelig was voor vrouwelijk schoon, vroeg zich af waarom al die voluptueuze rondingen hem niet konden afleiden van Brittany.

Ze droeg haar bekende afgeknipte spijkerbroek met een felgekleurd hemdje, waaronder de contrasterende bandjes van haar sportbeha zichtbaar waren. Haar armen en benen waren gespierd, sterk en gebruind.

Terloops vroeg hij zich af of ze een string droeg onder die korte broek. Snel stuurde hij zijn blik van de welving van haar billen naar haar haar, dat in een dikke vlecht tussen haar schouderbladen hing. De kleur op haar wangen was puur natuur en er lag geen glanslaagje op haar lippen, maar toch twijfelde hij er niet aan wie van de twee vrouwen het meest sexy was.

Hij klemde zijn kaken op elkaar, zich afvragend waarom Brittany’s zachte, ongeverfde lippen hem zo veel meer aantrokken dan Mels glimmende pruilmondje. Tien jaar en flink wat nare gevoelens lagen tussen hen in, maar toch wilde hij haar alleen maar met haar rug tegen de muur drukken en zich in haar begraven.

Zijn stem was rauw van de opwinding. ‘Hoe kom je thuis?’

Ze kwam overeind, waarbij ze de tas onhandig met haar goede arm tegen haar lichaam klemde. ‘Lopend.’

‘Dat overleeft die tas niet. Ik geef je wel een lift.’

Daar had Mel duidelijk andere ideeën over. ‘Doe maar geen moeite, Zach. Ik geef haar gewoon een nieuw tasje. Hoort allemaal bij de service. Wacht daar maar even, Brittany.’

Nadat ze haastig was verdwenen, keek Zach Brittany vragend aan en trok zijn wenkbrauwen op. ‘De keuze is aan jou. Heb je zin in nog een ronde met haar?’

‘Is dat een serieuze vraag?’ Om de manier waarop ze dat vroeg, moest hij bijna lachen, vooral omdat hij het vermoeden had dat hij de minste van twee kwaden was. Dat was nog eens een verfrissende verandering voor een man die normaal gesproken werd beschouwd als de ergste van de twee.

‘Ik moet je waarschijnlijk waarschuwen dat er minstens tien eilanders naar ons kijken op dit moment, onder wie Rita Fisher. Zij smeert roddels uit over het eiland als boter op een broodje. Als je nu in mijn auto stapt, dan weet je wat ze zullen zeggen.’

‘Het kan me niet schelen of het hele eiland op de eerste rij zit voor wat dan ook,’ zei ze. ‘Haal me hier weg.’

Toen ze bij de SUV kwamen die hij open achter had gelaten, was Mel nog steeds in geen velden of wegen te bekennen.

Brittany schoot zo snel in de auto dat ze zowat de lak beschadigde.

Glimlachend liep Zach naar de andere kant van de auto, waar hij zich op de bestuurdersstoel liet zakken. ‘Dus het zijn niet alleen spinnen. Ik had nooit gedacht dat je bang zou zijn voor Mel.’

‘Ik ben niet bang, maar ik wil haar niet vermoorden op mijn eerste dag dat ik weer thuis ben. Dan schrik ik de eilanders af.’

Nadat ze besefte wat ze gezegd had, keek ze hem aan en zuchtte. ‘Ik bedoelde niet –’

‘Ik weet wat je bedoelde.’

‘Het is een zware ochtend geweest, dat is alles. Ik ben een beetje klaar met al dat medelijden.’

‘Ze vinden het allemaal vreselijk van je pols.’

‘Het heeft niets met mijn pols te maken.’ Ze mompelde de woorden binnensmonds, maar hij ving ze toch op en vroeg zich af waarom het niet eerder bij hem was opgekomen dat zijn aanwezigheid een probleem voor haar zou zijn.

‘Hebben ze iets tegen je gezegd?’

‘Nee.’ Ze antwoordde net iets te snel, en voor de zoveelste keer in zijn leven vroeg hij zich af waarom mensen zich niet gewoon met hun eigen zaken konden bemoeien en anderen met rust konden laten.

Het kan me niet schelen wat ze denken, Zach… Ik wil dat jij de eerste bent. Doe het. Alles… De herinnering kwam uit het niets en verstoorde zijn concentratie.

Hij schudde zijn hoofd, in een poging het beeld van haar naakte lichaam uit zijn hoofd te krijgen. Had hij maar niet ingebroken in haar cottage toen hij haar had horen gillen. Hij had gewoon de hulpdiensten moeten bellen en moeten maken dat hij wegkwam. Dan zou hij haar nooit nat en glanzend in de douche hebben zien staan.

‘Waar wacht je op? Rijden, of ik zet je eruit, dan rij ik zelf.’ Ze sprak met op elkaar geklemde tanden, waardoor hij weer terug in het heden belandde.

‘Ik rij al, maar je moet wel lachen, want anders krijgen we met de politie te maken.’

‘Waarom zou het de politie iets kunnen schelen of ik lach of niet?’

‘Omdat de mensen van Puffin Island gerustgesteld willen worden. Dat je echt uit vrije wil met me mee bent gekomen en dat ik je niet heb meegesleurd naar mijn hol om slechte dingen met je te doen.’ De motor kwam tot leven. ‘Alweer.’

‘Alweer?’

‘Ze hebben me nooit vergeven voor de eerste keer dat ik dat deed.’

Een fractie van een seconde langer dan nodig was, bleef ze hem aankijken, en hij wist dat ze zich precies herinnerde wat hij met haar had gedaan in het duister van haar slaapkamer die eerste nacht.

Hij herinnerde het zich ook. Elke streling en elke snik. Hoe zacht ze was. De verslavende combinatie van verlangen en onschuld. De ademloze verkenning van onaangeraakte huid. Zij had gegeven en hij had genomen. Alles. Alles wat ze hem had aangeboden, zonder aarzeling of schuldgevoel.

Destijds had hij het leven in zwart-wit gezien, in goed en slecht. Zij had ja gezegd en hij had geen reden gezien om terughoudend te zijn. Pas toen hij volwassen was geworden, was hij de wereld in verschillende grijstinten gaan zien.

Een brandende golf seksuele hitte raasde door zijn lichaam, en hij verschoof in zijn stoel. Even dacht hij dat hij de enige van hen tweeën was die zich zo voelde, totdat hij de lichte verandering in haar ademhaling hoorde.

Ze bleven elkaar aankijken, met een blik die duizend keer meer zei dan woorden. Toen draaide ze zich van hem weg en richtte haar blik op de weg.

‘Dat was mijn keuze, toen. Laten we gaan,’ zei ze.

Hij reed de drukke haven uit en nam de weg door het bos, die via het centrum van het eiland omhoog kronkelde. Op sommige plekken was de weg zo smal, dat er maar één auto tegelijk overheen kon, en in de winter was hij meestal onbegaanbaar tenzij je een sneeuwscooter had.

Het was een van Zachs favoriete plekken. Meer dan duizend hectare golvende gemengde bossen, hier en daar onderbroken door paadjes, verborgen vijvers en riviertjes waar zilverkleurig water in stroomde. Hier groeiden dennen, sparren en witte ceders naast kornoelje en bosbessenstruiken. De zomertoeristen waagden zich maar zelden in de bossen op het eiland, tenzij ze van het avontuurlijke type waren. Liever brachten ze hun tijd door op de stranden bij de haven of op het glinsterende water van Penobscot Bay. Wat Zach betrof, liepen ze zo het beste deel van het eiland mis, maar aangezien de rust in het bos een van de redenen was waarom hij er zo van hield, was hij niet van plan de charmes ervan aan de grote klok te hangen.

Hij nam de brug over Heron Pond en stuurde toen de bosweg op die omlaag naar Shell Bay leidde. Toen er ineens een eekhoorn over de weg sprong, trapte hij hard op de rem. Hij hoorde hoe Brittany scherp inademde en draaide zich naar haar toe.

‘Doet het pijn? Heb je er iets voor gekregen?’

‘Ik slik liever geen medicijnen. Het gaat prima.’

‘Je ziet er anders niet prima uit. Je hebt de kleur van een oester.’

‘Vergelijk je me nou met een stinkend schelpdier? Je bent altijd al goed geweest in complimentjes geven.’ Ze zag hoe de eekhoorn een boom in schoot. ‘Spinnen zet je buiten en voor dieren maak je een noodstop, maar ik durf te wedden dat als het een van de eilanders was geweest, je er gewoon overheen gereden was.’

‘Hangt van de persoon af. Er zijn er een paar waar ik wel voor zou afremmen. Wat is er eigenlijk met je pols gebeurd? Was je wapens aan het demonstreren? Een ongelukje met een pas gevonden Griekse bijl?’

‘Het was een stuk minder spannend, helaas. Ik keek niet uit waar ik liep en viel in het gat waarin ik een paar minuten eerder nog aan het graven was.’

Dat was een van de dingen die hij altijd al leuk aan haar had gevonden: het feit dat ze om zichzelf kon lachen. ‘Lag er nog iets interessants in het gat?’ vroeg hij.

‘Een paar dingen. Kretenzische pijlpunten. Stukjes keramiek.’

‘Maar wapens zijn je specialiteit?’

Brittany fronste haar wenkbrauwen omdat het haar verbaasde dat hij dat wist. ‘Wapens uit de bronstijd. De Egeïsche bronstijd, al heb ik me ook een tijdje bezig gehouden met de Keltische.’ Ze legde haar pols voorzichtig op haar schoot. ‘De meeste wapens die in Europa tot aan de middeleeuwen gebruikt werden – zwaarden, strijdbijlen, schilden – worden veelal gevonden op Kreta. Die plek is een paradijs voor archeologen.’

‘Wat verklaart waarom je daar was, maar niet hoe je erin bent geslaagd mee te liften in het vliegtuig van een miljardair.’

‘Hij is een vriend van me.’

Eigenlijk wilde Zach vragen om wat voor vriend het precies ging, maar hij herinnerde zichzelf eraan dat hij het recht niet had daarnaar te vragen. ‘Ben je van plan om weer terug te gaan?’

‘Nee. Het project wordt afgerond. Het geld is op en mijn onderzoek is klaar, dus ik moet uitzoeken wat ik nu ga doen.’

Dat was altijd al een van de fundamentele verschillen tussen hen geweest. Zij was altijd plannen aan het maken terwijl hij gewoon in het heden probeerde te overleven.

‘Dus je blijft de rest van de zomer?’ Hij hield zijn blik naar voren gericht en zijn stem neutraal.

‘Zolang ik niet elke keer dat ik de stad in ga door de eilanders onderworpen word aan een kruisverhoor. Wat is er mís met ze? Het is jaren geleden. Waarom zou iets wat jaren geleden is gebeurd nog steeds een probleem zijn?’

Het verbaasde hem dat ze niet meer te zeggen had over het verleden. Dat verbaasde de eilanders kennelijk ook.

‘Ze zijn gewoon beschermend. Ze denken waarschijnlijk dat het lastig voor je is. We waren wel getrouwd, natuurlijk.’

Ze lachte. ‘Meen je dat nou? Noem je dat getrouwd?’

Zach probeerde zijn snelheid constant te houden. ‘Het was legaal.’

‘Dat was de scheiding ook. Tien dagen… Dat telt nauwelijks. Als we ons huwelijk in de winkel hadden gekocht, dan hadden we recht gehad op een volledige terugbetaling. En daarbij, ik heb jou ten huwelijk gevraagd, weet je nog?’

En of hij het nog wist. Hij greep het stuur zo stevig vast, dat zijn knokkels wit werden. ‘Dat maakte het er niet minder legaal op.’

‘Maar je had je niet vastgelegd, op welke manier dan ook. Zeg eens, Zach…’ Ze draaide zich naar hem toe. ‘Vóélde je je toen getrouwd?’

Ja, hij had zich echt getrouwd gevoeld. Dat was juist het probleem geweest. Hij had zich afschuwelijk, onherroepelijk getrouwd gevoeld en de paniek had hem bijna verstikt. Hij, die zelden een volledige nacht bij een vrouw had doorgebracht, had een heel leven met alle nachten bij dezelfde vrouw voor zich gehad.

Hij had wakker gelegen in het donker, verstikt door het smorende gewicht van haar verwachtingen. Wanhopig had hij zich afgevraagd hoe hij in hemelsnaam kon terugdraaien wat hij was aangegaan. Van alle vervelende situaties waarin hij was terechtgekomen, was dat nog wel de angstaanjagendste geweest.

‘Ik wist dat ik getrouwd was, ja.’

Lang keek ze hem aan en haalde toen haar schouders op. ‘Nou ja, hoe dan ook, het is water onder de brug.’

‘Dat zal wel, ja.’ Hij probeerde niet te denken aan afgelopen winter, toen de rivier bij Heron Pond buiten zijn oevers was getreden en de brug met zich mee had gesleurd. Er was behoorlijk wat schade geweest. Als hetzelfde gebeurde met hun relatie, dan zouden ze flink in de problemen zitten.

‘Waarom zouden we ons druk moeten maken om iets wat zo lang geleden is gebeurd? Ik snap het niet. Alsof ze vragen of ik nog steeds denk aan een voedselvergiftiging die ik heb opgelopen op de universiteit. Ga verder met jullie leven, mensen. Dat heb ik ook gedaan en ik weet dat jij het ook hebt gedaan.’

Dus nu bleek dat zijn wegloopactie destijds niet erger was geweest dan een gevalletje voedselvergiftiging? Hij keek naar haar vingers, waaraan geen ringen te bekennen waren. ‘Ben je niet opnieuw getrouwd?’

‘Nee. Jij?’

‘Nee. Eén keer was genoeg.’ Toen hij besefte hoe dat klonk, vloekte hij zachtjes. ‘Ik bedoel, omdat ik er niet goed in was. Ik heb je pijn gedaan.’

‘Eventjes. Het deed niet veel meer pijn dan mijn pols, en mijn hart hoefde tenminste niet in het gips.’ Ze onderdrukte een gaap. ‘Dus je woont bij Kamp Puffin?’

Nu gedroeg ze zich alsof hij een oude vriend van school was die ze een tijdje niet had gezien. Alsof hij niet haar eerste liefde was geweest. Alsof ze nooit naakt in haar bed hadden gelegen, elke centimeter van elkaars lichaam verkennend, terwijl boven de cottage de donder had gerommeld. Het enige wat hij in zijn leven nooit tekort was gekomen, was seks, maar hij herinnerde zich nog steeds precies wat hij allemaal met Brittany had gedaan.

Zelfs als hij zijn ego opzij zette, zou hij niet hebben verwacht dat ze het zou zijn vergeten. Of misschien had ze sindsdien zo’n actief seksleven gehad dat ze zich die eerste keer niet meer kon herinneren.

Terloops vroeg hij zich af of het de rijke Griek was geweest die haar herinneringen aan hun tijd samen had gewist. Die gedachte probeerde hij weer snel uit zijn hoofd te zetten. ‘Ik woon nu in het oude strandhuisje bij Hawker’s Point.’

‘Seagull’s Nest?’

‘Ja. Het heeft iets te veel weer en wind over zich heen gekregen. Als het regent, is het binnen net zo nat als buiten. Daar probeer ik nu wat aan te doen.’

‘Je bent altijd al goed met je handen geweest.’ Ze sprak zonder na te denken, en toen ze zijn blik ving, glimlachte ze flauwtjes. ‘Dat bedoelde ik niet, maar op die manier ook, ja. En je hoeft me niet zo aan te kijken. We zijn geen tieners meer, Zach. We zullen het er allebei over eens zijn dat de seks goed was. Het is alleen jammer dat we het daar niet bij hebben gelaten. Vertel me eens over Philip. Ik hoorde van zijn artritis. Dat moet vast moeilijk voor hem zijn. Hij is het gewend om altijd bezig te zijn, en ik weet hoeveel hij van Kamp Puffin en de kinderen houdt. Het is zijn leven. Hoe gaat het met hem?’

Ook al was ze soepeltjes van onderwerp veranderd, toch kon niets de knetterende spanning in de auto laten bekoelen.

‘Het wordt te veel voor hem. De winters zijn het ergste. Hij probeert het wat rustiger aan te doen, maar daar is hij niet goed in, en er is niemand om het van hem over te nemen.’ Dat was nog iets wat hem dwarszat. Hij voelde iets wat hij nog niet eerder had gevoeld. Een plichtsgevoel.

De gedachte eraan zorgde ervoor dat hij zenuwachtig ging schuiven in zijn stoel. Nog nooit had hij het gevoel gehad dat hij bij iemand in het krijt stond, totdat hij Philip had ontmoet.

Hij had zijn eigen vader nooit gekend en was nooit geïnteresseerd geweest in het vinden van een plaatsvervanger, maar van alle mannen die iets over hem te zeggen hadden gehad, was Philip het dichtst in de buurt gekomen van een vaderfiguur. Het was Philip geweest die hem had leren vliegen. Philip die de adviezen van de maatschappelijk werkers en ieder ander die ooit in contact was gekomen met Zachary Flynn had genegeerd en die hem in huis had genomen.

Zonder Philip Law zou hij niet het leven leiden dat hij nu leidde. Het was zelfs heel goed mogelijk dat hij dan helemaal niet meer zou leven. In plaats daarvan had hij in de goot gestorven kunnen zijn, nog zo’n zielig verhaal dat mensen lazen en waar ze zich een minuutje slecht over voelden alvorens terug te keren naar hun eigen comfortabele, afgeschermde leventjes.

‘Help je hem? Ben je van plan een tijdje te blijven?’ Er was niets in haar stem te horen wat erop duidde dat het haar ook maar iets kon schelen.

‘Ik help hem zodra hij me nodig heeft.’ Hij ging niet dieper in op de details van die hulp. ‘En ik blijf zolang als het goed voelt. Daar zal vast niet iedereen even blij mee zijn.’

Te oordelen naar haar gebrek aan reactie, behoorde Brittany niet tot die groep.

‘Alsof het jou kan schelen wat ze denken,’ zei ze na een tijdje. Ze ging wat rechter zitten toen ze de beschutting van het bos verlieten en het pad op reden dat naar Shell Bay leidde. ‘Emily zei dat jij degene was die met haar en Lizzy naar het ziekenhuis vloog toen niemand anders dat wilde doen. Waarom heb je dat gedaan?’

‘Omdat niemand anders wilde.’

Er viel een lange stilte voor ze in beweging kwam. ‘Ik stel het op prijs dat je mijn vriendin hebt geholpen. Zou je me nog één plezier willen doen? De volgende keer dat je naar de Harbor Stores gaat, zeg dan even tegen Mel dat onze relatie al heel lang voorbij is. Ik heb echt geen zin om elke keer door haar ondervraagd te worden als ik een tros bananen kom kopen.’

‘Het maakt niet uit of onze relatie al lang voorbij is of niet. Ik zou Mel nooit aanraken.’ Hij zette de auto stil bij Castaway Cottage en keek even hoe de zee tegen de rotsen sloeg die de vredige kromming van Shell Bay beschutten.

Het was het mooiste deel van het eiland, ver weg van de toeristische plekjes en alle favoriete ontmoetingsplaatsen van de eilandbewoners. Hier ging de lucht over in de zee, en het enige geluid kwam van het geraas van de golven en het gekrijs van de meeuwen. Alleen vanuit de lucht zou hij misschien nog meer van deze plek kunnen genieten.

Zijn moment van stille bezinning werd onderbroken door een krachtterm die Brittany uitte.

‘Holy shit, is dat wat ik denk dat het is?’

Hij draaide zijn hoofd om te zien wat haar kalme onverschilligheid had verstoord en zag de grote, blauwe aardewerken schaal die midden op haar veranda stond.

‘Ziet eruit als een ovenschaal.’

‘Dat zie ik zelf ook,’ mompelde ze, ‘maar wat doet die op mijn veranda?’

Zach bestudeerde hem in stilte, de implicaties in zich opnemend. Hij wist precies wat een ovenschotel betekende onder de eilanders en kwam in beweging. ‘Tenzij je eten hebt besteld, zou ik zeggen dat er iemand denkt dat je diep in de problemen zit.’

Brittany gleed uit de auto en naderde de ovenschaal alsof het een gevaarlijk explosief was dat in haar gezicht zou kunnen ontploffen. Na alles wat ze die ochtend had moeten doormaken, nu dit weer? Overal waar ze kwam, werd ze geconfronteerd met medelijden en overdreven zorgzaamheid en ze werd er helemaal gek van.

Ze stelde zich voor hoe de eilanders achter gesloten deuren met elkaar praatten en naar haar keken terwijl ze over het eiland liep, wachtend tot ze zou instorten. Waarschijnlijk hadden ze een vergadering belegd om te overleggen hoe ze haar zouden gaan steunen.

Ze hoorde het portier van de auto dichtslaan en het knerpende geluid van Zachs voetstappen op het pad terwijl hij naar haar toe liep. Waarom kon hij nou niet gewoon wegrijden?

Ze had gewild dat hij haar afzette en daarna weer vertrok, zodat ze kon stoppen met dat krankzinnig vrolijke toneelstukje dat ze aan het spelen was, eerst met de eilanders en nu met Zach.

Het had haar allemaal uitgeput. De schijn van onverschilligheid ophouden was afmattend, en ze wist niet helemaal zeker of ze niet overdreef met haar opgewekte stem en brede glimlach. Ze voelde zich als een circusartiest die een lachje probeerde los te peuteren bij een groep kinderen die eigenlijk helemaal niet wilden lachen.

Eigenlijk wilde ze alleen maar tegen iets schoppen. Keihard, om te beginnen met Zach. Hoe langer hij bleef rondhangen, hoe groter de kans was dat het ook echt zou gebeuren.

In plaats daarvan bestudeerde ze vol ontzetting de grote schaal. ‘Ik heb nog nooit zo’n grote ovenschotel gezien. Daar zou een gezin van twintig van kunnen eten. Als ik binnen was geweest en de deur had geopend, dan was ik erover gestruikeld en dan had ik mijn andere pols ook nog gebroken.’

‘Enig idee van wie hij komt?’

‘Nee, maar het is iemand die geen idee heeft hoe onmogelijk het is om een zware ovenschotel te tillen met maar één functionerende pols.’ Met de vingertoppen van haar goede hand wreef ze over haar voorhoofd. ‘Ik weet dat ze het goed bedoelen en ik ben ze ook wel dankbaar, echt waar, maar…’ Ze hadden medelijden met haar en dat vond ze vreselijk. ‘Hoe zou ik dit ding naar binnen moeten krijgen? Door hem achter me aan te slepen? Jezus, Zach. Ik ben nog geen vierentwintig uur terug en ik heb nu alweer zin om te vertrekken.’

‘Dat is het eilandleven.’ Zijn toon was neutraal. ‘Blijkbaar was er iemand die dacht dat het moeilijk voor je zou zijn om met één hand te koken. Het is vast bedoeld als een aardig gebaar.’

Met een ellendig gevoel keek Brittany naar de schaal. Ja, het was aardig, maar het was nog veel meer dan dat. Op Puffin Island was een ovenschotel niet gewoon een maaltijd, het was een symbool van solidariteit, steun en medeleven. Daar kwamen ze mee in tijden van crisis. Zij wist dat en hij wist het ook.

Ze vroeg zich af of de ovenschotel uit medeleven kwam voor haar gebroken pols of voor de terugkeer van Zachary Flynn.

Die tilde het deksel op en snoof. ‘Rundvlees, geloof ik. Ruikt goed.’

‘Daar gaat het niet om en het is niet grappig.’

‘Ik probeerde ook niet grappig te zijn, maar praktisch. Wil je dat ik hem voor je opwarm? De kans is groot dat je deze heerlijk uitziende maaltijd aan mij te danken hebt, dus het minste wat ik kan doen, is helpen.’

Brittany wilde echter niet dat hij de schotel voor haar opwarmde. Ze was al genoeg opgewarmd door alleen al in zijn nabijheid te zijn.

Het had iets ironisch dat ze hulp kreeg aangeboden van de man die, naar alle waarschijnlijkheid, juist de reden was voor de ovenschotel. Als er iets was wat ze erger vond dan het medelijden van de eilanders, dan was dat het idee dat Zach zou kunnen denken dat ze vanbinnen nog steeds pijn leed.

‘Ik red me wel.’

‘O ja? Dat is flink veel eten voor één persoon.’ Zijn ogen schitterden. ‘Zelfs voor iemand die zoveel medelijden nodig heeft.’

‘Denk je dat de hoeveelheid rechtstreeks in verband staat met de mate van ellende die ik zou moeten voelen? Een extreme vorm van troostvoer?’

‘Ik weet het niet, maar dit kun je in je eentje niet op. Je zult wat moeten invriezen en dat zal niet makkelijk zijn met je pols in het gips.’ Zonder haar reactie af te wachten, pakte hij de sleutel uit haar hand. Het vluchtige contact met zijn vingers stuurde een elektrische schok door haar lichaam, en ze trok snel haar hand terug.

Heel kort zag ze een vragende blik in zijn ogen, maar toen draaide hij zich om. Zijn knappe gezicht was weer ondoorgrondelijk. ‘Ik zal deze even voor je naar binnen brengen.’

Brittany probeerde lucht naar binnen te zuigen met longen die vergeten waren hoe ze moesten werken. Ondanks haar inspanningen om het te voorkomen, moest ze toch een geluidje hebben gemaakt, want ze zag hoe hij bevroor, aarzelde en zich toen een heel klein beetje omdraaide, alsof hij niet zeker wist of hij wel of niet naar haar zou kijken.

Heel even raakte de zon zijn profiel, waardoor zijn fraaie trekken in het licht gezet werden. Als hij had gewild, dan had hij best een carrière kunnen hebben als model voor robuuste outdoor herenkleding. Hij zou het soort model kunnen zijn dat met een strak gezicht naar je keek vanaf de flank van de Mount Everest, gehuld in poolkleding en met een licht stoppelbaardje op zijn sterke kaken. Zijn gezicht was bijna perfect, en op het eerste gezicht was zijn lichaam dat ook.

Brittany wist echter dat er littekens schuilgingen onder de zwarte spijkerbroek en het T-shirt dat perfect over zijn harde spieren heen viel. Wrede herinneringen aan een leven dat geen enkel kind zou moeten hoeven doormaken. Het zien van die littekens had haar hart gebroken.

Ondanks de scheiding van haar ouders had ze zelf een gelukkige jeugd gehad. De keiharde realiteit van zijn jeugd had haar ontzet en het was tegen haar rechtsgevoel ingegaan.

Daarna had ze hem alles willen geven wat hij nooit had gehad. Ze had hem de liefde willen geven die hij volgens haar verdiende, nodig had en wilde, en was vervolgens verward en gekwetst geweest toen hij haar geduldige pogingen om hem aan te moedigen te praten over zijn ervaringen had afgewezen.

Zachary Flynn praatte nergens over. Liet niets van zichzelf zien.

Terwijl ze naar zijn krachtige schouders keek, bedacht ze dat hij net zo elegant liep als een roofdier: ongewoon licht op zijn voeten voor zo’n sterk gebouwde man. In alle jaren dat ze hem had gekend, had ze hem zelden zien glimlachen. Zijn blik had gevarieerd tussen ondoorgrondelijk en broeierig, zijn stemming soms zelfs bijna duister. Er waren mensen op het eiland die met een grote boog om hem heen liepen, maar hoe duister zijn stemming ook was, Brittany had zich nooit bedreigd gevoeld. Ondanks al het geweld dat hij had gezien, of misschien juist wel daardoor, had ze bij hem nooit een neiging tot geweld gezien tegenover iemand anders. Integendeel, hij was zelfs uitzonderlijk zachtaardig tegenover alles wat zwakker of kwetsbaarder was dan hij.

Hun relatie was de meest intense fysieke ervaring van haar leven geweest. Af en toe zei ze tegen zichzelf dat dat alleen maar kwam doordat ze het als tiener had meegemaakt, maar ze wist dat dat niet waar was. De waarheid was dat geen enkele relatie die ze sindsdien had gehad ook maar in de buurt was gekomen bij de gevoelens die Zach bij haar had opgeroepen, en door dat te erkennen was ze de wanhoop nabij.

Ze wilde zich echter niet zo voelen. En ze wilde al helemaal niet zijn hulp met dat ovengerecht. Wat ze eigenlijk wilde doen, was zijn hoofd in de schaal drukken en hem daarna vriendelijk vragen te vertrekken. Ze negeerde het kleine stemmetje in haar hoofd dat haar zei dat ze hem gewoon moest zeggen dat hij moest oprotten uit haar leven. Net toen ze achter hem aan naar binnen wilde lopen, zag ze het briefje dat onder de schaal was achtergelaten.

Ze raapte het op en volgde hem naar binnen, waar ze opgelucht ontdekte dat haar hartslag en ademhaling bijna weer normaal waren. Als tiener had ze de helft van de tijd lopen hyperventileren wanneer hij in de buurt was, dus het was goed om te weten dat ze een paar stapjes vooruit was gedaan. ‘Er ligt een briefje, maar er staat geen naam op.’

Zonder naar haar te kijken, zette hij de pan op het aanrecht. ‘Wat staat erop?’

‘Heel veel sterkte.’ Om haar gênante geluidje van even daarvoor te compenseren, probeerde ze er een grapje van te maken. ‘Waarmee? Met mijn pols of met mijn ex-man?’

Zijn korte blik vertelde haar dat hij precies wist wat zijn aanraking met haar had gedaan. ‘Ik denk dat je het op kunt vatten zoals je wilt. Maakt niet uit. Wat wel belangrijk is, is dat als je dit verdeelt in porties, je voor de hele week te eten hebt.’

‘Tenzij de ovenschotel van Mel komt. In dat geval is hij vergiftigd en dan ben ik om vijf uur dood.’

‘Waarom zou ze je willen vergiftigen?’

‘Ze denkt dat ik de concurrent ben. Ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat er niets aan jou is wat me interesseert, maar te oordelen naar de hoeveelheid lippenstift die ze had opgesmeerd zodra jij in het pand verscheen, geloofde ze me niet.’ Snel liep ze door de keuken, waarbij ze zorgvuldig bij hem uit de buurt bleef. Ze wilde dat hij zou vertrekken, maar wist niet hoe ze dat voor elkaar moest krijgen zonder nog meer te onthullen dan ze al had gedaan. Het was niet alleen het effect dat hij op haar had dat haar dwarszat. Het feit dat hij hier was, bij haar thuis, deed haar ook weer denken aan die ene nacht.

Het had gestormd, wat niet ongebruikelijk was voor een eiland dat regelmatig in de vuurlinie van Moeder Natuur lag. Terwijl zwarte wolken de lucht dreigend en duister hadden gemaakt, had Kathleen de laatste ferry naar het vasteland genomen voor haar bezoekje aan het theater met Hilda, Agnes en de andere leden van de vrouwengroep van het eiland.

Boven op de klif had Brittany gewacht op het lage gedreun van de hoorn en toegekeken hoe de ferry de baai in voer voor ze het telefoontje pleegde. Haar handen waren klam geweest en haar hart was als een dolle tekeergegaan, want ze had geweten dat ze gevaar had uitgenodigd in haar huis.

De meeste mensen deden hun deuren op slot wanneer ze Zachary Flynn zagen. Zij had haar voordeur juist geopend. Zodra hij een versleten laars over haar drempel had gezet, had ze geweten dat haar leven nooit meer hetzelfde zou zijn.

De herinnering van zich afschuddend, draaide ze zich om en zag dat hij naar haar keek. Zijn smeulende donkere ogen waren strak op haar gezicht gericht en onthulden gedachten en emoties die bij de hare pasten.

‘Ik ben niet geïnteresseerd in Mel.’ Zijn diepe stem had een hees randje dat haar altijd al had gefascineerd. Het was diezelfde stem geweest die haar die eerste keer over de rand had gedreven.

Laat het los en ontspan je… Ik weet dat het je eerste keer is, maar je hoeft niet verlegen te zijn. Ik ga ervoor zorgen dat je het fijn vindt… Hij was zijn beloftes nagekomen. Steeds opnieuw…

Met een gezicht dat warm was van de herinneringen, draaide ze zich om. ‘Het zou mij niets uitmaken. Dat zijn jouw zaken.’

‘Is er niets wat je me wilt zeggen?’

‘Wat zou ik je in hemelsnaam willen zeggen? Bedankt dat je die schaal mee naar binnen hebt genomen. Laat hem daar maar staan. Ik red me verder wel.’

Hij wierp een blik op de vuile vaat in de gootsteen. ‘Het zal wel lastig zijn om het hier netjes te houden met maar één hand. Heb je hulp nodig?’

‘Nee, dank je, en ik red me prima met één hand.’

Dat was niet waar, maar ze wilde hem het huis uit hebben. Zijn aanwezigheid riep herinneringen op die ze met veel moeite had onderdrukt. Hete, sexy herinneringen, en niet de ellendige herinneringen die ze wilde oproepen als een schild om hem op afstand te houden.

In plaats van het lege bed tijdens hun zogenaamde huwelijksreis, bleef ze hem naakt voor zich zien. Zijn gespierde, harde lichaam dat naast het hare had gelegen terwijl hij haar had aangemoedigd om hem alles te geven wat hij van haar verlangde.

‘Het komt wel goed. Ik heb nu geen honger want ik heb nogal veel ontbeten met Ryan en Emily. Ben nog steeds aan het verteren. Ik wil niet onbeleefd zijn, maar ik moet aan het werk.’ Haar laptop, die op de tafel lag, verschafte haar het perfecte excuus. ‘Ik moet mijn mail checken en mijn archeologieblog updaten. Ik zou niet willen dat je dankzij mij geen andere miljardairs naar hun jachten kunt vliegen.’

Bewegingsloos bleef hij echter staan. Het leek alsof hij ergens op wachtte.

Ze dwong zichzelf naar hem te kijken en ving zijn glinsterende, donkere blik.

De eerste keer dat hij de liefde met haar had bedreven, had hij erop aangedrongen dat ze haar ogen open hield. Hij wilde zien wat ze voelde, had hij haar verteld, hij wilde weten of hij haar pijn deed of dat hij haar opwond. Die donkere ogen waren net zo goed verantwoordelijk geweest voor haar sensuele meltdown als het trage stoten van zijn lichaam. Hij had alle touwtjes in handen gehad, elke beweging, elke aanraking en kus. Op dat moment had ze oprecht geloofd dat er geen enkele kracht op aarde sterk genoeg was om hen uit elkaar te trekken. Ze had gedacht dat ze voor eeuwig bij elkaar zouden blijven, dat hij net zozeer van haar was als zij van hem.

Haar wake-upcall was des te genadelozer geweest dankzij dat waanidee.

Het was haar duidelijk geworden dat de seksuele aantrekkingskracht er niet minder op was geworden door de negatieve ervaringen uit het verleden. Als dat het geval was geweest, dan zou ze toch meer weerzin gevoeld hebben. In plaats daarvan voelde ze zich meedogenloos aangetrokken tot de duistere, gevaarlijke charme van de man die haar hart had gebroken.

Het kostte haar moeite niet haar hand door de zijdezachte plukken donker haar die over zijn voorhoofd vielen te laten glijden. Ze wilde zijn hoofd naar het hare toe trekken en haar mond op de zijne drukken, wilde de bedreven bewegingen van zijn tong voelen terwijl hij haar mond verleidde met de zijne. In plaats daarvan balde ze echter haar handen tot vuisten, terwijl ze zijn blik op zich voelde branden.

Ze had geen idee hoeveel tijd er was verstreken. Geen idee of het seconden of minuten waren, maar uiteindelijk draaide hij zich om en liep naar de deur.

Pas toen ze de deur achter hem dicht hoorde vallen, liet ze de glimlach van haar gezicht glijden. Ze plofte op de stoel, kreunde en sloot haar ogen. Eén ding wist ze in elk geval zeker. Er was meer voor nodig dan een ovenschotel om hieroverheen te komen.

Hoofdstuk 6

Zach zat op zijn veranda, met een glas whiskey in zijn hand. Met stoel en al leunde hij achterover. Zijn benen lagen op de reling terwijl hij naar de oceaan keek en luisterde naar het klaaglijke geroep van de meeuwen. Het kolkende en schuimende water beukte tegen de rotsen aan de andere kant van de baai. De lucht was donker en dreigend, wat perfect bij zijn humeur paste.

‘Ik zie dat je Jack Daniels drinkt, dus ik heb zo’n vermoeden dat het weer een fantastische dag was. Weer wat rijkelui verwend?’ Philips stem kwam van achter hem en Zach draaide zich om.

‘Ik heb een groepje bankiers naar Moosehead Lake gevlogen. Ze zijn aan het raften op de Kennebec River, blijven daar een nachtje en dan vlieg ik ze morgen weer terug. Mits ze in de tussentijd niet zijn verdronken.’

‘Je verdient een stuk minder als ze verdrinken.’

‘Nee, hoor. Ik heb ze vooraf laten betalen.’ Hij zwaaide zijn benen naar beneden. ‘Je wilt vast geen whiskey, maar er ligt bier in de koelkast. Help jezelf.’

Dat deed Philip, en even later kwam hij bij hem zitten. ‘Ik hoorde dat je Brittany hebt gezien.’

Zach keek naar een paar meeuwen die laag over de baai scheerden. ‘Ik ga je niet eens vragen hoe je dat weet.’

‘Het is moeilijk om iets geheim te houden hier. Het gerucht gaat dat jullie twee gezellig samen zijn weggereden.’ Philip trok een trui aan en Zach fronste zijn wenkbrauwen.

‘Heb je het koud? Wil je naar binnen?’

‘Nee. Ik wil naar de oceaan kijken, iets wat ik niet vaak genoeg doe voor iemand die er vlakbij woont. Maar maak je niet druk. Dat doet Celia al genoeg.’

Celia was Philips vrouw, al vijfendertig jaar lang.

Met respect dacht Zach aan het stel. Zelf kon hij zich niet voorstellen hoe goed deze mensen elkaar vertrouwden en kenden, na zo lang bij elkaar te zijn geweest. Het was iets wat hij zelf nog nooit had meegemaakt. En hij wist dat dat zijn eigen schuld was. Een psycholoog zou misschien zeggen dat het kwam doordat zijn vertrouwen in de mensen op jonge leeftijd was geschonden, maar Zach kon zich niet herinneren dat hij ooit iemand had vertrouwd. En zeker geen psychologen.

‘Je verwart me met iemand anders. Het kan me niet schelen wat er met je gebeurt en wat je doet.’ Philip grijnsde en legde zijn voeten op de versplinterde reling, waar Zachs voeten even daarvoor nog hadden gelegen. ‘Dat is waar ook, je bent alleen maar een grote, stoere kerel zonder emoties. Ik vergeet het steeds. Mijn fout. Aan de andere kant zit je hier buiten whiskey te drinken, wat betekent dat je toch niet zo ontspannen bent als je je voordoet. Wil je erover praten?’

‘Nee.’

‘Dat wil je nooit.’ Philip nam een slok bier. ‘Maar het moet toch een schok voor je geweest zijn om je ex-vrouw weer te zien. Ik ken Brittany al haar hele leven. Ze is altijd al een bezig bijtje geweest.’

‘Gaat dit gesprek nog ergens heen?’

‘Ik zeg alleen maar dat ze een geweldige meid was.’

‘En je punt is?’

‘Je hebt haar al tien jaar niet meer gezien.’

‘Ik weet wanneer ik haar voor het laatst heb gezien.’

Ze had liggen slapen met haar haren verspreid over zijn kussen. Rond haar lippen had hij gemeend nog steeds de glimlach te zien die hij de nacht ervoor op haar gezicht had getoverd.

Hij was niet blijven hangen om te kijken hoe haar gezicht eruitzag nadat hij die glimlach eraf had geveegd. Het was hem zelfs gelukt om bij iemand als Brittany haat op te roepen. Het leek wel een speciale gave. Alle vrouwen haatten hem.

‘Het is een lange tijd om iemand niet te zien. Jullie zijn allebei veranderd.’ Philip keek hem aan. ‘Ik kan me voorstellen dat ze genoeg te zeggen had na al die tijd. Moet een behoorlijk spannende ontmoeting zijn geweest.’

Zach begon te denken dat hij eigenlijk tickets had moeten verkopen voor de show. ‘Het spijt me dat ik iedereen moet teleurstellen, maar het stelde niet zo veel voor. De grond beefde niet en er heeft geen bloed gevloeid. Misschien was het beter geweest als dat wel was gebeurd. Als ik medische hulp nodig had gehad, zouden de eilanders me misschien wel met rust laten. Ik weet zeker dat de aanblik van mijn lijk in de haven een paar mensen de dag van hun leven had bezorgd.’ Zach vroeg zich af waarom iedereen zo veel belangstelling had voor zijn leven. ‘Helaas voor hen gedroeg ze zich beschaafd. Beleefd.’ Dat voegde hij er nog maar even voor de duidelijkheid aan toe.

Philip omklemde zijn bier en staarde peinzend naar de kolkende oceaan. ‘Zo erg dus?’

‘Is een beschaafde reactie erg?’

‘Dat zou ik wel zeggen. Als een vrouw beleefd en beschaafd tegen me doet, maak ik me zorgen. Celia heeft een beleefde glimlach die ervoor zorgt dat ik direct op zoek ga naar de dichtstbijzijnde uitgang.’

Celia kennende, betwijfelde Zach dat niet. ‘Kan wel zijn, maar Brittany en ik waren maar iets van vijf minuten bij elkaar. Dat was dus niet lang genoeg en kennelijk kon het haar niet genoeg schelen om er boos om te zijn.’

‘O, het kon haar wel degelijk iets schelen. Genoeg om alles op te geven, met je te trouwen en met je mee te gaan naar waar je haar ook maar wilde hebben.’

‘Om vervolgens haar hele leven spijt te hebben van wat ze had opgegeven.’

‘Dat weet je niet.’

‘Cambridge, Oxford, een PhD, doctor Forrest… Denk je dat ik daartegenop had gekund?’

‘Dus je hebt haar gegoogeld.’

Betrapt besloot Zach dat hij niet anders kon doen dan toegeven. ‘Eén keer.’ Eigenlijk was het wel vaker dan één keer voorgekomen, maar dat ging hij niet zeggen. Dat hoefde ook niet. Hij twijfelde er niet aan dat Philip het wist.

‘Ze heeft het prima gedaan, dat zeker, maar Brittany is vast goed in alles wat ze probeert. Zo iemand is ze wel.’

‘Ik ben er vrij zeker van dat samenwonen met een of andere loser die zijn hele leven tegen het systeem blijft trappen haar minder goed was afgegaan.’

Philip trok zijn wenkbrauwen op. ‘Soms kan het systeem wel een trap gebruiken, en de laatste keer dat ik keek, deed je het zelf ook niet bepaald slecht.’

‘Ja, ik ben veranderd. Eigenlijk ben ik het lichtend voorbeeld van wat een man kan doen met zijn leven.’

‘Toevallig denk ik dat dat waar is.’ Philip negeerde zijn sarcasme en dronk zijn bier op. ‘En daarom hoop ik dat je er niet vandoor gaat, alleen maar omdat ze terug is. Er zijn wat kinderen van het beursprogramma die ik graag aan je zou willen voorstellen. Ik kan je hun verhalen vertellen, als je wilt.’

‘Ik hoef hun verhalen niet te horen.’ Hij kende ze allemaal al. Ze zouden zijn zoals het zijne, al zouden ze allemaal hun eigen variatie hebben. Ze zouden hem met een harde blik aankijken, wachtend tot hij ze in de steek zou laten, net zoals ieder ander in hun leven had gedaan. ‘Ik heb nog wel wat tijd over deze week. Wil je dat ik ze mee omhoog neem?’

‘Dat zou fijn zijn. Ze vinden het altijd geweldig. En we zouden ook wel wat hulp kunnen gebruiken bij Starlight Adventure. Overnachten in het bos is jouw specialiteit. Of je zou gewoon een beetje cool kunnen rondhangen in het kamp. Dat is meestal wel genoeg om indruk te maken.’

‘Je gevoel voor humor is altijd al een van je beste eigenschappen geweest.’

‘Dat denk ik ook.’ Philip mepte een insect plat. ‘We doen goede dingen hier. Jíj doet goede dingen. Heb je Brittany verteld dat –’

‘Nee. En dat ben ik ook niet van plan. Shit, Philip, wat is dat toch vandaag? Geef-Zachary-een-goed-gevoel-over-zichzelf-dag?’ vroeg hij kritisch.

‘Heb je niet al een goed gevoel over jezelf? Want dat zou je wel moeten hebben.’

‘Dat is onzin.’

‘Volgens mij niet. Ik vind dat je wat erkenning verdient, dat is alles.’

‘Ik krijg alle erkenning die ik nodig heb,’ zei Zach nadat hij zijn glas had leeggedronken.

‘Ik kreeg een e-mail van Todd Richards.’ Philips stem klonk nonchalant. ‘Geneeskunde studeert hij. Kun je dat geloven?’

‘Ja. Hij wordt een geweldige dokter.’ Zach kwam overeind. ‘Denk je echt dat ze boos op me is?’

‘Brittany? Jij kent haar beter dan ik.’

Dat klopte. En niets ervan strookte met wat hij wist. ‘Als ze echt boos op me is, waarom is ze dan zo kalm? Ze was kalm toen ik haar hierheen vloog en kalm toen ik haar vandaag een lift naar huis gaf vanaf de winkel. Het leek erop of ze meer overstuur was door Mel dan door mij.’

‘Misschien komt dat door haar trots? Al die eilanders die haar hebben gewaarschuwd dat jij alleen maar narigheid betekende, konden allemaal “Ik zei het toch” zeggen en ze hadden ook nog medelijden met haar.’

‘Zij was de benadeelde partij. Ze verdiende dat medelijden.’

‘Nee, dat was wel het laatste wat Brittany zou willen.’

Zach lachte schamper. ‘Dat is dan jammer, want vanmorgen hebben ze een ovenschotel voor haar deur gezet waarmee je de hele bevolking van Maine zou kunnen voeden.’

Philip kromp ineen. ‘Ik durf te wedden dat ze dat vreselijk vond.’

‘Die weddenschap zou je winnen.’ Zach dacht aan het medeleven waar die de ovenschotel voor stond. ‘Ze houden haar allemaal in de gaten en ze zitten gewoon te wachtend totdat ze door het lint gaat omdat ik hier woon.’

‘Het zal wel minder worden. Morgen ben je alweer oud nieuws.’

‘Ik heb nooit begrepen waarom het leven van iemand anders zo interessant is. Laat ze zich verdomme met hun eigen zaken bemoeien.’

‘Op een eiland is alles de zaak van iedereen. Zo werkt het nou eenmaal. Ze bedoelen het goed. Ze willen alleen maar helpen.’

‘Wat Brittany verschrikkelijk vindt, want ze wil graag onafhankelijk zijn.’ Hij vroeg zich af hoelang het zou duren voordat ze ontplofte. ‘Ik snap niet hoe je het volhoudt.’

‘Soms valt het mee en soms valt het tegen.’ Philip lachte flauwtjes. ‘En of ik heb een nare droom, of je woont weer op het eiland.’

‘Je hebt een nare droom. Maar dat is niets vergeleken met de nachtmerries die de eilandbewoners hebben.’ De gedachte daaraan deed hem bijna glimlachen. ‘Ik zweer dat de meeste mensen hun deur op het nachtslot draaien sinds ik thuis ben. Het zal niet lang duren voor de sterke arm der wet voor de deur staat.’

‘Met mijn achternaam ben ik de enige van de “wet” die bij je aan zal kloppen.’ Het bleef even stil. ‘Je zei: thuis,’ zei Philip toen.

‘Wat?’

‘Thuis. Je zei dat ze hun deuren op slot deden sinds je thuis bent.’

Zach voelde een vreemde druk op zijn borst. ‘Verspreking.’

‘Juist. Nou, als je ooit nog eens zin hebt om je te verspreken, dan zou Celia het erg fijn vinden om je dat te horen zeggen. Je weet dat we altijd hebben gewild dat je je hier thuis zou gaan voelen.’

‘Ik heb nooit begrepen waarom. Je hebt met honderden kinderen gewerkt die er slechter aan toe waren dan ik. Ik verdiende niet wat jullie me hebben gegeven.’ Dichter bij een bedankje kwam hij niet. Na jaren waarin hij alles had verstopt en had geprobeerd niets te voelen, vond hij het moeilijk om emoties prijs te geven. Het was zelfs nog moeilijker om die emoties onder woorden te brengen.

‘Je hebt genoeg dingen meegemaakt die je niet hebt verdiend. Bij ons komen wonen, hoorde daar gelukkig niet bij.’ Er viel een korte stilte. ‘Kamp Puffin wordt te veel voor me.’

Het voelde alsof iemand in Zachs borstkas reikte en in zijn hart kneep.

‘Ik weet het.’ Al vond hij het vreselijk, vooral omdat hij wist hoeveel deze plek voor Philip betekende en omdat hij Kamp Puffin nodig had.

‘Het ziekenhuis wil nog een paar tests doen, maar wat die tests ook uitwijzen, het resultaat zal hetzelfde zijn. Ik moet rustiger aan gaan doen. Ik kan niet meer zo actief betrokken zijn bij alles als vroeger. Ik heb meer hulp nodig bij het runnen van dit oord.’

‘Waarschijnlijk zijn er genoeg geïnteresseerden.’

‘Kamp Puffin is net zo goed een deel van mijn leven geweest als mijn huis en gezin. Er is maar één persoon aan wie ik het over zou willen dragen.’

Zach hoorde iets in zijn stem, en toen hij naar Philip keek, zag hij iets wat hij niet had verwacht te zien. Liefde. Hij zag liefde, en hij wist dat liefde alleen maar resulteerde in verwachtingen en, niet lang daarna, in teleurstelling. Zijn mond werd droog en hij voelde paniek opkomen. ‘Nee.’

Naast hem draaide Philip zich om. ‘Waarom niet? Je hoeft niet veel meer te doen dan je nu al doet.’

‘Het verschil is dat je op me zult rekenen en je weet dat dat een vergissing is.’ Zijn schuldgevoel maakte hem prikkelbaar. ‘Je weet dat ik je in de steek zou laten.’

‘Waarom zou je me in de steek laten?’

‘Omdat ik daar het beste in ben.’

‘Dat is niet hoe ik het zie. En Celia ook niet, trouwens.’

‘Dan kijken jullie misschien niet goed genoeg.’

‘Maak je geen zorgen. Ik wilde gewoon even weten wat je ervan vond. Dus, wat ga je doen met Brittany?’ Philips toon was mild en de overgang op een ander onderwerp was soepel.

Even nam Zach de tijd om diep adem te halen, opgelucht omdat hij er zo gemakkelijk van af was gekomen. ‘Niets. Wat zou ik moeten doen?’ vroeg hij nonchalant.

‘Je zou kunnen beginnen met te praten over wat er gebeurd is.’

‘Wat zou daar het nut van zijn? Het is gebeurd. Erover praten verandert er niets aan.’

‘Als ze het begrijpt, verandert dat misschien iets aan de manier waarop ze zich voelt. Je zou haar een verklaring kunnen geven.’

‘Wat zou dat voor zin hebben?’

‘Jullie twee hadden iets bijzonders. Misschien zou je dat niet moeten weggooien.’

‘Je bent tien jaar te laat met dat advies.’

‘Zou het iets veranderd hebben als ik het je toen had gegeven?’

Zach dacht na over hoe hij zich destijds had gevoeld. Hij was getrouwd in een vlaag van verstandsverbijstering, had de hoop en verwachtingen in Brittany’s ogen gezien toen hij die goedkope ring om haar vinger liet glijden en daarna had hij niets liever gewild dan op de vlucht slaan. ‘Nee.’

‘Dus je geeft helemaal niet om haar?’

‘Dat zeg ik niet.’

‘Arm kind. Helemaal alleen in die cottage, zonder buren.’

Zach liet zich niet kennen. ‘Ze is de zelfstandigste vrouw die ik ooit heb ontmoet, en ze is dol op die cottage.’

‘Ik weet het, maar ze kan niet even bij de buren aanbellen als ze een probleem heeft. Het zal wel lastig zijn met een arm in het gips, en Brittany kennende zou ze dat aan niemand toegeven. Die worstelt gewoon in haar eentje verder.’

De gedachte aan een worstelende Brittany gaf Zach een vervelend gevoel. ‘Toen ik er was, leek alles prima te gaan.’ Hij probeerde de ramp in de badkamer en de puinhoop in de keuken maar even te vergeten. Bovendien was ze toen net thuisgekomen na een lange vlucht. Ze was niet de meest opgeruimde persoon, maar dat betekende nog niet dat ze zich niet kon redden.

Philip stond langzaam op en kwam voorzichtig overeind, over zijn benen wrijvend. ‘Het zal geen makkie zijn met maar één hand. Ik denk dat ze wel eens in de problemen zou kunnen zitten. Ga je dat de rug toekeren?’

‘Ja, dat ga ik zeker doen.’

‘Waarom?’

Zach voelde een vlaag van ergernis opkomen. ‘Om te beginnen omdat ze mijn hulp niet wil aannemen. Ik heb aangeboden die ovenschotel voor haar op te warmen als lunch, maar ze duwde me zowat de deur uit. Je hoeft je geen zorgen om haar te maken. Ik heb nog nooit een vrouw ontmoet die beter voor zichzelf kan zorgen dan Brittany.’

‘Nee, dat is waar. Die zal niet snel om hulp vragen, ook niet wanneer ze die nodig heeft.’

Zach herinnerde zich haar bleke huid en de donkere schaduwen onder haar ogen. Een tikje ongemakkelijk verschoof hij op zijn stoel.

‘Misschien wil ze je hulp wel als je haar iets specifieks aanbiedt. Wanneer moet ze weer naar het ziekenhuis?’

‘Hoe moet ik dat weten? We zijn niet bepaald bij elkaar gaan zitten met onze agenda’s.’ Hij had het niet gevraagd. Had er niet eens aan gedacht. Al zijn krachten had hij nodig gehad om haar niet op de achterbank van zijn auto te drukken en alle slechte dingen te doen die hij volgens de eilanders ongetwijfeld al lang met haar deed. Voor het eerst in zijn leven had hij juist aan hun verwachtingen willen voldoen.

‘Dus je hebt geen plannen?’

‘Mijn plan is om bij haar uit de buurt te blijven.’

‘Dat is één mogelijkheid. Een andere mogelijkheid zou zijn om het weer goed te maken. Ze heeft vervoer nodig naar het ziekenhuis en ze kan niet rijden. Het zal haar geld kosten om met de ferry te gaan en een taxi te nemen. Jij zou haar er rechtstreeks naartoe kunnen vliegen.’

Zach beschouwde zichzelf niet als een expert op het gebied van relaties, maar hij was er vrij zeker van dat een gratis vlucht een stukgelopen huwelijk niet kon compenseren. ‘Een van haar vrienden kan haar wel brengen. Emily, of misschien Ryan.’

‘Emily heeft haar handen vol met Lizzy, en Ryan zou Brittany nooit vragen. Dit is de drukste maand voor de Ocean Club. Het zit er elke dag propvol. En dan heb je natuurlijk nog het feit dat jij degene bent met het vliegtuig.’

Geërgerd keek Zach hem aan. ‘Je denkt serieus dat ik moet aanbieden om mijn ex-vrouw naar haar volgende afspraak in het ziekenhuis te vliegen?’

‘Het lijkt me niet meer dan logisch. Je kunt pal voor het ziekenhuis landen.’

‘Waarom zou ik dat doen?’

‘Uit de goedheid van je hart. Omdat je haar iets verschuldigd bent.’

Daar moest Zach alweer schamper om lachen. ‘Ik heb geen hart. En ze zegt toch nee.’

‘Dan heb je het haar in elk geval aangeboden. Vraag het haar gewoon. Als het verleden echt niets meer voor haar betekent, als ze echt zo onverschillig is als je denkt, dan zal ze waarschijnlijk ja zeggen.’

‘En als dat niet zo is?’

Philip zette zijn lege bierflesje op tafel. ‘Dan zou ik zeggen dat je iets uit te zoeken hebt.’

‘En er nóg een keer een potje van maken? Dat lijkt me geen goed idee. Zelfs ik zou daar een probleem mee hebben.’

Het was Brittany’s bedoeling geweest om die middag te besteden aan het schrijven van haar blog, om daarna te bedenken wat ze met haar toekomst ging doen. Nadat ze echter tien minuten naar het scherm van haar laptop had gestaard zonder iets te zien, gaf ze het op. Haar hoofd voelde duf van de jetlag en ze moest constant aan Zach denken. Omdat ze haar hoofd moest leegmaken voordat ze aan het werk kon gaan, ging ze naar buiten. Daar nam ze het zandpad dat rechtstreeks van de cottage naar het strand liep.

Een stel met twee jonge kinderen was in de buurt van het water aan het vliegeren. De vlieger had de vorm van een draak en dook in een waas van kleuren naar het zand, om even later met flapperende staart weer de lucht in te schieten.

Brittany keek een tijdje toe en liep toen naar de rotsen aan de andere kant van het strand. Ze hield haar pols beschermend vast terwijl ze omhoog klauterde. Buiten het bereik van de zee zocht ze een vlakke rots uit om op te gaan zitten. Vanaf hier kon ze de rotsformatie zien waar de papegaaiduikers nestelden. Even verderop dobberde een van de rondvaartboten. Ze herkende de boot en wist dat hij werd bestuurd door Doug, die er op het eiland om bekendstond altijd zo veel mogelijk toeristen op het bootje te proppen. Hij was een van de vele eilanders die alternatieve manieren hadden gevonden om de visserij wat aan te vullen.

Op Puffin Island hadden ze wat dat betrof meer geluk gehad dan op sommige van de kleinere eilanden in de baai. Het gevarieerde en prachtige landschap en de beschutte, natuurlijke havens maakten het een trekpleister voor zowel vakantiegangers uit de stad, als voor de zeilgemeenschap. Al die mensen hadden behoefte aan restaurants en andere voorzieningen die de eilanders maar al te graag aanboden.

Ondanks de stroom zomertoeristen was het nooit druk in Shell Bay. Dagjesmensen bleven liever op het strand bij de ferry, en de lokale bevolking was zo druk met zomertoeristen van hun geld afhelpen, dat ze vergaten om van hun eigen eiland te genieten.

De zeelucht had het gewenste effect op Brittany, en ze besloot terug te keren naar de cottage, waar ze een plak kaas voor zichzelf afsneed. Met het ongesneden brood, dat Emily de dag ervoor had gebracht, had ze meer moeite. Het eindresultaat was een ongelijke homp die absoluut door had kunnen gaan als rekwisiet voor een Indiana Jones-film.

De ovenschotel stond in de koelkast. Het was een constante herinnering aan het feit dat haar ex-man was terugverhuisd naar het eiland en dat zij daarom wel behoefte zou hebben aan medeleven.

Brittany mopperde zachtjes, pakte haar telefoon en stuurde Skylar een sms’je. Ben je druk dit weekend? Ik heb een ovenschotel.

Het antwoord kwam even later. Heb je gekookt? Ben je ziek of zo?

Brittany grijnsde en sms’te terug. Ik leg het nog wel uit. Kom maar gewoon eten.

Het bleef even stil. Ik neem de wijn mee. Zeg tegen Em dat ze een oppas moet regelen.

Brittany voelde zich meteen beter en klapte haar laptop open. Terwijl ze haar mail checkte, at ze haar homp brood met kaas.

Er was een bericht van Spyros, haar collega uit Griekenland, met de vraag of ze contact met hem wilde opnemen. Ze keek hoe laat het was, bedacht dat hij vast nog wel wakker zou zijn en belde hem. Even later verscheen zijn gezicht op het scherm, en meteen verbeterde Brittany’s humeur.

‘Hé daar, alles goed? Nog onschuldige archeologen laten struikelen de laatste tijd? Volgens mij is dat de enige manier waarop jij aan een vrouw kunt komen.’

‘Ik was niet eens bij je in de buurt toen dat gebeurde.’

‘Je maakte me aan het lachen, daardoor lette ik niet goed op. En daar betaal ik nu de prijs voor.’

‘Doet het pijn?’

‘Enorm. Het helpt me eraan herinneren dat ik de volgende keer moet uitkijken waar ik loop. Ik heb je bericht ontvangen. Kun je niet zonder me? Wil je dat ik terugvlieg zodat je druiven in mijn mond kunt laten vallen?’

‘We hebben iets gevonden.’ Spyros’ stem was diep en vol, en zijn Griekse accent was duidelijker dan normaal. ‘Ik dacht dat je het wel zou willen zien.’

Brittany voelde de golf van opwinding die hoorde bij elke nieuwe vondst. ‘Heb je het gevonden nadat ik ben vertrokken? Heb je het bij je? Laat zien.’

Spyros hield iets voor de camera, en Brittany kneep haar ogen tot spleetjes om het beter te kunnen zien. ‘Dichterbij.’ Ze zweeg en bestudeerde het scherm. ‘Het zou obsidiaan kunnen zijn. Lastig te zeggen vanaf hier. Stuur je het naar me toe zodat ik het goed van dichtbij kan bekijken?’ Allebei wisten ze dat voorwerpen niet weggehaald mochten worden uit het land waar ze gevonden waren.

‘Daar zou de Griekse regering wel eens bezwaar tegen kunnen hebben. En de Amerikaanse douane is er misschien ook niet zo blij mee. Het is nogal scherp,’ zei Spyros glimlachend.

‘Tsja, obsidiaan werd gebruikt voor wapens omdat je er goede messen mee kon maken. Natuurlijk voorkomend zwart vulkanisch glas… Het was hun equivalent van een gebroken fles. Nog iets anders?’

‘Niets wat je zou interesseren. Wat stukjes aardewerk.’

‘Je hebt gelijk, dat is saai. Aardewerk is meer Lily’s vakgebied.’

‘Het is niet interessant genoeg voor Lily, en bovendien leidt ze nu een luxeleventje met haar miljardair.’

‘Klopt. En ze passen perfect bij elkaar. Je had ze moeten zien, Spy. Zo schattig.’ Brittany leunde achterover in haar stoel. ‘Wanneer ga je terug naar Athene? Mag je van de universiteit tot eind augustus blijven?’

‘Ja. En hoe zit het met jou? Wat zijn je plannen?’

Op dit moment was haar enige plan om de komende weken door te komen zonder haar ex-man te vermoorden. En daarna?

Juist toen ze op het punt stond toe te geven dat ze geen idee had wat ze zou gaan doen, hoorde ze een klop op de deur. ‘Wacht even, Spy…’ In de hoop dat het niet weer een ovenschotel was, sprintte ze naar de deur en deed hem open.

Daar stond Zach, zijn donkere ogen halfdicht, zijn krachtige dijen omhuld door dezelfde zwarte spijkerbroek die hij de dag ervoor had gedragen. Hij straalde een en al mannelijkheid uit, en zijn aanwezigheid schudde haar wakker op een manier waarop ze niet wakker geschud wilde worden. Hij ving haar blik met de zijne en stuurde daarmee duizend volt aan elektriciteit door haar lichaam.

Haar eigen reactie ergerde haar en daardoor verdween meteen het ontspannen gevoel dat ze had gehad toen ze met Spy praatte.

‘Wat kan ik voor je doen?’ Deze keer zou ze voor de kordate en zakelijke reactie gaan, maar ze had geen idee welk effect dat op hem had. Zach deelde zijn gedachten en gevoelens met niemand. Zelfs niet met haar. Als hij dat wel had gedaan, had ze misschien kunnen vermoeden dat hij er zo snel na hun bruiloft vandoor zou gaan. Dat was achteraf gezien misschien nog wel het moeilijkste voor haar geweest: te beseffen dat terwijl zij had zitten dromen over een gezamenlijke toekomst, hij had gedroomd over ontsnapping.

‘We moeten praten,’ zei hij.

‘Ik zou niet weten waar we het over zouden moeten hebben, en ik ben met iemand aan het videochatten, dus –’

‘Ik wacht wel.’ Hij stapte al naar binnen voor ze ook maar een reden kon bedenken om de deur in zijn gezicht dicht te slaan.

‘Juist. Nou, dan zul je me even moeten excuseren.’ Ze liep terug de keuken in, meer van slag dan ze wilde toegeven. ‘Spy, ik moet gaan. Het was geweldig om even met je te praten. En ik denk echt dat het obsidiaan is.’

Net als Zachs ogen. Hetzelfde vulkanische zwart, scherp genoeg om als mes te kunnen gebruiken. Het was een vergelijking waarvan ze wilde dat hij haar was ontgaan.

Jarenlang was Zach niets meer geweest dan een enigszins ongemakkelijke herinnering, als een klein steentje in haar schoen. Ze wilde niet dat hij ruimte innam in haar hoofd. Er was geen ruimte voor hem in haar leven. Niet in haar schoen, of in haar hoofd of waar dan ook. En er was zeker geen ruimte voor hem in de kleine, mooie keuken van Castaway Cottage.

Zach was bijna een meter vijfentachtig en hij was breed geschouderd. Daardoor voelde Brittany zich in het nauw gedreven. Wat deed hij hier, eigenlijk?

‘Is er iets mis, agape mou?’ Spy’s stem was zacht en diep en droeg ver door het huis.

De wetenschap dat Zach meeluisterde, deed de spanning door Brittany’s lichaam gieren. ‘Nee, niks aan de hand, maar ik moet gaan. Spreek je snel weer, Spy.’ Ze beëindigde het gesprek, draaide zich om en ontmoette Zachs blik. ‘Nou? Waar wilde je over praten?’

‘Is dat je vriend?’

‘Collega, al gaat het je niets aan wat onze relatie is. Je bent het recht om vragen te stellen over mijn liefdesleven verloren op de dag dat je ervandoor ging en een briefje achterliet op het kussen.’ Ze had de woorden er al uitgegooid voordat ze zichzelf kon tegenhouden. Snel klemde ze haar tanden op elkaar.

Hij verroerde zich niet. ‘Dat had ik niet moeten doen.’

‘Verontschuldig je je nu voor het feit dat je bij me weg bent gegaan?’

‘Nee.’ Hij bleef haar aankijken, zijn ogen donker en hypnotiserend. ‘Ik verontschuldig me voor de manier waarop ik het heb gedaan. Ik had het face to face moeten doen.’

Dus hij had er geen spijt van dat hij haar had verlaten. Ineens bevond ze zich weer in het verleden, achttien jaar oud en diep vernederd. ‘Fijn om dat opgehelderd te hebben. Is dat alles wat je kwam zeggen? Want ik heb het druk.’

‘Ik kwam niet om dat te zeggen. Ik kwam omdat ik dacht dat je misschien hulp nodig had.’

‘Waarom zou ik je hulp nodig hebben?’

‘Je hebt je rechterpols gebroken. Je hebt het zwaar.’

‘Pardon? Ik red me prima, en zelfs als dat niet zo was…’ Geërgerd, maar ook verward keek ze hem aan. ‘…moet ik dan geloven dat je plotseling bent veranderd in een of andere lieve, zorgzame man?’

Er trilde een spiertje in zijn kaak. ‘Ik bied je aan je te helpen.’

Ze haalde diep adem, wensend dat ze beter had opgelet bij haar meditatielessen op de universiteit. ‘Dag, Zach. Doe je de deur achter je dicht? En je hoeft niet nog eens bij me aan te kloppen. Of mijn huis op een andere manier binnen te komen.’ Alleen bij hem was het nodig om dat laatste zinnetje eraan toe te voegen. Misschien moest ze toch maar dat slot gaan halen waar hij het over had gehad. Alleen maar om hem aan de andere kant van haar deur te houden.

‘Je volgende afspraak in het ziekenhuis is op dinsdag?’ Hij keek naar de brief die ze op het aanrecht had laten liggen.

‘Dat gaat je niets aan,’ zei ze fel terwijl ze het papier weggriste.

‘Ik zal je erheen vliegen.’

Brittany knipperde met haar ogen. Haar ex-man bood aan om haar naar het ziekenhuis te brengen voor het controlebezoekje? Wat haar betrof, zou dat van een verschrikkelijke reis een extreem verschrikkelijke reis maken.

‘Ik kan je diensten niet betalen. Of krijgen afgedankte echtgenotes korting?’

Hij keek haar aan, en toen hij sprak, was zijn stem verstoken van emotie. ‘Ik vraag er niets voor.’

‘Nee, dank je.’ Van de wijs gebracht haalde ze haar vingers door haar haar. ‘Zeg, je zei dat je wilde praten, dus ga je gang en zeg wat je wil zeggen, en ga dan.’

‘Ik niet. Jij.’

Verward staarde ze hem aan. ‘Ik hoef niet te praten.’

‘Weet je het zeker? Want ik zie nog geen water stromen onder die brug.’

Hitte verspreidde zich over haar huid en ellende drong door tot in haar botten. ‘Geloof het of niet, ik weet wanneer ik een gesprek wil hebben. En dat wil ik niet. Dus je kunt gewoon –’

‘Vroeger kropte je nooit iets op. Je was recht voor zijn raap en zei gewoon wat je dwarszat. Dat vond ik juist zo leuk aan je.’

Met een zucht verliet alle lucht haar longen. Hij had nooit gezegd dat hij iets leuk aan haar vond. Nooit had hij haar een complimentje gegeven of iets liefs gezegd.

Destijds had ze zichzelf wijsgemaakt dat het niet uitmaakte dat hij zijn gevoelens niet kon uiten. Pas nadat hij haar had verlaten, had ze beseft dat hij zijn gevoelens niet had kunnen uiten omdat hij niet datgene voor haar had gevoeld wat ze had gewild. Ze had zich ingebeeld dat hij van haar hield, maar in werkelijkheid hadden zijn liefdesgevoelens niet bestaan.

Het was ironisch dat het nu, tien jaar nadat ze uit elkaar waren gegaan, de eerste keer was dat hij iets persoonlijks tegen haar zei.

‘Ik heb niet de behoefte erover te praten.’

‘Ik ben er tien dagen na onze bruiloft vandoor gegaan.’ Hij keek haar kalm aan. ‘De meeste vrouwen zouden daar genoeg over te zeggen hebben.’

‘Ik weet wat er is gebeurd, Zach. Ik was erbij. Op dat moment had ik genoeg te zeggen. Helaas was je niet in de buurt om het te horen.’

‘Ik ben er nu.’

‘Maar nu kan het me niets meer schelen.’

‘Als het je echt niets kon schelen, zou je mijn aanbod je naar het ziekenhuis te vliegen wel accepteren.’

‘Misschien ga ik liever met de taxi en de ferry.’

Hij hield haar blik vast met de zijne. ‘Ja, dat klinkt echt logisch. Waarom zou je twintig minuten over een reis willen doen als je er ook vier uur over zou kunnen doen? Het aanbod blijft staan. Bel me als je van gedachten verandert.’

‘Dag, Zach.’

Kordaat sloot ze de deur achter hem en stampte door de keuken. Borden sneuvelden toen ze probeerde op te ruimen.

Het had haar zoveel tijd gekost de hele boel achter zich te laten en verder te gaan met haar leven. Ze dacht dat ze ervan geleerd had. Op een goede dag kon ze er met humor op terugkijken, had ze verwacht. Hoe dan ook, het was verleden tijd. Maar nu had hij alles weer opgerakeld. Hij had alle nieuwe laagjes die ze over de pijn had gelegd eraf gescheurd. Als een gebouw dat tot op zijn grondvesten werd gesloopt.

Waarom bood hij aan haar naar het ziekenhuis te vliegen? Verward en onrustig liep ze heen en weer door de keuken, in een poging de rust te vinden die ze zo hard nodig had. In plaats daarvan kolkte het binnen in haar als de oceaan bij een dreigende storm. Ze had geen idee wat ze moest doen met al deze emoties. Wat haar betrof, was er maar één manier om dit op te lossen. Een ovenschotel zou haar zeker niet helpen. Het was tijd voor wat spoedeisende hulp van haar vriendinnen.

Hoofdstuk 7

‘Zijn dit Griekse olijven?’ Skylar stak haar slanke vingers uit en stopte er eentje in haar mond. ‘Mmm, kalamata. Heerlijk. Bij een kleine delicatessenwinkel in de buurt van mijn atelier verkopen ze deze gemarineerd in knoflook en oregano. Ik ben eraan verslaafd. Hoeveel potten heb je mee naar huis genomen?’

‘Vier, inclusief deze.’ Omdat Brittany de wijn niet open kon krijgen met één hand, gaf ze de fles aan Emily. De komst van haar vriendinnen had iets van de spanning bij haar weggenomen. ‘Ik ben bang dat jij deze open zult moeten maken. Het is een van de dingen die bijna niet te doen zijn met maar één hand.’

‘Als je in je eentje nog geen fles wijn open kunt krijgen, ben je wel echt onthand, ja.’ Skylar hield haar hoofd scheef. ‘Als je hem tussen je dijen klemt, zou je met je goede hand de dop eraf moeten kunnen draaien.’

‘Ik kan wel betere dingen bedenken om tussen mijn dijen te klemmen. En het is makkelijker om het gewoon aan Emily te vragen. Waar heb je anders vriendinnen voor?’

‘Om je te helpen met wijn drinken.’ Skylar stak haar glas uit. ‘Schenk maar vol. Ik kan het wel gebruiken na de week die ik heb gehad. Richard is gestrest. Begrijpelijk, aangezien de verkiezingen al over een paar maanden zijn. Het gaat erg spannend worden. Dus het grootste deel van de tijd loop ik op eieren.’ Iets in haar stem zorgde ervoor dat alle alarmbellen gingen rinkelen bij Brittany.

Ze keek naar Emily, maar die schudde kort haar hoofd en schonk de glazen vol. Brittany nam zich voor dat ze Emily er later wel naar zou vragen en liet Sky’s opmerking even voor wat die was. ‘Dus, is er nog iets nieuws te melden uit de wereld van Tempest Designs?’

‘Mijn hele leven staat in het teken van mijn tentoonstelling in december.’ Sky liet haar voeten uit haar pumps glijden en bewoog met haar tenen. ‘Het zal wel vreemd voelen om zo vlak voor kerst in Londen te zijn.’

‘Jij en Richard kunnen er een romantisch uitstapje van maken.’

‘Hij weet nog niet zeker of hij het haalt. Als hij wint, zal hij het druk krijgen. En het zijn natuurlijk de feestdagen.’

‘Maar het is jouw grote moment.’ Emily zette langzaam haar glas neer. ‘Daar zal hij toch zeker bij willen zijn?’

‘Ik zou het niet eens zo heel erg vinden als hij het niet redde. Hij zou toch de hele tijd maar aan de telefoon hangen, en hij is niet op zijn best wanneer hij niet in het middelpunt van de belangstelling staat.’ Skylar draaide haar hoofd en snoof. ‘Ik ruik iets heel lekkers. Wat ga je ons voeren?’

‘Een ovenschotel van onbekende afkomst.’ Brittany vroeg zich af of ze de enige was die zich zorgen maakte om Sky’s relatie met Richard Everson. ‘Hem in de oven krijgen vereiste een staaltje behendigheid waar jullie gelukkig geen getuige van zijn geweest, maar een van jullie zal hem er weer uit moeten halen. Dat lijkt me echt beter, nu hij heet is.’

‘Over hete dingen gesproken, vertel ons over Zach.’

‘Er valt niets te vertellen.’

‘Je hebt me hier dit weekend uitgenodigd zodat we het konden hebben over niets?’

Emily fronste haar wenkbrauwen. ‘Ze hoeft er niet over te praten als ze dat niet wil.’

‘Jawel, dat moet ze wel doen.’ Sky leunde naar voren met een ondeugende blik in haar ogen. ‘Heb je nog met hem gepraat sinds hij je naakt heeft gezien?’

Emily’s ogen werden groot. ‘Heeft hij je naakt gezien?’

Toen Sky nog een olijf pakte, rinkelden de armbanden om haar pols. ‘Hij hoorde haar gillen en kwam haar redden. Superromantisch.’

Brittany ging zitten, genietend van de kalmerende warmte van de keuken en het gezelschap van haar vriendinnen. ‘Inbraak is niet romantisch.’ Aangezien ze wist dat ze er niet mee weg zou komen als ze geen volledig verslag van de gebeurtenissen van de afgelopen paar dagen zou geven, vertelde ze hun het hele verhaal.

Emily nipte van haar wijn. ‘Ik hoop dat je zijn aanbod om je naar het ziekenhuis te vliegen hebt geaccepteerd.’

‘Nee. En ook zijn voorstel om te praten niet.’

‘Waarom niet?’ Skylar leunde naar voren. ‘Waarom zou je een gouden kans niet grijpen om die stevige, gespierde kont van hem onder handen te nemen?’

‘Omdat het verleden tijd is. Ik ben verdergegaan met mijn leven.’

‘Iedereen zou je begrijpen. Die man is heter dan een hittegolf.’ Skylar ving Emily’s blik en haalde verdedigend haar schouders op. ‘Wat? Het is de waarheid! Hij is supersexy. Zo’n typische bad boy, heerlijk! Als ik jou was, zou ik de kleren van zijn lijf willen rukken om erachter te komen of de seks nog steeds zo goed is.’

Brittany dacht aan die donkere broeierige ogen, dat sexy lijf en zijn sterke, vaardige handen… ‘Dat wil ik niet.’

‘Natuurlijk wil ze dat niet,’ zei Emily vastberaden. ‘Brittany is slim. Nooit zal ze twee keer dezelfde fout maken.’

Verwachtingsvol trok Skylar een wenkbrauw op, en Brittany zuchtte.

‘Oké, ik vind hem sexy,’ gaf ze toe, eerder geïrriteerd om zichzelf dan om hen, ‘maar dat maakt niet uit, want ik ga niet met mijn ex naar bed. Dat zou ik mezelf niet aandoen. O, verdorie, waarom ben ik hier ooit teruggekomen?’

‘Omdat je rust nodig hebt en omdat je moet herstellen, en daar is dit de perfecte plek voor.’

‘Niet nu mijn ex-man hier rondloopt. Ik heb me nog nooit in mijn leven minder uitgerust gevoeld.’

‘Dus, kort samengevat,’ zei Emily langzaam, ‘je dacht dat je niets voor hem voelde, dat wilde je ook niet en toen zag je hem en voelde je toch iets.’

Skylar nam nog een olijf. ‘Ze voelde een heleboel wat ze niet wilde voelen.’

Brittany zakte onderuit in haar stoel en keek somber naar haar wijn. ‘Ik weet niet wat ik voelde, maar het was niets goeds.’

‘Wat voor gevoelens waren het dan?’

‘Ach, hou toch op!’ riep Emily. ‘Ik denk dat ze het moet laten gaan. Natuurlijk voelt het een beetje raar en ongemakkelijk om hem na zo’n lange tijd weer te zien, maar als ze die gevoelens negéért, gaan ze vanzelf weg.’

‘Gevoelens negeren is gevaarlijk. Zoiets kan alleen maar groeien en je vanbinnen beschadigen. Het is beter om er iets mee te doen, om ze eruit te laten. Dat werkt louterend.’ Skylar pakte de fles wijn en leegde hem in Brittany’s glas. ‘Er staat er nog een in de koelkast. Ga eens van je luie reet, Em.’

‘We kunnen beter eerst wat van de ovenschotel eten voor we de volgende fles openmaken. En misschien werkt het juist niet louterend.’ Emily stond op. ‘Het zou oude wonden kunnen openrijten, en dan kan ze weer helemaal opnieuw beginnen. Ik zie niet wat het voordeel is.’

‘Om te beginnen kan ze dan weer eens genieten van wat spectaculaire, bizar goede seks.’

‘Ik zit gewoon hier, hoor,’ mompelde Brittany. ‘Jullie kunnen me bij het gesprek betrekken. En je fantasie gaat met je op de loop.’

Sky grijnsde. ‘Jij bent degene die ooit zei dat de seks geweldig was. Daar was ik zo jaloers op dat ik je wel wat aan kon doen. Toen had ik alleen nog maar wat aangekloot, maar jij had het allemaal al gedaan. Een oudere jongen die alles wist van seks. Het moet de perfecte eerste keer zijn geweest. En de tweede keer, enzovoort.’

‘Ik kan het me nauwelijks herinneren. Dat heb ik waarschijnlijk overdreven om indruk op jullie te maken,’ zei Brittany nonchalant.

‘Wij hebben nooit tegen elkaar gelogen.’

Emily zuchtte geërgerd. ‘Ze was achttien. Het was haar eerste keer. Ze heeft er in haar hoofd gewoon iets groots van gemaakt.’

Sky’s mondhoeken krulden vervaarlijk. ‘Was hij groot? Want ik kan zo bij Richard weggaan en het zelf gaan uitproberen.’

Emily rolde met haar ogen. ‘Neem nog maar een olijf, Sky. Hou alsjeblieft je mond.’

‘Ik probeer alleen maar de feiten op een rijtje te zetten, dat is alles. Ik ben opgegroeid in een huis vol advocaten. Ik kan het niet helpen. Dus, doctor Forrest…’ Sky nam een formele toon aan. ‘…u moet niet vergeten dat u onder ede staat. Was de seks met Zachary Flynn de beste seks die u ooit hebt gehad?’

‘Misschien.’ Het was iets waar ze liever niet aan dacht omdat de goede gevoelens en de slechte door elkaar waren gegooid, maar allebei haar vriendinnen keken haar aan en ze zuchtte. ‘Ja.’

Triomfantelijk keek Skylar naar Emily. ‘Uw getuige.’

Emily schudde haar hoofd en liep naar de koelkast voor de tweede fles wijn. ‘Je moedigt haar aan seks te hebben met een man die ze haat.’

‘Emotie hoeft geen rol te spelen. Ze zou moeten genieten van al die vaardigheden en ervaring zonder zich druk te maken om de rest. Alleen maar hormonen, geen gevoelens.’

‘Gaat niet gebeuren.’ Brittany stak haar glas uit. ‘Ik ben niet geïnteresseerd en hij ook niet. Aan beide kanten zijn er geen gevoelens.’

‘Weet je dat wel zeker? Hij brak bij je in om je te redden. Dat zijn niet de daden van een man zonder gevoelens.’

Brittany keek Emily wanhopig aan. ‘Kun je haar laten ophouden?’

‘Nee. Wat dat betreft, ben ik het wel met haar eens.’ Emily sprak met zachte stem terwijl ze de glazen bijvulde. ‘Ik denk dat hij om je geeft, Brit.’

Brittany schudde haar hoofd. ‘De meeste mannen zouden een bos bloemen of een doos bonbons komen brengen. Maar Zachary Flynn breekt gewoon even in.’

‘Heeft hij een raam gebroken?’

‘Nee.’

‘Een slot?’

Ze verschoof op haar stoel. ‘Nee.’

‘Hoe is hij dan binnengekomen?’

‘Ik heb het niet gevraagd. Ik wil het niet weten.’

‘Nou, dat is wel een punt van aandacht.’ Bezorgd wierp Emily een blik op de keukendeur. ‘Het betekent dat de cottage niet goed beveiligd is. Als hij binnen kan komen, dan kan iemand anders dat ook.’

Brittany wreef met haar vingers over haar voorhoofd. ‘Dat zei hij ook al, maar het is onzin. Niet iedereen heeft zijn vaardigheden.’

‘Dat zei je net ook al, ja.’ Sky lachte veelbetekenend. ‘Wat ons terugbrengt op ons oorspronkelijke gespreksonderwerp.’

‘Stop met praten en eet.’ Emily haalde de ovenschotel uit de oven. ‘Ik kan niet geloven dat iemand dit voor je heeft gemaakt. De eilandbewoners zijn zo vriendelijk. Ik zal nooit vergeten hoe ze Lizzy hebben beschermd toen die vreselijke journalist haar probeerde te vinden.’ Ze zette de ovenschotel midden op tafel en tilde het deksel op. ‘Ruikt heerlijk. Wijn en kruiden. Boeuf bourguignon?’

Skylar stond ook op en liep naar de lades vlak bij de deur. Beide meisjes waren door de jaren heen zo vaak in de cottage geweest, dat ze alles wisten te vinden. ‘Dit is een van de vele dingen van Puffin Island waar ik van hou. Als je diepbedroefd rondhangt bij de haven, zou je de hele maand gratis kunnen eten. Nooit meer koken.’ Het was algemeen bekend dat Sky, ondanks het feit dat ze op zoveel verschillende manieren verbazingwekkend creatief was, een hekel had aan koken. Vandaag was haar bijdrage aan het diner het fraai vouwen van de servetten en het aansteken van een kaars, die ze achter in een laatje had gevonden. Toen ze hun blikken onderschepte, haalde ze haar schouders op. ‘Wat? Ik weet heus wel dat we met meisjes onder elkaar zijn, maar ik zie niet in waarom niet elke maaltijd mooi gepresenteerd kan worden. We verdienen een romantische sfeer.’

‘Je klinkt als Kathleen. Ze stond er altijd op dat we netjes, met gevouwen servetten, aan tafel aten. Niet voor de tv of snel even wat naar binnen schuiven.’ Emily serveerde rijst en schepte het eten in kommen. ‘Ik mis haar.’

Brittany voelde een steek van verdriet. ‘Ik ook. Ik zou het nu wel kunnen gebruiken als ze hier was om me een trap onder mijn kont te geven.’ En om haar te knuffelen en te vertellen dat alles goed zou komen. ‘Het is lang niet zo effectief om jezelf een trap onder je kont geven dan wanneer iemand anders het doet.’

‘Maak je maar geen zorgen. Nu zijn wij er om het voor je te doen.’ Skylar liep terug naar haar stoel en hief haar glas. ‘Op de geweldige Kathleen, die wijze vrouw. Die zou willen dat je ging doen wat het beste voelde, zelfs als dat seks met Zach betekende.’

‘Ik ga niet naar bed met mijn ex-man. Om te beginnen zou hij dat niet verdienen en ten tweede zou het gewoon dom zijn.’

‘Was het de eerste keer ook dom?’

‘Ja.’ Brittany nam een slokje wijn en keek uit het raam, waar het laatste beetje zonlicht een gouden gloed over de tuin wierp. ‘Hij was te zeer beschadigd in zijn jeugd, had te veel meegemaakt om ooit nog iemand te kunnen vertrouwen. Hij behandelde iedereen die hij ontmoette met woede en achterdocht. Misschien was dat te begrijpen onder die omstandigheden, maar het vormde geen goede basis voor een relatie. Je kunt geen stevige, duurzame constructie bouwen zonder basis. Een relatie is een constructie, een bouwwerk. Het is iets wat je samen bouwt.’

Even tuurde ze in de verte, denkend aan wat er mis was gegaan. ‘Ik voelde me gevleid dat hij interesse in me had. Iedereen waarschuwde me, maar ik luisterde niet. Ik dacht dat we iets speciaals hadden, en misschien hadden we dat ook wel op een bepaalde manier, maar het was nog steeds niet genoeg. Je kunt geen relatie hebben zonder vertrouwen en intimiteit, en Zach wist zich helemaal geen raad met die twee dingen.’

Emily pakte haar vork. ‘Je hebt nog steeds gevoelens voor hem, of niet? In dat geval heb je groot gelijk dat je voorzichtig bent.’

‘Wat is er leuk aan voorzichtig zijn?’ Skylar viel hongerig aan op het eten. ‘Als ik op mijn negentigste met artritis in mijn heupen aan bed gebonden ben, wil ik geen spijt hebben van alle seks die ik niet heb gehad. Ik wil daar kunnen liggen met een glimlach op mijn gezicht, terwijl ik denk: “man, wat was dat heerlijk, toen”. Ik vind dus dat je alle voorzichtigheid overboord moet gooien en wilde apenseks met hem moet hebben.’

‘Dat gaat niet gebeuren. Ik gooi nog liever een föhn in bad terwijl ik erin sta. Mijn plan is om die gevoelens te negeren en te hopen dat ze vanzelf weggaan.’ Brittany nam een paar happen. ‘Dit smaakt goed.’

‘Inderdaad. Ik probeer erachter te komen wat erin zit…’ Emily ontleedde het eten op haar bord. ‘Maar zelfs als je van plan bent die gevoelens te negeren, dan kun je je alsnog door Zach naar het ziekenhuis laten vliegen. Het zou de perfecte gelegenheid zijn om voor eens en voor altijd aan hem te bewijzen dat je niets te verbergen hebt. Bekijk het op die manier. De reis zal snel en gratis zijn.’

‘Niets in het leven is gratis. Zach was degene die me dat heeft geleerd.’ Wat zou deze keer de prijs zijn, vroeg ze zich af.

Hoofdstuk 8

Van alle vliegtuigen waarin Zach had gevlogen sinds die eerste vlucht met Philip, was de Cessna Caravan zijn favoriet. Als bushpiloot had hij gevlogen met zowel extreem hoge als extreem lage temperaturen. Eerst in Australië, waar hij een tijdje had gevlogen voor een bedrijf dat zich richtte op afgelegen Aboriginalgemeenschappen, en vervolgens in Alaska, waar de enorme wendbaarheid en prestaties van het vliegtuig hem in staat hadden gesteld over 238.000 vierkante kilometer geïsoleerde Arctische wildernis te vliegen, waaronder het olierijke Prudhoe Bay. Hij had iedereen in zijn vliegtuig gehad, van medici op reddingsmissies tot een schoolvolleybalteam dat meedeed aan een sportwedstrijd voor middelbare scholen. Allemaal hadden ze één ding gemeen gehad. Ze hadden een ervaren piloot nodig gehad en een betrouwbaar vliegtuig dat overal kon landen.

Tegen de tijd dat hij zijn eigen bedrijf opzette, had Zach precies geweten welk vliegtuig hij wilde. Hij had gekozen voor een amfibievliegtuig, zodat hij op elk terrein kon landen, en hij had besloten dat het interieur er luxueus genoeg uit moest zien om de meest kieskeurige miljardair tevreden te stellen.

Philip Law had hem veel geleerd, onder andere het belang van een grondige preflightcheck. Aangezien vliegen nog steeds Zachs favoriete bezigheid was, leek het hem logisch om ervoor te zorgen dat het vliegtuig niet zomaar uit de lucht kon vallen.

Hij begon bij de neus van het vliegtuig, waar hij de accu en de brandstofregelaar controleerde. De zon brandde op zijn rug, en hij veegde met zijn arm langs zijn voorhoofd voor hij verder ging met de uitlaat, de heteluchtleidingen en de oranje verwarmingsslangen voor de cockpit. In dit vliegtuig liep het branddetectiesysteem van de motor om de uitlaat en de heteluchtleidingen heen, dus keek hij goed of er geen scheurtjes in de uitlaat zaten of dat er soms losse verbindingen waren. Mocht dat wel het geval zijn, dan zou namelijk het waarschuwingslampje van de motor kunnen gaan branden en dan zou er in de cockpit een oorverdovend alarm afgaan.

Hij ging snel maar grondig te werk en sloeg zachtjes met zijn vuist op de motorkap om zich ervan te vergewissen dat die niet open zou springen na het opstijgen.

Omdat hij boven op het vliegtuig stond, zag hij de auto al van ver aankomen en stoppen. Omdat de bestuurder donkerblond haar had, had hij al gauw door dat het Emily was.

Even later zag Zach dat de twee vrouwen elkaar innig omhelsden. Het was een overduidelijk gebaar van diepe genegenheid voor elkaar – iets wat hij niet herkende.

Hij twijfelde er niet aan dat hun vriendschap heel hecht was. Ook wist hij dat ware vriendschap vertrouwen vereiste, dat het een sprong in het diepe was, en juist daarom bleven zijn relaties eigenlijk altijd oppervlakkig. Dat kwam niet alleen doordat hij zelf niemand vertrouwde. Nee, hij wist dat hij zelf ook niet te vertrouwen was.

Brittany wist dat ook. Ze had hem haar hart gegeven, en wat had hij ermee gedaan?

Hij zag dat ze uit de auto stapte. Haar haar glansde in het zonlicht, en een grote donkere zonnebril bedekte haar ogen. Haar gebruikelijke korte broek had ze verruild voor een skinny jeans en in plaats van haar favoriete wandelschoenen droeg ze mooie canvas ballerina’s.

Zich afvragend wat hem in hemelsnaam had bezield toen hij had aangeboden haar naar het vasteland te vliegen, keerde Zach zich weer om naar het vliegtuig, maakte zijn controle af en voegde zich toen bij haar op de weg.

‘Philip vertelde me al dat je van gedachten was veranderd,’ zei hij. Dat had Philip hem verteld met een veelbetekenende blik op zijn gezicht.

‘Ik bedacht dat je gelijk had.’ Ze verschoof de bril op haar neus. ‘Ik had geen enkele reden om je vriendelijke aanbod af te wijzen.’

Het was geen vriendelijk aanbod geweest. Het was een… Wat was het eigenlijk geweest? Iets om zijn schuldgevoel weg te nemen? Een goedmakertje? Hij had geen idee, maar hij begon te wensen dat hij zijn mond had gehouden.

Toen ze naar het vliegtuig toe liep, ving hij de lichte geur van haar parfum op. Zijn zintuigen begonnen te tollen en hij werd overspoeld door een golf van verlangen. Omdat hij maar zelden problemen had met het beheersen van zijn emoties, vond hij het irritant te ontdekken dat begeerte niet iets was wat je uit kon schakelen.

Hij klemde zijn tanden op elkaar, probeerde zich toch te beheersen en zag dat Brittany om het vliegtuig heen liep en even later met haar handen op haar heupen en haar hoofd ietsjes schuin bleef staan. ‘Is dit een goed moment om je te vertellen dat de neus scheef staat?’

Door het zonlicht glansden haar huid en haren, en de wind speelde met een losse pluk haar die voor haar gezicht wapperde. Ze was eerder fascinerend dan mooi, maar wat hem echt aantrok in haar, was niet de welving van haar taille of de ronding van haar mond. Het was de energie die van haar afstraalde en het optimisme dat om haar heen hing. Hij had iemand haar horen beschrijven als de girl next door, maar dat had hij nooit echt begrepen omdat ze in niets leek op de buren die hij in zijn jeugd had gehad. Het enige wat hij wel zeker wist, was dat ze verschrikkelijk sexy was.

Hij wilde zichzelf in haar begraven. Hij wilde haar nemen, ter plekke en op dat moment, zoals het beest of de bruut waarvan iedereen dacht dat hij dat was.

In plaats daarvan pakte hij een oude lap en veegde zijn handen af, in een poging zichzelf af te leiden van de emoties die hem helemaal gek maakten. ‘Dat hoort zo.’ Zijn stem klonk hemzelf verrassend neutraal in de oren. ‘De motor is drie graden naar beneden en vijf graden naar rechts gekanteld. Helpt propellereffecten te minimaliseren bij vermogenswisselingen.’

Vurig hoopte hij dat ze niet zou beginnen over stuwkracht of aandrijving, want dan zou hij ernstig in de problemen zitten.

Om haar mondhoeken verscheen een glimlachje. ‘Ik heb geen idee wat dat allemaal betekent.’

‘Wil je dat ik het uitleg?’

‘Nee. Dit is jouw domein. Ik heb nooit last van vliegangst gehad, maar als ik de details ken, zou dat wel eens kunnen veranderen. We moesten maar eens gaan, vind je niet? Ik wil niet te laat komen voor mijn afspraak.’ Ze praatte iets te snel, en met de vingers van haar goede hand frummelde ze aan de riem van haar tas.

Zach herkende het gebaar en fronste zijn wenkbrauwen. Hij zag het ook bij passagiers die gewend waren eersteklas te vliegen in een jumbojet, waar ze het grootste gedeelte van de tijd konden vergeten dat ze in de lucht zaten. Een klein vliegtuig was een heel andere ervaring en het was, voor sommigen, iets zenuwslopends. ‘Je hoeft niet bang te zijn.’

‘Waarom zou ik bang zijn? Ik ben niet bang voor jou, Zach. Nooit geweest ook.’

Lang keek hij haar aan, terwijl hij de implicaties van haar reactie overwoog. ‘Ik had het over het vliegtuig.’

‘O.’ Geïrriteerd stopte ze een eigenzinnige pluk haar achter haar oor, waardoor de roze gloed op haar wangen zichtbaar werd. ‘Het antwoord is nog steeds nee. Het gaat prima met me. Ik weet dat je een goede piloot bent. En dit is echt niet mijn eerste keer.’

Had ze nou maar niet die woorden gebruikt. Hij herinnerde zich haar eerste keer nog maar al te goed. Afgaande op haar nu dieprode wangen dacht zij daar ook aan.

Ze mompelde iets onverstaanbaars, waarna ze zich omdraaide en het vliegtuig in klom. Zelf vroeg hij zich af of het wel veilig was om zo dicht bij een tank vol kerosine te staan. Met de manier waarop hij zich nu voelde, zou het vliegtuig best eens in de fik kunnen vliegen…

Zo kalm mogelijk volgde hij haar de trap op en zag hoe ze met de riem worstelde in een poging hem om te doen zonder haar gewonde pols te bezeren. Haar tanden beten daarbij in haar onderlip terwijl ze zich concentreerde op haar taak. Kennelijk had ze zijn hulp niet nodig, maar die wilde hij haar ook niet geven. Al was het alleen maar omdat hij zichzelf niet vertrouwde als hij zo dicht bij haar was.

Toen de gordel eindelijk dichtklikte, wist hij zeker dat ze allebei opgelucht waren. Zonder iets te zeggen gaf hij haar een headset en installeerde zich in de cockpit, dankbaar voor de routines en discipline die hem afleidden van de vrouw die achter hem zat.

Het opstijgen verliep soepel en de vlucht was rustig en kort.

Eenmaal in de lucht vergat Zach zijn passagier. Bij een korte vlucht als deze koos hij ervoor niet over te schakelen op de automatische piloot, maar in plaats daarvan het vliegtuig handmatig te besturen. Die strategie had hem in leven gehouden tijdens ijzige omstandigheden in Alaska, waar hij erachter was gekomen dat het dan niet handig was de automatische piloot in te schakelen. Beter kon je dan zelf luisteren naar de vliegtuigmotor en putten uit je eigen ervaring en intuïtie. Bovendien genoot hij van elk moment als hij vloog. Dat was nooit veranderd. Zijn liefde voor vliegen was er niet minder op geworden sinds die eerste keer dat Philip hem mee had genomen. Integendeel, die liefde was alleen maar gegroeid.

Twintig minuten later landde hij en ontdekte al gauw dat zijn passagier in slaap was gevallen.

‘Brittany.’ Omdat hij geen reactie kreeg, bleef hij met zijn handen op de leuningen van haar stoel voorovergebogen bij haar staan. ‘Brittany.’ Deze keer zei hij het luider, en ze bewoog. Langzaam opende ze haar ogen, alsof haar oogleden te zwaar waren.

Haar ogen hadden de kleur van brons, gespikkeld met gouden puntjes, en ze waren op hem gericht. De blik in haar ogen was er een die hij zich herinnerde. Zo vol vertrouwen had ze altijd naar hem gekeken in die eerste momenten na het ontwaken.

Die blik was echter in een oogwenk verdwenen. ‘Ga weg,’ zei ze terwijl ze met haar goede hand tegen zijn borst duwde. ‘Je staat in mijn persoonlijke ruimte.’

‘Ja, nou, je was niet wakker te krijgen.’ Hij richtte zich op en zei tegen zichzelf dat het alleen maar goed was dat ze hem niet meer vertrouwde. Het was maar beter ervan uit te gaan dat mensen hem toch wel zouden laten vallen. Dat was een veel veiligere manier om je leven te leiden.

‘Ik heb een jetlag, dat is alles.’ Ze pakte haar tas. ‘Ben je er nog als ik terugkom?’

‘Denk je echt dat ik van plan ben je hier te laten zitten?’

‘Dat zou niet de eerste keer zijn.’

Tegenover die beschuldiging stond Zach machteloos. Hij keek haar aan. ‘Ik zal er zijn. Wil je dat ik met je meega?’

‘Nee, dank je. Wat ga je doen tijdens het wachten? Heb je nog een andere vliegklus?’

‘Nee, alleen jij. Het is rustig vandaag.’ Hij had de dag vrijgehouden voor het geval ze van gedachten zou veranderen over zijn aanbod. Dat hij een nogal winstgevende klus, om een gezin naar hun buitenhuis in de bergen te vliegen, had afgewezen ging hij haar niet vertellen. Hij had tegen zichzelf gezegd dat hij haar deze gunst verschuldigd was. ‘Maar ik heb nog genoeg te doen.’

Het duurde behoorlijk lang voordat Brittany weer opdook, en toen dat eindelijk gebeurde, was ze geïrriteerd en zichtbaar overstuur.

Na enkele uren aan het vliegtuig te hebben gesleuteld in een poging van een acuut geval van seksuele opwinding af te komen, was Zach ook niet bepaald in een vrolijke bui. ‘Hoe ging het?’ vroeg hij.

‘Ik hoopte dat hij zou zeggen dat het gips er over een paar weken af mocht, maar hij denkt dat het nog wat langer moet blijven zitten. Vooral als ik wil dat mijn pols volledig herstelt en als ik er in de toekomst geen last meer van wil hebben.’ Kennelijk was ze diep ongelukkig met die beslissing.

‘Wat zeiden ze in het ziekenhuis in Griekenland? Ben je geopereerd?’

‘Ja. Omdat ik nog jong ben en omdat ik mijn pols nog zo lang moet kunnen gebruiken.’ Ze klom in het vliegtuig en zakte in de dichtstbijzijnde stoel. ‘Had ik maar wat beter opgelet waar ik mijn voeten neerzette.’

‘Wat is er gebeurd? Je struikelde en stak je hand uit om je val te breken?’

‘Ja. Ik wilde dat ik op mijn gezicht was gevallen. Dan had ik tenminste nog twee handen gehad om mee te werken. Ik word er helemaal gek van. Ik ben nog maar een paar dagen terug en ik verveel me nu al dood.’

‘Wat moet je dan doen wat je op dit moment niet kan?’

‘Alles. Ik kan niet eens met mijn kajak gaan varen, wat een van de dingen is die ik juist zo graag doe als ik thuis ben. En ik kan niet fietsen.’ Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Alhoewel, misschien kan ik toch wel fietsen. Daar heb ik geen twee handen voor nodig, toch?’

Hij vermoedde dat dit wellicht een van die gevallen was waarbij ze niet echt om zijn mening vroeg. ‘De paden zijn oneffen. Als je valt, duurt het een stuk langer voor je weer genezen bent.’

‘Wat moet ik dan doen de komende maand? Een beetje tv-kijken? Ik denk dat ik dan doodga van verveling. En waarom heb ik nooit geleerd om dingen te doen met mijn linkerhand? Ik heb vanmorgen roerei laten aanbranden. Hoe kan iemand nou roerei laten aanbranden?’

‘Er zijn genoeg mensen die dat voor elkaar krijgen, zelfs zonder pols in het gips.’ Met gevaar voor eigen leven leunde hij naar voren om haar te helpen met haar veiligheidsgordel, waarbij zijn vingers langs haar buik streken. Ze verstrakte en haar blik kruiste de zijne.

In dat korte, onbewaakte moment zag hij alles wat ze verborg. Alle emoties die vlak onder de oppervlakte sudderden. Meteen wist hij dat ze ook niet echt onverschillig tegenover hem stond. Hij wist dat alles wat hij gezien had, sinds hij haar die eerste dag naar het eiland had gevlogen, een act was geweest. ‘Brittany…’

‘Ik ben verschrikkelijk moe en het is tot nu toe niet bepaald een geweldige dag geweest, dus als je het goed vindt, zou ik nu graag naar huis willen.’ Haar stem was hees, en ze draaide zich om naar het raam.

Hij keek naar haar profiel, zag haar op elkaar geklemde kaken en de glans van ellende in haar gouden ogen. Omdat hij wist dat hij de laatste was die iemand mocht bekritiseren om het verbergen van gevoelens, richtte hij zich op en keerde terug naar de voorkant van het vliegtuig.

Van jongs af aan had hij zichzelf aangeleerd om nooit emoties mee de cockpit in te nemen. Hij vloog met zijn hoofd en op zijn intuïtie, en hij wist dat er genoeg ongelukken waren gebeurd omdat de piloot was afgeleid. Tegen zichzelf zei hij streng dat dat vandaag niet anders mocht zijn.

Hij had Brittany dan misschien tien dagen na hun bruiloft laten vallen, maar hij was niet van plan om haar in de oceaan te dumpen. En als ze overstuur was, nou, dan had ze haar vriendinnen om mee te praten. Daar had ze hem niet voor nodig.

Waarom had ze in hemelsnaam niet gewoon de ferry genomen? Haar hoofd deed pijn en haar pols klopte, maar waar ze nog het meest last van had, was het vlinderachtige gevoel van opwinding in haar buik dat weigerde weg te gaan.

Het was een gevoel dat ze associeerde met haar tienerjaren, met de onstuimigheid van een eerste liefde en de beangstigende roekeloosheid die hoorde bij de puberteit. Ze had niet verwacht dat nu weer te voelen, jaren later, nu ze ouder en hopelijk ook wijzer geworden was. Te wijs om afgeleid te worden door een opvallend knap gezicht en een fraai gespierd lichaam.

Ze herinnerde zich Sky’s suggestie om gewoon met hem naar bed te gaan, waarna ze haar goede hand over haar gezicht haalde en haar ogen sloot. Hoe meer ze haar best deed om er niet aan te denken, hoe moeilijker het werd om nog aan iets anders te denken. Weer stelde ze zich voor hoe ze haar handen onder zijn T-shirt liet glijden, over zijn gladde huid die strak over zijn harde spieren spande. Ze voelde ruw borsthaar langs haar blote huid strijken, het schurende gevoel van zijn kaken terwijl hij zijn lippen via een spoor van kussen over haar lichaam naar beneden liet gaan. Ze voelde de trage streling van zijn handen, zijn vaardige mond…

Shit. Ze opende haar ogen. Dat zou ze allemaal helemaal niet moeten voelen. Ze wilde niet zo’n vrouw zijn die zich twee keer aan dezelfde steen stootte.

Oké, hij was haar eerste liefde geweest. Ze was enthousiast maar onwetend geweest, had hem overal in gevolgd. Het had gevoeld als het grootste avontuur van haar leven. Sindsdien had ze nog wel meer relaties gehad, maar niets had ooit de fysieke intimiteit die ze met Zach had gehad kunnen evenaren. Hoe zou het nu zijn om met hem…

Met een kreun opende ze haar ogen en keek uit het raam. Dat was een vraag waar ze nooit antwoord op zou krijgen. Echt niet. Die kant zou ze niet op gaan.

Zodra ze geland waren, trok ze de headset van haar hoofd, dook in haar tas naar haar telefoon en belde Emily.

Het gesprek ging naar de voicemail, maar in plaats van een berichtje in te spreken, besloot ze even te wachten en daarna opnieuw te bellen.

Zach kwam de cockpit uit. ‘Is er iets?’

‘Nee. Maar ik moest Emily bellen wanneer we geland waren, maar ik krijg haar voicemail.’

‘Ik breng je wel.’ Hij keek haar lang aan, waardoor ze zich begon af te vragen of zich ergens op dat ingewikkelde instrumentenpaneel een apparaat bevond dat haar gedachten kon lezen. Waarschijnlijk niet, want anders zouden er nu overal in het vliegtuig alarmbellen rinkelen en rode lampjes knipperen.

‘Ik neem wel een taxi.’ Ze morrelde aan haar gordel, stond op en bleef in haar haast om bij hem weg te komen met haar voet achter de riem van haar tas hangen. Bijna was ze alweer gevallen, maar Zach stak zijn arm naar voren en greep haar om haar middel.

Ze viel tegen hem aan, haar goede hand tegen zijn borst gedrukt en haar dijen tegen de zijne. Het leek wel alsof het lot haar probeerde te martelen.

Ze hoorde hem zachtjes mompelen, voelde de kracht van zijn arm en de warmte en druk van zijn hand op haar middel. Op dat moment was er bijna geen ruimte meer tussen hen in. Bij iemand anders zou ze het met een lachje hebben afgedaan als niets meer dan een gênant en onhandig momentje, maar Zach was niet zomaar iemand en ze was niet bepaald in de stemming om te lachen.

Het was onmogelijk om niet te merken dat haar lichaam perfect tegen het zijne paste. Ze smolten samen alsof ze op elkaar afgestemd waren, en ze voelde een duizeligmakende opwinding die ze alleen nog maar bij hem had gevoeld. Verlangen golfde als vloeibaar vuur door haar heen, een seksuele hitte die zo intens was, dat ze bang was dat ze ter plekke in vlammen op zou gaan. Als de brandstoftanks vol zaten, dan zou ze waarschijnlijk het complete vliegtuig met zich meenemen. Verder begreep ze niet hoe iets wat zo verkeerd was, zo goed kon voelen.

‘Sorry. Wat ben ik toch onhandig.’ Zonder hem aan te kijken, maakte ze zich van hem los en bukte om haar tas te pakken. Haar benen voelden aan als pudding, en dat gold ook voor haar binnenste.

Ze durfde hem ook niet aan te kijken omdat ze bang was dat hij hetzelfde voelde als zij. Het enige wat ze wilde, was hier zo snel mogelijk weg zien te komen.

Haastig liep ze de trap af naar het asfalt en probeerde Emily nog eens te bellen. Daarbij gleed de telefoon zowat uit haar vingers toen ze haar vriendin door telepathie probeerde te dwingen om de telefoon op te nemen. De kiestoon schakelde echter weer over op de voicemail.

‘Mijn auto staat hier geparkeerd.’ Zijn stem klonk neutraal. Als hij had gevoeld wat zij had gevoeld, dan liet hij daar niets van merken. ‘Ik heb nog een paar minuutjes nodig en dan breng ik je weg.’

‘Niet nodig. Ik bel Pete wel.’ Pete was de chauffeur van een van de eilandtaxi’s, en Brittany kende hem al van jongs af aan.

‘De ferry is net aangemeerd. Pete zal het wel druk hebben. Met mij meerijden is echt sneller.’

Er was dus geen enkele logische reden waarom een vrouw, die zogenaamd onverschillig tegenover hem was, zou weigeren. Tien minuutjes, zei ze tegen zichzelf. Tien minuutjes, en ze zou hem niet binnen vragen.

‘Dank je. Dan wacht ik wel bij de auto op je.’ Ze ging staan wachten, badend in het zonlicht en in haar eigen zondige gedachten.

Toen hij eindelijk naar haar toe kwam, zag ze dat hij een zonnebril opzette. Snel deed ze hetzelfde.

Ze keek niet naar hem.

Hij keek niet naar haar.

Geen van beiden zei iets tijdens de korte reis naar Shell Bay, maar de stilte zorgde voor een grotere spanning dan wanneer ze gepraat zouden hebben. Tegen de tijd dat Zach de auto bij haar cottage parkeerde, overwoog Brittany om met kleren en al in de Atlantische Oceaan te springen om af te koelen.

‘Tot ziens, Zach. En bedankt.’ Zodra de auto stopte, sprong ze eruit en ze zocht rennend haar toevlucht in Castaway Cottage.

Zach klemde zijn handen om het stuur. Voor hem sloegen de golven tegen de rotsen die de lichte kromming van Shell Bay beschutten, en rechts van hem was de cottage. De cottage en Brittany.

Ze had de deur voor zijn neus dichtgeslagen, en dat was nadat ze zo’n beetje alles had geprobeerd om niet bij hem in de auto te hoeven zitten.

Eigenlijk wist hij dat het niet verstandig was, maar toch liep hij naar de deur van de cottage. Daar aangekomen nam hij niet eens de moeite om aan te kloppen, want hij wist dat ze toch niet open zou doen. In plaats daarvan gokte hij erop dat ze de deur niet op slot had gedaan.

Dat was inderdaad zo. Ze kwam net uit de keuken om te kijken waar al dat kabaal vandaan kwam, toen hij de hal in stapte.

Haar ogen werden groot. ‘Heb je weer ingebroken?’

‘Je kunt niet inbreken als de deur niet op slot zit.’ Hij zou haar echt moeten aanspreken op de lakse manier waarop ze omging met haar eigen veiligheid, maar op dit moment had hij andere dingen aan zijn hoofd.

‘Wat wil je, Zach?’

‘Ik wil dat je me zegt wat je dwarszit in plaats van je te gedragen alsof je auditie doet voor cheerleader van het jaar.’

De vage flakkering in haar ogen zei hem dat zijn opmerking een voltreffer was geweest. ‘Er zit me helemaal niets dwars. Wat zou ik in hemelsnaam moeten zeggen na al die tijd?’

‘Genoeg, zou ik denken, na het briefje dat ik op je kussen had achtergelaten.’ Hij wist nog goed hoe hij in blinde paniek wakker had gelegen en vervolgens in haar tas naar een pen had gezocht. De precieze woordkeuze kon hij zich niet meer herinneren, maar hij wist wel dat het geen Shakespeare was geweest.

‘De boodschap op het briefje was duidelijk genoeg.’

‘En er is niets wat je daarover wilt zeggen?’

‘O, op dat moment was er genoeg wat ik tegen je had kunnen zeggen, maar dat was tien jaar geleden. Nu heb ik geen gevoelens meer over iets wat zo lang geleden is gebeurd.’

‘Ik geloof je niet. Volgens mij heb je nog genoeg gevoelens daarover. Ik durf zelfs te wedden dat je zoveel gevoelens hebt dat je geen idee hebt wat je ermee moet.’ Even zag hij de flits van woede in haar ogen, een verblindende razernij die maar een fractie van een seconde zichtbaar was voor ze hem weer wist te verbergen.

‘Ik denk dat je maar beter kunt gaan, Zach.’

Zach besloot dat hij bijna net zo’n hekel had aan beleefde gesprekken als aan cocktails en social media.

‘Ik ga niet weg voor we dit hebben opgelost.’ Hij kwam dichter bij haar staan, en Brittany deinsde achteruit tot ze tegen de muur stond.

‘Best ironisch dat toen ik wilde dat je bleef, je niet kon wachten om te vertrekken, en nu ik niet kan wachten tot je vertrekt, is het onmogelijk om van je af te komen.’

Om de een of andere bizarre reden voelde hij zich beter nu hij haar eindelijk de waarheid hoorde zeggen. ‘Ik weet dat ik dat verdiend heb.’

‘O, jij verdient nog heel wat meer dan dat, Zach. Wil je dat ik je vertel hoe ik me echt voel? Op dit moment haat ik je.’ Haar ogen schoten vuur en haar borstkas ging op en neer. ‘Ik haat je en ik wil dat je oprot uit mijn huis.’

Hij stond zo dicht bij haar dat hij de hitte die van haar afstraalde zowat kon voelen. Hun relatie was altijd al intens fysiek geweest. Lange periodes van sudderende beloften, gevolgd door wilde momenten van seksuele vergetelheid.

‘Je haat me niet. Ik denk dat je me wílt haten, maar dat lukt je niet en dat vind je vreselijk.’ Hij legde zijn hand tegen haar wang en hief haar gezicht naar het zijne. ‘Je haat het dat je nog steeds iets voor me voelt.’ Hij voelde haar zachte huid en het snelle kloppen van haar hartslag onder zijn vingers.

‘Wat ik voel, is spijt. Omdat ik nooit iets met jou had moeten beginnen. Tot ziens, Zach.’

Daar kon hij natuurlijk op ingaan, maar er waren ook nog andere krachten aan het werk. Diepere krachten die op een primitief niveau iets aanwakkerden.

‘Voel je helemaal niets?’ Hij zette haar klem door aan beide kanten van haar met een arm tegen de muur te leunen, zodat ze niet kon ontsnappen.

‘Klopt. Sorry als ik daarmee je ego krenk, maar nu moet je echt –’

Ineens duwde hij haar tegen de muur en drukte zijn mond op de hare. Het gevoel van haar lippen op de zijne ontlokte hem een kreun die diep uit zijn keel kwam. Ze smaakte zacht en zoet, als aardbeien met suiker. Maar toen werd het zoete donkerder en gevaarlijker, en de explosie van hitte verteerde hem. Hij had haar alleen maar iets willen bewijzen, maar dat eindigde in het stillen van een verlangen, het vervullen van een behoefte.

Seks was altijd een van zijn vaardigheden geweest. Hij kende alle bewegingen, wist hoe hij moest aanraken, hoe hij zijn partner maximaal genot kon bezorgen. Hij beschouwde seks als een atletische work-out, een opeenvolging van ingecalculeerde fysieke bewegingen die uitliepen op wederzijdse voldoening. Voor Zach was er nooit een emotionele factor bij komen kijken. Hij was zich er heel goed van bewust dat er vrouwen waren die hadden gewild dat hij verliefd op ze zou worden. Vrouwen die hadden gehoopt degene te zijn die hem zou genezen van wat hem er ook van weerhield om zich echt aan iemand te binden. Daar waren ze echter nooit in geslaagd.

Als kind had hij geleerd om zijn gevoelens uit te schakelen, om vervolgens als volwassene te ontdekken dat hij geen idee had hoe hij ze weer aan moest zetten. Hij was met Brittany getrouwd omdat dat hem het beste had geleken, maar hij had algauw ontdekt dat dat niet het geval was.

Net zoals alle anderen had ze iets van hem gewild wat hij niet had kunnen geven. Mensen teleurstellen, ze laten stikken, was onderdeel van zijn leven geweest. Totdat hij met Brittany was getrouwd, had hij zich daar nooit druk om gemaakt. Hij vond dat mensen zelf mochten weten wat ze verwachtten, en als ze ervoor kozen die verwachtingen op hem vast te pinnen, dan was het niet zijn schuld wanneer hun ergste voorspellingen werkelijkheid werden. Maar met Brittany was het anders geweest. Haar naïeve en onvoorwaardelijke geloof in hem had hem bijna verstikt.

Van het begin af aan had hij geweten dat hij haar teleur zou stellen. Dat was onvermijdelijk geweest. Dit, dacht hij, terwijl hij al zijn deskundigheid op haar mond richtte, dit was het enige wat hij haar ooit had kunnen geven.

Hij wachtte tot ze hem in zijn gezicht zou slaan of hem op zijn minst van zich af zou duwen, íéts van wat hij had verwacht dat ze zou doen sinds de dag waarop hij haar terug naar het eiland had gevlogen. Ergens zou hij zo’n reactie zelfs verwelkomd hebben. Die echte, eerlijke emoties zou hij altijd verkiezen boven die nietszeggende onverschilligheid die ze zich had aangemeten. Hij wilde haar woede voelen, alsof haar razernij zijn schuldgevoel zou kunnen wegnemen.

Wat hij kreeg was echter haar verlangen, net zo rauw en echt als dat van hemzelf. Ze opende haar mond, en hij voelde het vochtige puntje van haar tong als een erotische uitnodiging tegen de zijne.

De kus liep zo snel uit de hand dat het hem bijna uit evenwicht bracht. Het had allemaal om de techniek moeten draaien, een allesbehalve subtiele manier om haar iets duidelijk te maken, maar op de een of andere manier had Brittany het machtsevenwicht weten te verschuiven. Haar armen gingen omhoog, sloten zich om zijn nek, en met haar hoofd schuin opzij drukte ze zich tegen hem aan.

In geen miljoen jaar zou hij zichzelf hebben beschreven als gevoelig of teder, maar normaal gesproken deed hij tenminste nog een poging om zijn dierlijke lusten onder controle te houden. Al was het maar omdat het lezen van zijn partners fysieke behoeften een van zijn vaardigheden was.

Deze keer was zijn reactie echter primitief en overweldigend. Hij verslond haar mond, drukte haar met haar rug tegen de muur en nam haar borst in zijn hand. Hij voelde hoe haar tepel hard werd onder de welbewuste streling van zijn vingers, voelde hoe haar hart tegen zijn handpalm klopte, hoe haar borst bewoog toen ze zich tegen hem aandrukte.

Ze kreunde tegen zijn mond, waarna hij zijn hand achter haar hoofd klemde en haar vasthield, ingesloten, gevangen, tegen zich aan gedrukt in een uitwisseling van vonken, vuur en rauwe lust.

Hij voelde hoe haar goede hand zich naar de voorkant van zijn T-shirt verplaatste, waarna ze hem nog dichterbij trok, totdat ze elkaar op elk mogelijk gebied raakten en het enige wat hen uit elkaar hield een dun laagje kleding was.

Toch was het niet genoeg.

Met zijn ene hand leunde hij tegen de muur om zichzelf in evenwicht te houden, terwijl hij haar met zijn andere hand dichterbij trok, zodat hun lichamen zowat met elkaar versmolten. Haar reactie was een been om zijn middel en zo duwde ze zichzelf tegen hem aan. Alleen de stof van hun spijkerbroeken weerhield hem ervan bij haar binnen te dringen.

‘Holy shit.’ Hij voelde hoe haar heupen rusteloos heen en weer bewogen en pakte ze vast met zijn handen. Zijn lichaam was hard en bonsde, zijn ademhaling was een onregelmatig gehijg terwijl haar vingers zich naar de knoop van zijn spijkerbroek bewogen.

Haar bedoeling was overduidelijk, waardoor alle twijfels die hij had gehad, als sneeuw voor de zon verdwenen.

Ze frommelde aan zijn knoop, kreunde van frustratie, en hij liet zijn hand van haar borst naar haar broek glijden, die hij vervolgens uittrok met een snelheid die in sommige kringen opgetrokken wenkbrauwen zou hebben opgeleverd. Het uittrekken van kleren was nooit een probleem voor hem geweest. Hij had dan misschien geen diploma’s, maar hij kende duizend verschillende manieren om een vrouw uit de kleren te krijgen.

Binnen een paar tellen stroopte hij haar spijkerbroek over haar heupen en tilde haar op. Zonder haar mond van de zijne los te maken, schopte ze de broek uit en sloeg haar benen om zijn middel, lenig als een turnster.

Met één hand ter ondersteuning om haar lichaam geslagen, was het een stuk lastiger om zichzelf te bevrijden, maar hij kreeg het voor elkaar en verwijderde de katoenen string die de laatste barrière tussen hen was. Onder zijn zoekende hand voelde hij de heerlijke warmte van haar zachte huid.

Haar mond lag heet op de zijne, haar benen zo strak om hem heen geslagen dat hij voor het eerst in zijn leven bijna vergat het condoom te gebruiken dat hij altijd bij zich had. Hij was nog maar enkele seconden verwijderd van het breken van een van zijn belangrijkste regels, toen een diepgeworteld gevoel van zelfbehoud hem er toch toe bracht het pakketje uit zijn broekzak op te diepen.

Toen hij er zeker van was dat dit in elk geval één consequentie minder was die hij onder ogen zou moeten zien, liet hij zijn voorhoofd tegen het hare zakken. Hun blikken kruisten elkaar. Haar ademhaling kwam in snelle, korte stootjes en haar ogen, die diepe, tijgergouden ogen die hem elke keer weer uitdaagden, straalden van verlangen.

‘Ja.’ Ze prevelde het woord tegen zijn lippen. ‘Alsjeblieft, ja.’

Hij voelde hoe ze haar lichaam voor hem openstelde, en daarna was er alleen nog maar hitte tussen hen.

Haar lichaam rekte zich uit en verwelkomde de invasie van het zijne. Ze spande zich een beetje, glad en strak om hem heen, en hij legde zijn handen rond haar heupen en hield zichzelf stil, haar de tijd gevend om aan hem te wennen. Als hij haar op deze manier vasthield, was ze hulpeloos. Door hem.

Hij was er vroeg bij geweest als het om seksuele activiteiten ging en jarenlang was het de enige plek geweest waar hij de controle had gehad. Er stond een heel arsenaal aan bewegingen tot zijn beschikking, en hij had geleerd ze te gebruiken. Als gevolg daarvan was het bed de enige plek ter wereld geweest waar hij erin kon slagen een vrouw te behagen.

Haar zucht veranderde in een snik en hij verslond hem, likte in haar mond terwijl hij dieper ging, naar binnen drong tot ze zo diep met elkaar verbonden waren dat hij elke kleine rilling en beweging van haar lichaam kon voelen. Verlangen verteerde hem, hete golven van genot overstemden ieder gezond verstand. Geen van hen beiden vroeg zich af of dit wel een goed idee was. Geen van hen aarzelde of probeerde zich terug te trekken. Het was een rauwe en primitieve bevrediging van seksuele verlangens.

Zach voelde dat haar hand door zijn haar gleed, terwijl de andere, beperkt door het gips, nutteloos tegen zijn schouder lag. Ook voelde hij de druk van haar mond terwijl hij in haar stootte met een traag, meedogenloos ritme dat was bedoeld om hen allebei helemaal gek te maken.

Zijn handen klemden zich om de gladde ronding van haar billen, en hij merkte dat haar hand naar de harde spieren van zijn schouder gleed. Als haar nagels langer waren geweest, zou ze hem hebben verscheurd. Nog steeds bleven ze elkaar heftig kussen, alsof het de enige manier was om in leven te blijven. Ze bleven kussen tot ze allebei de razende piek van genot bereikten die met de kracht van een sneltrein op hen in sloeg. Ineens verstrakte ze om hem heen, waarna ook Zach zichzelf diep kreunend overgaf aan de wilde, pulserende kracht van zijn eigen bevrijding.

Het duurde even voor het weer helder werd in zijn hoofd en de duizelingwekkende mist van opwinding verdween.

Hij liet haar zakken, maar liet haar niet los, en zij liet hem ook niet los. Met haar goede hand bleef ze zich tegen zijn schouder in evenwicht houden, terwijl de andere hand slap langs haar zij hing. Ze snakte naar adem, met haar hoofd van hem afgewend.

Eindelijk trok de mist op in zijn hoofd. Meteen besefte hij dat hij al zijn kleren nog aan had en dat zij vanaf haar middel naar beneden naakt was. Op een gegeven moment was hij er zelfs in geslaagd haar string kapot te scheuren, die nu verderop op de vloer lag.

De juiste dingen zeggen op het juiste moment… Dat was nooit zijn sterke kant geweest, en ook op dit moment had hij geen idee wat hij het beste kon zeggen tegen haar. ‘Brittany…’

‘Seks en dingen verknallen,’ zei ze. ‘De twee dingen waar je altijd al goed in bent geweest.’ Ze richtte haar blik op de zijne, en hij voelde een heftige golf van emotie door zich heen gaan die hij niet kon thuisbrengen.

Hij had de waarheid gewild en die had zij hem gegeven, maar op de een of andere manier had het hem niet de opluchting gebracht die hij had verwacht.

‘En vliegen.’ Zijn stem klonk schor. ‘Vergeet vliegen niet.’

‘Shit.’ Met haar goede hand duwde ze tegen zijn borst. ‘Shit, Zach. Ik… Je moet gaan.’

Hij vroeg zich af hoe ze in hemelsnaam van hem kon verwachten dat hij vertrok nadat hij het voor elkaar had gekregen de gespannen situatie tussen hen alleen maar te verergeren. Eigenlijk was hij naar haar toe gekomen om de lucht tussen hen te klaren. In plaats daarvan had hij alles alleen maar ingewikkelder gemaakt. ‘Nee.’

‘Ik smeek het je.’

Net toen hij op het punt stond opnieuw te weigeren, zag hij iets glinsteren in haar ogen. Dat vloerde hem meer dan een klap van haar vuist zou hebben gedaan.

Er waren genoeg vrouwen die hij aan het huilen had gekregen. Dat was nog zoiets waar hij goed in was. Waar hij niet zo goed in was, was het weer op te lossen, wat meestal kwam doordat dat een of andere belofte vereiste die hij niet bereid was te doen. Immers, als hij nooit beloftes deed, stond het hem vrij weg te lopen zonder een smet op zijn geweten.

Afgezien van die ene keer natuurlijk, toen hij niet zomaar een belofte had gedaan, maar in het openbaar trouw had beloofd, op een manier die rechtsgeldig en bindend was.

Zijn hele lichaam was gespannen. In de loop der jaren had hij zich regelmatig afgevraagd hoe ze had gereageerd op wat hij toen had gedaan. Hij had zich voorgesteld hoe ze razend van woede gaten in de muur sloeg.

Het enige wat hij zichzelf nooit had toegestaan om zich voor te stellen was dat ze had zitten huilen om hem. Het was iets wat hij nog nooit had gezien. Hij had haar woest gezien, met haar tijgerogen flitsend van woede. Hij had haar dubbel zien liggen van het lachen. Maar dit had hij nog nooit gezien.

Hij hief zijn hand op om haar dichterbij te trekken, maar hij had geen troostende woorden voor deze situatie. Hoe troostte je iemand als je zelf de oorzaak van de ellende was?

Het enige wat hij kon doen was weggaan, maar zijn benen weigerden hem ergens mee naartoe te nemen, zelfs niet naar de uitgang.

‘Niet huilen.’ Hij klemde zijn tanden op elkaar, en zijn hele lichaam stond strak van de wilskracht die nodig was om haar niet aan te raken. ‘Verdomme, Brittany, sla me. Schreeuw tegen me. Wat dan ook, maar huil niet.’

‘Ga weg, Zach.’ Haar stem brak. ‘Maak dat je hier weg komt.’

Eindelijk, misschien door haar toon of misschien doordat de tranen in haar ogen op een rivier leken die op het punt stond buiten zijn oevers te treden, kwam er weer leven in zijn lichaam en gehoorzaamden zijn benen hem lang genoeg om naar de deur te lopen.

Hoofdstuk 9

‘Ryan wilde liever iets van graniet of zeepsteen, maar ik ben dol op dit hakblok.’ Emily gleed met haar hand over het aanrecht, en Skylar knikte.

‘Ik vind hem ook mooi. Er zitten wat vlekken op, maar dat komt doordat het van natuurlijk materiaal is. Elk vlekje vertelt een verhaal.’

‘Ik ben een beetje bang dat hij over mij alleen maar zal vertellen dat ik niet toegelaten zou mogen worden in de keuken. Wat denk jij, Brittany?’

Brittany staarde naar de tuin, waar het laatste avondlicht begon te vervagen. Ze had een hol gevoel in haar maag en ze voelde zich slecht.

‘Brittany?’

‘Sorry?’ Ze knipperde met haar ogen en realiseerde zich dat allebei haar vriendinnen haar aankeken. ‘Wat?’

‘We hadden het over de keuken. Wat vind jij van het aanrecht?’

‘Ik…’ Brittany kon nu eenmaal aan niets anders denken dan aan Zach. Aan zijn donkere ogen toen hij haar blik had vastgehouden en bij haar naar binnen was gedrongen. De warmte van zijn mond op de hare, elke ademhaling die ze hadden gedeeld. ‘Ik denk dat je moet doen wat je het beste lijkt.’

Of misschien ook niet. Seks met Zach had op dat moment heel erg goed gevoeld en vijf minuten later volkomen verkeerd.

‘Is er iets? Je bent er niet helemaal bij, of wel?’ Emily roerde in de soep. ‘Ik heb je gister twee keer gebeld, maar je nam niet op. Ik stond op het punt om naar je toe te rijden toen je sms’te.’

‘Ik was even wat achterstanden aan het wegwerken. Ik heb wat gelezen, wat e-mails beantwoord…’ Op het strand gezeten, naar de zee gestaard, zich afgevraagd hoe Zachary Flynn het in hemelsnaam voor elkaar kreeg dat ze idiote dingen ging doen. Wat moest ze de volgende keer tegen hem zeggen? Hun relatie was al ingewikkeld genoeg, maar nu was het helemaal onoverzichtelijk geworden. ‘Ik had mijn telefoon ergens neergelegd, maar ik kon hem niet meer terugvinden.’

Door de gedachte aan wat Emily misschien wel had aangetroffen als ze echt naar haar toe was gekomen, nam Brittany zich heilig voor dat ze haar telefoon nooit meer uit het oog zou verliezen. ‘Belde je met een reden?’

‘Ryan gaf Lizzy zeilles en ik wilde je vragen of je bij de Ocean Club kwam eten. Ik wilde weten wat er in het ziekenhuis is gebeurd en hoe het allemaal ging.’

‘Niets bijzonders. Het gips moet er nog een tijdje om blijven zitten. Wat betekent dat ik gedoemd ben me de rest van de zomer te vervelen en chagrijnig te zijn.’

Verveeld, chagrijnig en seksueel gefrustreerd. Leuke zomer werd dat.

‘Je zou Lisa kunnen helpen bij Summer Scoop. Haar bedrijf is goed op gang gekomen de afgelopen weken. Sky, in die tas zit een vers brood van The Beach Bakery. Zou je dat willen snijden?’ Opgewonden controleerde Emily de soep nog eens en richtte toen haar aandacht weer op Brittany. ‘Is dat waarom je van streek bent? Omdat je hoopte dat het gips eraf mocht?’

‘Ik ben niet van streek. Ik ben gewoon ongeduldig. Je kent me.’

Helaas kenden ze haar inderdaad, en daarom was geen van hen bereid om die verklaring te accepteren.

Terwijl Skylar het brood sneed, stelde ze de hamvraag. ‘Komt het door Zach dat je van streek bent? Is er iets gebeurd toen hij je naar het ziekenhuis vloog?’

Voor Brittany kon antwoorden, ging de deur open en kwam Ryan de keuken in.

‘Hebben jullie hulp nodig met het eten?’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’ Emily’s gezicht was roze van de warmte van het fornuis en haar haren hingen in slierten rond haar gezicht. ‘Ik ben dan misschien geen ervaren kok, maar ik kan heus wel iets volgens een recept koken.’ Ze keek nerveus naar de pan. ‘Tenminste, dat denk ik.’

‘Het ruikt heerlijk, en ik maakte me totaal geen zorgen om je kookkunsten. Ik wilde gewoon echt mijn hulp aanbieden.’ Ryan liep door de keuken en sloeg zijn armen om zijn verloofde heen. ‘Niet veranderen in een van die vrouwen die zich dingen inbeelden die er niet zijn, hoor.’

Skylar schraapte nadrukkelijk haar keel. ‘Je bevindt je in een ruimte met drie vrouwen en kokend hete vloeistof. Je kunt maar beter goed nadenken voordat je bepaalde opmerkingen maakt, want anders zouden we wel eens bepaalde gevoelige delen van jou aan de soep toe kunnen voegen.’

Huiverend gaf Ryan Emily een kus, liet haar vervolgens los en stak zijn handen in de lucht. ‘Hé, ik ben net zo’n eenvoudige jongen als ik eruitzie. Het enige wat ik wil, is eten.’ Hij ontweek Skylar en reikte naar het brood. ‘Hier kunnen we wel mee beginnen. We zijn alle drie uitgehongerd.’

‘Alle drie?’ Emily proefde de soep. ‘Lizzy hoort te slapen.’

‘Ze slaapt ook. Ik heb tien minuten geleden nog bij haar gekeken.’ Ryan zocht wat borden voor het brood. ‘Zach is hier.’

Meteen merkte Brittany dat het bloed in haar aderen bevroor. Dat waren nou net de drie woorden die ze niet wilde horen. ‘Zach?’ Haar stem klonk niet als die van haarzelf. ‘Waarom is hij hier?’

‘Omdat ik hem heb uitgenodigd.’

‘Je… Waarom zou je dat doen?’ Ontzet keek Emily Ryan aan.

Die trok echter zijn wenkbrauwen op. ‘Omdat hij onze vriend is,’ zei hij langzaam, ‘en daarom is hij welkom in ons huis.’

‘Maar…’ Emily wierp Brittany een gekwelde blik toe. ‘Het spijt me zo. Ik had geen idee dat hij hier zou zijn, anders had ik je wel gewaarschuwd.’

‘Waarom zou ze gewaarschuwd moeten worden?’ Ryan keek verbijsterd. ‘Hij heeft haar op haar eerste dag hiernaartoe gevlogen, heeft haar vanaf de winkel naar huis gereden, heeft haar naar het ziekenhuis en terug gevlogen… Ik ging ervan uit dat alles oké was tussen jullie.’

‘O, Ryan!’ Emily keek hem verwijtend aan. Wezenloos keek hij terug.

‘Wat? Als er een probleem met Zach is, dan zul je het me moeten uitleggen.’

‘Om te beginnen zou het fijn zijn geweest als ik had geweten dat ik voor zes in plaats van voor vijf man moest koken.’

‘Jij kookt altijd genoeg voor het hele eiland, maar je hebt gelijk, ik had het moeten zeggen. Dat zou ik ook hebben gedaan, maar ik liep Zach toevallig een paar uur geleden tegen het lijf.’ Ryan zette het brood en de borden op tafel, liep toen naar haar toe, nam haar gezicht in zijn handen en kuste haar. ‘Vergeef me.’

Emily smolt, mompelde een paar woorden die de anderen niet konden verstaan en maakte zich toen van hem los. ‘Je moet Brittany om vergeving vragen, niet mij. Dit is nogal ongemakkelijk, Ryan.’

Ryan streek zachtjes Emily’s haar uit haar gezicht en keek toen naar Brittany. ‘Is het ongemakkelijk? Veroorzaak ik problemen?’

Het lukte Brittany om een glimlachje te produceren. ‘Natuurlijk niet. Niks aan de hand.’

‘Zie je? Ik zei het toch. Ze zijn al tien jaar lang gescheiden. En ze zijn allebei verdergegaan met hun leven. Is deze al klaar? Dan zal ik hem meenemen. Hij is zwaar.’ Ryan reikte naar de pan soep. ‘Neem jij het brood en de kommen mee, Sky?’

Skylar wachtte tot hij de kamer uit was en schudde toen haar hoofd. ‘Mannen,’ zei ze langzaam, terwijl ze het brood en de kommen in haar armen liet balanceren. ‘Ze hebben gewoon géén idee.’

‘Daar heb ik niets tegenin te brengen, maar in dit geval heeft hij gelijk. Ik ben verdergegaan met mijn leven.’ Omdat Brittany dit gesprek liever niet voerde, pakte ze het brood. ‘Geef dat maar aan mij, voor je het laat vallen.’ Ze wist niet wat meer stress opleverde: haar vriendinnen onder ogen komen of Zach onder ogen komen. Hoe moest ze dit in vredesnaam aanpakken? Zou ze glimlachen en doen alsof er niets was gebeurd? Moest ze het allemaal gewoon negeren?

Ze besloot dat ze het maar beter snel achter de rug kon hebben en liep de eetkamer in. Daar struikelde ze bijna over Cocoa, Ryans spaniël, die zo enthousiast was vanwege de vele bezoekers dat ze rondjes rende door het huis.

‘Zit!’ Ryan zette de soep midden op de tafel en keek naar de hond. ‘Níét springen.’

Cocoa negeerde hem en kwispelde hard met haar staart, bijna trillend van de moeite die het haar kostte om niet op te springen en haar poten tegen zijn benen te zetten.

De afleiding gaf Brittany de tijd om zichzelf te kalmeren.

Zach zat aan de andere kant van de tafel, en de sfeer bij hem in de buurt was gespannen en broeierig. Of meende ze dat maar? Zelfs zonder te kijken was ze zich van hem bewust, alsof haar lichaam een soort interne radar had die signalen stuurde wanneer hij in de buurt was.

Hoe langer ze wachtte, hoe erger het werd, dacht ze, dus keek ze hem snel even aan en knikte hem kort toe.

Zijn donkere blik bleef heel even op haar hangen, en ze kreeg het meteen warm. Zijn donkere wimpers verborgen zijn gezichtsuitdrukking, maar rondom zijn dunne, sensuele mond zag ze geen glimlach.

Nog maar al te goed herinnerde ze zich wat hij allemaal kon doen met die mond, waardoor de hitte van haar tenen naar haar nek raasde.

De laatste keer dat ze hem had gezien, had het hem minder tijd gekost om haar uit te kleden dan de meeste mensen nodig hadden om hun telefoon aan te zetten. En als ze geen klungelige gehandicapte was geweest, had ze hetzelfde bij hem gedaan. Gelukkig had hij genoeg vaardigheden gehad voor hen allebei, wat meteen ook de reden was waarom ze zich nu in deze gênante situatie bevonden. De lichamelijke intimiteit die ze gedeeld hadden, stond in schril contrast met de emotionele afstand tussen hen. Het was echt enorm ongemakkelijk.

Zonder iets te zeggen zette ze het brood op tafel. Wat moest ze ook zeggen? Het liefst wilde ze weggaan, maar dat zou alleen maar vragen oproepen die ze niet wilde beantwoorden. Daarbij zou haar vertrek mogelijk ook nog wrijving veroorzaken tussen Ryan en Emily en dat wilde ze niet.

Op de enige lege stoel ging ze zitten. Helaas stond die nogal dicht bij Zach.

Alec en Ryan waren verwikkeld in een discussie over een van de jachten die in de jachthaven voor anker lagen, en Emily was druk bezig de romige soep in diepe kommen te scheppen. De sfeer was warm en ontspannen, met overal om haar heen gelach en gesprekken. Brittany was zich van niets anders bewust dan het kloppen van haar hart en de ongelooflijke stilte van de man die aan het eind van de tafel zat.

Ze kon geen adem meer krijgen. Kon niet meer nadenken. Ze hield haar ogen neergeslagen, zichzelf eraan herinnerend dat dit haar vrienden waren. Vier vrienden en een ex-geliefde. Alleen was hij niet langer een ex meer.

Brittany’s gepieker werd verstoord door gerammel, gevolgd door een kreetje, toen Emily naar voren stapte om een kom aan te geven en daarbij bijna over Cocoa struikelde.

Ryans hand schoot naar voren, en hij ving de kom met zijn ene hand en Emily met de andere. ‘Ze is het niet gewend om zo veel mensen tegelijk in huis te hebben. Ik zal haar in de keuken doen.’

‘Nee,’ sprak Zach eindelijk, en hij knipte zachtjes met zijn vingers om de aandacht van de hond te trekken. ‘Kom.’

Hij had hetzelfde tegen haar gezegd, dacht Brittany. Midden in de meest waanzinnige seks van haar leven, had hij hetzelfde gezegd. En ze had hem zonder aarzelen gehoorzaamd.

Blijkbaar wist hij Cocoa ook te verleiden met zijn charmes. Of misschien had het dier gewoon net zo weinig wilskracht als Brittany. De hond had in elk geval een bondgenoot bespeurd en liep onmiddellijk op hem af, waarna ze haar gezicht tegen zijn handpalm drukte en hoopvol naar hem opkeek.

Zach glimlachte naar haar. Brittany’s adem stokte in haar keel. Hij glimlachte zo zelden dat wanneer hij het wel deed, het onmogelijk voor haar was om nog weg te kijken.

‘Jij moet een beetje kalmeren, want anders struikelt er nog iemand over je.’ Hij sprak zachtjes tegen de hond, zijn toon was kalm. ‘Blijf jij maar hier bij mij.’

Cocoa drukte zich tegen hem aan en gaf hem een duwtje zodra hij zijn hand probeerde terug te trekken, waardoor hij geen andere keuze had dan haar zachtjes over haar oren te blijven aaien met zijn lange, sterke vingers.

Brittany’s hart begon nog sneller te slaan. Hij was altijd al goed geweest met dieren. Met dieren en met kwetsbare mensen.

Ryan keek geamuseerd. ‘Vanaf nu ben jij verantwoordelijk voor het temmen van de dieren.’

Met zijn vingers bleef Zach de hond strelen en kalmeren. ‘Ze is tam genoeg.’

‘Gewoonlijk doet ze het prima.’ Emily ging verder met het opdienen van de soep. ‘Soms windt ze zich alleen een beetje te veel op.’

Wie niet? Die gedachte besloot Brittany voor zichzelf te houden, en ze pakte de kom die Emily haar aanreikte. Als Zach háár zo zou strelen, zou ze ook opgewonden raken.

Hitte verspreidde zich opnieuw door haar lichaam. Die eerste keer dat ze met elkaar naar bed waren geweest, was hij zo voorzichtig met haar geweest. Zo teder. Haar mond voelde droog en haar hoofd werd wattig.

‘Ik sprak Rachel vandaag.’ Ryan pakte zijn lepel. ‘Ze zei dat ze wel wat hulp konden gebruiken bij het kamp. Ze komen een paar begeleiders tekort en een EHBO-instructeur in de wildernis.’

‘Kunnen ze geen nieuwe mensen in dienst nemen?’ Alec snoof waarderend aan de soep. ‘Ruikt goed, Emily.’

‘Het is te laat in het seizoen om nog nieuwe mensen aan te nemen. Voor de watersporten hebben ze vervanging gevonden, maar vorige week is hun boogschietinstructeur vertrokken, en er zijn te weinig mensen voor de buitensportactiviteiten.’

Brittany luisterde maar half. Ze bleef het moment herbeleven waarop Zach zijn hand in haar haren had laten glijden en haar diep in de ogen had gekeken.

Haar ademhaling werd oppervlakkig. Het lukte haar niet haar blik af te wenden van zijn hand, gehypnotiseerd als ze was door de trage streling van zijn vingers waarmee hij de hond kalmeerde. Cocoa was ook al in een soort van extase geraakt.

Brittany trok haar blik los van zijn vingers, maar ze kwam niet verder dan zijn biceps. Snel dwong ze zichzelf naar zijn gezicht te kijken, maar dat was ook geen goed idee want daar ontmoette ze zijn verhitte blik.

Ze wachtte tot hij weg zou kijken, maar dat deed hij niet. Hij bleef haar aankijken totdat haar hart tegen haar ribbenkast roffelde en alle lucht uit de kamer leek te zijn gezogen.

Door een nevel van verlangen hoorde ze Ryans stem, maar de woorden verstond ze niet. Toen hoorde ze haar naam en ze besefte dat iedereen naar haar keek.

Iedereen behalve Zach, die eindelijk zijn aandacht op Emily’s soep had gericht. Met zijn ene hand pakte hij zijn lepel, terwijl hij met zijn andere Cocoa zachtjes bleef aaien. Heel kalm en relaxed zat hij daar, terwijl zij hevig gespannen was.

Zich ervan bewust dat ze een compleet gesprek had gemist, probeerde ze zich te concentreren. ‘Sorry, wat zei je?’

‘Dat jij wel boogschietlessen had kunnen geven als je je pols niet had gebroken. Deze soep is heerlijk.’ Ryan glimlachte naar Emily, een intieme blik die iedereen om de tafel heel even buitensloot.

‘Dank je. Het was Kathleens recept. Ik heb het van Brittany gekregen.’ Emily keek haar aan en fronste haar wenkbrauwen. ‘Je hebt nog niks gegeten. Is er iets mis met je eetlust of ben je gewoon bang voor mijn kookkunsten?’

Brittany knipperde met haar ogen. ‘Ik… Geen van beiden. Ik was naar Cocoa aan het kijken.’ Ze negeerde Skylars opgetrokken wenkbrauwen. ‘Dus, wat is er gebeurd met het kamppersoneel? Het is wel ongebruikelijk van die boogschietinstructeur. Als ze al afhaken, dan doen ze dat meestal aan het begin.’

Ryan pakte zijn bier. ‘Eentje had een noodgeval in de familie, de ander is ziek. Waarom bel je Philip eigenlijk niet? Je hebt vroeger ook vaak geholpen en je hebt alle kwalificaties.’

Het was echter niet haar geschiktheid voor het werk waar ze zich zorgen om maakte. Het leek haar een groter probleem dat ze dan de hele tijd Zach tegen het lijf zou lopen in Kamp Puffin. ‘Ik kan geen boogschietlessen geven met één hand.’

‘Je hoeft het toch niet per se voor te doen? Je hoeft alleen maar de kinderen in de juiste positie te zetten. Dan gebruik je je goede hand.’ Ryan duwde het brood in Zachs richting. ‘Wil je dat ik Cocoa overneem? Heb je last van haar?’

‘Nee. Het gaat prima.’

Het ging wel meer dan prima met haar, dacht Brittany. Cocoa was in de hondenhemel.

‘Zach, jij weet beter wat er gaande is in het kamp dan ik.’ Ryan schraapte zijn kom leeg. ‘Jij bent degene die Brittany zou moeten proberen te overtuigen om te komen helpen.’

Zach legde langzaam zijn lepel neer. ‘Ik vind dat iedereen zijn eigen beslissingen moeten nemen.’

Kennelijk wilde hij haar er niet bij hebben. Dat maakten zowel zijn toon als zijn lichaamstaal wel duidelijk. Hij had net zo goed botweg tegen haar kunnen zeggen dat ze weg moest blijven.

‘Ik was altijd dol op kamp.’ Skylars vrolijke stem sneed door de spanning heen. ‘Het alternatief was de hele zomer thuisblijven en dan was ik overgeleverd aan mijn broers. Dus had ik mijn ouders overgehaald om me de hele zomer te laten blijven. Tijdens zo’n kamp heb ik mijn eerste sieraden gemaakt. Vanaf dat moment wist ik wat ik later wilde worden.’

Alec keek op van zijn eten. Zijn blik bleef hangen op Sky’s zilverblonde haar. ‘Ballerina? Sprookjesprinses?’

Sky’s ogen vonkten. ‘Kunstenaar.’ Ze sprak op felle toon. ‘Ik wilde kunstenaar worden, maar even ter informatie: ballet is een serieuze atletieksport en absoluut niet geschikt voor watjes. Wilde jij vroeger nog iets anders worden dan “klootviool”, of was dat altijd al je ultieme doel?’

‘Dat is geen beroep,’ zei Ryan zacht, maar geen van de anderen besteedde aandacht aan hem.

Aangezien Brittany wist hoe gemakkelijk Skylar doorgaans in de omgang was, was ze verrast door de spanning die er ineens tussen haar en Alec was ontstaan. Ze leken zelfs tijdelijk te zijn vergeten dat er nog meer mensen in de kamer waren.

Met een strakke blik keek Alec Sky aan. ‘Op de lagere school wilde ik een tijdje onderzeeërkapitein worden. Daarna wetenschapper.’

Er verscheen een geniepig glimlachje op Sky’s gezicht, en ze pakte nog een stukje brood. ‘Professor Klootviool.’ Ze richtte zich weer op haar eten, waardoor ze de waarderende glans in Alecs ogen miste.

‘Je had het over het vakantiekamp, Sky,’ zei Emily haastig. ‘Heb je daar alleen maar geschilderd en sieraden gemaakt?’

Aan Emily’s verzoenende toon te horen, was dit niet de eerste keer dat Alec en Sky elkaar in de haren vlogen.

‘Ik had een vakantiekamp gevonden waar we heel veel artistieke dingen deden. Het grootste deel van mijn tijd daar zat ik onder de verf of tot mijn ellebogen in de klei. Het was hemels.’

Alec wierp nog één lange blik op die glanzende waterval van blond haar en richtte zijn aandacht toen weer op zijn eten. ‘Je lijkt me niet het type dat zich graag vies maakt.’

Met een klap legde Sky haar lepel op tafel. ‘Jij denkt dat je me kent, maar dat is echt niet zo. En trouwens, met die zogenaamde intelligentie van jou zou je toch beter moeten weten dan mensen op hun uiterlijk te beoordelen.’

Alec at gewoon verder. ‘Of je het leuk vindt of niet: ons onderbewustzijn gebruikt de beschikbare gegevens en vormt onze waarnemingen.’

‘En jouw onderbewustzijn heeft besloten dat ik een sprookjesprinses ben? Op basis van wat? De kleur van mijn haar? Ga vooral zo door met die opmerkingen van je, want dan is dat onderbewustzijn van je zich straks helemaal nergens meer van bewust.’ Na die woorden ving Sky Emily’s blik en ze bedaarde. ‘Deze soep is echt heel lekker, Em.’

Ze stond op het punt om nog iets te zeggen, toen haar telefoon ging. Zodra ze zag wie er belde, verdwenen haar levenslust en energie als sneeuw voor de zon. ‘Sorry, ik weet dat telefoons aan tafel niet zijn toegestaan, maar deze moet ik echt even opnemen. Het is Richard,’ mompelde ze en ze stond op, waarbij ze in haar haast bijna de stoel omgooide. Excuses mompelend, schoot ze de kamer uit.

Alec keek haar na tot ze de deur uit was. ‘Wie,’ zei hij toen langzaam, ‘is Richard?’

‘Haar klootviool van een vriend,’ zei Ryan opgewekt. ‘Dat heb je goed aangepakt, Al. Je hebt al net zoveel charme als tact. Ik kan zien waarom mensen je zo graag te eten vragen. En waarom je vrijgezel bent.’

‘Hij is een perfecte gast.’ Emily schonk iedereen een tweede portie soep in. ‘Maar wat Sky betreft, heb je het helemaal mis, Alec. Ze is niet de persoon die je denkt dat ze is.’

Alec keek op. ‘Ik ben vrijgezel omdat dat, na het alternatief te hebben uitgeprobeerd, de manier is waarop ik verkies mijn leven te leiden. En ik denk helemaal niet aan Skylar.’

‘Dus haar vriend belt en zij neemt op, ongeacht waar of wanneer hij belt?’ Ryan keek bezorgd. ‘Dat klinkt niet als Sky.’

‘Richard maakt zich druk om de campagne. Sky probeert hem gewoon te steunen.’ Emily schoot Sky meteen te hulp, maar Brittany wist dat ze hetzelfde dachten – dat Sky bij Richard Everson een totaal ander persoon was.

Ryan veranderde wijselijk van onderwerp en al snel waren ze verwikkeld in een levendige discussie over hoe zij in hun kindertijd de zomers hadden doorgebracht. Zach was de enige die niet meedeed aan het gesprek.

Brittany wist dat het kamp voor hem eerder een ontsnapping dan een luxe was geweest.

De banden die ze hadden met de universiteit en het maritieme centrum zorgden ervoor dat de vakantiekampen een mix van kinderen met verschillende achtergronden aantrokken. Kamp Puffin bood een paar gesponsorde plekken, zodat kinderen uit de stad ook een kans kregen om meer over de natuur te leren. Zach was een van die kinderen geweest.

Ryan keek haar aan. ‘Dus, wat denk je, Brittany? Zou je een handje willen komen helpen? Je vond het vroeger geweldig.’

Haar korte momentje van respijt was voorbij en de focus lag weer op haar. Het kamp was voor haar onlosmakelijk verbonden met Zach. Ze hadden een relatie gekregen toen ze daar was komen helpen.

‘Het is geen slecht idee.’ Emily reikte naar haar glas. ‘Je verveelt je, Brit. En je vond het heerlijk om met kinderen te werken. Waarom doe je het niet gewoon?’

De reden om het niet te doen zat pal naast haar. Heel kort kruisten hun blikken elkaar. Zijn duivels zwarte ogen lieten niets blijken van wat er zich afspeelde in zijn hoofd, maar ze wist instinctief dat ook hij er niet bepaald op zat te wachten dat ze zou komen helpen bij Kamp Puffin.

Abrupt stond ze op. ‘Ik zal de tafel wel even afruimen.’

Op dat moment kwam Skylar de kamer weer binnengelopen. Ze zei niets over het telefoongesprek. ‘Ik zal je even helpen.’

‘En ik moet het toetje gaan klaarmaken. Nee…’ Emily hief haar hand toen Ryan wilde opstaan. ‘Vanavond ben ik aan de beurt. De volgende keer mag jij het allemaal doen.’ Met die woorden verdwenen de drie vriendinnen de keuken in.

Zach schoof zijn stoel naar achteren en kwam overeind. ‘Bedankt voor het eten,’ zei hij beleefd.

Ryan fronste zijn voorhoofd. ‘Waar ga je heen?’

‘Terug naar mijn blokhut. Ik had niet moeten komen.’ Naast hem jankte Cocoa protesterend, en hij bukte om haar een laatste aai te geven. Ze drukte zich liefdevol tegen zijn hand. Blijkbaar was ze het enige vrouwelijke wezen op aarde dat níét aanvoelde dat hij alleen maar narigheid betekende.

‘We zijn nog niet klaar met eten. Ga zitten.’ Ryan schoof nog een biertje naar hem toe, maar Zach schudde zijn hoofd.

‘Ik waardeer je bedoelingen, maar het is alleen maar ongemakkelijk voor je dat ik hier ben –’

‘Ik zei, ga zitten.’ Ryans toon was beleefd, maar tegelijkertijd streng. ‘Jij gaat helemaal nergens heen. Dat wil Cocoa niet en ik wil het ook niet.’

Zach dacht aan alle dingen die Ryan niet wist. ‘Luister, jij en Brittany zijn al heel lang bevriend en –’

‘Jij en ik zijn ook al heel lang bevriend. En daarom bied ik je nog een biertje aan en een plaats aan mijn tafel.’

‘Je kunt maar beter gaan zitten,’ zei Alec goedmoedig. ‘Je weet dat hij nooit opgeeft. Dat is een van zijn wat vervelendere trekjes.’

Ryan trok zijn wenkbrauwen op. ‘Heb ik vervelende trekjes?’

‘Wil je een lijst?’ Alec sloeg zijn bier achterover. ‘Want die zou ik zo voor je kunnen samenstellen, inclusief referenties.’

Zach had het gevoel alsof er iets zwaars op hem drukte. ‘Het is ook Emily’s tafel.’

‘Nog een reden waarom je niet mag vertrekken. Na alle uren die ze in de keuken heeft doorgebracht, zou ze beledigd zijn als je nu wegging.’

‘Misschien niet.’ Hij vroeg zich af of Brittany haar vriendinnen had verteld wat er was gebeurd. ‘Het lijkt me dat ze in een onmogelijke positie zit. Ik wil geen toestanden veroorzaken.’

‘De enige toestand die er is, is die tussen Sky en Alec, en als Brittany er een probleem mee heeft dat jij hier bent, dan moet ze zich daaroverheen zetten,’ zei Ryan vriendelijk. ‘Jij bent degene die Lizzy en Emily naar het ziekenhuis heeft gevlogen die nacht. En jij bent degene die de moeite nam om de telefoon op te pakken en me te vertellen wat er was gebeurd. Je bent een goede vriend geweest voor ons allebei. En laten we niet vergeten dat ik getuige was op je bruiloft.’

Als Zach een manier had kunnen vinden om dat te vergeten, dan had hij dat gedaan. ‘De bruiloft die ik heb verpest.’

‘Daar ben ik ook verantwoordelijk voor. Jij wilde ervandoor, maar ik liet je niet gaan.’

‘Nog zo’n geval waarbij ik je in een lastige positie heb gebracht.’

Ryan haalde zijn schouders op. ‘Relaties zijn lastig. Jij hebt niet het alleenrecht op het verpesten van relaties. Alec hier zal het daar ongetwijfeld mee eens zijn.’

Alec strekte zijn benen. ‘Zeker. Het leukste gedeelte van mijn huwelijk was de scheiding.’

‘Ga zitten, Zach.’ Ryan gebaarde met zijn hoofd naar de stoel. ‘Terwijl jij dat biertje drinkt, moet je me eens wat meer vertellen over de capaciteiten van een Cessna. Ik zat erover te denken om volgende zomer uit te breiden en bemande zeilvakanties aan te gaan bieden. We hebben de Alice Rose al, maar als mensen haar op dit moment willen huren, moeten ze eerst met de ferry. Dus ik zat eraan te denken dat jij ze direct naar het schip zou kunnen vliegen en daar op het water zou kunnen landen. Een gemeenschappelijke onderneming. Ben je geïnteresseerd?’

‘In samenwerken met jou?’ Zach probeerde zijn natuurlijke drang om weg te rennen van alles wat ook maar een klein beetje leek op een verplichting te beteugelen en liet zich behoedzaam terug op de stoel zakken. ‘Misschien.’

‘Mooi. Ik zal de boel een beetje verder uitdenken, en dan hebben we het er later nog wel over.’

Zach keek naar de keukendeur, die nog steeds stevig dichtzat. ‘Weet je zeker dat je niet liever hebt dat ik wegga? Ik heb zo het vermoeden dat het toetje wat meer tijd in beslag neemt dan zou moeten.’

‘Het is altijd hetzelfde liedje als die drie bij elkaar zijn. Ze zijn waarschijnlijk gewoon aan het kletsen.’

Omdat Zach vermoedde dat hij precies wist waar ze het over hadden, voelde hij dat de hitte zich door zijn lichaam verspreidde.

‘Ik had géén idéé dat Ryan hem had uitgenodigd voor het eten,’ siste Emily achter de gesloten keukendeur. ‘We hadden afgesproken om onze vrienden uit te nodigen. Ik had gewoon niet gedacht dat –’

‘Geeft niet.’ Brittany ruimde de vaatwasser in. Normaal gesproken was ze kordaat en praktisch, maar sinds Zach terug was in haar leven, leken die vaardigheden haar in de steek te hebben gelaten.

‘Ja, het geeft niet,’ echode Skylar opgewekt. Ze had het nog steeds niet gehad over het telefoontje waarvoor ze de kamer had moeten verlaten. ‘Per slot van rekening zijn ze allebei beschaafde mensen, en bovendien heeft Brittany steeds gedaan alsof het haar niets kon schelen, dus is dit de perfecte manier om dat te bewijzen. Nietwaar, Brit?’

‘Ja, dat klopt. Ik… Nou, nee, dat klopt niet.’ Brittany besloot ineens haar nonchalante houding te laten varen en plofte op de keukenstoel. ‘Het is… ingewikkeld.’

Emily liet de vieze borden staan en keek haar bezorgd aan. ‘Is er iets gebeurd?’

‘Dat zou je wel kunnen zeggen.’

‘Nog een spin? Iets anders? Heb je eindelijk je zelfbeheersing verloren?’

Brittany kreunde en bedekte haar gezicht met haar handen. ‘Ja.’

‘Niemand gaat je dat kwalijk nemen. Dus je hebt tegen hem geschreeuwd. Daar hoef je je echt niet schuldig om te voelen,’ zei Skylar vastberaden. ‘Het zal hem geen kwaad hebben gedaan om erachter te komen hoe je je echt voelt. En het is zeker geen reden om met een boog om hem heen te lopen. Je kunt je hoofd hooghouden. Hij is degene die zich zou moeten verstoppen in de keuken.’

‘Ik heb niet alleen tegen hem geschreeuwd.’

‘Heb je hem geslagen? Dat zal ook niemand je kwalijk nemen. Wat jij nodig hebt, is een toetje. Wat eten we, Em?’

‘IJs.’

‘Perfect. Dat zal haar wel afkoelen. Geef haar maar gewoon de hele bak en een lepel.’

‘Ik heb hem niet geslagen.’ Brittany wreef met haar vingers over haar voorhoofd. ‘Ik heb stomende seks met hem gehad.’

Stilte daalde neer over de keuken. Skylar staarde haar aan en draaide zich vervolgens om naar Emily, die ook sprakeloos was.

‘Stop met elkaar aanstaren,’ mompelde Brittany. ‘Het is gebeurd. Ik kan er niets meer aan veranderen. Maar ik moet wel uitzoeken hoe ik nu verder moet.’

‘Maar… waarom?’ vroeg Skylar zwakjes. ‘Hoe… Hoe ben je van “Ik heb niks meer met je” bij stomende seks terechtgekomen?’

‘Nou, om te beginnen omdat jij hebt gezegd dat ze dat moest doen!’ Emily keek Sky geërgerd aan. ‘Jíj zei dat ze met hem naar bed moest gaan om te kijken of hij nog steeds zo goed was als ze zich herinnerde.’

‘Dat kwam door de wijn! Ik bedoelde niet dat ze het ook echt moest gaan doen!’

‘Jij krijgt geen wijn meer.’ Emily keek naar Brittany. ‘Waar? Wannéér?’

‘Hij gaf me een lift naar huis na mijn bezoek aan het ziekenhuis.’

‘Dat verklaart waarom je me niet hebt gebeld.’

‘Ik heb je wel gebeld, maar ik kreeg steeds je voicemail.’

‘Dat meen je niet.’ Emily kreunde. ‘Lisa belde me om te vertellen wat een geweldige week ze had gehad bij Summer Scoop.’

‘Dus eigenlijk is dit allemaal jóúw schuld.’ Skylar deed de vaatwasser dicht. ‘Onze vriendin was in nood en jij had het over ijs? Je moet echt je prioriteiten bijstellen.’

‘Ik kon toch niet weten dat ze precies op dat moment zou bellen? Waarom heb je geen bericht achtergelaten?’

‘Omdat ik niet wist hoelang je bezig zou zijn en omdat ik geen idee had hoe ik zijn aanbod af moest slaan zonder te laten merken dat het me niets kon schelen.’

‘Dus hij zette je af, en toen?’

‘Hij volgde me het huis in.’

Sky knipperde met haar ogen. ‘Heeft hij je gedwongen?’

Brittany wierp een blik op de deur. ‘Nee! Zeg, we moeten echt terug naar binnen –’

‘Dus eigenlijk was het iets heel primitiefs, een soort oerdrift. Geen romantiek of emotionele bullshit. Geen bosjes rozen of zingende engeltjes. Gewoon adembenemende seks.’ Sky grijnsde. ‘Dat is niet zo moeilijk te begrijpen. Die vent ziet er waanzinnig lekker uit.’

Emily sloot haar ogen. ‘Sky…’

‘Wat? Ik weet dat je blind bent voor elke man behalve Ryan, maar je zou hem eens van dichtbij moeten bekijken. Ik weet niet wat ik meer aan hem kan waarderen, zijn borstpieren of zijn buikspieren. En de manier waarop hij Cocoa weet te kalmeren doet iets onbeschrijflijks met mijn binnenste. Heb je zijn handen gezien? Hij is zo stil en ingetogen. Daar hou ik van. En ik hou van mannen die lief zijn voor dieren. Heeft hij een condoom gebruikt?’

‘Skýlar!’ Emily keek nerveus naar de deur.

Brittany merkte dat haar wangen warm werden. ‘Ja.’

‘Wauw. Hij heeft er dus altijd een in zijn zak zitten voor het geval zijn onstuitbare libido hem midden op Main Street overweldigt. Goed om te weten.’

Emily kwam tussenbeide. ‘Hij beschermde haar. Dat is het enige wat telt. Nou, kunnen we nu dan –’

‘Dus hij volgde je het huis in en het volgende moment scheurden jullie elkaar de kleren van het lijf.’ Een flauwe glimlach verscheen op Sky’s gezicht. ‘Hmm. Dat is wel erg spannend. Dit is echt het moment om dat ijs tevoorschijn te halen, Em.’

Emily hield één oog op de deur gericht. ‘En dit is écht niet het juiste moment of de juiste plek voor dit gesprek. Ik moet me nu met het toetje bezighouden. Als we niet snel terug naar binnen gaan, dan zal Ryan komen kijken waar we blijven.’ Ze trok de vriezer open en haalde een bak bosbessenijs tevoorschijn met het logo van Summer Scoop erop. ‘Ik hoop dat iedereen van bosbessen houdt. Pak eens wat schaaltjes, Sky.’

‘Even wachten. Ze heeft de belangrijkste vraag nog niet beantwoord – wel of niet?’

‘Wat?’

‘Was het zo goed als je je herinnerde?’

Brittany staarde nietsziend door het raam. ‘Het kwam niet eens in de buurt van wat ik me herinnerde.’

‘Dat was wel te verwachten.’ Emily haalde het deksel van de bak ijs. ‘Je was nog zo jong, en je bekijkt het verleden waarschijnlijk door een roze bril.’

‘Ik denk dat ze bedoelt dat het juist beter was,’ mompelde Sky. ‘Je kunt maar beter een grotere kom voor haar pakken, Em. Misschien moet ze dat verhitte lichaam van haar maar even helemaal in het ijs drukken. En ik heb zo het vermoeden dat Zach het er wel weer af zou willen likken.’

‘Of ik druk jou er gewoon in,’ mompelde Emily. ‘Doodsoorzaak: ijsinhalatie.’

Sky keek nog steeds naar Brittany. ‘Het valt allemaal op zijn plek. Het feit dat je wilde seks met je ex hebt gehad, verklaart al die smeulende blikken en onderdrukte spanning aan de tafel.’

‘Welke smeulende blikken? En er was helemaal geen spanning.’

‘Schat, met de blik die je hem schonk, had je zonder lucifers een kaars kunnen aansteken, en de spanning was te snijden met een broodmes. Maar ik begin te begrijpen waarom je niet wilt helpen bij Kamp Puffin. Je hebt groot gelijk. Het zou gestoord zijn om jezelf weer op zijn pad te gooien, gezien het feit dat je geen zelfbeheersing hebt. Wij redden je er wel uit.’

Dat was natuurlijk de verstandigste optie. Het was ook de gemakkelijkste weg. Maar waarom voelde het dan zo verkeerd? Brittany had altijd genoten van haar zomers bij Kamp Puffin. Er werden genoeg leuke dingen gedaan die niets met Zach te maken hadden. Kampen bouwen in het bos, kajakken in de baai bij het kamp en marshmallows roosteren boven een kampvuur. Ook hadden ze elkaar vroeger vaak de stuipen op het lijf gejaagd met griezelige verhalen als het donker werd. Starlight Adventure was altijd een van haar favoriete nachten van het jaar geweest, een overnachting in een kamp diep in het bos. En vriendschap. Tot diep in de nacht liggen kletsen met haar vriendin Helen, ook een zus van Ryan, en ’s nachts stiekem naar elkaars blokhutten sluipen om te feesten en lol te maken.

De zomer dat ze er als kampleidster had gewerkt, was ook leuk geweest. Zo leuk dat ze zelfs een tijdje had gespeeld met de gedachte om lerares te worden.

Een handje helpen bij het kamp was de perfecte manier om zichzelf de komende paar weken bezig te houden. Ze had dan misschien maar een hand die ze kon gebruiken, maar ze kon improviseren en manieren vinden om zich nuttig te maken.

Er was eigenlijk maar één reden waarom ze nu niet met Philip Law aan de telefoon hing om haar diensten aan te bieden. Zach.

‘We moeten terug, anders sturen ze nog een reddingsteam.’ Emily streek haar haar glad en opende de keukendeur.

Het leek wel een Shakespeareaanse klucht, dacht Brittany.

‘Dus, wat denk je?’ Ryan nam het ijs over van Emily. ‘Wil je Philip een paar weken komen helpen, Brit?’

‘Ryan, hoe kan ze nou helpen met haar pols in het gips?’ Gewapend met de nieuwe informatie, schoot Emily haar meteen te hulp. ‘Wees eens praktisch.’

Sky knikte. ‘Em heeft gelijk. Geen sprake van.’

Wat waren haar vriendinnen toch lief. Wat de situatie ook was, ze stonden altijd voor haar klaar.

Er viel een stilte toen ze allebei stonden te wachten tot Brittany zou bevestigen dat het echt niet kon.

Ze keek naar het ijs, dat langzaam smolt in haar kommetje. Zo voelde ze zich ook als ze bij Zach was. Na één indringende blik van hem begon ze al te smelten vanbinnen. Maar goed, dat was haar eigen probleem.

Waarom zou ze wegblijven van een plek die een belangrijke rol in haar leven had gespeeld, alleen vanwege iets wat tien jaar geleden was gebeurd? En wat er gisteren was gebeurd, nou, dat was gewoon seks geweest. Deze keer zou ze niet weer de fout maken om dat in haar hoofd op te doffen met rozen en hartjes.

‘Oké, ik doe het,’ zei ze vastbesloten. ‘Ik kom helpen bij het kamp.’

‘Maar…’ Skylar keek geschrokken. ‘Brit, dat is gewoon niet mogelijk met je pols in het gips. Dat begrijpt iedereen.’

‘Er zijn genoeg dingen die ik wel kan. En ik wil het graag, dus ik ga het ook doen. Tenzij Zach daar problemen mee heeft?’

Zach keek haar recht aan, en Brittany voelde dat haar hart begon te bonken.

Hij vroeg zich af wat ze aan het doen was. Waarschijnlijk dacht hij dat ze heel veel waarde hechtte aan wat er tussen hen was voorgevallen. Misschien vroeg hij zich zelfs af of haar besluit om te komen helpen bij het kamp voortkwam uit een verlangen om dichter bij hem te zijn.

Door die gedachte zakte ze zowat door de grond. Ze wilde hem zeggen dat hij zich geen zorgen hoefde te maken en ze wilde hem erop wijzen dat ze geen naïeve, dromerige tiener meer was. Dat ze wist dat zijn gevoelens niet dieper gingen dan seksuele aantrekkingskracht. Dat wilde ze hem allemaal vertellen, maar dat kon niet met haar vriendinnen erbij, die stonden te wachten op zijn reactie.

Uiteindelijk pakte hij zijn lepel op. Zijn bewegingen waren kalm als altijd. ‘Nee.’ Hij sprak langzaam en weloverwogen. ‘Daar heb ik geen problemen mee.’

Eenmaal thuis trok Zach zijn T-shirt uit, en hij stond op het punt hetzelfde te doen met zijn broek toen hij een licht klopje op de deur van zijn blokhut hoorde.

Er werd zelden op zijn deur geklopt. Zijn blokhut stond ver bij het kamp vandaan en het was er verboden terrein. Hoewel hij, wanneer het hem uitkwam, regelmatig hielp bij activiteiten, had hij geen directe verantwoordelijkheid over de kinderen. Er was nog maar twee keer eerder op zijn deur geklopt, en in beide gevallen was het een noodgeval geweest en was de persoon in kwestie op zoek geweest naar Philip. Ook nu verwachtte hij problemen, dus liep hij met drie grote stappen de kamer door en rukte de deur open.

Daar stonden de problemen, maar niet in de vorm die hij had verwacht.

‘Hoi.’ Het was Brittany die voor zijn deur stond. Haar duimen had ze om de zakken van haar cargobroek gehaakt en haar mooie, donkere haar glansde in gloed van het licht dat uit de blokhut kwam. Haar blik gleed van zijn gezicht naar zijn blote borst, waarna ze snel een andere kant op keek. ‘Ik weet dat het laat is, maar heb je even? Ik denk dat we even moeten praten.’

Praten? Hij vroeg zich af wat het over hem zei dat praten nooit het eerste was wat bij hem opkwam als zij voor hem stond. ‘Ik meen me te herinneren dat ik dat al eens heb voorgesteld, maar toen had je niets te zeggen,’ zei hij.

In plaats daarvan hadden ze andere manieren gevonden om te communiceren. Die beelden zaten nu vast in zijn hoofd, waar ze zijn concentratie en slaap verstoorden.

Er verscheen een zwak glimlachje rond haar mondhoeken. ‘Nu heb ik wel iets te zeggen, tenzij dit een slecht moment is…’ Haar stem stierf weg, waarna haar blik van zijn blote borst naar de knoop van zijn spijkerbroek dwaalde, die niet helemaal goed dichtzat, en toen naar de blokhut achter hem. ‘Je hebt het druk. Je hebt gezelschap en ik heb niet goed nagedacht – wat dom van me was – en het gaat me niets aan met wie je… Sorry…’ Zenuwachtig stapte ze naar achteren, en na één blik op haar gezicht besefte hij dat ze dacht dat hij een vrouw op bezoek had. Wat zou ze zeggen als ze wist dat hij hier nog nooit een vrouw mee naartoe had genomen?

Hij zou haar eigenlijk moeten laten gaan, maar omdat hij nooit deed wat hij eigenlijk zou moeten doen, duwde hij de deur een stukje verder open zodat ze de blokhut in kon kijken.

‘Ik heb geen gezelschap.’

‘Weet je het zeker?’

‘Denk je dat ik het niet zou weten als er een vrouw in mijn bed lag?’

Zijn onomwonden reactie deed haar blozen. ‘Ik…’ Ze keek van de blokhut naar zijn gezicht. ‘Mag ik in dat geval binnenkomen?’

De blokhut was klein en rustiek. Groot genoeg voor één persoon om comfortabel in te wonen. Of voor twee personen, als ze het niet erg vonden om een kleine ruimte met elkaar te delen. Na wat er de vorige keer was gebeurd toen ze samen alleen waren geweest, besloot Zach het er niet op te wagen.

‘We kunnen wel op de veranda praten.’ Hij griste zijn T-shirt van een stoel en zag haar frons.

‘Waarom op de veranda? Mij maakt het niet uit als je het bed niet hebt opgemaakt, of zo. Het kan me niet schelen of het hier een puinhoop is.’

‘Het is geen puinhoop. Ik hou van orde. Komt doordat ik piloot ben. Routines houden me in leven.’

‘Waarom kunnen we dan niet… Ach, laat ook maar.’ Vonkjes sprongen tussen hen heen en weer als het knappend kampvuur.

‘Het is niet dat ik je niet binnen wil vragen,’ loog hij. ‘Ik wilde gewoon even een frisse neus halen.’

Hoe meer laagjes tussen hen in, hoe beter, bedacht hij, dus trok hij zijn T-shirt over zijn hoofd. Haar blik bleef echter gericht op de kamer achter hem.

‘Ik ben altijd al dol geweest op deze blokhut. Het is hier romantisch.’ Ze sprak zonder na te denken, en toen ze hem aankeek, lachte ze ongemakkelijk. ‘Alleen niet nu, natuurlijk. Wij deden niet aan romantiek, of wel?’

Waar ze wel aan hadden gedaan, daar wilde hij liever niet denken. En hij wilde zeker niet denken aan alle mogelijkheden die ze nu hadden. ‘Waar wilde je over praten?’

Alsof hij dat niet wist. Alsof het niet overduidelijk was.

Rusteloos liep ze naar de rand van de veranda. Zo nu en dan, wanneer de zee ruw was, slingerden de golven een nevel van druppels over de brede planken, en over iedereen die erop stond, maar vanavond rolde de zee kalm over de kust in trage, kleine golven.

Ze leunde tegen de reling en staarde naar beneden in de inktzwarte diepte. Toen haalde ze diep adem en draaide zich naar hem om. ‘Ik wil vergeten wat er is gebeurd. En als dat alleen maar kan door erover te praten, laten we dat dan doen.’

Dit was de Brittany die hij zich herinnerde. Openhartig, eerlijk en rechtdoorzee als het ging om het aanpakken van een probleem. Leugens pasten niet bij haar.

Die pasten ook niet bij hem. ‘Wil je praten over wat er gebeurd is? Ik heb je altijd al ongelooflijk sexy gevonden en je hield me ook niet bepaald tegen toen ik je kuste,’ zei hij, een beetje ruw. ‘Dat is wat er is gebeurd.’

In haar ogen zag hij een glimpje wrange humor. ‘Ik bedoelde wat er tien jaar geleden is gebeurd, niet een paar dagen terug. We zijn niet zo goed in communiceren, hè?’

Dat kon hij niet ontkennen. Het leek wel een spelletje vangbal, waarbij ze allebei steeds maar weer mis grepen.

‘Wil je praten over wat er toen is gebeurd?’ Zijn mond was droog. ‘Ga je gang. Zeg maar wat je wil zeggen.’ Na wat hij had gedaan, was hij haar dat wel verschuldigd.

‘Toen Ryan me vroeg of ik kwam helpen bij het kamp, wilde ik eerst weigeren. Ik dacht dat het voor ons allebei ongemakkelijk zou zijn. Maar toen realiseerde ik me dat ik daarmee iets zou mislopen waar ik dol op ben. Dit kamp was een belangrijk deel van mijn leven. Ik heb zoveel goede herinneringen aan deze plek. Ik wil graag helpen, en de enige die me daarvan weerhoudt, ben jij.’ Ze stopte haar handen in de zakken van haar broek. ‘We zijn allebei volwassen, Zach. Het was lang geleden. Ik wil het gewoon vergeten en verdergaan.’

Zach, die zich schrap had gezet voor een litanie van zijn eigen tekortkomingen, staarde haar aan. ‘Dat is alles wat je te zeggen hebt?’

‘Ja. Het was lang geleden. Natuurlijk was ik toen heel erg kwaad op je. Het ergste was dat ik dacht dat we vrienden waren en het feit dat je gewoon vertrok zonder iets tegen me te zeggen…’ Ze beet op haar lip. ‘Dat was het treurigste. Maar ik ben eroverheen. Ik wil hier werken. Ik wil wat tijd doorbrengen op het kamp, en ik wil niet dat het ongemakkelijk wordt. Vanavond, bij onze vrienden, voelde het ongemakkelijk. En dat wil ik niet. Het maakt het moeilijk voor iedereen.’

Ze haalde diep adem. ‘Ik denk dat we het allebei moeten vergeten en opnieuw moeten beginnen. Kunnen we dat?’ Zoals ze daar met felle blik en haar hoofd iets opzij gebogen op zijn reactie stond te wachten leek ze wel een kleine, dappere krijger.

‘En vergeten we dan ons huwelijk of wat er een paar dagen terug is gebeurd?’

‘Absoluut het eerste, en het tweede waarschijnlijk ook. Dat zou wel zo verstandig zijn. Laten we verstandig zijn. We hebben niet meer onze jeugd als excuus om gekke dingen te doen.’

Zach vroeg zich af wat ze zou zeggen als hij bekende dat zij de enige vrouw was die hij nooit was vergeten. Afgezien van Brittany, hadden zijn relaties er allemaal hetzelfde uitgezien. Het enige wat de vrouwen die hij had ontmoet gemeen hadden, was dat hij ze allemaal had teleurgesteld.

Hij vroeg zich af hoeveel ze haar vriendinnen had verteld toen ze zo lang in de keuken waren blijven hangen.

‘Ryan nodigde me uit voor een drankje, om het over de veranderingen te hebben die hij aan het huis wilde doen. Ik had geen idee dat er ook een etentje bij inbegrepen was of dat zijn huis vol gasten zat,’ zei hij verontschuldigend.

‘Geen gasten,’ mompelde Brittany. ‘Gewoon zijn vrienden, wij dus.’

Dat was het verschil tussen hen, bedacht hij. Zij beschouwde haar vriendschap als vanzelfsprekend en ging ervan uit dat ze altijd welkom zou zijn. Ze was opgegroeid met deze mensen, hun levens waren met elkaar verweven als het zeewier op de bodem van de zee. De familie Forrest had altijd al op Puffin Island gewoond, net zoals Ryans familie, de Coopers. Als ze een praatje wilden maken, wandelden ze zo bij elkaar naar binnen. Vriendschappen, die zo gemakkelijk en natuurlijk voor haar waren, waren voor hem nog steeds vreemd. Het kostte hem moeite en hij had er geen vertrouwen in dat het niet recht in zijn gezicht zou exploderen.

‘Weten je vriendinnen dat je hier bent?’

‘Nee.’

‘Ik neem aan dat ze je hebben gewaarschuwd bij me uit de buurt te blijven.’

In plaats van het te ontkennen, knikte ze hem toe. ‘Emily wel, maar zij is bijna net zo voorzichtig in het aangaan van relaties als jij. Sky had me al gezegd dat ik met je naar bed moest gaan, maar ik denk dat ze wel een beetje verrast was dat ik haar advies zo snel heb opgevolgd.’

Hij vloekte zachtjes en haalde zijn vingers door zijn haar. ‘Heb je dat aan ze verteld?’

‘We praten over die dingen,’ zei ze eerlijk. ‘Als ik het ze niet had verteld, dan hadden ze het wel geraden. Het zijn mijn beste vriendinnen. Ik vertrouw ze.’

Nog zo’n verschil tussen hen tweeën. Wat wist hij van vertrouwen? Ongeveer net zoveel als hij wist van het soort vriendschap dat ze beschreef.

Hij kon zich niet voorstellen waarom je zulke intieme details met een ander zou delen. Zelf had hij nog nooit iets gedeeld, opgebiecht of iemand in vertrouwen genomen. Hij zag niet in waarom je iemand munitie zou geven die ze vervolgens tegen je konden gebruiken, als ze zonder hulp zelf ook al genoeg konden vinden. En in geen miljoen jaar zou hij zijn seksleven met iemand bespreken. ‘Ik kan niet geloven dat je dat hebt gedaan,’ zei hij dan ook.

Ze leunde tegen de reling en keek uit over de zee, die onder de middernachtelijke hemel was veranderd in een olieachtige zwarte massa. ‘Toen ik klein was, was ik bijna net zo dol op deze plek als op Castaway Cottage. Wist je dat een projectontwikkelaar Philip een grote som geld heeft aangeboden voor dit stuk grond? Dezelfde die mijn huis wilde kopen?’

‘Ja.’

‘Natuurlijk wist je dat.’ Ze gleed met haar vinger over het gladde hout van de reling. ‘Hebben jullie contact gehouden?’

‘Daar was hij beter in dan ik.’

Ze knikte begrijpend. ‘Als je het druk hebt met je leven, lijkt thuis soms erg ver weg. Hoe betrokken ben je nog bij het kamp?’

Eigenlijk zou hij haar precies kunnen vertellen in welke mate hij betrokken was, maar dat zou betekenen dat hij informatie onthulde die hij met niemand deelde. Dus hij liet het maar bij een nonchalante reactie. ‘Ik help wanneer het nodig is.’

Ze schonk hem een scheef glimlachje. ‘Je kende elk pad in het bos. Je kon elke boom en elke bes benoemen.’

‘Ik vond het fijn om buiten te zijn. Die wereld begreep ik.’

‘Philip vertelde me dat jullie meer sponsorgeld hebben gekregen. Dat is geweldig. Ik kan me die kinderen die voor het eerst uit de stad kwamen nog goed herinneren. Toen ze hier kwamen, wisten ze het verschil niet tussen een eik en een den, en tegen de tijd dat ze weer vertrokken, konden ze een kamp in het bos bouwen en hun eigen eten klaarmaken.’

‘Ik was een van die kinderen. Het is belangrijk onderwijs. Kinderen verbinden met de natuur.’ Voor hem was het natuurlijk veel meer geweest dan dat. Het had zijn leven veranderd, maar het had ook zijn interesse in de natuur gewekt.

‘Philip vertelde me dat het Maritieme Centrum ook meedoet.’

‘Ze geven lessen over kustecologie en zeemilieu. Hij zit eraan te denken om ook archeologie te gaan doen.’

‘Goed plan.’ Ze knikte. ‘Ik heb een archeologieclub georganiseerd voor buurtkinderen toen ik in Cambridge woonde. Er waren vier keer meer aanmeldingen dan plekken. Iedereen wil Indiana Jones zijn.’

‘Je zou eens met hem moeten gaan praten.’

‘Wat me terugbrengt bij de reden waarom ik hier ben. Vind je het erg als ik hier de komende paar weken wat tijd doorbreng? Ik wil niet dat het ongemakkelijk voor je is.’

‘Het is niet ongemakkelijk.’ Al was het wel wat anders. Het was spannend en opwindend en gevaarlijk bovendien.

Even ontmoette hij haar open en eerlijke blik.

‘Dus, alles is cool tussen ons?’ vroeg ze.

Cool was nou niet bepaald het woord dat Zach zou gebruiken om de hitte die door zijn lichaam raasde te beschrijven, maar hij wist haar een knikje te geven. ‘Ja. Alles is cool.’ Terwijl hij dat zei, wist hij dat híj deze keer degene was die loog.

Hoofdstuk 10

Brittany was de volgende ochtend al vroeg op. Ze trof Philip Law in de grote schuur waar de kinderen hun maaltijden aten. Het ontbijt was net afgelopen, en in de schuur weergalmden stemmen en gelach van kinderen die in groepjes naar hun eerste activiteit vertrokken. Daarbij volgden ze de gekleurde bordjes die de paden in dit deel van het bos markeerden.

Het was een idyllische locatie voor een zomerkamp in die bosrijke baai, waar de scherpe geur van dennen zich vermengde met de frisse zeelucht.

In een nostalgische bui wandelde Brittany naar Philip, die in gesprek was met een van de andere kampleiders.

‘Brittany.’ Philip begroette haar hartelijk, wisselde wat beleefdheden met haar uit en kwam toen meteen ter zake. ‘Hoe gaat het met je pols? Zou hij een paar boogschietlessen overleven?’

‘Ja, zolang je niet van me verwacht dat ik het voordoe.’ Met een dankbaar glimlachje nam ze de koffie aan die iemand haar aanbood. Even rolde ze met haar ogen toen ze wat koffie op de vloer morste. ‘Oeps. Misschien is boogschieten toch een beetje te ambitieus als ik nog niet eens een mok naar mijn mond kan brengen zonder te knoeien.’

‘Alles wat je kunt doen, is meegenomen. We hebben dit jaar een levendige, leergierige groep. Ze moeten echt beziggehouden worden.’

Brittany zette haar mok op de dichtstbijzijnde lege tafel en ging schrijlings op een stoel zitten. ‘Zach zei dat je erover dacht om een archeologieactiviteit te organiseren.’

Meteen zag ze de verraste blik op zijn gezicht. ‘Verbaast het je dat we hebben gepraat?’ vroeg ze.

‘Nee. Maar ik dacht wel dat je een paar dingen te zeggen zou hebben tegen hem.’

‘Ik heb inderdaad een goed gesprek met hem gehad.’ Ze pakte haar mok weer en nam een slok van haar koffie, in een poging Zach uit haar gedachten te bannen. ‘Dus… Archeologie. Waar zat je aan te denken? Een lezing in de schuur of graven in het bos?’

‘Allebei? We hebben ons altijd gericht op de natuur en het milieu, hoe we die allebei kunnen beschermen en wat we ervan kunnen leren. Weet je nog toen we elkaar een paar jaar terug in de Ocean Club tegenkwamen?’

‘Die keer toen Ryan met de appartementen bezig was en we zo hard moesten schreeuwen om boven het geboor en getimmer uit te komen?’ Ze zette haar mok weer neer. ‘Dat weet ik nog, ja.’

‘Je zat toen heel enthousiast te praten over een zomerkamp dat je had geleid in Cambridge.’

‘Dat was alleen overdag, ze bleven niet slapen. Ze waren er maar een week en mochten helpen met graven.’

‘Er zijn deze week al een paar kinderen die misschien wel geïnteresseerd zijn. We kunnen het altijd proberen. Als het aanslaat, plannen we voor volgend jaar een volledig programma. In het voorjaar heb ik contact opgenomen met de universiteit om te vragen of ze iemand konden missen. Dat konden ze niet, maar nu ben jij hier en jouw kwalificaties zijn natuurlijk indrukwekkend.’

‘Kinderen geven niks om een doctorstitel.’

‘Maar ze zullen het wel leuk vinden dat je bij opgravingen over de hele wereld bent geweest. Heb je niet ooit eens een opgraving in Egypte gedaan?’

‘Jaren geleden, ja. Sindsdien ben ik voornamelijk in het Middellandse Zeegebied geweest.’ Ze nam nog een slok van haar koffie. ‘Het gaat me wel lukken om iets in elkaar zetten, zeker omdat we bij het begin beginnen.’ Ze kreeg er helemaal zin in. Misschien zou de rest van de zomer dan toch nog leuk worden. ‘Hoe oud zijn de kinderen in mijn groep?’

‘Zeven tot twaalf jaar.’

‘En hoelang zou ik ze onder mijn hoede hebben?’

‘Een week lang elke ochtend? Begin daar maar mee. Dan zien we wel hoe het gaat. ’s Middags kunnen ze kiezen tussen watersport en kustecologie. Als het goed uitpakt, kun je volgende week hetzelfde doen met een andere groep. Schrijf daarna maar een verslag voor me met je aanbevelingen voor volgend jaar. Ik weet dat je er dan niet zult zijn, maar geef me iets wat ik aan de universiteit kan laten zien.’

‘Komt goed.’ Brittany kreeg er energie van. Dat had ze sinds ze uit het vliegtuig was gestapt niet meer gevoeld. ‘Wanneer wil je dat ik begin?’

Philip wierp een blik op haar korte broek en bergschoenen. ‘Nu? Waarom leid ik je niet even rond, dan stel ik je voor aan een paar leden van het team, en dan kun jij het daarna van me overnemen? Wat heb je allemaal nodig?’

‘Ze leren het meest van de praktijk. Het zou dus leuk zijn om wat echt graafwerk te doen, een locatie af te bakenen en zo. In dat geval heb ik een plek nodig waar we kunnen graven…’ Ze dacht even na. ‘En zou je wat troffels kunnen halen? Van die platte die ze gebruiken om specie uit te strijken? Ik heb er wat in mijn tas zitten, maar een paar extra zou fijn zijn. En ik zal een paar tandenborstels kopen de volgende keer dat ik in de winkel ben.’

‘Tandenborstels hebben we wel. Wil je dat ze allemaal hun tanden poetsen voordat ze naar je lachen?’

‘Nee. Ik wil ze leren dat je bij een opgraving soms moet schoonmaken wat je vindt, en dat archeologen vaak improviseren als ze op zoek zijn naar het juiste gereedschap voor de taak. Over improviseren gesproken…’ Ze wierp een blik over haar schouder. ‘…mag ik een paar lepels meenemen uit de keuken?’

‘Ga je gang.’ Philip kwam overeind. ‘Ik neem aan dat die niet voor het toetje bedoeld zijn?’

‘Met een lepel kun je graven.’ Ze pakte de kleine rugzak die ze met zich mee had genomen en liep met Philip mee naar buiten. ‘Wat is Zachs rol hier eigenlijk?’

Philip keek haar behoedzaam aan. ‘Heeft hij je dat niet verteld?’

‘Nee. Ik weet dat hij in Seagull’s Nest woont.’

‘Hij…’ Philip zweeg even. ‘Hij helpt met het sponsorprogramma.’

‘Door zijn rijke contacten om geld te vragen?’

‘Zoiets ja,’ antwoordde Philip vaag, waarna hij haar naar een groep van acht kinderen leidde die in een kringetje zaten. ‘Dit zijn de Meeuwen. Meeuwen, dit is doctor Forrest.’

Er was geen tijd meer om na te denken over Philips antwoord, dus zette ze haar rugzak op de grond en ging bij de kinderen in de cirkel zitten. ‘Zeg maar Brittany. Ik was ook een Meeuw toen ik net zo oud was als jullie. Dat is de allerbeste groep.’

Zach leunde tegen de boom en keek toe. Hij kon zien dat Brittany vriendelijk en ongedwongen was tegen de kinderen, dat ze hun vragen geduldig beantwoordde en hen betrok bij het gesprek.

Het kamp had haar hele jeugd lang haar zomers bepaald, en in het jaar dat ze achttien werd – de zomer dat ze eindelijk iets met elkaar kregen – had ze geholpen met de jongere kinderen. Ze had groepen mee uit kajakken genomen en had boogschietlessen en scouting gegeven. De kinderen waren dol op haar geweest.

Het leek alsof er niets was veranderd. Binnen enkele minuten na Philips introductie, bestookten ze haar al met vragen. Iedereen behalve Travis Whitelaw. Travis had nog nauwelijks gesproken sinds hij een week eerder was aangekomen op het kamp. Hij hoorde bij het sponsorprogramma, en Zach wist dat Philip zich zorgen om hem maakte. Niet dat de jongen de boel verstoorde of zo, maar hij zei niets en deed geen enkele poging om mee te doen met de groep. Wat de activiteiten betrof, deed hij wat er gedaan moest worden en niets meer.

Op Philips verzoek had Zach hem mee de lucht in genomen in de Cessna, maar zelfs dat had Travis niet aan het praten gekregen. Omdat Zach wist dat er maatschappelijk werkers bij betrokken waren, voelde hij een steek van sympathie voor de jongen die niemand vertrouwde. Hij wist precies hoe dat voelde.

Brittany had de jongen aan de rand van de groep kennelijk ook opgemerkt, want ze dook in haar tas en gaf hem iets, in een poging hem erbij te betrekken. Ze probeerde Travis te laten meedoen, ondanks het feit dat hij daar zelf geen moeite voor deed.

Zach ging rechtop staan. Als tiener al had ze de kinderen die er alleen voor stonden er zo tussenuit weten te pikken; de verlegen kinderen, de kinderen met heimwee en de impopulaire kinderen.

Zo was ze ook bij hem terechtgekomen. Hij had wat rondgehangen aan de rand van de groep, stil en afstandelijk. Wat hij voor zich had gezien, was onbekend terrein voor hem geweest met een groepsdynamiek die hij ook niet herkende. Alsof je door een raam naar een feestje keek waar je niet voor was uitgenodigd.

Het had Brittany niets kunnen schelen dat hij ouder was of dat iedereen hem meed. Ze had interesse in hem getoond en met hem gepraat. In het begin had hij gedacht dat ze hem betuttelde. Maar toen had hij ontdekt dat ze tegen iedereen zo was: vriendelijk en geïnteresseerd.

Zach realiseerde zich dat hij nu elk moment op staren betrapt kon worden. Net toen hij wilde teruggaan naar de werkplaats, waar een groepje oudere kinderen deze week een vlot had gebouwd, keek Brittany op en ze zag hem.

Het was te laat om weg te lopen. Te laat om te doen alsof hij niet naar haar had staan kijken. De geluiden van het bos stierven weg, net als het gelach van de kinderen en het opgewonden geklets. Alleen zij was er nog. En hij zag iets in haar ogen wat hij nog niet eerder had gezien. Onzekerheid en verwarring.

Misschien wist ze niet meer precies hoe hun relatie nu precies was. Daar kon hij haar niet bij helpen, want hij wist het ook niet.

Brittany keek toe terwijl Zach wegliep. Die korte, woordeloze uitwisseling van indringende blikken had haar van haar stuk gebracht. Verward probeerde ze haar aandacht weer op de vragen van de kinderen te richten.

‘Dus je bent een soort detective?’ vroeg een meisje dat in kleermakerszit zat en door een bril met jampotglazen tuurde. ‘Je zoekt naar aanwijzingen van wat er heel lang geleden is gebeurd?’

‘Klopt. Aanwijzingen en antwoorden. We vragen ons af hoe zo’n eeuwenoude gemeenschap leefde en overleefde. We willen weten wat ze deden, wat ze maakten en wat ze aten. Soms liggen de antwoorden onder de grond, dus moeten we graven om ze te vinden.’

Een meisje met keurig gevlochten haar stak haar hand op. ‘Mijn moeder vindt het niet fijn als ik vies word.’

‘Nou, je moet het ook niet in je feestjurk doen.’ Brittany besloot het maar niet te hebben over die keer dat Spy haar ’s avonds laat had opgebeld over iets wat ze hadden gevonden, en dat ze toen in haar mini-jurk rechtstreeks vanaf een chic restaurant naar hem toe was gekomen. Tegen de tijd dat ze het terrein had verlaten, hadden haar benen onder de modder gezeten en was haar jurk geruïneerd, maar dat was de vondst zeker waard geweest. ‘Dat is natuurlijk nog een reden waarom archeologie zo gaaf is…’ Even liet ze een stilte vallen. ‘Het is het perfecte excuus om vies te worden.’

Een van de jongens schoot overeind. ‘Hoe weet je waar je moet graven?’

‘Je onderzoekt, brengt de boel in kaart en dan pas graaf je het op.’

‘Mag je overal graven? Mijn vader werd helemaal gek toen ik zijn aardappels opgroef.’

Brittany grijnsde. ‘Er zijn wetten die de grond beschermen, en die verschillen per land. Daarom hebben we nationale parken, om ze te beschermen, zodat niemand daar gaat bouwen. Voordat bouwers ergens mogen bouwen, moet er eerst een archeologisch onderzoek plaatsvinden.’

‘En als je een schat vindt, ben je dan rijk?’

‘Er zijn wetten die ervoor zorgen dat je archeologische vondsten niet mee mag nemen naar een ander land. Wat je in een land vindt, moet daar blijven. Hier in Amerika behoren de vondsten toe aan de persoon van wie de grond is.’

‘Wat doen ze er dan mee?’

‘Als het waardevol is, kunnen ze ervoor kiezen om het aan een museum te geven.’

De kinderen vuurden vraag na vraag op haar af. Wat was het waardevolste wat ze ooit had gevonden? Hoe ver had ze gereisd? Had ze een zweep zoals Indiana Jones had? Had ze de piramides in Egypte gezien?

Op een gegeven moment kwam Philip Law bij de groep zitten, en Brittany zag het plezier op zijn gezicht toen hij zag hoe enthousiast de kinderen waren.

‘Toen ik vroeger op kamp ging, hield ik een logboek bij. Doen jullie dat nog steeds?’ vroeg ze aan de kinderen.

Twee van de meisjes knikten. ‘We schrijven er ’s avonds na het eten in, voor het kampvuur.’

‘Archeologie is een beetje zoals het bijhouden van een logboek, alleen is het een logboek van de menselijke geschiedenis. Daarom vinden archeologen het niet fijn als voorwerpen van de vindplaats worden weggehaald voordat ze ze hebben gezien, omdat het niet alleen de vondst is die ons iets over het verleden vertelt, maar ook de plek waar het gevonden wordt. De context, kennen jullie dat woord?’

Zorgvuldig bleef ze de gezichten van de kinderen peilen om te zien wanneer het te ingewikkeld werd.

Eén van de jongens kroop wat dichterbij. ‘Heb je ooit een dinosaurus gevonden?’

‘Nee, ik heb nog nooit een dinosaurus gevonden. Archeologen zijn eigenlijk niet op zoek naar dinosaurussen, maar soms vinden ze er per ongeluk eentje.’

‘Ik zou graag op zoek gaan naar dinosaurussen.’

‘Dan moet je paleontologie gaan studeren. Paleontologen zijn geïnteresseerd in de resten van planten en dieren, terwijl archeologen geïnteresseerd zijn in mensen en hoe ze geleefd hebben.’ Ze beantwoordde hun vragen geduldig, totdat Philip het woord nam. Hij stelde voor dat ze een opgravingsterrein zouden opzetten zodat Brittany hen een voorproefje kon geven van wat het betekende om te ‘graven’.

De ochtend ging snel voorbij. De kinderen waren heel de tijd enthousiast bezig. Alle kinderen, behalve Travis. Hij zei niets. Zelfs toen Brittany hem er doelbewust bij probeerde te betrekken, bleef zijn reactie tot een minimum beperkt.

Iedereen had een verhaal, dat wist ze. Als archeoloog richtte ze zich op de verhalen van mensen uit het verleden, maar dat betekende niet dat ze niet geïnteresseerd was in mensen uit het heden.

Het leed voor haar geen twijfel dat ze meer informatie nodig had als ze enige kans wilde maken om hem bij de groep te betrekken.

De kinderen waren vertrokken en Zach was planken op maat aan het zagen voor Philip toen hij besefte dat hij niet alleen was. Hij keek op en zag dat Brittany leunend tegen de deurpost naar hem stond te kijken.

Gezien het feit dat hij eerder die ochtend zeker een paar minuten lang naar haar had staan kijken, mocht hij hierover niets zeggen. Toch hield hij nu liever het oogcontact kort. ‘Kan ik iets voor je doen?’

‘Ja.’ Langzaam liep ze naar hem toe. ‘Ik wilde met je praten over Travis.’

‘Kan ik je niet mee helpen.’ Hij mat het hout en markeerde het. ‘Daarvoor moet je bij Philip zijn.’

‘Dat ben ik ook van plan.’ Ze hielp hem de plank stil te houden. ‘Ik weet nog dat ik ook ooit een kano heb gebouwd op kamp. Het was een van mijn favoriete bezigheden, totdat ik ermee het water op moest. Ik was de hele tijd bang dat hij zou zinken. Die jongen doet me trouwens aan je denken.’

‘Philip?’

‘Travis. Hij blijft zich afzijdig houden, alsof dat de enige plek is waar hij zich veilig voelt. Hij vertrouwt niemand. Zo was jij ook.’

Hij kon voelen dat ze naar hem keek terwijl hij de plank zorgvuldig goed legde. ‘Ik dacht dat we het niet over het verleden zouden hebben?’

‘Ik ben geïnteresseerd in de manier waarop mensen zich gedragen.’

‘Misschien had je dan psychologie moeten gaan studeren in plaats van archeologie.’

‘Er is wat overlap. Het is mijn werk om vragen te stellen.’

‘Maar geen persoonlijke vragen.’

‘Nee, geen persoonlijke vragen.’ Ze liet haar vinger over de nerf van het hout glijden. ‘Denk je er wel eens over na? Over wat er tussen ons is gebeurd?’

‘We weten allebei wat er is gebeurd. Jij had medelijden met me, en daarom gaf je me aandacht.’ Hij zette een streepje op het hout en pakte de zaag. ‘Je was sexy, dus ging ik met je naar bed. En dat wilde ik blijven doen, dus ben ik meegegaan in dat hele huwelijksplannetje zonder er goed over na te denken. Einde verhaal.’ Zijn samenvatting was bot, lomp en allesbehalve waar, maar hij bereikte er wel iets mee.

‘Denk je dat ik medelijden met je had?’

‘Had je dat niet, dan?’

‘Nee! Ik bedoel…’ Fronsend zocht ze naar de juiste woorden. ‘Ik vond het vervelend voor je dat je zo’n zware jeugd had gehad, maar dat had niets te maken met wat er tussen ons is gebeurd.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Ja.’ Ergernis klonk door in haar stem. ‘Denk je echt dat dat de reden was? Alles wat we deelden – alles wat we hadden – denk je dat dat door medelijden kwam?’

‘Ik heb nooit geweten wat het precies was.’

‘Waarom denk je dat ik geïnteresseerd in je was, Zach?’

‘Omdat je dingen over seks wilde leren en omdat jij het type bent dat altijd een expert raadpleegt om iets te weten te komen. Zo werken jouw hersenen nou eenmaal.’ Dat was de enige reden die hij kon bedenken. Dat, en haar tienerdrang om zich te verzetten tegen de verwachtingen die iedereen van haar had.

Ze lachte zachtjes. ‘De seks was zeker een belangrijk onderdeel, dat zal ik niet ontkennen.’

‘Alleen maar een onderdeel?’

‘Hé, je bent goed in bed, maar ook weer niet zó goed.’

Hij wierp haar een steelse blik toe en ze bloosde.

‘Oké dan, maar even voor de goede orde, arrogantie is niet aantrekkelijk, dus je sexappeal is zojuist aanzienlijk verminderd.’

Hij wilde niet aan seks denken, niet op dit moment, nu ze recht voor hem stond met dat zijdeachtige donkere haar, dat in een slordige vlecht op haar rug hing. Ze was casual gekleed, maar ze had er nog nooit zo sexy uitgezien. Verdorie, hij moest zich beheersen!

Het kostte hem moeite zijn handen op de zaag te houden. ‘Dat is geen arrogantie, maar zelfkennis. Seks en dingen verpesten. Je zei het zelf al. De twee dingen waar ik goed in ben.’

‘Ik was boos toen ik dat zei. Het was niet waar.’

‘Afgezien van het feit dat je vliegen vergat, was het wel waar.’ Hij vroeg zich af of het gesprek haar net zo dwarszat als hem. ‘Als ik de Harbor Stores binnenloop, sta ik zelfs nu nog continu onder observatie.’

‘Dat komt doordat Mel je uit de kleren probeert te krijgen.’

De manier waarop ze het zei, maakte hem aan het lachen. ‘We weten allebei hoe blij haar ouders daarmee zouden zijn. Ze willen niet dat ik ook maar iets aanraak dat van hen is.’

‘Je hebt het mis, Zach. Misschien was het zo toen je jonger was, maar om eerlijk te zijn was je toen ook wel een beetje eng. Je was zo’n somber, stil Heathcliff-achtig type.’

‘Gaat dit gesprek nog ergens heen? Ik moet dit afmaken want straks moet ik een CEO en zijn gezin naar hun buitenhuis in Bar Harbor vliegen.’

‘Je doet alsof het je niks kan schelen, maar ik weet dat dat niet waar is.’

‘Ik heb niemands goedkeuring nodig.’

‘Dat weet ik. Je bent gewoon een grote, stoere vent die zijn eigen ding doet.’ Een scheef glimlachje verscheen op haar gezicht. ‘Misschien kun je wat van die vaardigheden van je gebruiken om iets aan dat slechte humeur te doen. En als je toch bezig bent, sloop dan meteen wat van die muren die je om je heen hebt gebouwd, zodat je jezelf niet meer zo in de weg zit.’

Hij was klaar met de plank en legde hem bij de andere planken op de grond. ‘Ben je nu klaar?’

‘Nee. Je hebt me nog steeds niet verteld wat je weet over Travis.’

‘Waarom denk je dat ik iets weet?’

‘Omdat je altijd twee keer zoveel weet als je laat merken. Ik wil weten wat er omgaat in het hoofd van die jongen. Hij doet niet mee. Ik denk niet dat de andere kinderen gemeen tegen hem zijn of hem buitensluiten.’ Ze beet op haar lip en fronste bedachtzaam. ‘Misschien heeft hij gewoon geen interesse. Misschien vindt hij archeologie gewoon niet leuk.’

Zach pakte het laatste stuk hout. ‘Of misschien weet hij niet hoe hij iets leuks moet doen. Misschien heeft zijn leven tot nu toe alleen maar gedraaid om overleven en het volgende uur doorkomen.’

Er verscheen ontsteltenis in haar ogen. ‘Zou dat het zijn?’

Zach vermoedde dat hij nog niet eens in de buurt kwam. Dit soort momenten herinnerde hem aan de enorme kloof die tussen hen in lag. ‘Het is maar een gok.’

‘Was dat hoe het was voor jou?’

Hij had er nooit over gesproken. Zelfs niet met Philip, al wist hij dat die waarschijnlijk een vuistdik dossier over hem in zijn kantoor had liggen. Zach had het nooit in willen zien.

‘We hadden het over Travis.’

‘Dat weet ik, maar ik dacht…’ Ze hield op met praten en haalde diep adem. ‘Ik dacht dat we het deze ene keer misschien eens over jou konden hebben.’

‘Waarom? Zodat je me kunt begrijpen?’ Hij zaagde de laatste plank doormidden en legde hem weg. ‘Is het ooit bij je opgekomen dat ik niet wil dat je me begrijpt?’

‘Is het ooit bij je opgekomen dat je misschien wel gelukkiger zou zijn als je mensen niet steeds van je af duwt?’

Hij bleef staan. ‘Is dat een algemene opmerking?’

Geagiteerd streek ze haar haar uit haar gezicht. Haar blik kruiste de zijne en de temperatuur om hen heen leek te stijgen.

‘Oké,’ zei hij ruw. ‘We hadden afgesproken dat we die kant niet op zouden gaan.’

‘Dat weet ik! Ik wil die kant ook niet op.’

Hij zag haar mond bewegen, zag hoe de leugen over haar lippen rolde, en hij vroeg zich af waarom geen van hen zei wat zo duidelijk was. Het was te laat om te wensen dat het niet gebeurd was, want het was al gebeurd.

Hij hield haar blik een paar seconden vast. Toen liet ze het stuk hout vallen dat ze in haar handen hield, draaide zich om en liep de schuur uit.

Hoofdstuk 11

Brittany stortte zichzelf in het kampleven. Naast het leiden van een archeologieactiviteit, of ‘mini-opgraving’, zoals ze het had genoemd, hielp ze mee op en rond het strand. Voor veel van de kinderen betekende het kamp het einde van hun zomervakantietijd, waarna ze al snel weer naar huis zouden gaan. Sommigen waren voor het laatst in het kamp, maar als het goed was, hadden ze allemaal iets anders geleerd tijdens de zomermaanden en verlieten ze Kamp Puffin hopelijk met nieuwe vrienden.

De wetenschap dat het einde in zicht was, maakte die laatste paar dagen alleen maar kostbaarder. Het kamp zou gedurende de herfstmaanden in afgeslankte vorm verdergaan, gericht op schoolklassen die er waren in het kader van hun biologie- of aardrijkskundelessen. Ook waren er dan leraren die zich hadden ingeschreven voor wildernistraining. Philip wilde dolgraag archeologie aan het programma toevoegen, en Brittany was nog steeds de mogelijkheden daarvoor aan het onderzoeken.

Ze had er een gewoonte van gemaakt om vroeg op te staan, zodat ze naar het kamp kon lopen. Er waren twee routes vanaf haar cottage. Eentje voerde over de rotsachtige kust, en de andere liep door het bos. Het was hoe dan ook een lange wandeling, maar ze vond het heerlijk om buiten te zijn en ze genoot van de beweging. In Griekenland was het in de zomer te warm geweest voor lange wandelingen, maar hier op het eiland zorgde de combinatie van zon en zeewind voor ideale wandelomstandigheden. Als het slecht weer was en de mist zich uitstrekte over de oceaan, trok ze haar regenjas aan en bleef ze onder de beschutting van de bomen.

Ze hield van de seizoenen in Maine, zelfs van de lange winter. Tijdens die ijskoude wintermaanden veranderde het eiland compleet, maar zo mogelijk hield ze er dan alleen maar meer van. Omdat het eiland niet met een brug was verbonden aan het vasteland, waren ze afhankelijk van de ferry. In de winter werd het aantal overtochten teruggeschroefd, en soms, als het weer te slecht was, ging de boot helemaal niet. Als gevolg daarvan rekende de gemeenschap op elkaar, ze zorgden voor elkaar en wisten dat ze op elkaar konden terugvallen. Ook al vond Brittany het niet fijn dat ze zo veel medelijden met haar hadden, ze genoot wel van het gemeenschapsgevoel.

De winters betekenden voor haar gezellige avonden binnen met haar oma en vriendinnen, kaartend, spelletjes spelend of lekker kwebbelend tijdens het eten, terwijl het buiten sneeuwde. Ze had altijd haar huiswerk gemaakt aan de schoon geschrobde keukentafel, met op de achtergrond het zachte gepruttel van het avondeten dat Kathleen aan het klaarmaken was. Haar oma had heerlijke stoofschotels gemaakt en zelfgemaakte soep van groenten die ze zelf had geteeld en in de vriezer had opgeslagen. Soms had er zo veel sneeuw gelegen dat ze zichzelf uit de cottage hadden moeten graven, en zo nu en dan hadden ze ijsregen en lange periodes van stroomuitval moeten doorstaan. Kathleen had ervoor gezorgd dat de cottage altijd goed bevoorraad was en ze had elke winterse hindernis als een avontuur beschouwd. Brittany’s terugkeer naar het kamp herinnerde haar aan die tijden.

Naarmate de dagen verstreken, begon haar pols steeds minder pijn te doen, en toen Zach haar weer naar het vasteland vloog voor controle, bleek het nieuws deze keer beter te zijn. De dokter vertelde haar dat alles goed genas en dat het gips er bij haar volgende bezoek af mocht.

‘En het eerste wat ik dan ga doen,’ zei ze tegen Zach terwijl ze de kajaks klaarmaakten voor een middagje watersport, ‘is zwemmen in de zee.’

‘Ik wil je er best in gooien, hoor. Je hoeft het maar te zeggen.’

‘Dat heb je al eens gedaan.’

‘Ja. Je was woest.’

‘Omdat ik mijn kleren nog aanhad!’

‘Dat duurde niet lang. Ik meen me te herinneren dat ik je daarna vrij snel uit dat natte spul heb geholpen.’

Dat herinnerde ze zich ook. Ze herinnerde zich alles. ‘Heel aardig van je.’

‘Er zijn geen grenzen aan de offers die ik bereid ben te brengen om een vrouw uit de kleren te krijgen. Je moet die kajak nog iets verder het strand op duwen, anders drijft hij straks halverwege de Atlantische Oceaan.’

‘Ik weet net zoveel van kajaks als jij, hoor.’

Ze deed alsof ze geïrriteerd was, maar in werkelijkheid bleek samenwerken met Zach makkelijker dan ze had verwacht. Natuurlijk waren er dagen waarop hij er niet was geweest. Dagen waarop hij verdween om rijkelui naar afgelegen delen van de staat of naar Canada te vliegen. Maar de rest van de tijd droeg hij zijn steentje bij in het kamp en hielp waar nodig. Daarbij straalde hij een zelfverzekerdheid uit die ervoor zorgde dat de kampleiders en de kinderen vaak bij hem aanklopten voor advies. Iedereen deed dat, behalve Travis. Die kwam naar niemand toe.

Elke kampweek eindigde met Starlight Adventure, en Brittany hoopte dat ze bij deze activiteit misschien wat meer tijd kon doorbrengen met Travis.

De dag voor de overnachting in de buitenlucht, besloot ze even langs de Harbor Stores te gaan om een voorraadje snacks in te slaan voor tijdens de trektocht door het bos. Het weer zag er goed uit. Er was geen spoortje mist te bespeuren, en dat terwijl een hardnekkige mist dit deel van Maine zo vaak teisterde in augustus. Het heldere, zonnige weer had een stroom van zomertoeristen naar het eiland gebracht, waardoor het druk was in de supermarkt. Dankbaar dat ze nu geen gesprek met Mel hoefde aan te knopen, ging ze achter een gezin met twee enthousiaste kinderen in de rij staan, betaalde voor haar aankopen en liep toen de zon weer in.

Het was druk in Main Street. Er liep een mix van eilanders en toeristen, die erop gebrand waren het beste te maken van de laatste zomerdagen.

Impulsief besloot ze een omweg te maken langs Summer Scoop, de ijswinkel die Emily deze zomer uit de brand had geholpen. Eén blik op de rij vertelde haar dat haar vriendin goed werk had geleverd.

Geduldig wachtte Brittany op haar beurt, terwijl ze de muurschilderingen bewonderde die Sky samen met enkele van de eilanders had gemaakt. De heldere kleuren en de vrolijke inrichting van het tentje bewezen maar weer dat wanneer iemand het moeilijk had op het eiland, de eilanders de handen ineen sloegen.

‘Brittany! Wat kan ik voor je doen?’ Stralend stond Lisa haar toe te lachen van achter de toonbank. Alleen al aan die glimlach kon Brittany zien dat het nu weer goed ging met haar bedrijfje.

‘Je hebt het druk.’

‘Waanzinnig druk. Ik kan wel huilen van opluchting. Ik heb vanmorgen meer ijs verkocht dan in de hele eerste week van juli. En allemaal dankzij Emily. Ze is een genie. Scoop van de dag is de Salted Caramel Crunch.’

‘Scoop van de dag?’

‘Emily’s idee. Een smaak is in de aanbieding. Groter bolletje, lagere prijs.’

Brittany merkte dat de rij achter haar steeds langer werd. Haast was geboden. ‘Salted Caramel Crunch klinkt goed.’

‘Maak er maar twee van,’ klonk Zachs stem ineens achter haar.

Een heerlijke warmte verspreidde zich meteen door haar hele lichaam. Ze wist vrij zeker dat dat ook aan haar gezicht te zien was, wat best gênant was voor een vrouw die vond dat ze nu toch wel een beetje te oud was om nog te blozen. Omdat ze niet wilde dat hij zag hoe rood ze was, nam ze haar tijd om zich om te draaien.

‘Verwacht je nou dat ik een ijsje voor je koop, Flynn? Ik ben maar een arme archeoloog.’ Ze hoopte maar dat het haar lukte nonchalant te kijken, maar zodra ze hem aankeek, werd haar mond kurkdroog. Nu was het niet meer alleen warmte, maar eerder oververhitting waar ze mee te kampen had. Jemig, en dat wist hij alleen maar te bereiken door naar haar te kijken!

‘Laat mij maar.’ Hij gaf Lisa wat geld en nam beide ijsjes aan. ‘Ik ben benieuwd hoe je van plan was om tegelijkertijd een ijsje te eten en die tas te dragen met maar één hand.’

‘Ik geef toe dat ik daar nog niet over na had gedacht. IJs eten lukt me altijd wel, hoe dan ook.’

De intense stoot verlangen die door haar heen raasde, was volstrekt ongepast op de plek waar ze zich bevonden, bij al die drommen kleine, enthousiaste kinderen.

Zach las haar gedachten, glimlachte flauwtjes en leidde de weg door een menigte van kinderen en ouders, waarna hij de deur voor haar openhield.

Ze glipte langs hem heen, zich afvragend waarom ze zo’n ouderwets gebaar sexy vond nadat ze het grootste deel van haar leven haar eigen deuren had geopend.

Toen ze eenmaal buiten in de verblindende zon stonden, zette ze haar tas neer en nam haar ijsje van hem over.

‘Bedankt. Besef je dat dit de eerste maaltijd is die je ooit voor me hebt betaald?’ In een poging te doen alsof er niks aan de hand was, likte ze langs de rand van haar ijsje en ving de zoete, smeltende druppels op met de zijkant van haar tong.

‘Ik heb je op een etentje getrakteerd toen we verkering hadden.’ Hij zweeg toen Hilda aan kwam lopen, en Brittany zag hoe zijn schouders zich spanden.

‘Goedemorgen, liefje. Hoe gaat het met die pols van je?’ Hilda keek Brittany stralend aan en wierp Zach een speculatieve blik toe. Daarna richtte ze zich tot hem. ‘Ik hoorde dat je hebt ingebroken in Kathleens cottage.’

Zach verroerde zich niet. ‘Ja, mevrouw.’

Even wachtte Brittany tot hij zou uitleggen dat hij haar had horen gillen, maar dat deed hij niet. Hij zei niets, wat iets van ergernis opriep bij haar.

‘Hij hielp me alleen maar, Hilda.’

‘Ik weet het. Emily heeft me er alles over verteld. Ze is Agnes een paar dagen terug komen helpen met haar gordijnen.’ Hilda knikte goedkeurend en klopte Zach op zijn arm. ‘Goed om te weten dat je op ons meisje past. Je hebt sterke spieren. Ik hou wel van een man met sterke spieren. Mijn Bill was hetzelfde. We hebben erg veel lol gehad in de slaapkamer.’

Brittany vermeed Zachs blik. ‘Hilda…’

‘Wat? Seks is niet alleen voor jongeren, weet je. Het enige verschil is dat wij oudjes er niet over mogen praten. Je moet dat ijsje opeten voor het smelt.’ Nog een keer kneep ze in zijn arm. ‘En repareer dat slot voor haar. Als er iemand weet hoe je die cottage kunt beveiligen, dan ben jij het wel.’

‘Ja, mevrouw.’ Zach vertrok geen spier bij die indirecte verwijzing naar zijn duistere verleden.

Terwijl Hilda naar haar volgende kletspraatje kuierde, sloot Brittany haar ogen. ‘Sorry. Mocht het enige troost bieden: ik denk dat je zojuist officieel bent goedgekeurd. Ik weet niet zeker of dat goed of slecht is.’

‘Ze geeft om je. Ze geven allemaal om je.’ Hij at het laatste restje van zijn ijsje op. ‘En ze heeft gelijk dat er iets aan je slot moet gebeuren. Dat zal ik regelen.’

‘Er is niets mis met dat slot.’

‘Ik was in minder dan vijf seconden binnen.’

‘Dat komt doordat jij speciale vaardigheden hebt.’

Met een sardonische glans in zijn ogen keek hij haar aan.

Meteen wist ze dat hij nu niet aan zijn inbraakvaardigheden dacht, en dat deed zij ook niet. Onder de drukkende hitte van haar eigen gedachten, likte ze aan haar smeltende ijsje. ‘En even voor de goede orde, je hebt me nooit op een etentje getrakteerd, Flynn.’ Ze bewoog zich verder bij de rij vandaan, die nu zelfs voor het gebouw langs de straat op slingerde. ‘Laten we eerlijk zijn, we hebben nooit verkering gehad. We hingen wat rond en we hadden heel veel seks.’

‘En daarna zijn we getrouwd.’

‘Als je het zo zegt, is het moeilijk te begrijpen hoe het zo mis heeft kunnen gaan.’ Verwoed probeerde ze luchtig te klinken.

‘Wil je daarmee zeggen dat ik je een etentje verschuldigd ben, doctor Forrest?’ Hij sprak langzaam, met die ruwe, mannelijke stem die haar zenuwuiteinden altijd had laten tintelen.

‘Je bent me helemaal niets verschuldigd. Maar ik ben jóú nu een Salted Caramel Crunch-ijsje verschuldigd. Ik wil bij niemand een schuld hebben, zelfs geen schuld van koolhydraten en suiker.’

Na die woorden glimlachte hij naar haar.

Haar hart bonsde, en weer voelde ze die opwinding die alleen maar door haar lichaam begon te razen wanneer ze bij hem was.

De blik op zijn gezicht veranderde, en zijn ogen gleden langzaam naar haar mond. Geen van hen zei iets, maar dat was ook niet nodig. Ze wíst gewoon dat ze hetzelfde dachten. En die gedachten hadden niets te maken met Salted Caramel Crunch-ijs.

Als tiener had ze veel te veel naar zijn mond zitten staren, en wanneer ze er niet naar had zitten kijken, dan had ze hem wel gekust. Als er ooit een mannenmond speciaal ontworpen was voor die taak, dan was het die van Zach wel. De moeite die het haar kostte om hem niet aan te raken werd haar bijna fataal. Het liefst wilde ze haar mond tegen de zijne drukken en hem inademen. Ze wilde de kleren van zijn lijf rukken, elke centimeter van zijn lichaam verkennen, de veranderingen in hem ontdekken. Niet een snelle bevrediging van wederzijdse lust, zoals kort geleden bij haar in de gang, maar een lange, trage, intieme ontdekkingsreis.

‘Zach…’

‘Nee.’ Zijn stem was hees, en hij rukte zijn blik met zichtbare tegenzin los van haar mond. ‘Nee.’

‘Maar –’

‘Dat gaan we niet weer doen. Ik ga je niet weer pijn doen.’

Allerlei emoties joegen door haar heen. Het was er allemaal weer: de opwinding, de hoop en de bittere ellende. Daar stonden ze met zijn tweetjes, een eiland in een zee van toeristen. Mensen stroomden langs hen heen, lachend en kletsend aan de wandel in Main Street.

Zach hief zijn hand en veegde zachtjes wat ijs weg uit haar mondhoek. ‘Het is de juiste beslissing. Dat weet je.’

Nee, dat wist ze niet. Het enige wat ze wist, was dat ze vanbinnen in brand stond.

In een poging de sfeer van intimiteit te doorbreken, haalde ze nog maar een keer heel diep adem en keek naar de haven waar de Captain Hook net aanlegde. ‘Ik heb wat proviand ingeslagen voor Starlight Adventure. Het is me gelukt de Harbor Stores in en uit te lopen zonder te worden onderworpen aan een van Mels verhoren.’

Er viel een gespannen stilte. ‘Ga jij mee met Starlight Adventure?’ Het gebrek aan enthousiasme in zijn stem was onmiskenbaar.

‘Ik weet dat het niet bepaald handig is met die gebroken pols van mij, maar ik kan geweldige kampvuurverhalen vertellen en ik kan helpen als er ’s nachts kinderen bang worden in het bos. De spinnenverwijderingsdienst zal ik echter aan iemand anders overdragen.’

‘Ik ben beschikbaar voor spinnendienst.’

Meteen begon haar huid weer te tintelen. Wat was hij toch stoer, een beetje gevaarlijk en waanzinnig sexy. Als ze naar hem keek werd ze duizelig, alsof ze keihard haar hoofd had gestoten. Haar hersenen, die haar afgezien van de momenten waarop ze bij hem was geweest nooit in de steek hadden gelaten, liepen vast. Een paar seconden lang hoorde ze alleen maar de woorden ‘Ik ben beschikbaar’, maar toen drongen de implicaties van zijn woorden tot haar door. ‘Ga jij ook mee met Starlight Adventure?’

Nu begreep ze waarom hij het nieuws dat ze ging met zo weinig enthousiasme had onthaald.

‘Ik help waar ik kan. Ik ga ze leren hoe ze kunnen overleven in de wildernis.’

‘Dus we gaan samen de nacht doorbrengen in het bos.’

Hij hield haar blik vast. ‘Wij, de kampdirecteur, vier andere kampleiders en achttien kinderen.’

Dat had het verlangen dat door haar lichaam raasde, moeten bedaren, maar dat gebeurde niet. Ze wilde nog steeds haar mond op de zijne drukken en hem kussen totdat ze allebei geen lucht meer kregen. Tegelijkertijd wilde ze haar vingers in zijn glanzende, donkere haar laten glijden en het T-shirt uittrekken dat zo nauwsluitend over al die harde spieren viel. ‘Philip heeft niet gezegd dat jij ook ging,’ wist ze uit te brengen.

‘Nee,’ zei Zach kortaf. ‘Dat zal wel niet.’

‘Hij vond het vast niet belangrijk, aangezien we toch al samenwerken.’ Of misschien wilde hij zich met ons bemoeien. Zou hij dat doen? Nee, Philip was de directeur van Kamp Puffin, niet Cupido. Plotseling leek het allemaal veel te ingewikkeld. Overspoeld door gevoelens die ze niet begreep, stapte ze bij hem weg. ‘Ik kan maar beter gaan. Ik zie je wel weer in het kamp.’

‘Wacht.’ Hij vloekte zachtjes. ‘Hoe was je van plan daar te komen?’

‘Ik wilde Pete bellen.’

‘Ik breng je wel.’

Aan zijn grimmig gespannen kaak te zien, prikte hij nog liever punaises in zichzelf.

‘Laat maar.’ Ze was te trots om zijn aanbod aan te nemen. ‘Ik weet dat iedereen het een belasting vindt om me steeds maar weer te moeten helpen. Dit kan ik zelf wel afhandelen.’

‘Denk je dat dat het is wat hier aan de hand is?’ Hij zette zijn arm tegen de muur van de winkel achter haar, waardoor ze niet meer weg kon lopen. ‘Denk je dat je iedereen tot last bent?’ Zijn mond was dicht bij de hare, en zijn ogen waren donkere poelen van seksuele belofte.

‘Zach…’

‘Ja, ik vind dit moeilijk. Jij ook. Maar dat betekent niet dat je een taxi hoeft te nemen. We zijn volwassen. Het feit dat die gevoelens er zijn, betekent niet dat we er ook iets mee moeten doen. We kunnen een keuze maken, en dat is precies wat we gaan doen.’

Zijn arm was vlak bij haar wang, haar lippen slechts een ademtocht verwijderd van zijn gespierde biceps. Ze hoefde alleen maar haar hoofd wat te draaien. ‘En wat gebeurde er een paar dagen terug dan?’

‘Dat was gewoon seks.’ Zijn stem was laag en had een ruw randje. ‘Het zal niet weer gebeuren.’

‘Heb je vaker gewoon seks met mensen? Ik niet namelijk.’

Zijn ogen verduisterden zich tot een gevaarlijke tint zwart. ‘Ik wil niets weten over jouw seksleven.’

‘Mooi, want ik was niet van plan erover te praten.’ Ineens leek het allemaal zo belachelijk. Van alle mannen die ze in haar leven had ontmoet, was haar ex-man de enige die haar dit gevoel gaf. Het was gewoon niet eerlijk.

Plotseling stapte hij bij haar weg. ‘Ga in de auto zitten, Brittany. Ik breng je terug naar het kamp.’

‘Bedankt. En trouwens, ik hou niet van bazige mannen.’

Een glimlachje speelde om zijn mondhoeken. ‘En ik hou niet van vrouwen die altijd alles beter weten.’

‘Dat komt dan goed uit. Niets om ons druk over te maken.’

Hoofdstuk 12

Zach legde de laatste zwemvesten en kano’s op de aanhangwagen.

Een van de kampleiders zou de spullen naar Heron Pond rijden, zodat alles al klaar zou staan wanneer ze aankwamen. De kinderen kregen allemaal een kleine rugzak met waterdichte kleding, lunch en wat te drinken mee.

Opwinding gonsde door de lucht en de kinderen waren druk in gesprek, verhalen uitwisselend over de kampavonturen die ze tot nog toe hadden beleefd. Iedereen behalve Travis, die iets bij de andere kinderen vandaan stond, zonder vriendjes of vriendinnetjes.

Eén blik op hem vertelde Zach dat Starlight Adventure eerder een marteling dan een feestje was voor Travis, en hij hoefde het dossier van de jongen niet te lezen om te weten wat er gaande was. Het stond op Travis’ gezicht geschreven en het was duidelijk te zien in de manier waarop hij op de wereld reageerde.

De jongen deed zijn uiterste best om nonchalant over te komen en te doen alsof het hem allemaal niets kon schelen. Daar wist Zach alles van. Ooit had hij hetzelfde gedaan. Hij wist dat het alleen maar meer pijn deed als je ergens om begon te geven en dat je jezelf alleen maar kon beschermen door je terug te trekken.

Als een barrière tegen wreedheid had hij geleerd zijn gevoelens af te sluiten. Hij was er zo goed in geweest, dat hij niet meer wist hoe hij die barrière op kon heffen. Toen hij al die jaren terug iets met Brittany had gekregen, had hij geprobeerd zichzelf te dwingen iets te voelen, maar de enige emotie die naar de oppervlakte was komen drijven, was paniek geweest.

Het leek erop dat de technieken die hij had gebruikt om te overleven onomkeerbaar waren, en hij had zijn pogingen om het toch te proberen al lang geleden opgegeven.

Hij vroeg zich af of Travis in hetzelfde schuitje zat of dat hij nog jong genoeg was om vertrouwen een laatste kans te willen geven.

Zorgvuldig op een afstandje blijvend, sprak hij de jongen op nonchalante toon aan. ‘Hé, heb je je muggenspray bij je?’

Travis knikte kort. Zijn blik gleed behoedzaam naar Zach en toen weer weg, alsof hij zocht hoe hij hieronderuit kon komen.

Zach herkende die blik en het rotgevoel dat hij toch al had, werd er alleen maar groter door.

‘Ik kan wel wat hulp gebruiken hier. Dit spul weegt een ton.’ Hij had het met één hand kunnen tillen, maar hij wilde de jongen erbij betrekken. Het was belangrijk dat Travis ontdekte dat er mensen waren die hij kon vertrouwen. Dat de wereld geen zwarte put was die hem elk moment kon verslinden.

Travis aarzelde, maar kwam toen toch naar hem toe en legde de roeispanen op de aanhanger. Heel bewust vermeed hij oogcontact met Zach.

‘Heron Pond is een toffe plek,’ zei Zach op luchtige toon. Zo hield hij het gespreksonderwerp gemakkelijk en neutraal. ‘Vroeg in de ochtend is het water zo kalm dat het wel glas lijkt. Als je er een steen in gooit, komen de rimpelingen tot halverwege het meer. Maar je zult die muggenspray wel nodig hebben. De insecten daar zijn zo groot, dat geloof je bijna niet.’

Er flitste iets in de ogen van de jongen. Kon het interesse zijn?

‘Hoorde ik iemand iets over muggenspray zeggen?’ Brittany liep naar hen toe. Ze droeg een baseballpetje met het logo van Kamp Puffin. ‘Je weet pas wat insecten zijn als je in Egypte hebt gegraven. Het eerste wat je doet wanneer je ’s ochtends wakker wordt, is kijken of er geen schorpioenen in je laarzen zitten.’

Travis keek haar behoedzaam aan. ‘Shit, echt waar?’ vroeg hij.

Brittany ging er niet op in. ‘’s Nachts gebruikten we ultraviolette lampen om ze op te sporen. Er zit een laagje op het exoskelet van schorpioenen dat ervoor zorgt dat ze oplichten onder uv-licht. Dat betekent dat we kunnen zien waar ze zijn. Ze krijgen dan een spookachtige groene kleur, een beetje fluorescerend. Ik kan je wel een keer een foto laten zien.’

‘Gatver.’ Maar hij keek gefascineerd.

‘Heel erg gatver.’ Ze trok de bandjes van haar rugzak aan. ‘En je wilt echt niet gebeten worden door een van die rotbeesten.’

‘Ga je dan dood?’

‘Nee, maar het doet fucking –’ Even hield ze op met praten en grijnsde. ‘Het doet enórm veel pijn.’

Travis stond op het punt nog iets te vragen toen een paar kinderen die in de buurt hadden rondgehangen, dichterbij kwamen omdat ze ook meer over schorpioenen wilden horen.

Meteen trok Travis zich weer terug.

Zach zag het gebeuren en Brittany zag het ook. ‘Hé, later meer verhalen over schorpioenen, jongens. We hebben nu eerst een flinke wandeling voor de boeg.’ Ze liep naar Travis toe. ‘Ik vind het vreselijk om dit toe te moeten geven waar Zach bij is, maar deze rugzak is te zwaar voor me met mijn pols in het gips. Jij ziet er behoorlijk sterk uit…’ Ze keek naar Travis’ magere lijfje. ‘Zou jij een paar dingen voor me willen dragen? Dan zou je echt mijn held zijn.’

De jongen keek haar verdwaasd aan. Het idee iemands held te zijn was hem duidelijk vreemd. ‘Oké. Als het jou niet lukt.’

‘Het moet niet te zwaar worden voor je.’

‘Het lukt me wel.’ Hij zwaaide zijn rugzak van zijn rug, waarbij zijn T-shirt iets omhoogkroop en er een blauwgrijs litteken op zijn buik zichtbaar werd.

Zach zag hoe Brittany’s ogen zich versmalden, maar toen dook ze al in haar eigen rugzak, alsof er niets was gebeurd. ‘Als je mijn trui en regenjas zou kunnen dragen, zou dat geweldig zijn,’ zei ze nonchalant. ‘Je kunt beter bij mij vooraan komen lopen. Als het kouder wordt, zal ik die trui wel nodig hebben.’

Ze had hem net zo goed kunnen roepen zodra dat nodig was, maar ze wilde de jongen duidelijk bij haar in de buurt houden, en dat vond Zach een goed idee.

Na dat kleine beetje interesse dat hij had getoond in het schorpioenenpraatje, was Travis weer veranderd in de zwijgzame, wezenloze jongen zoals ze hem kenden. Hij toonde geen emoties. Geen opluchting, geen enthousiasme, zelfs geen verveling.

Het leek wel alsof iemand hem compleet had uitgeschakeld.

Jason, een van de begeleiders, had de leiding over het uitstapje en Steph, een van de andere leiders, was aangewezen om de spullen naar Heron Pond te rijden en alles klaar te zetten voor hun komst.

Drie andere leiders gingen ook mee, onder wie Rachel, Ryans zusje dat lesgaf op de plaatselijke school. In de zomer hielp ze altijd mee bij het kamp.

Terwijl Rachel tijdens hun wandeltocht een groepje jongere kinderen onder haar hoede nam en spelenderwijs bomen en planten met hen besprak, merkte Zach dat Travis bij Brittany in de buurt bleef.

Ze kletste met hem over de verschillende expedities die ze de afgelopen jaren had gedaan. Daarbij voelde ze instinctief aan welke verhalen de aandacht van de tiener trokken. Zach luisterde naar het gesprek en begon zich een beeld te vormen van het leven dat ze had geleid in de tien jaar dat ze uit elkaar waren geweest. Het was een drie uur durende wandeling door het bos naar Heron Pond, en tegen de tijd dat ze in de buurt van het kamp kwamen, had hij ontdekt dat ze Cambridge leuker vond dan Oxford, dat haar lievelingseten in Griekenland baklava was geweest en dat ze in Egypte ooit eens van een kameel was gevallen.

‘Het ergste aan kamelen?’ Met haar handpalm sloeg ze een insect van haar arm. ‘De geur. Heb je ooit die scène in Indiana Jones gezien waarin dat meisje parfum op die olifant spuit? Dat wilde ik ook doen bij die kameel, maar aangezien ik al van dat stomme beest af was gevallen toen hij overeind kwam, had ik beide handen nodig om me vast te houden.’

Travis moest er bijna om glimlachen. ‘Jij zei dat archeologie in het echt helemaal niet op die film lijkt.’

‘Dat is ook zo, maar dat gedeelte klopte precies.’

‘Heb je de piramides gezien?’

‘Ja. Als je de toeristen kunt ontwijken, zijn ze wel vet. Omdat we met de universiteit werkten, kregen we een privérondleiding.’ Ze vertelde hoe gaaf het was geweest om de zon onder te zien gaan boven de woestijn en dat ze bijna was ingestort tijdens de wandeling omhoog naar Machu Picchu. ‘Vierentwintighonderd meter boven zeeniveau. Ademhalen was een uitdaging en een paar mensen in mijn groep hadden last van hoogteziekte, maar het was prachtig. Ik zal het nooit vergeten.’

Het grootste gedeelte van de tijd praatte ze echter over Griekenland. Over blauwe luchten en helder water en over hoe het daar één groot walhalla voor archeologen was geweest. Om de tijd te doden leerde ze Travis zelfs een paar woordjes Grieks.

Zach kreeg er geen genoeg van naar haar te kijken. Hij hield van de manier waarop ze haar handen gebruikte bij het praten en hij voelde haar frustratie wanneer haar bewegingen werden beperkt door het gips om haar pols. Heel energiek vertelde ze elk verhaal, vol enthousiasme ook, waardoor hij bijna zin kreeg om de Atlantische Oceaan over te vliegen om een paar van de plekken te bezoeken die ze beschreef.

Het slimme meisje van vroeger was veranderd in een sterke, onafhankelijke vrouw, en ze was zo mogelijk misschien nog wel aantrekkelijker dan toen ze bij elkaar waren geweest.

Haar beeldende anekdotes zorgden ervoor dat de lange trektocht door het bos nog geen vijf minuten leek te duren.

Toen ze eindelijk arriveerden, aten ze hun lunch en namen vervolgens de kano’s mee het meer op. Er klonk flink wat gegil terwijl ze afwachtten of de zelfgebouwde boten zouden lekken of zinken, maar de voldoening was des te groter toen dat niet het geval bleek te zijn. Ze raceten in teams, trokken daarna de kano’s weer op de oever en sprongen vanaf de steiger het heldere, sprankelende water in.

Het was zorgeloos, onschuldig plezier, en tegen de tijd dat ze zich rond het kampvuur verzamelden, was iedereen moe.

Dit gedeelte van de tocht had Zach liever overgeslagen. Twee jongere kinderen hadden zich echter als een soort teken aan hem vastgeklampt omdat ze ervan overtuigd waren dat hij hen kon bijstaan bij het survivallen in het grote, enge bos. Toen hij bij het kampvuur ging zitten, kwamen zij naast hem zitten, zo dichtbij dat hun beentjes tegen de zijne drukten.

Met een benauwd gevoel keek hij naar Brittany, maar die grijnsde alleen maar naar hem en ging door met het uitdelen van marshmallows.

Hij draaide zich naar het kleine meisje rechts van hem, dat met superlijm aan hem vastgeplakt leek te zitten. ‘Alles goed met je?’

‘Ik wil naar huis. Ik ben bang voor het bos.’

Volgens hem waren er genoeg dingen in het leven om bang voor te zijn, maar het bos hoorde daar absoluut niet bij. Hij probeerde zich haar naam te herinneren. Ineens wist hij het weer. ‘Wat vind je zo eng, Grace?’

‘Dat het donker is.’ Het kwam eruit als zenuwachtig gefluister. ‘En dat je niet weet of er iets is wat je zal komen pakken.’

Zach voelde een steek van medelijden met het kind. Die angst had hij vroeger zelf ook gevoeld, al had dat niets met het bos te maken gehad. ‘Het donker doet je geen pijn. En je weet wat er allemaal is in het bos. Bomen, planten, en de vogels en dieren die erin wonen. Dit is hun thuis en ze zullen niet al te geïnteresseerd in je zijn zolang je hun woonplek met respect behandelt. Bovendien lig je vannacht lekker warm en knus in je blokhut.’

‘Ben jij daar dan ook?’ Het meisje draaide haar hoofd naar hem toe, en het viel hem op dat een van de rode linten in haar haar los was geraakt.

Het deed hem denken aan al die keren dat hij bij Ryan thuis had rondgehangen en hem genadeloos had geplaagd als Rachel weer eens bij hem op schoot was geploft om haar haren te laten vlechten. Hij was altijd opgelucht geweest dat hij zelf geen klein zusje had. In geen honderd jaar had hij verantwoordelijk willen zijn voor een ander in het huis waarin hij had gewoond. Dat zou net zoiets zijn geweest als een slaapmuis in een nest adders gooien.

‘Je verliest je lint. Ik zal hem weer even vastmaken.’ Hij leunde naar het meisje toe om het lint opnieuw te strikken. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken, Grace. Ik zit niet bij jou in de blokhut, maar Rachel en Stephanie wel. En ik ben in de buurt.’

Het kamp bij het meer bestond uit een joert en enkele standaard blokhutten. In elke blokhut sliepen zes kinderen en twee begeleiders, en de joert werd gebruikt als personeelsruimte en binnenkamp voor als het weer omsloeg. Omdat hij technisch gezien een ‘extra’ kracht was op dit tochtje, moest Zach in de joert slapen.

Aan de uitdrukking op Grace’ gezicht te zien, had ze liever gehad dat hij bij haar in de blokhut zou slapen. ‘Geloof jij in monsters?’

Zach staarde in het vuur en vroeg zich af hoe hij die vraag in hemelsnaam moest beantwoorden. Hij geloofde in het soort monsters dat door een gebarricadeerde deur probeerde te breken, aangewakkerd door woede en alcohol. Die had hij persoonlijk vaak genoeg ontmoet. Herinneringen verduisterden zijn gedachten, en hij voelde hoe Grace zich tegen hem aan drukte.

‘Zach?’

Door haar vraag werd hij terug in het heden gezogen en herinnerde zichzelf eraan dat dit om haar ging en niet om hem. ‘Bedoel je het soort monsters dat zich onder het bed verstopt en ’s nachts tevoorschijn komt? Nee. Er zijn geen monsters in dit bos, Grace. Alleen maar dieren die deze plek als hun thuis beschouwen. Zolang we hen met rust laten, zal er niets gebeuren.’

‘Wat als er iets komt als het donker is en we allemaal slapen?’

‘Dan roep je me en dan kom ik eraan.’

‘Beloof je dat?’

De verantwoordelijkheid drukte op hem. Hij wist alles van gebroken beloftes, maar hij wist ook hoe het voelde om bang te zijn. ‘Ik beloof het.’ Zijn mond was droog. ‘En nu moet je proberen te relaxen en wat lol te maken, want dit is je laatste avond op kamp.’ De meeste kinderen zouden de volgende dag naar huis gaan. Voor hen was dit laatste kampvuur het perfecte einde van een idyllische zomer.

Zach wierp een blik op Brittany, die lachte om iets wat Rachel had gezegd. Haar gelach was zo aanstekelijk, dat hij er zelf ook om moest glimlachen, al had hij geen idee wat ze zo leuk had gevonden.

Hoe voelde het om mensen zo gemakkelijk te kunnen vertrouwen? Om de deur van het slot te laten en te geloven dat de persoon die binnenkwam je niets aan zou doen? Ze liet alles zien. Haar emoties waren open en toegankelijk voor iedereen, ook voor hem. Ze had de deur wijd open staan en liet iedereen binnen, terwijl hij de deur tussen hem en de rest van de wereld juist stevig vergrendeld hield. Dat slot op zijn deur was het enige slot dat hij nooit had kunnen forceren.

Klaarwakker lag Brittany in haar blokhut. Om haar heen lagen de kinderen vredig te slapen, zelfs de kleine Grace Green, die tijdens het kampvuur als een pleister aan Zach vastgeplakt had gezeten.

Hij was zo geduldig met het kind geweest. Van die gedachte kreeg ze het warm, en dat stoorde haar. Ze draaide zich om in haar stapelbed, maar het lukte haar niet de slaap te vatten. Dieren en kwetsbare kinderen, dacht ze. Dat waren de twee dingen waar hij altijd tijd voor had. Wat bewees dat er achter zijn schijnbaar ondoordringbare pantser een zachte, tedere kern schuilging.

Zach gaf de indruk terughoudend en ontoegankelijk te zijn, maar toch had hij Travis tijdens de trektocht door het bos geen enkel moment uit het oog verloren. Ook was er bij het kampvuur geen enkel moment geweest waarop hij niet op de kleine Grace had gepast.

Aangezien slapen toch niet lukte, gleed Brittany uit haar stapelbed, stak haar voeten in haar wandelschoenen, trok een trui aan over haar pyjama en pakte een zaklamp.

Voorzichtig deed ze de deur achter zich dicht, waarna ze een stukje het bos in liep. Diep ademde ze de heerlijke geur van pijnbomen en de koele nachtlucht in.

De hele wereld was ze over gereisd, maar niets had kunnen tippen aan de schoonheid van Puffin Island. Anders dan Grace was ze niet bang voor het bos, en dat was ze ook nooit geweest. Als kind had ze hier met haar oma gewandeld. In de zomer hadden ze naar bessen gezocht en in de winter hadden ze handenvol dennenappels verzameld, die ze in hun cottage hadden gebruikt voor decoraties. Ze hadden er schalen mee gevuld en ze hadden ze opgehangen in de kerstboom.

Het bos was er al honderden jaren, en Brittany liet, genietend en met gesloten ogen, de geluiden van de nacht haar tot rust brengen in een poging niet aan Zach te denken. In plaats daarvan dacht ze aan de mensen die voor haar over deze paden hadden gelopen. Hoe hadden zij de winters doorstaan? Hadden ze liefgehad, gelachen en naar hun kinderen geroepen?

Iemand legde een hand op haar schouder, en de schrik sloeg haar om het hart.

Met bonzend hart draaide ze zich om. ‘Zach? Probeer je me te vermoorden, of zo?’

Zijn vingers voelden warm en sterk door de stof van haar trui. ‘Wat doe je hier buiten, midden in de nacht?’

‘Ik kon niet slapen.’

‘Waarom niet?’

Omdat ik aan jou dacht… ‘Ik had dingen aan mijn hoofd. En het is niet midden in de nacht. Het is nog maar net middernacht. Maar nu is het mijn beurt om jou dezelfde vraag te stellen. Wat doe jij hier buiten?’

‘Wandelen.’ Het feit dat hij zijn spijkerbroek en laarzen nog aanhad, vertelde haar dat hij, in tegenstelling tot haar, nog niet naar bed was gegaan.

Ze herinnerde zich dat ze hem, die keren dat ze samen de nacht hadden doorgebracht, regelmatig klaarwakker had aangetroffen, starend in de duisternis. En een andere keer, een nog levendigere herinnering, had ze hem gezien toen hij een nachtmerrie had gehad.

‘Heb je nog steeds nare dromen?’ De vraag was al over haar lippen voor ze hem tegen kon houden. Abrupt liet hij haar schouder los.

‘Je moet terug naar bed.’

Ja dus, al wilde hij er niet over praten. Wat natuurlijk geen verrassing was. Hij praatte nooit ergens over.

Destijds had ze dat prima gevonden. Had ze gedacht dat iedereen recht had op zijn eigen privacy. Ze was te jong geweest om te begrijpen dat privacy verbonden was met intimiteit. Zou het anders zijn geweest als ze elkaar nu pas hadden ontmoet?

Een somber gevoel daalde als mist op haar neer.

‘Ik heb nog geen slaap. Ik denk dat ik even bij het meer ga zitten. Welterusten, Zach.’ Met die woorden liep ze weg. Even later hoorde ze hem zachtjes vloeken en achter haar aan komen, zijn voeten knerpend over het bospad.

‘Ik neem aan dat het geen zin heeft om je te zeggen dat je niet in je eentje door het bos moet gaan wandelen?’

‘Absoluut niet.’ Ergens wilde ze dat hij wegging, maar aan de andere kant was ze juist blij dat hij was gebleven en met haar meeliep. ‘Ik heb al vaak genoeg onder de sterren geslapen, Zach. Ik kan het bos op mijn eigen eiland wel aan.’

‘In je pyjama?’

‘Mijn benen zijn bedekt, dus ik zal niet gestoken worden. En ik heb geen waakhond nodig, dus voel je vrij om te doen wat je wilde gaan doen toen je aan je avondwandeling begon.’

‘Ik maakte een ommetje.’ Een ommetje dat hij aan haar zijde vervolgde, zijn passen aangepast aan de hare totdat ze de steiger bereikten.

‘Ik zei toch dat ik geen bescherming nodig had,’ zei ze gefrustreerd.

‘Wie zegt dat ik hier ben om je te beschermen? Misschien vind ik het gewoon leuk om tijd met je door te brengen.’

Haar hart maakte een sprongetje in haar borst en haar benen werden zo slap dat ze op de koele planken van de steiger neerplofte, zich afvragend waarom haar binnenste altijd week werd zodra hij in de buurt was. ‘O. Ik… Nou, goed dan.’

Omdat hij zulke dingen bijna nooit zei, had het een enorme impact zodra hij dat wel deed. Ze werd overweldigd door een bijna onbedwingbare drang om alle goede adviezen in de wind te slaan en hem te kussen. Zou hij haar van zich af duwen? Ze hadden immers al eens een stap in die richting gezet.

Ze rilde, in de war gebracht door al die complexe gevoelens.

Omdat hij altijd alles doorhad, zag hij dat ook. ‘Je hebt het koud.’

Ze wachtte tot hij voor zou stellen om terug naar de blokhut te gaan, maar in plaats daarvan trok hij zijn jas uit en legde hem over haar schouders. Ze werd omhuld door warmte, en omgeven door Zach. De jas rook lekker. Hij rook naar hem, en na vijf seconden zijn subtiele mannelijke geur te hebben ingeademd, voelde ze zich net zo warm als een boterham in een broodrooster.

‘Nu krijg jíj het koud.’

‘Nee hoor. In vergelijking met Alaska is het klimaat hier zacht.’ Hij ging naast haar zitten, zijn arm streek langs de hare. ‘Je was altijd al dol op de natuur. Heb je tijdens je opgravingen ook wel eens onder de blote hemel geslapen?’

Brittany probeerde de jas, zijn nabijheid en het belachelijke hameren van haar hart te vergeten.

‘Soms. Meestal in een tent. Op Kreta deelden Lily en ik afgelopen zomer een appartement, wat heel luxueus klinkt totdat ik je vertel dat ik hamburgers heb gegeten die groter waren dan onze slaapkamer.’

Nog dieper nestelde ze zich in zijn jas en luisterde naar het geruis van de wind door de bomen. Ze probeerde niet te denken aan het feit dat Zach bij haar zat, vlak naast haar, binnen handbereik. ‘De zomer is bijna voorbij. Ik kan nooit beslissen wat mijn favoriete seizoen is. Ik hou van de herfstkleuren, maar ik kijk ook uit naar de winter, omdat er niets fijners bestaat dan door de verse witte sneeuw ploegen of je slee naar de top van East Crag slepen en naar beneden glijden. Dan, na een paar weken van bittere kou en ijs en misschien wel een paar stroomstoringen, is de nieuwigheid eraf en dan herinner ik me weer hoe eindeloos de winter kan zijn. Dan verlang ik naar de lente, naar de smeltende sneeuw en de zwellende rivieren en de lucht die gevuld is met de belofte van zomer. Vervolgens komt de zomer en schijnt de zon, en heel even denk ik dat de zomer mijn favoriete seizoen is, totdat ik vastzit in de Harbor Stores achter een enorme rij toeristen die me met visnetten in mijn rug prikken. Wat is jouw favoriete seizoen?’

Dat zou hij haar toch zeker wel willen vertellen? Het was geen persoonlijke vraag. Gewoon een eenvoudige uitwisseling van dingen die ze wel en niet leuk vonden.

Toen hij niet antwoordde, draaide ze haar hoofd en zag dat hij haar aankeek met die donkere, intense blik van hem waar haar maag van ging stuiteren. Het leek alsof hij diep bij je naar binnen keek, omdat hij nooit vertrouwde op wat er aan het oppervlak te zien was. Voor een man die zijn diepste gedachten even goed beschermde als een kluis in een bank, was hij opmerkelijk bedreven in het lezen van andermans gedachten.

‘Winter,’ zei hij ruw. ‘Ik denk dat mijn favoriete seizoen de winter is.’

‘Wat waarschijnlijk de reden is waarom je in Alaska bent gaan wonen?’

‘Alaska is een van de dunst bevolkte plekken op de planeet, dus het leek alsof het voor mij bestemd was.’

‘Omdat er daar meer dieren zijn dan mensen en omdat je niet van mensen houdt?’

‘Ik beoordeel ze per geval, maar het klopt dat ik dieren over het algemeen gemakkelijker te begrijpen vind.’

‘Dus je koos voor eenzame plekken, zodat je alleen maar rekening hoefde te houden met de ijsberen?’

‘Zoveel ijsberen zitten daar niet. De meesten zitten bij de Wrangel-eilanden en de North Slope. Je zult eerder een grizzly of een zwarte beer tegen het lijf lopen.’

‘Zoals je waarschijnlijk wel merkt, weet ik niet zoveel over Alaska.’

‘Je bent niet de enige, ook al is het de grootste staat van Amerika.’

Ze strekte haar benen. ‘Wat deed je daar eigenlijk? Wie vloog je en waar vloog je ze heen?’

‘Allerlei verschillende mensen. Plaatselijke bewoners, zakenmensen, olielui en het schoolhockeyteam. En ik bracht ze waar ze maar naartoe wilden. De bushvliegtuigen zijn een levensader voor veel van de landelijke gemeenschappen daar.’

‘Klinkt gevaarlijk.’

‘Niet echt, maar als het echt gevaarlijk werd, dan kwam het gevaar altijd van voorspelbare bronnen – de dieren en het weer. Het leven daar is heel overzichtelijk. Ik vind dat aantrekkelijk. Als iets je probeert op te eten, dan zorg je ervoor dat dat niet gebeurt. Als het slecht weer is om te gaan vliegen, dan ga je niet vliegen.’

‘Maar jou kennende, vloog je toch wel.’

Hij lachte zachtjes. ‘Zo nu en dan.’

‘Mis je het wel eens?’

‘Soms. Maar zelfs in de zomer biedt Puffin Island tal van plekken om aan de drukte te kunnen ontsnappen.’

‘Philip is blij dat je terug bent. Je bent als een zoon voor hem.’ Zodra de woorden haar mond verlieten, voelde ze de verandering in hem, en ze vervloekte zichzelf omdat ze zo achteloos zijn persoonlijke domein in was gestapt. Snel veranderde ze van onderwerp. ‘Ik mis Griekenland soms wel.’

‘Heb je al besloten wat je gaat doen als dat gips eraf is?’

‘Nee. Ik zat eraan te denken te solliciteren op een vaste baan aan een universiteit hier in Amerika, of misschien ga ik terug naar Engeland. Ik weet het niet.’ Dat was nogal ongewoon voor haar omdat ze altijd had geweten wat ze wilde. Ze was eraan gewend een duidelijk doel voor ogen te hebben en al haar inspanningen te bundelen om dat doel te bereiken. ‘Ik ben er nog niet klaar voor om het eiland te verlaten. Ik geloof dat ik een midlifecrisis heb.’

‘Nu al?’ Zijn stem klonk geamuseerd. Ze trok haar benen op en sloeg haar armen om haar knieën. Het gips voelde onhandig en onbuigzaam, en ze gaf het op, waarna ze van houding veranderde tot ze comfortabel zat.

‘Je lacht me uit, maar ik heb altijd precies geweten wat ik wilde. Al het werk dat ik deed, elke weg die ik insloeg, was allemaal deel van mijn plan. Ik wilde mijn diploma halen, daarna mijn doctorstitel, ik wilde het Incapad lopen en tijd doorbrengen in Griekenland omdat het daar één groot museum is, of misschien een Minoïsch pretpark.’ Ze grijnsde toen ze bedacht hoe haar professoren zouden huiveren bij die beschrijving. ‘Hoe dan ook, ik wist altijd wat mijn volgende doel was. Tot nu. Voor het eerst in mijn leven weet ik niet wat ik wil. Ik ging ervan uit dat mijn terugkomst kort en tijdelijk zou zijn. Een kort bezoek terwijl ik herstelde en voordat ik zou vertrekken om het volgende op mijn lijstje te gaan doen.’

‘En?’

‘En er staat niets op mijn lijstje wat beter voelt dan hier zijn. En dat is eng. Voor het eerst in mijn leven weet ik niet wat ik wil. Wat ik nodig heb.’ Behalve wanneer het om hem ging. Ze wist dat ze hem nodig had.

Er klonk een zacht gespetter toen een vogel over het water scheerde, en Zach draaide zich om.

‘Misschien heb je alleen maar tijd nodig om te genezen. Daarom ben je naar huis gekomen, toch?’

‘Dat was wel de aanleiding, maar ik kwam niet alleen daarom terug. Eens in de zoveel tijd moet ik hier gewoon even zijn. Dan word ik een beetje rusteloos. Waar ik ook woon, Puffin Island blijft toch mijn thuis.’

Ze vond het moeilijk om het gevoel onder woorden te brengen. ‘Ik heb dan gewoon een shotje Puffin Island nodig. Ik neem alles waar ik van hou in me op, en dan neem ik het met me mee naar mijn volgende bestemming. Dat is wat ik doe. Ik zou me nu voor dingen moeten inschrijven, maar elke keer als ik achter de laptop ga zitten om te kijken wat ik allemaal kan gaan doen, is er niets wat me heel erg boeit. Niets wat het waard is om Castaway Cottage te verlaten. Ik hou van deze plek. Ik was vergeten hoeveel ik ervan hield. Luister…’ Ze hield haar hoofd schuin en luisterde naar een spookachtig, melodisch geroep dat van de andere kant van het meer kwam. ‘Hoor je dat?’

‘IJsduikers. Ze roepen elkaar. Het is een griezelig geluid.’ Zijn been streek zachtjes langs het hare. ‘Dat is hun manier van sms’en. Het zijn goede ouders, wist je dat? Ze dragen hun jongen op hun rug, ze beschermen hen.’

Zijn woorden bezorgden haar een brok in haar keel. Van het weinige dat ze wist, was zijn eigen kindertijd heel anders geweest.

‘John Harris nam Helen Cooper en mij hier wel eens mee naartoe, en dan kampeerden we bij het water en dan keken we naar ze. Ik gebruikte vaak een zaklamp om te lezen, en dan waarschuwde hij me dat ik zo de insecten aantrok. Zolang het geen spinnen waren, kon het me niets schelen. Ik wilde alleen maar lezen over al die andere plekken die bestonden voorbij de kusten van Puffin Island. Het fascineerde me dat toeristen hier zo wanhopig graag heen wilden, terwijl wij allemaal wanhopig graag wilden vertrekken.’

‘Ik denk dat we allemaal willen wat we niet hebben. Dat is de menselijke natuur.’

Ze zaten in stilte, luisterend naar het zachte gekabbel van het water tegen de steiger.

‘Ik droomde vroeger over de wereld buiten Puffin Island. Ik las Robinson Crusoe en wilde dat ik een schipbreukeling was. Toen ontdekte ik Jane Austen en toen wilde ik het liefst in een Engels landhuis wonen, compleet met personeel en paard en wagen.’

‘Niet de meest betrouwbare vorm van vervoer.’

‘Klopt. En in werkelijkheid zou ik waarschijnlijk een van de dienstmeisjes zijn geweest, wat een stuk minder leuk zou zijn. Waar droomde jij van?’ Haar terloopse vraag werd met stilte beantwoord.

Hij staarde in de duisternis, in de richting van het geroep van de ijsduikers. ‘Er was niet veel ruimte in mijn leven voor dromen.’ De onbeweeglijkheid van zijn gelaatstrekken deed haar huiveren.

Hij voelde het en draaide zich naar haar toe. ‘Heb je het nog steeds koud? Doe de rits dicht.’

‘Ik zou hem eigenlijk aan je terug moeten geven.’

‘Ik red me wel.’ Hij kwam overeind. ‘Sta eens op.’

Ze deed wat hij zei en probeerde zelf de jas dicht te ritsen, maar dat bleek onmogelijk met één hand. Zach reikte naar beneden en duwde haar vingers uit de weg. Hij liet zijn hoofd naar het hare zakken, en ze zag de ruwe schaduw van zijn kaak en het gesmolten zwart van zijn ogen. In het halfduister was zijn gezicht een en al harde lijnen, en ze kon zijn gezichtsuitdrukking niet goed zien.

Hij was dichtbij. Zo dichtbij. Ze hoefde maar een heel klein beetje naar voren te leunen om hem te kussen.

Met zekere vingers trok hij de rits omhoog, een beweging die hem nog dichter bij haar bracht.

‘Dit moet een geheel nieuwe ervaring voor je zijn, Zachary Flynn.’ Haar stem klonk schor. ‘Een vrouw aankleden in plaats van uitkleden.’

Een fractie van een seconde hield hij zijn adem in, maar daarna ritste hij de jas met zorgzame handen helemaal tot aan haar keel dicht. ‘Als ik me concentreer, lukt het wel.’ Zijn vingers streken zachtjes langs haar kaak en bleven daar even hangen. ‘Je was goed met Travis vandaag.’

Ze vroeg zich af waarom zo’n simpel gebaar haar zoveel kon doen. ‘Hij heeft niet echt met me gepraat.’

‘Maar hij luisterde wel. Dat is een begin. Je hebt een goed hart, Brittany.’

‘Jij ook. Jij deed het goed met kleine Grace. Je was heel erg geduldig.’

Hij liet zijn handen zakken. ‘Geen reden om dat niet te zijn. Er zijn genoeg mensen die bang zijn voor het bos.’

‘Voordat ze ging slapen hoorde ik dat ze haar vriendinnetje vertelde dat jij had gezegd dat het bos het thuis is van de dieren en dat ze gewoon hun leven willen leiden. Je hebt met haar meer vooruitgang geboekt dan ik met Travis.’

‘Hij bleef bij je in de buurt. Praatte een beetje en luisterde naar je. Dat noem ik een vooruitgang.’

‘Maar hij praatte niet over persoonlijke dingen. Ik hoopte dat hij dat wel zou doen.’ Omdat de drang om Zach te kussen bijna overweldigend was, draaide ze zich om en staarde over het water. ‘Ik kan er niet tegen dat hij niemand vertrouwt.’

‘Als je eraan gewend bent om zo te leven, is het moeilijk om te veranderen.’ Hij zweeg even. ‘En soms is het niet verstandig.’

‘Hoe kan het niet verstandig zijn?’

Er viel een lange, pijnlijke stilte. ‘Omdat,’ zei hij langzaam, ‘het soms veiliger is om iemand niet te vertrouwen.’

Ze bewoog niet. Ademde niet. Zonder ook maar een greintje twijfel, wist ze dat hij uit ervaring sprak. Had hij zichzelf niet veilig gevoeld?

Ze draaide zich naar hem toe om naar hem te kijken, maar zijn ogen waren zo ondoorgrondelijk als de donkerste diepten van de oceaan. ‘Zach…’

‘Wil je nog even gaan zitten, of wandelen?’

Geen van beide wilde ze. Ze voelde zich als een kind dat door het sleutelgat van een deur gluurde, niet in staat een compleet beeld te vormen van wat er aan de andere kant was. Ze wilde meer weten. Ze móést meer weten. Ze wilde hem vragen wat er achter die opmerking schuilging, maar hij had al meer onthuld dan hij ooit had gedaan. Schuchter zette hij een stap achteruit, waarbij uit zijn lichaamstaal bleek dat dit gesprek afgelopen was.

Hij trekt zich terug, dacht ze wanhopig. Dat deed hij immers altijd. Het liefst wilde ze bij hem naar de waarheid graven zoals ze voor haar werk altijd deed, maar haar opleiding had haar ook geleerd hoe belangrijk geduld kon zijn. Als archeoloog wist ze dat het verleden laagje voor laagje blootgelegd moest worden. Alleen zo kon de aarde zijn verborgen geheimen afstaan aan de wereld. Te veel haast en ongeduld, en je liep het gevaar de boel te beschadigen en het voor altijd kwijt te raken.

Kennelijk wilde Zach nu niet over zijn verleden praten, en omdat zij niet het gevaar wilde lopen iets verkeerds te zeggen en hem weg te jagen, drong ze niet verder aan. In plaats daarvan liep ze naar het eind van de steiger.

‘Voorzichtig.’ Zijn stem galmde door de duisternis, laag en diep. ‘Sommige planken zijn ongelijk en je hebt maar één werkende pols.’

‘Ik red me wel. Dat met mijn pols was een stom ongeluk. Ik lachte om iets wat een vriend had gezegd en keek niet uit waar ik liep.’

‘Was die “vriend” die kerel met wie je een tijdje terug aan het skypen was?’ Zijn ruwe toon deed haar bijna struikelen.

‘Ja. Zijn naam is Spyros. Doctor Spyros Nicolaides.’ Ze stond aan het einde van de steiger, waar ze probeerde de vragen in haar hoofd het zwijgen op te leggen. Wie? Wat? Waarom? Op welke leeftijd had Zach zich niet veilig gevoeld? Wat had hij daartegen gedaan? ‘We noemen hem Spy. Hij is Grieks.’ Ze sloot haar ogen en ademde de geuren en geluiden van het bos in.

Ze voelde zijn arm langs de hare strijken toen hij naast haar kwam staan.

‘Heb je seks met hem gehad?’

‘Zach…’

‘Sorry. Geef maar geen antwoord.’

Zijn stem klonk rauw, en verward draaide ze zich om om hem aan te kijken. Ze probeerde nog steeds achter de betekenis van zijn woorden te komen toen hij zijn hand om haar nek legde en met een bezitterig gebaar haar gezicht naar het zijne trok. Ineens zat ze vast tussen de kracht van zijn hand en het verlangen in zijn ogen, en op dat ene moment was ze zich bewust van alles van hem. De dikte van zijn wimpers, de krachtige lijnen van zijn gezicht en de harde druk van zijn dijen tegen de hare. Ze voelde zijn warme adem tegen haar lippen en kreunde zachtjes, omdat ze wist wat er stond te gebeuren.

Heel even beleefde ze een moment van intense marteling toen ze dacht dat hij zich misschien zou terugtrekken, maar toen raakte zijn mond de hare en kuste hij haar. Liefdevol opende hij haar mond met de zijne. De primitieve wanhoop van hun laatste confrontatie was nergens meer te bekennen. Zijn kus was vaardig en zacht, een langzame, weloverwogen verkenning, een aanhoudend streven naar genot.

Haar eigen reactie op hem was net zo krachtig als anders. Ze viel, tuimelde in de draaikolk van onstuimige opwinding, verdronk in elk adembenemend, sensationeel moment van die ongelooflijke kus. Nog nooit in haar leven had ze diezelfde wilde, stormachtige opwinding gevoeld die Zach bij haar teweegbracht. Het genot was zwaar en zoet. Behoefte werd wanhoop en het verlangen werd een martelende pijn laag in haar bekken.

Hij wist het – wist precies wat hij met haar deed.

Ze voelde zijn vingers in haar nek terwijl zijn mond met welbewuste expertise en erotische bedoelingen op de hare drukte. Even daarvoor had ze het nog koud gehad, maar het was onmogelijk om het koud te hebben nu elke beweging van zijn tong de hitte op haar huid en in haar binnenste op liet laaien. Ze bracht haar hand naar zijn gezicht en voelde zijn ruwe kaak tegen haar handpalm. Dít, dacht ze. Dit hadden ze altijd gehad.

Het leek onmogelijk dat een eenvoudige kus zoveel emoties bij haar kon losmaken, totdat ze zich herinnerde dat dit Zachary Flynn was, die wist hoe hij een meisje moest zoenen tot ze als was in zijn handen was. En omdat ze wist dat zijn vaardigheden niet beperkt bleven tot kussen, wilde ze meer. Veel meer.

‘Zach…’ Ze probeerde haar lichaam tegen het zijne te drukken, maar hij trok zich langzaam terug.

‘Je hebt het koud.’ Zijn lichaam raakte niet langer het hare, maar zijn hand lag nog steeds om haar nek, alsof hij haar stukje bij beetje los wilde laten maar daar uiteindelijk toch niet helemaal in slaagde.

‘Is dat waarom je me kuste?’ Haar stem was een fluistering, verloren in het geruis van de bries over het meertje. ‘Ik dacht dat je dat niet wilde. Ik dacht… Ik begrijp niet wat er hier gebeurt.’

‘Er gebeurt niets.’

Toch wilde ze dat wel. En ze wist dat hij het ook wilde. Ze voelde de spanning in hem. Wist dat als ze zichzelf dicht tegen hem aan drukte, hij er klaar voor zou zijn. Opnieuw voelde ze een golf van frustratie omdat dit allemaal zo ingewikkeld was.

Nog steeds voelde ze de stevige druk van zijn hand die haar vasthield. Er was maar een kleine beweging voorwaarts voor nodig om hun monden weer met elkaar in contact te brengen.

‘Heb je je ooit afgevraagd wat er gebeurd zou zijn als we elkaar nu voor het eerst hadden gezien?’

De druk van zijn vingers nam toe. ‘Er zou niets zijn gebeurd.’

‘Jawel. En omdat ik geen idealistische tiener meer ben, zou ik je niet hebben gepusht en je de stuipen op het lijf hebben gejaagd.’ Ze hoorde zijn hijgende ademhaling en ging verder. ‘Ik zou niet zo snel zo serieus zijn geworden. Ik ben niet meer zo geïnteresseerd in serieuze relaties.’

‘Dat komt doordat je ooit met een of andere loser was getrouwd die je niet goed behandelde.’

‘Nee. Ik trouwde met iemand die ik niet begreep.’ Schuldgevoel gleed tussen haar ribben als het lemmet van een mes. ‘En het was al voorbij voordat ik ook maar de kans kreeg om dat uit te zoeken.’

‘Misschien maar beter ook. Je vond een baan waar je van hield en je reisde de hele wereld over. Dat zou je allemaal niet hebben gedaan als je bij mij was gebleven.’

‘Als we elkaar nu pas hadden ontmoet, dan lag al onze bagage bij andere mensen.’

Met een strak gezicht gleed hij met de binnenkant van zijn duim zachtjes over haar wang. ‘En?’

Ze probeerde het bonzen van haar hart te negeren. ‘En dan zou ik je een aanbod doen dat je niet kon weigeren. En voordat je in paniek raakt, moet ik je zeggen dat we allebei naakt zouden zijn en verder niets. Geen diepere bedoelingen. Geen dromen en geen beloften. Gewoon het moment.’ Ze voelde zijn vingers verstrakken rond haar nek, zag de felle glans in zijn ogen.

‘Zou je twee keer dezelfde fout maken? Ik dacht dat jij zo slim was.’

‘Jij wilt toch hetzelfde, Zach? Ik weet dat je dat wil.’

‘Wat wil je dat ik zeg? Dat ik niet naar je kan kijken zonder je tegen het dichtstbijzijnde platte oppervlak te willen drukken? Natuurlijk wil ik dat.’ Zijn stem was schor, en zijn duim streelde nog steeds over haar wang in een beweging die ergens tussen kalmerend en verleidend in lag. ‘Je bent nog steeds de meest sexy vrouw die ik ooit heb gezien.’

Haar maag maakte een sprongetje. ‘Zelfs in mijn pyjama met stukjes bos in mijn haar?’

Een glimlachje speelde rond zijn mondhoeken. ‘Juist op die manier. Maar het maakt niet uit. We gaan dit niet doen, Brit. De vorige keer was ik egoïstisch. Ik dacht dat als ik deed alsof ik normaal was, dat ik dan misschien ook de dingen kon hebben die normale mensen hebben. Maar je kunt niet doen alsof. Ik kan niet doen alsof. Ik ben nog nooit close geweest met een vrouw. Ik weet niet hoe dat moet. Fysiek kan ik mezelf geven, maar emotioneel gezien voel ik niets. Dat zal nooit veranderen.’

Zij was echter degene die egoïstisch was geweest, niet hij. Ze was zo gek op hem geweest, had zo wanhopig graag gewild dat het zou werken, dat ze niet even was blijven stilstaan bij de vraag of wat goed was voor haar, ook goed zou zijn voor hem.

‘Hoe weet je dat het nooit zal veranderen?’

‘Dat weet ik gewoon.’ Zijn stem was vlak. ‘Ik heb lang geleden geleerd mijn emoties uit te schakelen, maar nu kan ik ze niet meer inschakelen.’

‘Want als je niets voelt, kan niemand je pijn doen.’

Hij liet zijn hand zakken en keek haar in het halfduister aan. ‘Ik besteed geen tijd aan het analyseren van de redenen.’

‘Maar je voelt wél, Zach. Je bent wél relaties aangegaan.’ Ze vond het verschrikkelijk belangrijk dat hij dat inzag. ‘Vriendschappen. Je hebt Philip en Celia, Ryan en Alec. Zij geven om je. Zelfs Hilda! Er zijn genoeg mensen die om je geven. Ik weet dat ze geen familie van je zijn en misschien komt het doordat ik ben opgegroeid op dit eiland, maar ik heb altijd geweten dat familie meer is dan alleen je ouders. Vrienden zijn gewoon een ander soort familie. Em en Sky… Zij zijn net zo goed familie van me als mijn oma dat was. Als ik terugkijk op de dingen die ik heb gedaan in mijn leven, herinner ik me de mensen net zo goed als de plekken. Ik vind het heerlijk om te weten dat er mensen zijn die voor me klaar staan, en ik sta voor hen klaar. Ik doe alles voor mijn vriendinnen. Daarom heb ik Em en Sky ook een sleutel van de cottage gegeven.’

Hij bromde. ‘Die hebben verdomme geen sleutel nodig. Ze hoeven alleen maar even tegen de deur te duwen om binnen te komen.’

Die opmerking negeerde ze maar even. ‘De sleutel was symbolisch. Castaway Cottage is een speciale plek voor ons allemaal. En het zijn niet alleen míjn vriendinnen, maar ook die van jou. Emily zal nooit vergeten dat jij degene was die Lizzy en haar naar het ziekenhuis heeft gevlogen toen niemand anders dat wilde doen.’

‘Ik zit in mijn proeftijd. Ze staan klaar om me te vermoorden als ik je weer pijn doe.’

‘Dat gaat niet gebeuren.’

‘Nee. Inderdaad. En jij moet nu gaan slapen.’

Ze aarzelde. Haar emotionele kant wilde tegen hem in gaan, maar haar rationele kant vertelde haar dat ze moest doen wat hij zei.

‘Eerst moet ik je nog iets vragen.’ Iets wat ze zich altijd al had afgevraagd. ‘Waarom heb je de bruiloft doorgezet? Omdat Ryan je dwong op te komen dagen?’

‘Nee.’ Er viel een lange stilte. ‘Omdat ik ergens toch graag die man wilde zijn.’

‘Welke man?’

‘De man die je dacht dat ik was.’ Eindelijk liet hij haar los. ‘Ga naar bed, Brittany.’

Misschien omdat hij wist dat een van hen de beslissing moest nemen, draaide hij zich om en liep weg. Waarbij hij haar achterliet in zijn jas, met pijn in haar hart en een hoofd vol vragen.

Hoofdstuk 13

Als Zach terugblikte op zijn leven en op al de dingen die hij beter niet had kunnen doen, had hij vooral spijt van alles wat met Brittany te maken had. Hij had niet met haar naar bed moeten gaan toen ze achttien was en te naïef om te beseffen dat hij alleen maar problemen opleverde. Hij had niet met haar moeten trouwen en tien dagen later had hij haar niet moeten verlaten.

Toen ze was teruggekeerd naar het eiland, had hij afstand moeten houden. Hij had die avond in haar cottage geen seks met haar moeten hebben en hij had haar de vorige nacht zeker niet naar het meertje moeten volgen. Hij had haar nota bene weer gekust!

Die kus had alle hoop op slaap de grond in geboord, dus had hij eindeloos lang liggen luisteren naar de spookachtige geluiden van de ijsduikers aan de andere kant van het meertje. Hij had een koude duik in het water overwogen, maar had uiteindelijk besloten dat dat toch geen zin zou hebben. Er was maar één activiteit die zijn huidige frustratie kon verlichten en die was strikt verboden.

Het enige wat hij een vrouw te bieden had, was een bevredigend seksleven plus een heleboel emotionele frustratie en ellende, en hij was niet bereid dat Brittany nog een keer aan te doen.

Hij stond vroeg op, pakte zijn spullen en hield afstand toen de andere kampleiders de groep bijeenriepen voor een ontbijt bij het kampvuur. Het ontbijt werd gevolgd door een ochtendje zwemmen en kanoën op het meer.

Brittany regisseerde de activiteiten vanaf de oever, gekleed in haar favoriete cargobroek met een katoenen T-shirt met lange mouwen. Achter de glimlach op haar gezicht zagen haar ogen er moe uit, en Zach kon zien dat ze niet veel beter had geslapen dan hij.

Kon hij het gesprek van de nacht ervoor maar vergeten. Dat lukte hem echter niet.

Heb je je ooit afgevraagd wat er gebeurd zou zijn als we elkaar nu pas hadden ontmoet, had ze gevraagd. Die vraag hoefde hij zichzelf niet te stellen want het leek hem duidelijk.

Hij zou haar die cargobroek hebben uitgetrokken en haar in zijn bed hebben gehouden tot geen van hen nog energie zou hebben om naar de deur te kruipen. Hij zou elk deel van haar krachtige, atletische lichaam hebben verkend, en daarna nog eens en nog eens. Het feit dat hij wist hoe het fysiek met haar kon zijn, werkte ook niet echt mee. Haar seksuele lusten kwamen overeen met de zijne; dat was iets wat ze keer op keer weer konden vaststellen.

Verhit en gefrustreerd draaide hij zich om en richtte zich op iets anders. Normaal gezien was het bos zijn favoriete plek, maar nu keek hij ernaar uit om terug te gaan naar zijn blokhut, weg van Brittany’s heen en weer zwaaiende vlecht en haar aanstekelijke energie.

Omdat achter haar lopen zou betekenen dat hij de hele tocht zijn best moest doen om niet naar haar wiegende heupen te staren, besloot hij voorop te lopen en de weg te wijzen, terwijl ze over het bospad terug naar Kamp Puffin liepen.

Hij hield het tempo hoog, waardoor hij een paar minuten voor de rest het kamp bereikte. Direct na aankomst merkte hij dat er iets mis was. Het gebied dat normaal gesproken gonsde van de activiteiten, was nu akelig stil. Verbaasd wierp Zach een blik op de cateringschuur waar Callie, een van de kampleiders, de deur stond te bewaken.

Met een gezicht dat wit zag van angst zwaaide ze verwoed naar hem, en hij liep naar haar toe.

‘Is er iets mis?’

Callie keek nerveus over zijn schouder. ‘Er sluipt een hond rond het kamp. Het lijkt erop dat iemand hem heeft gedumpt in het bos en hij is ontsnapt. Het ijzerdraad zit nog om zijn nek. Niemand weet van wie hij is, maar de politie is onderweg. In de tussentijd heeft Philip tegen alle kinderen gezegd dat ze in de schuur moeten blijven. Je kunt jouw groep hier ook maar beter naartoe brengen.’

Ze was nog maar net klaar met praten toen Zach de hond, een gespierde buldog, tussen de bomen vandaan zag komen, grommend en met zijn kop schuddend in een poging zichzelf van het ijzerdraad te bevrijden. Er was geen deskundige voor nodig om te zien dat het dier gek werd van de pijn en de angst.

Zach stond op het punt om Rachel en de rest van de groep via de portofoon te waarschuwen om uit de buurt te blijven totdat de situatie onder controle was, toen hij een rode flits aan de rand van het bos zag. Het was Grace, die iets voor de groep uit liep omdat ze had geprobeerd hem in te halen. Haar haarlinten waren weer losgeraakt in haar blonde haren.

Ze zag hem een fractie van een seconde eerder dan de hond. En ze bevroor. Ze opende haar mond om te gillen, maar gelukkig werkten haar longen niet mee.

De hond zag haar, liet zijn kop zakken en begon te grommen. Het was een laag, dreigend geluid dat zelfs het meest zelfverzekerde kind doodsbang zou hebben gemaakt.

Zach herkende de angst in de ogen van het meisje. Hij negeerde de paniekerige waarschuwingen van de kampleider naast zich en liep met grote passen over de open plek naar Grace toe.

‘Sta stil, Grace,’ zei hij op lage toon, in de hoop tegelijkertijd het kind gerust te stellen en de hond niet verder van streek te maken. ‘Niet bewegen. Hij wil je geen pijn doen. Hij heeft een draad om zijn nek die hem boos maakt. Het gaat niet om jou. Hij wil je geen pijn doen. Hij gromt alleen maar omdat hij pijn heeft. En daar gaan wij iets aan doen. Stil blijven staan. Goed zo. Ik regel dit wel.’

Toen hij dichterbij kwam, zag Zach dat de vacht van de hond was besmeurd met opgedroogd bloed, en hij voelde een golf van woede door zich heen spoelen.

De hond gromde dreigend, maar Zach negeerde dit. Er waren momenten in zijn verleden geweest waarop hij dat geluid zelf waarschijnlijk ook gemaakt zou hebben.

‘Je bent boos en je vertrouwt me niet. Ik weet het, en ik neem het je niet kwalijk. Wie heeft je dit aangedaan?’ Hij hield zijn toon laag en gelijkmatig. Zijn bewegingen waren soepel en kalm terwijl hij tussen de hond en het kind in ging staan. ‘We moeten die draad van je nek zien te krijgen, want hij graaft zich in je huid en dat doet pijn. En je moet echt stoppen met grommen naar Grace, want je maakt haar bang. En we weten allebei dat je haar niet bang wilt maken. Je wilt niemand pijn doen, behalve misschien de persoon die je dit heeft aangedaan. Die zou ik zelf ook wel eens flink willen toetakelen.’

Hij bleef praten en beschouwde het als een positief teken dat de hond hem niet aanviel. In plaats daarvan zette het dier diep grommend een paar stappen naar achteren. Toen schudde hij boos zijn kop, waardoor het bloed en speeksel door de lucht vlogen.

Zach bleef praten tegen het beest. ‘Je vraagt je vast af of ik ook zo’n bullebak ben als degene die je in het bos heeft gedumpt, maar ik zeg je dat ik dat niet ben. Ik weet dat dat ding je verdomde veel…’ Op het laatste moment herinnerde hij zich Grace. ‘…héél veel pijn moet doen. Maar ik ga hem van je afhalen en zorgen dat je je beter voelt. En dat ga jij me laten doen.’

Hij zag dat Travis bij Grace was aangekomen en hij zag ook dat de jongen ogenblikkelijk doorhad wat er aan de hand was.

‘Daar blijven, Travis.’ Hij hield zijn stem op dezelfde ongedwongen toon. ‘Wil je voor me bij Grace blijven? Ze is een beetje bang voor de hond. Grace, blijf bij Travis. Hij zal voor je zorgen. Wat je ook doet, niet wegrennen.’

Hij zag dat Grace dichter bij Travis ging staan en haar hand in de zijne liet glijden. Travis aarzelde, zijn gezicht geschokt en onzeker, meer in paniek door het kleine meisje dat zijn hand vasthield dan door de woedende hond.

Woede was iets wat hij kende. Het vertrouwen dat het meisje in hem had, was hem onbekend.

Zach durfde te wedden dat niemand hem ooit ergens mee had vertrouwd.

Vanuit zijn ooghoek zag hij dat Caleb Cook, het hoofd van de politie op het eiland, zijn surveillancewagen op een veilige afstand van de schuur parkeerde.

De hond begon harder te grommen, en Zach hief zijn hand ten teken dat Caleb afstand moest houden.

Terwijl hij zich er vaag van bewust was dat Brittany over het pad naar hem toe kwam, ging hij voor de hond op zijn hurken zitten. ‘Het lijkt hier wel een circus. Jij wilt niemand pijn doen, of wel? Je wilt alleen maar dat iemand dat ding van je afhaalt.’

De hond gromde. Hij was het duidelijk niet helemaal eens met die analyse van de situatie.

‘Wie heeft dat ding om je nek gedaan? Wie heeft je dat aangedaan?’ Zach stak langzaam een hand uit naar de hond. Het dier ontblootte zijn tanden, maar beet niet toen Zach voorzichtig zijn vingers onder het ijzerdraad probeerde te steken. Het bleek onmogelijk te zijn. Wie het draad ook om de nek van het dier had gedaan, het was niet de bedoeling geweest dat het er weer afgehaald zou worden. Het was de bedoeling geweest dat het dier in het bos zou sterven, hulpeloos en alleen.

Woede sloeg door hem heen, iets wat de hond waarschijnlijk aanvoelde, want hij gromde en draaide zijn kop. Heel even leek het erop alsof hij op het punt stond zijn tanden in Zachs arm te zetten, maar hij hapte alleen maar wild en woest om zich heen. Caleb zette een stap in hun richting, maar Zach maakte hem met een waarschuwende blik duidelijk dat hij uit de buurt moest blijven.

‘Je hebt eraan lopen trekken. Daarom zit het zo strak.’ Hij aaide de hond zachtjes en kalmerend over zijn kop. Daarna stak hij zijn hand langzaam in zijn achterzak en haalde er de tang uit die hij altijd bij zich had als hij het bos in ging. ‘Even stilzitten. Als je je beweegt dan zal ik ofwel een vinger verliezen, ofwel je keel doorsnijden, en dat willen we allebei niet.’

Zach wist dat hij maar één kans had en hij aarzelde niet. Hij schoof de kniptang onder het ijzerdraad door en knipte, voordat de hond kans kreeg te protesteren tegen deze schijnbare aanval. Het draad viel op de grond, en de hond jankte en schudde zijn lijf, alsof hij controleerde of hij wel echt vrij was.

‘Hij is weg.’ Zach bleef op dezelfde kalme toon tegen het dier praten, bleef hem zachtjes aaien terwijl hij langzaam overeind kwam. ‘Ik vind die wond er niet zo best uitzien, dus ik ga je in mijn auto zetten en je naar de dierenarts brengen.’

De hond jammerde even en snuffelde aan zijn hand, maar hij ging er niet vandoor.

‘Ja, dat klopt. Vriend, geen vijand. Jij hebt vast nog niet zoveel vrienden gehad in je leven, hè?’

Hij wist ook hoe dat voelde. Wist hoe het voelde om zo bang te zijn dat je niet wist wie je kon vertrouwen.

Caleb kwam dichterbij. ‘Als je hem optilt, is de kans groot dat hij je bijt.’

‘Ik denk het niet, maar ik ga het erop wagen. Hij hapte alleen maar naar me omdat ik hem pijn deed toen ik het ijzerdraad van hem af probeerde te krijgen. Hij probeerde zichzelf te beschermen.’ Zach duwde de tang weer terug in zijn zak. Zijn vingers waren glibberig van het bloed van de hond. ‘Je gaat hem toch niet straffen omdat hij handelde uit zelfverdediging, agent?’

Caleb glimlachte flauwtjes. ‘Het is jouw lijf. Ik kreeg een telefoontje met het bericht dat de hond gevaarlijk was. Als hij een zwerver is, kan hij hier niet blijven. We moeten de eigenaar opsporen.’

‘Dat is jouw taak. Spoor de eigenaar op, en als je hem gevonden hebt, hoop ik dat je aangifte doet. Die hond zou verhongerd zijn als hij niet was losgebroken.’ In een poging de woede in te dammen, aaide Zach rustig de hond. ‘Ik ga hem naar de dierenopvang brengen, zodat ze die wond kunnen bekijken.’

‘En dan?’ Caleb fronste toen zijn radio kraakte.

‘Ik weet het niet, maar ik verzin wel iets. Ga nou maar en houd je bezig met welke crisis er ook gaande is. Dit regel ik wel.’ Zach droeg de hond naar zijn auto, zette hem op de achterbank en deed het portier stevig dicht. De waarheid was dat hij geen idee had wat hij met de hond ging doen, maar het dier kon in elk geval niet gewond en boos achterblijven in een kamp vol kinderen, en het alternatief was geen optie. Waarom zou een kerngezonde hond afgemaakt moeten worden, alleen maar omdat een of andere idioot geen zin meer in hem had?

Stel nou dat hij zelf een kitten was geweest. Dan hadden ze hem bij zijn geboorte vast verdronken, dus het idee om een levend wezen af te maken, enkel voor het gemak van anderen, zat hem niet lekker.

Hij veegde zijn handen af aan een oude lap die hij in de auto had liggen, sloot het portier van de auto en liep terug naar Grace. Ze had hem keurig gehoorzaamd en ze had zich niet bewogen. Haar hand hield nog steeds die van Travis omklemd.

‘Hij p-probeerde je te bijten.’

‘Omdat ik hem pijn deed toen ik het ijzerdraad van hem afhaalde. Hij was in paniek. Dat kan ik hem niet kwalijk nemen, toch?’ Zach hurkte voor haar neer. ‘Alles goed met je, Grace?’

Ze knikte kort. ‘Ik was bang.’

‘Je deed het geweldig.’ Hij sprak vastberaden en zag dat ze begon te glimlachen. ‘Je bleef staan. Dat was het beste wat je kon doen.’

‘Ik heb nog nooit een boze hond gezien en die hond was héél erg boos.’

Een kleine menigte had zich rondom hen verzameld, maar Zach richtte zich alleen op Grace. Hij beschouwde het als een goed teken dat Travis nog steeds haar hand vasthield. ‘Het was zeker een kwade hond, maar ik heb de afgelopen jaren geleerd dat de emotie die je aan de buitenkant ziet, niet altijd dezelfde is als die aan de binnenkant.’

Grace keek verward. ‘Wat bedoel je?’

Zach koos zijn woorden zorgvuldig. Deze les vond hij belangrijker dan alles wat ze in het bos had geleerd. ‘Aan de buitenkant was die hond boos, maar aan de binnenkant was hij bang. Duizend keer banger dan jij. Hij had pijn en hij was helemaal alleen. Iemand had hem daar achtergelaten om op een gruwelijke manier in zijn eentje dood te gaan, en hij probeerde in leven te blijven. Te overleven. Dat is een natuurlijk instinct. Dat ga ik hem niet kwalijk nemen, jij wel?’ Hij keek even naar Travis en zag dat hij roerloos stil stond, met een spierwit gezicht. Zach kende die blik. Hij vroeg zich af wat de jongen had moeten doen om zichzelf te beschermen.

‘Iemand wilde dat hij dóódging?’ Grace’ ogen vulden zich met tranen. ‘Gaat dat gebeuren?’

‘Nee, dat gaat niet gebeuren. Nu niet meer.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Omdat ik daarvoor zal zorgen.’

‘Wat gaat er dan met hem gebeuren? Gaan ze hem straffen omdat hij je wilde bijten? Komt alles goed met hem?’ Het meisje klonk bezorgd.

‘Alles komt goed met hem, en nee.’ Zach kwam overeind. ‘Niemand gaat hem straffen. Het kan een tijdje duren, maar we gaan hem leren dat er mensen zijn die hij wél kan vertrouwen. Dat niet iedereen is zoals degene die hem dit heeft aangedaan.’

‘Hoeft hij niet terug?’ Travis’ vraag was zo zacht dat hij nauwelijks te verstaan was. ‘Je gaat hem niet terugsturen?’

‘Nee. Ik zou hem nooit terugsturen naar een plek waar hij mishandeld werd.’

Travis likte zijn lippen. ‘Zelfs niet als hij daar thuishoort?’

Werden ze nu maar niet omringd door zoveel mensen. Op dit moment had hij het gesprek kunnen hebben met de jongen waar Philip al weken op hoopte. Maar dit was noch de tijd, noch de plek ervoor.

‘Thuis hoort een plek te zijn waar hij zich veilig voelt.’ Hij hield Travis’ blik vast. ‘Niemand mag zich bedreigd of bang voelen in zijn eigen huis.’

‘Maar wat gaat er met hem gebeuren? Waar gaat hij heen?’ Travis hield Grace’ hand net zo strak vast als zij de zijne. ‘Ik bedoel, hij is geen puppy en hij is ook niet schattig of zo. Wie zou hem nou willen?’ Zijn stem was schor en raspend, en Zach kreeg het gevoel alsof er iemand in zijn hart kneep.

‘Er zijn genoeg mensen die hem willen verzorgen. Goede mensen, al kan het even duren voordat hij begrijpt dat ze goed voor hem zijn. Travis, waarom breng je Grace niet naar Philip? Hij wil vast weten of alles goed met haar is. Ga maar even met Philip praten. Vertel hem het hele verhaal.’ Hij sprak vastberaden en zag dat de jongen langzaam knikte.

‘Oké. Dat zal ik doen. Als jij denkt dat dat het beste is.’

‘Ja, dat is het beste.’

Het was een kleine stap, maar hopelijk was die stap groot genoeg om aan de reis te kunnen beginnen die Travis weg zou leiden uit de hel waarin hij nu woonde.

‘Ik ga jullie nu gedag zeggen, want ik ga de hond naar de dierenarts brengen. Zorg goed voor jezelf, Grace. Ik weet dat je op het eiland woont, dus ik zie je vast nog wel een keer.’

Grace schonk hem een waterige glimlach. ‘Volgend jaar ga ik weer op kamp. Ben jij er dan ook?’

In tegenstelling tot Brittany had hij nooit zo ver vooruit iets gepland. ‘Misschien.’

‘Ik hoop het wel.’ Ze aarzelde even, maar liet toen Travis’ hand los, deed een stap naar voren en gaf Zach een knuffel, haar magere armpjes stevig om hem heen geklemd. ‘Je bent de béste.’

Zach bevroor. Hij kon op de vingers van één hand tellen hoe vaak hij geknuffeld was in zijn leven. Even bleef hij staan, zijn hand in de lucht, maar toen liet hij hem op haar magere schouder zakken en kneep er geruststellend in.

Grace liet hem los, mompelde nog meer verhaspelde bedankjes en rende toen terug naar de rest van de groep, die zich in de buurt van de schuur had verzameld.

Travis volgde haar wat langzamer, en Zach haalde zijn telefoon tevoorschijn en stuurde Philip snel een berichtje.

Toen voelde hij een hand op zijn arm. Hij draaide zich om en zag dat Brittany naast hem stond.

‘Zo, alweer een heldhaftige redding op Puffin Island. Je begint er een gewoonte van te maken. En de vader van Grace is lid van de gemeenteraad, dus het zou zomaar kunnen dat je bij de volgende gemeentevergadering op de agenda staat. Wie weet, misschien geven ze je zelfs een medaille.’

Onverschillig liet Zach de telefoon terug in zijn zak glijden. ‘Omdat ik een stuk ijzerdraad van een hond af heb gehaald? Ik was toevallig het eerst bij hem.’

‘En daar zijn we allemaal opgelucht over.’ Er verscheen een glimlach op haar gezicht. ‘Dat dier werd gek van de pijn en ik leefde echt met hem mee, maar ik zou mijn vingers niet hebben geriskeerd voor hem. Je staat nu officieel bekend als de hondenfluisteraar.’ Ze wierp een blik op Zachs auto. ‘We moeten hem naar de dierenarts brengen. Ik kan niet rijden, dus als jij dat deel voor je rekening neemt, ga ik wel bij Jaws zitten.’

Zach trok zijn wenkbrauw op. ‘Jaws?’

‘Van wat ik tot dusver heb gezien, lijkt me dat een heel geschikte naam voor het beest. Hij stond op het punt zijn tanden in jouw arm te zetten, Flynn.’

‘En dan wil je toch bij hem gaan zitten?’

‘Ja, maar waag het eens een tarantula te redden, want daar ga ik echt niet naast zitten, zelfs niet voor jou.’ Ze liep even naar achteren om aan Rachel te vertellen wat ze van plan was en liep toen naar de auto.

Zach keek haar na met gemengde gevoelens. Hij had alles gedaan wat hij kon om afstand te bewaren, om haar tegen hem te beschermen. Dankzij de hond kon dat plan nu wel afgeschreven worden.

De hond lag met zijn kop op zijn poten en zo hield hij Brittany behoedzaam in de gaten.

‘Ik heb maar één goede hand,’ zei Brittany tegen hem, ‘dus als je daarin bijt, zit ik in de problemen en eerlijk gezegd jij ook. En als je in de andere bijt, dan breek je je tanden op het gips. Ik heb jou nog nooit gezien. Herken jij hem, Zach?’

‘Nee.’ Zach keerde de auto en reed weg van het kamp. Een gestage rij auto’s kwam vanuit de tegenovergestelde richting aangereden met ouders die hun kinderen kwamen ophalen. ‘Iemand heeft hem vast meegenomen op de ferry en hier achtergelaten.’

Dat verhaal had een vreselijk einde kunnen hebben als Zach niet had ingegrepen. Brittany wist dat ze voorlopig niet uit haar hoofd zou kunnen zetten hoe hij tussen het kleine meisje en de hond in was gaan staan.

Er zat een zanderige veeg op zijn gezicht en zijn handen waren stoffig. Ze dacht aan die handen, die zelfverzekerd en zachtjes de hond hadden gepakt. ‘Ik snap niet hoe iemand hem achter kan laten. Hij is best schattig.’

Zach ving haar blik in de achteruitkijkspiegel. ‘Nee hoor, die hond is zo lelijk als de nacht. Hij heeft wel negen kinnen.’

‘Toch heeft hij iets schattigs. En zijn kinnen vallen me niet op omdat ik naar zijn ogen kijk. Hij heeft mooie ogen.’

‘Je hebt iets met beschadigde wezens.’

‘Zegt de man die bijna gebeten werd toen hij ijzerdraad van een hondennek probeerde te halen.’ Waar hij geen seconde over had geaarzeld. Hij had het welzijn van de hond belangrijker gevonden dan zijn eigen veiligheid. ‘En alles wat je tegen Travis zei – dat was geweldig.’

‘We hadden het gewoon over de hond.’

‘We weten allebei dat geen van jullie het over de hond had. Ik hoop dat hij Philip in vertrouwen neemt. Heb je hem ge-sms’t?’

‘Ja. De jongen is naar zijn kantoor gegaan.’

Het verbaasde haar niet dat hij het daarbij liet. Zach roddelde niet. Hij respecteerde Travis’ recht om de geheimen te bewaren die hij wilde bewaren, terwijl hij tegelijkertijd een deur op een kiertje zette zodat hij ze kon onthullen als hij dat mocht willen.

Welke geheimen bewaarde Zach zelf? Daar dacht ze over na toen ze uit de auto stapte en naar de hond reikte, maar Zach was haar voor.

‘Hij is zwaar, en één beschadigde pols lijkt me wel genoeg.’ Hij tilde de hond voorzichtig op, en Brittany zag dat het dier hem een snelle lik over zijn hand gaf.

Haar hart bonkte tegen haar borst.

‘Kun je dat geloven? Hij is nu al verliefd op je. Weet je zeker dat het een hij is en geen zij?’ Die opmerking werd beloond met één van die bliksemsnelle glimlachjes die haar het gevoel gaven alsof er een stroomstoot door haar heen schoot.

Het was altijd al zo geweest tussen hen. In die tien jaar dat ze elkaar niet gezien hadden, was de aantrekkingskracht bepaald niet afgezwakt. Ze hoefde zich niet af te vragen of hij het ook voelde, want ze wist dat dat zo was.

Wel vroeg ze zich af of hij soms de reden was dat ze nooit een hechte relatie met een andere man was aangegaan. Ze had wel relaties gehad, maar die waren nooit in de buurt gekomen van de krankzinnige chemie die ze met hem had gehad.

Het feit dat ze nog jong en onervaren was geweest, was niet de reden geweest voor de gevoelens die haar van haar sokken hadden geblazen in haar tienerjaren. Dat was Zach zelf geweest.

Met een hoofd dat tolde alsof ze net uit een draaimolen was gestapt, volgde ze hem naar de kliniek, waar ze werden opgewacht door Sara, de dierenartsassistente, die ook het kleine dierenasiel van het eiland runde.

‘Zach!’ Haar roze wangen verraadden meteen dat ze een Zachary Flynn-aanhanger was. ‘Hoofdcommissaris Cook belde net, dus we verwachtten je al. Loop meteen maar door. Dokter Brent wacht op jullie. Hoi Brittany. Leuk je te zien.’

‘Hoi Sara.’ Ze hadden samen op school gezeten, al was er een paar jaar leeftijdsverschil tussen hen. Brittany herinnerde zich Sara als een zachtaardig meisje dat had uitgeblonken in biologie en dat elke zomer de schoolvis mee naar huis had genomen. ‘Hoelang werk je hier al?’

‘Sinds het begin van de zomer. Dokter Brent heeft me aangenomen. Het is geweldig om terug te zijn op het eiland.’ Ze streelde met haar hand over de hondenkop en zei: ‘O, wat ben jij lief. Wat is er met jou gebeurd?’ Jaws bromde dankbaar bij haar aanraking en kwijlde op haar hand.

‘Zei je nou dokter Brent?’ Zach verplaatste de wriemelende hond. ‘Wat is er met dokter Tanner gebeurd?’

‘Die kreeg een baan aangeboden in Portland. Een huisdierenpraktijk. Dokter Brent is erg goed.’ Haar mond verstrakte toen ze de wond in de nek van de hond zag. ‘IJzerdraad? Als ik de persoon vind die dit heeft gedaan, dan injecteer ik hem met iets wat hem een week van de straat zou houden. Heeft dit beestje een thuis?’

‘Niet eentje waar hij naar teruggaat.’ Zachs mond stond grimmig, en Sara knikte instemmend.

‘Jij kunt hem niet in huis nemen als je steeds in het vliegtuig zit, en we kunnen hem beter uit de buurt van kinderen houden totdat we meer over zijn temperament weten, dus wil je dat hij in het asiel blijft totdat we iemand hebben gevonden die hem wil adopteren?’

Brittany keek naar de lelijke, kwijlende hond en voelde iets steken. Zelfs zij moest toegeven dat zijn aantrekkingskracht niet op het eerste gezicht duidelijk was. Hij was het soort hond waar de meeste mensen langs zouden lopen op weg naar een schattige spaniël of een energieke labrador. ‘Denk je dat iemand hem zou willen hebben?’

‘Waarom niet? Er is iemand voor iedereen, toch? Dat zegt mijn oma tenminste altijd als ik zit te klagen over het feit dat ik nog steeds vrijgezel ben.’ Kwijl en levensgevaar negerend, nam Sara Jaws over van Zach. ‘Jij hebt ook geen vlees op je botten. Daar zullen we iets aan moeten doen. Zodra dokter Brent je heeft onderzocht, zetten we je een heerlijke vijfsterrenmaaltijd voor,’ zei ze tegen de hond.

Zach en Brittany volgden Sara naar de behandelkamer, waar de eilanddierenarts, Gabe Brent, de wond behandelde en Jaws aan een grondig onderzoek onderwierp. Toen ze een uur later naar buiten kwamen, had de verbonden en gedrogeerde Jaws een tijdelijk thuis gevonden bij Sara, en was Zach aanzienlijk armer.

Nog duizelend van de kosten, trok Brittany het autoportier open. ‘Jemig, zelfs mijn huur in Griekenland was nog minder dan dat. Waarom heb ik geen opleiding tot dierenarts gedaan? Wil je dat ik de helft betaal of ga je een vleugel van de Cessna verkopen?’

‘Ik red me wel. Ga je terug naar het kamp of wil je een lift naar huis?’

‘Naar huis, maar je hoeft me niet te brengen. Als je me afzet op de hoek van Main en South, dan kan ik vanaf daar wel lopen.’ Ze liet zich op de passagiersstoel glijden. Hun gesprek van de nacht ervoor had ze nog steeds niet aangestipt, ook al wilde ze dat wel. Ze wilde meer weten. Ze wilde hem vragen wat hij had bedoeld toen hij zei dat het soms veiliger was om iemand niet te vertrouwen. Maar ze wist dat Main Street midden op de dag niet het moment was om een onderwerp aan te snijden waar Zach nauwelijks over sprak. ‘Je gaat niet aanbieden Jaws te adopteren?’

‘Nee. Die hond heeft liefde en aandacht nodig om zich veilig te voelen. Hij verdient een stabiel thuis. Dat kan ik hem niet geven.’

‘Waarom niet?’

‘Dat weet je best. Liefde, stabiliteit en veiligheid zijn geen woorden die voorkomen in mijn woordenboek. Als dat wel zo was, waren we nog steeds getrouwd geweest.’ Hij voegde zich weer in het verkeer, en ze voelde haar hart bonken.

Was dat waar? Zouden ze dan nog steeds getrouwd zijn geweest?

‘Jaws zal er kapot van zijn,’ zei ze nonchalant. ‘Het was liefde op het eerste gezicht.’

‘Dat was dankbaarheid. Als jij die draad van zijn nek had gehaald, zou hij zich aan jou hebben gehecht.’

‘Als ik die draad van zijn nek had gehaald, zou ik nu twee beschadigde polsen hebben. Je hebt daar echte magie laten zien met die hond, Flynn.’

‘Aardig zijn voor dieren is geen magie.’

‘Wel als jij het doet. Je bent zo rustig en kalm… Het lijkt wel alsof dieren weten dat ze bij jou veilig zijn.’

‘Ze zijn ook veilig bij mij.’

Vanuit haar ooghoek zag ze de schuur van de Warrens en ze draaide zich naar hem toe. ‘Je zou me daar afzetten.’

‘Ik zet je af voor je deur.’

‘Ik wilde gaan lopen. Luister je ooit wel eens naar iemand?’

‘Hangt ervan af of ze iets zeggen wat ik wil horen. Hou je ooit wel eens op met mensen tegenspreken?’

‘Hangt ervan af. Ik hou wel van een goede discussie. Dat houdt mijn hersenen wakker.’ Glimlachend leunde ze naar achteren en genoot van het uitzicht, in een poging niet aan zijn dij te denken, die zich maar een paar centimeter van de hare bevond, of aan het gesprek dat ze niet voerden. ‘Het is warm vandaag. Dat laatste halfuur door het bos was zweten. Op dat soort momenten heb ik echt een hekel aan dat gips om mijn arm. Nee, dat is niet waar. Ik heb altíjd een hekel aan dat gips om mijn arm.’

‘Wanneer mag het eraf?’

‘Met een beetje geluk bij de volgende afspraak.’

‘Ik zal je erheen vliegen.’

De laatste keer was ze ertegenin gegaan. Deze keer wilde ze dat niet doen. Ze zei tegen zichzelf dat dat kwam doordat het logisch was om zijn aanbod te accepteren, maar ze wist dat ze het eigenlijk gewoon fijn vond om bij hem te zijn. ‘Dank je wel. Dat waardeer ik. En het eerste wat ik dan ga doen als ik thuiskom, is een duik in de zee nemen.’

Ze hoopte maar dat het ijskoude water van de baai haar wat af zou koelen, want er was niets anders wat werkte.

Een week later bracht Zach een groep bankiers, die met het hele bedrijf een teambuildingactiviteit gingen doen, naar hun exclusieve buitenhuis aan de oevers van de Kennebec River en vloog toen terug naar het eiland. De laatste tijd had hij meer vliegklusjes aangenomen dan gebruikelijk. Hoe minder tijd hij doorbracht op Puffin Island, hoe kleiner de kans was dat hij Brittany tegen het lijf zou lopen, had hij bedacht.

Nog steeds bracht ze het grootste gedeelte van haar tijd door bij het kamp, ondanks het feit dat de laatste kinderen al naar huis waren.

Aangemoedigd door Philip maakte ze plannen voor volgend jaar en legde contacten met de universiteit. Soms, wanneer hij langsliep, hoorde hij haar lachen in Philips kantoor. Die warme, aanstekelijke lach die er altijd voor zorgde dat hij ook wilde lachen.

Dat was slechts een van de vele redenen waarom hij had besloten meer tijd in de lucht door te brengen. Het was pech voor hem dat er een storm was voorspeld, wat betekende dat hij een tijdje in het kamp zou moeten blijven. Om zijn aankomst daar wat uit te stellen, maakte hij een tussenstop bij de dierenkliniek om bij Jaws te kijken.

‘Hij doet het zo goed!’ Een opgetogen Sara bracht hem naar de kennels achter in de praktijk, die grensde aan open velden en akkers waar de honden de ruimte hadden om rond te rennen.

Zach keek toe hoe Jaws zich op een piepend speeltje stortte. ‘Heb jij dat voor hem gekocht?’

‘Nee, Brittany kwam het een paar dagen geleden brengen. Hij is er dol op.’

‘Is ze langs geweest?’

‘Ze komt elke dag. Heeft ze dat niet gezegd?’ Sara keek verbaasd. ‘Ze zal het wel vergeten zijn, of zo. Ze blijft altijd minstens een uur bij hem, en gisteren, toen we het verschrikkelijk druk hadden, is ze met hem gaan wandelen, al geloof ik dat ze hem uiteindelijk voor het grootste deel heeft gedragen. Zal niet makkelijk zijn geweest met een arm in het gips.’

Dat nieuws moest Zach even verwerken. ‘Hoe gaat het met hem?’

‘Het ziet er allemaal goed uit. Gabe is tevreden. Er zijn een paar mensen langs geweest die een hond wilden adopteren, maar tot nog toe kwam er nog niemand voor Jaws. Eén stelletje leek geïnteresseerd, maar ik heb nee gezegd.’

Zach vroeg zich af wat voor soort stelletje er geïnteresseerd zou zijn in een lelijke hond met een onbekende voorgeschiedenis. Uit eigen ervaring wist hij dat je met zo’n cv niet snel opgenomen zou worden in een liefdevol thuis. ‘Ik denk dat er niet veel gegadigden zullen zijn. Het was minder werk voor je geweest als je gewoon ja tegen ze had gezegd.’

‘Niet echt, want als het niet goed uitpakt, zit die hond over een paar weken weer hier, en elke keer als dat gebeurt, krijgt zijn vertrouwen weer een deuk, totdat je uiteindelijk een hond hebt die niemand meer vertrouwt. Als het aan mij ligt, gaat dat niet gebeuren. Als ik iemand tegenkom die geschikt zou kunnen zijn, zal ik de controleprocedure doornemen en pas als ze daarvoor slagen, mogen ze hem meenemen. Tot die tijd blijft hij hier bij mij.’

Zach vond haar toewijding ontroerend. ‘Je zou een datingbureau op moeten richten.’

Sara schudde glimlachend haar hoofd. ‘Ik ben niet goed met mensen. Ik begrijp ze niet. Alleen dieren begrijp ik.’

Hij keek haar even aan, dat slanke meisje met haar opgewekte glimlach en de donkere ogen. Iedereen had zo zijn verhaal, dacht hij.

‘Het zal hier wel behoorlijk stil zijn. Mis je de stad niet?’

‘Nooit.’ Door de manier waarop ze haar blik naar beneden gericht hield, besefte hij dat ze vast specifieke redenen had gehad om te vertrekken.

‘Sara…’ begon hij bezorgd.

‘O, kijk nou eens! Hij heeft je gezien. Hij weet dat jij hem hebt gered.’

Het klopte dat Jaws hem precies op dat moment had gespot, waarna hij besloot om zijn eeuwige liefde aan hem te verklaren door zichzelf tegen het hok aan te slingeren.

Zach kromp ineen en zakte door zijn knieën. ‘Rustig maar. Doe jezelf nou niet nog meer pijn.’

Jaws jankte en keek hem liefdevol aan.

‘Hij houdt van je,’ zei Sara verrukt. ‘Hij denkt dat jij de ware bent. Even voor de duidelijkheid: jij zou hem van mij wel mee mogen nemen, als je dat wilde.’

Achter in zijn hoofd ging een alarmbelletje rinkelen. ‘Dan ben je misschien toch niet zo’n goede mensenkenner. Ik zou hem geen goed thuis kunnen bieden. Hij heeft al eens een slecht baasje gehad. Hij heeft er niet nog een nodig.’

‘Waarom denk je dat je een slecht baasje zou zijn? Ik denk dat je de perfecte baas zou zijn.’ Sara nam hem even in zich op, waarna ze glimlachte. ‘Maar je moet geen huisdier adopteren als je dat niet echt wilt, en jij wil het niet, dus dat is prima. Laat maar weten als je van gedachten verandert. Ik zou je direct goedkeuren. Mocht je hem in de tussentijd nog een keertje met Brittany uit willen laten, ze komt meestal rond een uur of zeven in de ochtend, als ze onderweg is naar het kamp.’

Zach vroeg zich af waarom ze hem dat vertelde. ‘Als zij hem al uitlaat, dan hoef ik dat toch niet te doen?’

‘Ik dacht dat jullie het misschien leuk zouden vinden om het samen te doen, aangezien jullie hem ook samen hebben binnengebracht en jullie vroeger… Ik bedoel, jullie leken… Maar wat weet ik er nou van? Vergeet wat ik heb gezegd. Ik koppel dieren aan mensen, geen mensen aan mensen. Ik weet niets van relaties.’ Blozend wierp Sara Jaws een kushandje toe en liep terug naar de kliniek. Zach bleef achter, zich afvragend hoeveel eilanders precies zo speculeerden over zijn relatie met Brittany.

Voordat hij terugging naar zijn blokhut, stopte hij bij de Harbor Stores om melk te halen. Uiteindelijk besloot hij ook wat bier mee te nemen.

Dawn Parker stond achter de kassa, en ging met opeengeklemde lippen van afkeuring zijn aankopen afrekenen. ‘Die melk moet zeker een bodempje voor dat bier worden.’

Zach had haar kunnen zeggen dat de melk voor zijn koffie was en hij het bier bewaarde voor het geval Philip langskwam, maar hij vond dat het zijn eigen zaak was wat hij met zijn boodschappen deed, dus gaf hij haar het geld en zei niets.

‘Je moet weten dat mijn Mel nu iets heeft met die aardige Carter Ashford, dus haal je maar niets in je hoofd. Hij heeft een bachelordiploma en is erg verstandig.’

Zach bedacht dat Carter Ashford niet al te verstandig kon zijn als hij met Mel uitging, maar ook daarover kon hij maar beter zijn mond houden, dacht hij.

Net toen hij op het punt stond de melk in een tas te doen, hoorde hij iemand zijn naam roepen. Hij draaide zich om en zag de kleine Grace Green door de winkel naar hem toe rennen, gevolgd door een stevig gebouwde man die overduidelijk haar vader was.

‘Dat is hem, papa. Dat ís hem!’

Dawn Parker verstijfde, overduidelijk in de veronderstelling dat deze ontmoeting wel eens problemen zou kunnen opleveren. ‘Als jullie een probleem hebben, dan moeten jullie dat buiten maar uitvechten. Ik wil hier geen… O…’ Ze knipperde met haar ogen toen Grace haar armen om Zach heen sloeg en zich tegen hem aan drukte.

‘Zach… Ik bedoel, meneer Flynn… Dit is mijn vader. Ik heb hem alles over je verteld. Hoe je me hebt gered en hoe je tegen die arme hond hebt gezegd dat hij me niet mocht bijten.’

Dawn, die duidelijk op het punt had gestaan de hulpdiensten te bellen, keek toe met ogen die bijna uit hun kassen puilden. ‘Nou, ik denk niet –’

Zach negeerde haar en ging op zijn hurken zitten. ‘Sara zorgt nu voor de hond in het dierenasiel. Ik heb hem net nog gezien. Zijn lievelingsspeeltje is een piepend bot. Toen we eenmaal die vervelende draad van hem af hadden gehaald en hem wat aandacht hadden gegeven, was er niets meer aan de hand.’ Hij vond het belangrijk dat ze wist dat de hond niet vals was. Dat zijn gedrag alleen maar een gevolg was geweest van angst. ‘Je kunt ook een keer bij hem langsgaan, Grace. Hij zou het erg leuk vinden om je te zien.’ Even glimlachte hij naar haar, waarna hij opstond en de stevige hand van Grace’ vader schudde.

‘Ik ben Michael Green. Gracie vertelde me wat er is gebeurd. Heel erg bedankt dat je op haar hebt gepast.’

Zach ontdekte dat welke vorm van aandacht ook, zelfs positieve, hem een ongemakkelijk gevoel gaf. ‘Ze liep geen gevaar.’

‘Dat is niet wat Caleb me heeft verteld. Hij zei dat je tussen mijn kleine meid en die hond in bent gaan staan en dat je zo bijna je hand bent kwijtgeraakt.’

‘De hond was slecht behandeld. Hij was bang, niet vals. En Grace was heel dapper en ze stond haar mannetje.’

Grace rechtte haar schouders. ‘Ik bleef staan waar ik van jou moest blijven staan en ik bewoog me niet.’

‘Dat klopt helemaal.’ Zach raapte zijn boodschappen bij elkaar. ‘Het was leuk jullie te zien.’ Hij knikte naar Grace’ vader en liep naar de uitgang, zich afvragend wat Dawn Parker van dat gesprek zou maken. Ze was het type dat mensen in hokjes stopte, alsof ze de schappen van haar winkel vulde. Even stelde hij zich voor hoe ze door de gangpaden dwaalde, op zoek naar een geschikte plank om hem op te zetten. Tot nu toe was hij ongetwijfeld ergens in een donker hoekje beland, ergens tussen de benzine en het vuurwerk, hoogstwaarschijnlijk met een groot bord erbij waar ‘voorzichtig!’ op stond.

Nu was ze in verwarring gebracht. Ach, ze zou ongetwijfeld nog wel een andere reden vinden om hem bij de gevaarlijke goederen op te slaan, dacht hij glimlachend.

Eenmaal buiten zag Zach dat de hemel steeds donkerder werd, waarna hij terug naar het kamp reed en op zoek ging naar Philip.

Die zat in zijn kantoor, maar dat was Brittany ook. Ze zat op zijn bureau tussen de halflege mokken en de rommelige stapels papier. Ze droeg een simpel T-shirt en een afgeknipte spijkerbroek die haar atletische figuur goed deed uitkomen.

Verdrinkend in verlangen vond Zach het onmogelijk om niet naar haar te kijken. Hij wilde haar alleen maar over zijn schouder gooien, diep mee het bos in nemen en seks met haar hebben totdat ze niet langer recht kon lopen, maar dat was niet wat hem de meeste zorgen baarde. Wat hem bijna op de vlucht deed slaan, was het besef dat hij alleen haar gezelschap leek te verkiezen boven dat van zichzelf.

Ze schonk hem een van haar verblindende glimlachjes. Philip begroette hem, maar Zach hoorde niets vanwege het geraas in zijn oren.

Zijn reactie moest overduidelijk zijn geweest, dacht hij. Toch gingen ze gewoon door met praten, waardoor hij niets anders kon doen dan rustig proberen af te koelen.

Rusteloos en gefrustreerd liep hij naar het raam van Philips kantoor en probeerde zichzelf af te leiden met het uitzicht, maar het was onmogelijk om zich op iets anders te concentreren wanneer Brittany in de kamer was.

Bij Brittany stonden al haar emoties altijd duidelijk op haar gezicht te lezen. Als ze boos of gefrustreerd was, flakkerden haar ogen. Als ze iets leuk vond, lachte ze, en ze had zo’n aanstekelijke lach dat ze iedereen om haar heen er meestal ook mee aan het lachen kreeg. Vandaag leek ze geïrriteerd, zoals ze daar met zwaaiende benen op de rand van zijn bureau zat.

‘Ik heb met drie verschillende mensen op de afdeling gesproken en tot nog toe heb ik nog niemand gevonden die geïnteresseerd is in het organiseren van archeologische activiteiten hier,’ zei ze kwaad.

Philip duwde zijn bril hoger op zijn neus. ‘Toch bedankt dat je het hebt geprobeerd.’

‘Ik zal het blijven proberen. Het is een goed idee. Het was leuk om te doen en de kinderen vonden het geweldig. Ik kan me niet voorstellen waarom de afdeling dit niet op zich zou willen nemen. Ze zouden er een paar studenten bij kunnen betrekken.’

Die gaf ook nooit op, dacht Zach. Wat ze ook deed, ze ging er altijd met de volledige kracht tegenaan.

Ineens keek ze zijn kant op. ‘Sta ik in de weg? Wilde je iets hebben?’

Ja, hij wilde haar. Hij wilde haar zo graag, dat hij er gek van werd, en hij wist dat hij moest maken dat hij wegkwam voor hij iets deed wat niet meer ongedaan gemaakt kon worden.

‘Het kan wel wachten.’ Door de seksuele frustratie was zijn toon harder dan hij bedoeld had, en hij zag dat ze haar wenkbrauwen optrok.

‘Hé, als er iets is, Flynn, dan moet je het gewoon zeggen. Hou op met dat passief-agressieve gedrag.’

Passief? Er was niets passiefs aan zijn gevoelens. Hij liep naar de deur, zijn nagels stevig in zijn handpalmen gedrukt. Ze had echt geen idee hoeveel moeite het hem kostte om afstand te houden. ‘Ik zei toch dat het kon wachten?’

‘Trouwens, Zach…’ Philips stem sneed dwars door de lustgevoelens in zijn hoofd. ‘…ik heb je net een e-mail van Todd doorgestuurd. Kijk er maar eens naar. Daar zul je vast blij van worden.’

‘Goed om te weten.’ Hij kon echter nergens anders aan denken zolang Brittany hier was.

‘Zach!’ Haar stem klonk gefrustreerd. ‘Waarom ga je nou weg? Je hoeft niet…’

Hij keek haar aan en zag haar verwarde blik. De korte uitwisseling van veelbetekenende blikken was zo intiem, zo intens persoonlijk, dat het hem verbaasde dat Philip zijn ogen niet afwendde.

Haar ogen werden groot toen de reden voor zijn gespannen houding tot haar doordrong.

‘Juist,’ zei ze met krakerige stem. ‘Nou, oké. Als je het zeker weet. Al was ik hier eigenlijk toch wel klaar. Philip en ik waren alleen wat opties aan het doornemen.’

Dat was hij eigenlijk ook aan het doen. Optie één: zeg tegen Philip dat ze hem nodig hebben bij het kamp, doe de deur op slot en neem Brittany hier midden op het bureau zonder ook maar de moeite te nemen om haar uit te kleden.

Optie twee: neem Brittany mee terug naar de blokhut, kleed haar helemaal uit en doe het op alle mogelijke manieren die de mensheid kent.

Optie drie –

‘Zach?’

Losgerukt uit een bijna pornografisch visioen, schudde hij zijn hoofd. ‘Wat?’

Haar wangen waren roze van de warmte. ‘Wat wilde je nou?’

‘Niets.’ Alles…

Hoofdstuk 14

Ga rechtstreeks naar huis. Rechtstreeks naar huis. Bel Pete, neem een taxi. Doe het, nu. Je gaat Zach niet naar zijn blokhut volgen. Dat zou dom zijn…

Er was storm op komst. Het zou verstandig zijn om naar huis te gaan voordat de storm losbarstte. Brittany stond met haar mobiele telefoon in haar hand en haar vinger boven de beltoets.

Toen fronste ze haar wenkbrauwen. Ze waren allebei volwassen en vrijgezel. En ze wilden allebei hetzelfde. Ze had de blik in zijn ogen gezien. Als Philip niet op kantoor was geweest, dan was het daar gebeurd. Het was een wonder dat de stapels papier op Philips bureau niet in de fik waren gevlogen.

Met bonzend hart liet ze de telefoon weer in haar tas zakken.

De schemering daalde neer over het bos. Het was nu al koeler ’s avonds, alsof de herfst de zomer aan de kant probeerde te duwen om zelf de hoofdrol in te nemen.

Ze liep over de open plek, maakte een praatje met een paar van de kampbegeleiders die de voorraden van de blokhutten aan het aanvullen waren voor de trainingsweek, en nam vervolgens het pad dat via het strand langs de baai naar Zachs blokhut leidde.

De lucht was stormachtig, met donkere wolken die elk moment konden losbarsten in fikse buien. Zenuwen fladderden als vlinders door haar buik en ze hapte naar adem.

Ze was volwassen en ze nam een volwassen beslissing. Er was geen reden om nerveus te zijn. Toch aarzelde ze voordat ze naar zijn deur liep.

Ze klopte aan en wachtte, haar hart bonkend in haar keel. Hij zou vast zeggen dat ze weg moest gaan. Hij zou vast zeggen dat het niet slim was, niet verstandig om een tweede keer iets met elkaar te beginnen. En dan zou zij zeggen…

Ze fronste en klopte weer, maar het leek erop alsof ze hem helemaal niets tegen hem zou zeggen, want er werd niet opengedaan.

Toen ze zich omdraaide, hoorde ze een zachte plons, en ze liep naar het eind van de veranda.

Hij was de enige in de zee, waar hij met soepele, krachtige slagen door het water gleed. Zo zwom hij van de ene kant van de baai naar de andere kant.

Terwijl ze bewonderend naar hem keek, verloor ze alle tijdsbesef.

Het moest wel koud zijn in het water, maar hij bleef zwemmen in een meedogenloos ritme en zij bleef naar hem kijken totdat hij uiteindelijk terug naar de blokhut zwom en zichzelf op de veranda hees.

Water stroomde van zijn brede schouders en maakte zijn haren glanzend en inktzwart. Hij haalde zijn hand over zijn gezicht, pakte een handdoek en zag haar toen pas staan.

De manier waarop hij bevroor, deed haar denken aan een slanke, gevaarlijke moeraskat.

Zijn blik ontmoette de hare. ‘Is er iets?’

‘Ja.’ Ze duwde haar handen in de zakken van haar cargobroek. De zenuwen dansten door haar buik en vermengden zich met seksuele aantrekkingskracht. Toen hij naar zijn joggingbroek reikte, schudde ze haar hoofd. ‘Doe maar geen moeite. Ik ga je zo toch weer uitkleden…’

Zijn hand bleef midden in de lucht hangen. ‘Brittany…’

‘Ik ben het zat om te doen alsof er niks aan de hand is, Zach. Ik ben het zat om me zo te voelen en er niets aan te doen. En zeg nou niet dat jij het niet ook voelt, want ik weet dat je dan liegt. We hebben zojuist bijna onder Philips neus elkaar besprongen, en dat is niet goed. Er is een reden waarom je een duik in de koude zee neemt, en ik betwijfel of dat allemaal te maken heeft met het feit dat je fit wilt blijven.’

Met een trage beweging gooide hij de handdoek om zijn nek. ‘Zoals ik laatst al zei, je bent een slimme meid. Wil je echt twee keer dezelfde fout maken?’

‘Bij jou zijn, was geen fout.’ Ze sprak zacht, haar stem nog maar net hoorbaar boven het zachte geruis van de zee die over het zand golfde. ‘Met je trouwen misschien wel, maar de rest niet. En dat trouwgedeelte was mijn schuld. Ik heb je gepusht.’

‘Ik had nee kunnen zeggen.’

‘Het maakt niet uit. Niets van dat alles maakt nog wat uit. Het is verleden tijd. Als we elkaar een paar weken terug voor het eerst hadden gezien, dan zouden we allebei onze bagage hebben gehad, maar niet bij elkaar. Het verleden is niet belangrijk. Dat was toen en dit is nu. Ik ben geen achttien meer, Zach. Ik weet wat ik wil.’

Op de een of andere manier waren ze naar elkaar toe gekomen, en nu stond hij recht voor haar. De stralende cirkel van de maan werd bijna helemaal geblokkeerd door zijn lichaam, maar het was nog licht genoeg om de starre spanning in zijn kaken te zien.

‘Ik zal je pijn doen. Ik zal het verkloten en je hart breken. Zo gaat dat altijd.’

‘Dat gaat niet gebeuren. En ik denk niet dat het míjn hart is waar je je zorgen om maakt. Ik denk dat het je eigen hart is.’ Ze legde haar hand op zijn borst en voelde het gestage ritme van zijn hartslag onder haar handpalm. Zo op het eerste gezicht zag zijn lichaam er misschien perfect uit, een en al gladde, strakke lijnen en spieren. Maar als je beter keek, ontdekte je imperfecties, littekens waarvan ze wist dat ze er waren, maar waar hij nooit over had willen praten.

Ze had tegen zichzelf gezegd dat zijn verleden zijn eigen zaak was. Als hij er niet over wilde praten, was dat zijn beslissing. Ze had tegen zichzelf gezegd dat iedereen recht had op zijn eigen geheimen. Maar wat als hij haar simpelweg niet genoeg had vertrouwd om met haar te praten?

Plotseling voelde ze zich schuldig. Had ze niet door moeten vragen? Had ze niet…

‘Wat is er?’ Zijn stem was ruw. Hij hief zijn hand op en legde hem tegen haar wang. ‘Heb je je bedacht? Ben je bang? Want dat zou je wel moeten zijn.’

Tien jaar geleden zou ze hebben aangenomen dat die opmerking over haar ging, maar nu wist ze beter. Nu wist ze dat het om hem ging.

‘Ik ben niet bang, maar ik denk dat jij dat wel bent. Ik denk dat je bang bent om mensen dichterbij te laten komen, omdat dat hun de macht geeft je pijn te doen. Maar ik ga je geen pijn doen. Ik zou je nooit pijn doen.’

In de verte klonk gelach, en ze besefte dat er mensen waren aan de andere kant van het strand.

Zach legde zijn hand om haar pols, en heel even dacht ze dat hij haar weg zou duwen.

Een adembenemend moment lang stonden ze daar, hun handen verstrengeld.

Toen leidde hij haar de blokhut in en schopte de deur achter zich dicht.

De voorbije dagen had Zach met alle macht geprobeerd niet aan haar te denken. Wanneer hij dat wel deed, probeerde hij een lijstje op te stellen met redenen waarom dit een slecht idee was.

Uiteindelijk had hij zijn toevlucht genomen tot het zwemmen in zee, in de hoop dat de zware lichamelijke inspanning hem zou afleiden van zijn seksuele frustraties. En nu was ze hier, in zijn blokhut, met een glimlach rond haar lippen en een belofte in haar ogen.

Het enige wat hij hoefde te doen was aannemen wat ze aanbood. Zijn egoïstische kant, die alleen rekening hield met zijn eigen behoeftes, wilde niets liever dan de pijn verlichten op de meest basale wijze die hij kende, ongeacht de consequenties. De consequenties zouden voor haar zijn, niet voor hem. Als zij met vuur wilde spelen, waarom zou hij haar de lucifers dan niet aanreiken?

Dat kon hij echter niet doen. Ergens wist hij dat ze gelijk had. Het ging niet om haar – het ging om hem. Híj was bang. Niet om gekwetst te worden, maar om te ontdekken dat hij zelfs met Brittany niets zou kunnen voelen.

Dat ene voorval in haar cottage had hij gemakkelijk buiten beschouwing kunnen laten. Het had alleen maar om hete seks gedraaid en om niets anders. Maar dit… Dit was anders.

‘Waarom ben je hier?’ Hij vond het lastig om de woorden te vormen, omdat het leven hem geleerd had alle goede momenten met beide handen aan te grijpen. Een van die goede momenten uit zijn leven stond recht voor hem. ‘Je moet nu gaan.’ Voordat zijn slechte kant het weer zou overnemen van zijn fatsoenlijke kant.

‘Ik ga niet weg, Zach.’ Haar stem was een hese, zachte uitnodiging, en hij klemde zijn kaken op elkaar en drukte zijn handen tegen zijn zij.

‘Dit wil je niet.’

Haar ogen stonden echter helder en eerlijk. ‘Waarom laat je mijn gevoelens niet gewoon aan mij over en maak jij je zorgen om de jouwe?’

‘Ik heb geen gevoelens.’ Zijn stem klonk vreemd. Hees. ‘Dat is wat ik je probeer te vertellen. Ik voel niets. Nooit.’ Hij begreep niet waarom ze niet inzag hoe gevaarlijk, hoe doelloos het was om weer iets met elkaar te beginnen.

‘Ik weet het.’ Ze bracht haar hand naar zijn gezicht en raakte hem zachtjes, bijna troostend aan. Dat begreep hij ook niet, want als ze ook maar een greintje gezond verstand had, zou ze zich terugtrekken.

Het raam stond open en hij rook de geur van de late zomer en de zilte lucht. Hij hoorde het ritmische geraas van de zee en het geroep van de meeuwen. Zijn hart bonkte, en hij voelde het bloed in zijn aderen kloppen. ‘En dan wil je dit nog steeds?’

Ze knikte. ‘Ik denk dat je je niet langer zorgen moet maken om je gevoelens en gewoon bij me moet zijn. Wij zijn het, Zach. We hebben dit eerder gedaan.’

Maar toen had hij zich alleen maar bekommerd om het genot wat ze met hun samenzijn konden bereiken. Meer had hij nooit gewild. Nu, voor het eerst in zijn leven, stoorde hij zich aan die holle leegte die hij zo lang had gekoesterd.

Hij wilde meer voelen met haar – hij wilde de kou in zijn binnenste niet meer en hij wilde zich aan haar warmen. Maar omdat hij wist dat hij dat niet kon, groeide de druk. ‘Je zou beter voor jezelf moeten zorgen. Je moet nu echt gaan.’

‘Als je wilt dat ik ga, dan ga ik, maar eerst ga ik je dezelfde vraag stellen die ik je die nacht in het bos stelde. De vraag die je niet beantwoord hebt. Als we elkaar een paar weken geleden voor het eerst hadden ontmoet, wat zouden we dan nu aan het doen zijn?’

Dat was een gemakkelijke vraag. ‘We zouden net zo lang seks hebben tot we uitgeput waren en…’ Hij hapte naar adem toen ze haar hemdje over haar hoofd trok en haar cargobroek over haar heupen liet glijden. Sierlijk stapte ze uit haar broek en ging voor hem staan, in niets meer dan wat zijde en kant gehuld.

Hij zag of hoorde niets meer dan de razende lust in zijn hoofd. ‘Wat ben je in godsnaam aan het doen? Je zei dat je zou gaan.’

‘Ik zei dat ik zou gaan als dat was wat je wilde. Maar dat wil je niet.’ Met de teen van haar blote voet schoof ze haar kleren aan de kant, en zijn mond werd droog.

‘Ik zei dat –’

‘Jij zei dat seks niets meer dan een lichamelijke work-out voor je is. Je voelt niets. Ik weet het. Ik heb je gehoord. Dus laten we samen een work-out gaan doen. Beweging is goed voor je, dat is medisch bewezen, en ik loop liever een naakte marathon met jou dan dat ik gewichten ga heffen in de sportschool. En Zach, je gaat echt wel íéts voelen…’ Ze schonk hem een glimlachje waardoor het voor hem onmogelijk was om nog langer na te denken.

Tot op het moment waarop hij Brittany had ontmoet, had zijn leven in het teken gestaan van zorgen voor zichzelf. Vooral omdat niemand anders dat voor hem deed. De gevoelens van anderen hadden daarbij nooit meegeteld. In feite was hij de enige geweest die om zichzelf gaf. Zijn relaties met vrouwen waren dan ook altijd puur fysiek geweest. De enige keer dat hij meer met iemand had gehad, was met Brittany geweest. Ook al wist hij dat er geen echte liefde in het spel was geweest, hij wist wel dat hij haar pijn had gedaan en daar had hij spijt van.

Ze gaf hem echter geen gelegenheid voor meer discussie, want ze stapte naar voren en hij voelde haar zijdezachte huid tegen de zijne, ademde de geur van haar haren in.

Hij vocht nog steeds tegen de lust die door zijn lichaam raasde, toen hij haar vingers op de band van zijn vochtige zwembroek voelde. ‘Je kunt niet…’ begon hij.

‘Dat kan ik wel, en nu moet je stoppen met praten,’ zei ze met hese stem, waarna ze zijn broek naar beneden trok en op haar knieën ging zitten.

‘Brittany…’ Haar naam bleef steken in zijn keel en zijn zicht werd troebel toen ze hem in haar mond nam.

Tijdens hun relatie was hij degene geweest die de leiding had genomen. Hij had haar op hardhandige wijze uit haar comfortzone gehaald. Vanaf de dag waarop ze achttien was geworden, had hij het als zijn plicht beschouwd om haar alles te leren wat ze nog niet wist, wat behoorlijk veel bleek te zijn. Ze had lef gehad en was onafhankelijk geweest, maar op seksueel gebied was ze onervaren geweest. Hij had haar een intensieve cursus en flink wat oefening gegeven, waarbij geen ruimte was geweest voor verlegenheid of schaamte.

Blijkbaar had ze die verlegenheid van vroeger ver achter zich gelaten.

Hij voelde de warmte van haar zachte mond over zich heen glijden en zijn geest schakelde zichzelf uit. Hij wist dat als ze zo doorging, het in vijf minuten voorbij zou zijn, en niets wat zo goed voelde, zou zo snel voorbij mogen zijn.

Met een wilskracht waarvan hij niet wist dat hij die in zich had, maakte hij zich van haar los. Daarna trok hij haar overeind en duwde haar naar het bed, waarbij hij haar opving toen ze haar evenwicht verloor. Voorzichtig, om haar pols niet te bezeren, liet hij haar op het bed zakken.

‘Ik wil iets voelen.’ Zijn stem klonk rauw. ‘Ik wil –’

‘Ik weet het…’ Ze trok zijn hoofd naar het hare toe. ‘Ik weet dat je dat wilt. En dat gaat ook gebeuren. We moeten gewoon geduldig zijn. En als je in de tussentijd met me zou willen doen waar je zo goed in bent, dan zou dat geweldig zijn, want ik hou het niet langer.’

Hij ademde haar naam tegen haar mond, voelde hoe haar zachte lippen zich openden onder de druk van de zijne. Hij kuste haar langzaam, vaardig en nam zijn tijd. Daarna maakte hij zich van haar los, trok haar laatste beetje kleding uit en liet zijn handen over haar warme huid en haar geheime plekjes glijden tot hij haar onder zich hoorde kreunen.

‘Je hoeft niet langzaamaan te doen.’ Haar stem klonk wanhopig, en toen ze haar been over zijn heupen legde, drukte ze zich tegen hem aan. ‘Ik wil… Ik wil dat je…’

‘Nog niet.’ Hij wilde het wel langzaamaan doen. Misschien als hij zijn tijd nam, als hij genoot van elk moment… En dat deed hij. Hij verkende haar hele lichaam, te beginnen met de ronding van haar nek, daarna haar schouder en lager naar de topjes van haar borsten. Toen ze begon te kronkelen en bewegen, drukte hij haar tegen het bed en zette haar klem met zijn gewicht.

Hij voelde hoe ze met haar goede hand tegen zijn schouder drukte, maar hij hield haar onder zich vastgeklemd terwijl hij haar verkende met zijn mond. Onder de trage streling van zijn tong voelde hij haar tepel hard worden en haar ademhaling werd oppervlakkig. De smaak van haar huid was als een drug, en hij proefde en likte, terwijl zijn honger naar haar alleen maar groter werd. Het brandde door hem heen, hunkerend, onverzadigbaar, en hij wist dat zij hetzelfde voelde want ze kronkelde onder hem en tilde haar lichaam soepeltjes en uitnodigend op.

Door de mist van duizelingwekkende lust heen hoorde hij haar zijn naam zeggen, steeds maar weer, totdat de zachte smeekbedes veranderden in gesnik en haar heupen bijna uitzinnig tegen hem aan bewogen.

Hij hield haar nog steeds tegen het bed gedrukt, zijn bijna alles verterende verlangen naar haar negerend, in een poging méér te voelen dan alleen de vlammende seksuele hitte.

Haar lichaam was veranderd, haar borsten waren heerlijk gezwollen en haar dijen waren lenig en sterk. Hij verkende die veranderingen met zijn mond en met de toppen van zijn vingers, raakte haar huid aan, ademde haar geur in, volgde elke zachte vrouwelijke centimeter met zijn tong.

Toen hij eindelijk met zijn hand tussen haar benen streek, kreunde ze, en toen zijn vingers behendig in dat kwetsbare deel van haar gleden, spreidde ze haar benen.

Hij liet zijn mond over haar heup glijden en lager, naar de binnenkant van haar dij, waar hij haar vond met zijn tong. Dit kon hij. Hij wist precies hoe hij haar moest aanraken, en met elke zachte streling dreef hij haar verder naar de rand. Hij voelde elke trilling en siddering van haar lichaam en wist wat ze wilde, maar hij was er nog niet klaar voor om het haar te geven.

Door de hitte van zijn eigen verlangen heen hoorde hij hoe ze zijn naam bleef herhalen, hoe ze hem vertelde hoe graag ze hem wilde, dat ze niet langer kon wachten, dat hij haar helemaal gek maakte, maar hij bleef de marteling rekken.

Toen hij uiteindelijk besloot dat het niet langer eerlijk was tegenover haar, kwam hij overeind en pakte een condoom.

Ze verschoof onder hem, haar vingers begroeven zich in zijn rugspieren, en hij liet zijn hand onder haar glijden, waarbij hij de drang bedwong om meteen diep te stoten. In plaats daarvan liet hij zijn voorhoofd tegen het hare zakken, hield haar blik vast en gleed langzaam bij haar naar binnen. Haar nagels drongen diep in zijn huid en haar lippen openden zich met een zachte snik toen hij zich innig met haar verbond. Het kostte hem moeite, maar hij bleef zich langzaam en rustig bewegen, genietend van de vrouwelijke zachtheid en warmte van haar lichaam om zich heen.

Toen hij diep in haar begraven was, boog hij zijn mond naar de hare en verspreidde trage, langgerekte kussen over haar mond en kaak, haar de tijd gevend om te wennen aan zijn aanwezigheid.

Ze liet haar hand in zijn haar glijden en streek met haar mond langs de zijne. ‘Je bent veilig,’ fluisterde ze, ‘je bent veilig. Laat je gaan, Zach. Je kunt me vertrouwen.’

Hij bewoog zich met lange, trage, adembenemende stoten, bouwde het ritme op en veranderde van positie zodat iedere gecontroleerde golf een perfecte, heerlijke wrijving veroorzaakte. Op haar wangen verscheen een lichte blos en haar ogen gloeiden van de hitte.

‘Zach, Zach…’ Ze fluisterde zijn naam, liet haar arm om zijn nek glijden en trok zijn hoofd naar beneden om hem te kussen terwijl hij met erotische precisie in haar stootte. Haar blik bleef op de zijne gericht, open, vertrouwend, alles met hem delend.

Het genot bouwde zich op en vermenigvuldigde zich totdat het niet langer in zijn macht lag om zich fysiek in te houden. Toen kuste hij haar en voelde hoe ook zij zich liet gaan, hoe haar lichaam tegen het zijne schokte en hem met zich meesleurde naar dezelfde plek.

Dit was zo ongeveer de meest perfecte seksuele ervaring van zijn leven.

Hij nam haar in zijn armen, trok haar tegen zich aan en luisterde naar het geluid van de oceaan dat zich vermengde met het getik van de regen door het open raam. Even dacht hij dat als dit alles was wat het ooit zou kunnen zijn, dat het dan misschien wel genoeg zou zijn.

Ze kroop dichterbij. ‘Ik ben dol op deze blokhut. Het is hier zo knus. Vind je het niet eenzaam hier, zo ver weg van alles?’

‘Ik vind het hier heerlijk.’

Een arm sloeg ze om hem heen, zodat elk deel van haar lichaam het zijne raakte. ‘Toen we het laatst in het bos over Travis hadden, zei je dat het voor sommige mensen mogelijk zou kunnen zijn om te veranderen. Om te leren vertrouwen. Jij bent niet een van die mensen, of wel?’

Omdat haar vraag met stilte werd beantwoord, haalde ze diep adem. ‘Je hebt me nooit vertrouwd, hè? En omdat ik mensen standaard vertrouw totdat ze me in de steek laten, is het nooit bij me opgekomen dat jij dat niet zou doen. We kwamen uit twee totaal verschillende werelden en dat begreep ik niet.’

Er viel een tweede lange stilte, enkel onderbroken door het geluid van de oceaan dat door het open raam naar binnen dreef.

‘Ik was nog nooit zo close met iemand geweest als met jou.’

‘Je praatte nooit met me. En je sliep niet. ’s Nachts lag je daar maar, klaarwakker. Wanneer het licht begon te worden, viel je pas in slaap. Een paar uurtjes maar.’

‘Ik heb mezelf geleerd wakker te blijven. Voor mij waren monsters geen naamloze, gezichtsloze wezens die onder het bed op de loer lagen. Ze hadden een gezicht en een naam en ze woonden in mijn huis.’ Het was iets waar hij nog nooit over had gepraat, maar hij zei tegen zichzelf dat als hij zich niet op andere manieren open kon stellen, hij haar ten minste dit kon geven.

‘De nachten waren het gevaarlijkst. Ik verschoof de meubels en blokkeerde de deur, maar ik moest nog steeds waakzaam blijven. En als hij dronken was, was hij twee keer zo sterk als wanneer hij nuchter was.’

Dit had hij nog nooit aan iemand verteld. Het enige wat de maatschappelijk werkers uit hem hadden gekregen, was stilte. Zelfs Philip kende niet alle details.

Het hardop zeggen voelde vreemd, alsof je al je kleren uittrok en naakt in een kamer vol vreemden stond. Eigenlijk wilde hij de woorden terugnemen, maar daar was het te laat voor.

Brittany leunde op haar elleboog.

‘Je vader?’

Zijn mond was droog. ‘Mijn stiefvader.’

‘En je moeder dan?’

Hij dacht aan zijn moeder, wreed, gemeen en volkomen ongeschikt voor welke verantwoordelijkheid dan ook, laat staan voor een kind. ‘Die bleef uit de buurt.’

‘Probeerde ze je niet te beschermen?’

‘En zichzelf in de vuurlinie zetten?’ Waarom was hij dit gesprek in hemelsnaam begonnen? Zach ging rechtop in bed zitten, zich herinnerend waarom hij dat deel van zijn verleden zorgvuldig achter slot en grendel had gehouden. Het lekte naar buiten, lelijk en dik als teer, waar het alles wat goed was aan zijn leven besmette. ‘Waarom zou ze dat doen?’

‘Omdat ouders dat horen te doen.’ Brittany kwam ook overeind en ging naast hem zitten. ‘Ze horen je te beschermen.’

‘Beschermen?’ Hij haalde zijn hand over zijn gezicht. Het was bijna lachwekkend om dat woord te gebruiken in een gesprek over zijn moeder. ‘Ik weet niet uit welke handleiding voor ouders je dat hebt, maar ik kan je vertellen dat mijn moeder die niet had gelezen.’ In een poging zijn gedachten en het gesprek te ontvluchten, sprong hij van het bed en griste zijn spijkerbroek van de vloer, om hem vervolgens haastig aan te trekken. Wat had hem bezield om hierover te praten? Hij had zijn mond moeten houden.

‘Ik moet even naar buiten. Het spijt me, maar ik moet een stukje lopen,’ zei hij.

‘Het regent buiten.’

‘Kan me niet schelen. Ik heb lucht nodig.’

‘Dan ga ik met je mee.’ Ze kwam ook uit bed en begon zich aan te kleden. ‘Wacht op mij, dan gaan we samen.’

‘Je begrijpt het niet, ik wil er niet meer over praten.’

Het klonk als het gegrom van een gewond dier, en Brittany stond stil maar deinsde niet terug. ‘Dan praten we niet.’ Haar stem was vriendelijk en kalm. ‘Ik loop gewoon met je mee.’

‘Waarom? Wat is daar het nut van?’

Hij voelde haar hand op zijn arm. Teder. ‘Omdat ik mijn vrienden niet alleen laat wanneer ze het moeilijk hebben. En jij hebt het moeilijk.’

‘Brittany…’

Ze sloeg haar armen om hem heen en drukte hem stevig tegen zich aan, waarna ze hem snel weer losliet voor hij haar weg kon duwen. ‘Laten we gaan. Ik ben dol op regen.’

‘Je hebt geen jas bij je.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Mijn huid is waterproof.’

Zijn hartslag kwam tot rust en zijn ademhaling werd gelijkmatiger. De paniek trok zich terug als het tij.

‘Het spijt me.’ Hij haalde zijn hand over zijn gezicht. ‘Shit, het spijt me.’

‘Jij hoeft je nooit te verontschuldigen.’

‘Na wat ik je heb aangedaan?’ Hij lachte bitter. ‘Een hele maand aan verontschuldigingen zou nog niet genoeg zijn voor wat ik heb gedaan.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik ben degene die me zou moeten verontschuldigen. Omdat ik naïef was, blind en egoïstisch… Ik had toen moeten proberen met je te praten.’

‘Dat zou je niet gelukt zijn. Dat is nog nooit iemand gelukt.’ Hij realiseerde zich dat zijn benen trilden en ging weer op de rand van het bed zitten, zich generend voor zijn zwakte. ‘Wat is jouw eerste herinnering?’

Ze aarzelde, maar kwam toen naast hem zitten. ‘Ik was vier. Ik was op het strand in het zand aan het graven met mijn oma. Ik weet nog dat ik moest huilen omdat het begon te regenen en we terug naar de cottage moesten rennen. Ik wilde niet weg. Ik wilde door blijven graven.’

Zijn hoofd bonkte. ‘Mijn stiefvader kwam bij ons wonen toen ik drie was. Dat is mijn vroegste herinnering. Ik kan me geen enkele dag van mijn kindertijd herinneren waarop ik niet bang was.’

Even bleef het stil. Toen voelde hij hoe ze zich tegen hem aan drukte, alsof ze haar lichaam wilde inzetten als een kalmerend verband om een wond.

‘Zach…’

‘Ik kon er niets tegen doen, dus probeerde ik me ervan los te maken. Ik schakelde mijn geest uit, deed alsof het iemand anders overkwam. Maar op een nacht ging hij te ver. Ik was zo moe dat ik in slaap was gevallen, en het lukte hem mijn kamer binnen te komen.’ Hij vroeg zich af waarom zijn stem zo vlak klonk. ‘Ik heb tien dagen in het ziekenhuis gelegen en ben daarna nooit meer naar huis gegaan.’

‘Hoe oud was je?’

‘Acht.’

‘Werd je uit huis geplaatst?’

‘Ik heb een tijdje in een pleeggezin gezeten, maar dat pakte niet zo goed uit.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat er grenzen zijn aan wat mensen bereid zijn te geven, en ik zat ver over die grenzen heen. Daarna zat ik om de haverklap in pleeggezinnen en woongroepen.’

Ze was er stil van. ‘Ik had je nooit moeten pushen om met me te trouwen. Ik had kunnen weten, kunnen raden, dat na alles wat je had meegemaakt, je mensen niet meer kon vertrouwen. Ik had kunnen weten dat het voor jou niet zou werken, zo’n overhaast huwelijk.’

‘Ik wilde dat het zou werken. Met jou trouwen was mijn enige poging een normaal leven te gaan leiden. Ik wilde zijn zoals de rest. Alsof ik, door met je te trouwen, mijn achtergrond in die van jou kon laten opgaan en op de een of andere manier kon uitwissen wie ik was en waar ik vandaan kwam. Ik dacht dat jij me misschien kon genezen.’

‘Als ik had geweten dat je je zo voelde, als ik het had begrepen, dan zou ik hebben beseft dat we meer tijd nodig hadden zodat je had kunnen leren me te vertrouwen.’

‘Dat zou niet gebeurd zijn.’

‘Want soms is het veiliger om iemand niet te vertrouwen. Is dat het? Dat is wat je zei over Travis.’ Er viel een lange stilte, en toen drukte ze zich tegen hem aan, legde haar hoofd tegen zijn schouder en sloeg haar arm om hem heen. ‘Het spijt me.’ Haar stem klonk verstikt. ‘Het spijt me zo.’

‘Waarvoor? Niets ervan was jouw schuld.’

‘Ja, dat was het wel. Het spijt me dat ik niet verder heb gekeken. Dat ik je niet heb aangemoedigd om over je verleden te praten, zelfs niet een klein beetje. Ik was zo zeker van ons samen, ik was er zo van overtuigd dat we alles aankonden. Ik zei gewoon tegen mezelf dat ik je privacy respecteerde. Wat was ik naïef en onnozel.’

‘Mijn verleden was niet jouw probleem.’

‘Hoe kun je dat nou zeggen? Vanaf het moment dat we elkaar ontmoetten, was het ook mijn probleem. Het heden is gebouwd op het verleden, en we zullen het nooit helemaal begrijpen totdat we gaan graven, laagje voor laagje blootleggen. In plaats van het te negeren had ik met je moeten praten.’

‘Je voelt je schuldig om niets. Ik zou toch niet met je hebben gepraat.’

‘Omdat je me niet vertrouwde, maar misschien als we gewoon goed met elkaar hadden gepraat, zou je hebben begrepen dat je me wél kon vertrouwen. Was dat wat er mis ging tussen ons? Probeerde je jezelf te beschermen, Zach? Als we met elkaar hadden gepraat, zouden we dan nog steeds bij elkaar zijn geweest?’ Ze sprak met een snik in haar stem, en hij voelde de spanning door zich heen razen.

‘Niet huilen. Ik vind het vreselijk als je huilt. En niets hiervan was jouw schuld. Ik heb het verpest.’

‘Dat is niet waar. Ik was blind. Ik was geen goede vriend.’

‘We waren geliefden.’

‘Maar we waren ook vrienden. Ik had achter je aan moeten gaan. Ik had er voor je moeten zijn, ook al was ons huwelijk niet meer te redden. Ik had beter mijn best moeten doen.’

Hij streek met zijn hand over haar haren, die zo zacht waren als zijde. ‘Dit was geen tentamen, liefje. Het was niet iets waarvoor je kon studeren om vervolgens een goed cijfer te halen. Je had er niets aan kunnen veranderen.’

‘Wil je echt in de regen gaan wandelen of zullen we terug naar bed gaan?’ Ze bracht haar hoofd naar het zijne en kuste hem zachtjes op zijn mond, waardoor hij haar zoute tranen op zijn lippen proefde.

Hij voelde haar warmte. Haar haren gleden over zijn arm, kietelden zijn huid. ‘Er zal niets veranderen, Brit. Ik zal niet veranderen. Als je een slimme vrouw bent, loop je nu weg en dan kom je nooit meer terug.’

‘Dat bewijst maar weer dat je niet zo veel over vrouwen weet als je denkt, want geen enkele slimme vrouw zou zulke goede seks de rug toekeren.’

Ondanks alles wist ze hem aan het lachen te brengen.

‘Als Kathleen had geweten wat we allemaal in die cottage uitspookten terwijl zij bij haar breiclubje was…’

‘Ik weet zeker dat ze het wist. We bespraken alles.’ Ze glimlachte ondeugend naar hem. ‘Oké, misschien niet álles, maar wel veel. Ze heeft me nog voor je gewaarschuwd.’

‘Natuurlijk.’ Hij vroeg zich af waarom hem dat zo dwarszat. ‘Ze was een goed mens, ze probeerde je te beschermen. Ze had groot gelijk toen ze je zei dat je uit mijn buurt moest blijven. Je had moeten luisteren naar haar.’

‘Ze heeft me niet gezegd dat ik uit je buurt moest blijven. Dat zou ze nooit hebben gedaan. Maar ze heeft me wel gezegd dat ze niet dacht dat iemand als jij in staat zou zijn zich open te stellen.’ Even zweeg ze. ‘Ze was bang dat je niet intiem met iemand kon zijn. In die tijd gingen we op zo’n beetje elke mogelijke gelegenheid uit de kleren, dus uiteraard dacht ik dat ik voldoende bewijs had om haar theorie te weerleggen. Ik besefte niet dat ze het over emotionele intimiteit had.’

‘En nu je dat allemaal weet, zit je hier nog steeds? Hoe verklaart u dat, doctor Forrest?’

‘Zoiets goeds laat ik niet aan me voorbijgaan.’ Ze stond op, trok haar kleren weer uit en klom op zijn schoot. Haar haar viel naar voren en vormde een donkere lijst om haar ondeugende gouden ogen. ‘We zijn dan misschien verschrikkelijk slechte huwelijkspartners, Flynn, maar hier zijn we goed in.’

Met die woorden duwde ze hem terug op het bed en begon opnieuw aan een traag en wellustig liefdesspel.

Zijn lichaam werd verzwolgen door haar warmte, en zijn adem siste tussen zijn tanden door. Ze schonk hem een veelbetekenende glimlach terwijl ze langzaam bleef bewegen en haar handen over zijn borst naar beneden trok.

‘Je hebt een geweldig lichaam. Heb ik je dat wel eens verteld?’

Een stemmetje achter in zijn hoofd zei hem dat hij haar nog eens zou moeten waarschuwen, maar hij was zijn vermogen om te spreken verloren. Zijn hoofd tolde toen al het bloed in zijn lichaam naar beneden raasde. De strakke greep van haar lichaam zorgde voor een heerlijke wrijving die hem in extase bracht. Voorzichtig probeerde hij te bewegen, maar ze lachte en hield hem vast, net zoals hij haar had vastgehouden.

‘Je mag je pas bewegen als ik dat zeg. Als jij mij mag martelen, dan martel ik je gewoon terug,’ zei ze ondeugend.

Haar heupen bewogen in langzame, golvende bewegingen en haar volle borsten vulden zijn gezichtsveld.

Hij was zo opgewonden dat hij geen samenhangende zin meer kon uitbrengen. Als het om seks ging, was hij normaal gesproken degene die een masterclass gaf, maar vanavond had hij zijn gelijke gevonden.

Gedurende de gehele intense, erotische ervaring bleef ze naar hem kijken, net zoals hij naar haar had gekeken. En omdat hij naar haar keek, zag hij het moment waarop haar uitdrukking veranderde, zag hoe haar ogen donker werden en ze met haar tong over haar lippen streek. Toen liet ze haar hoofd naar het zijne zakken en kuste hem, waardoor ze nogmaals van positie veranderde.

Opwinding raasde door hem heen en hij probeerde zichzelf tegen te houden, probeerde de controle terug te vinden, wat hem anders altijd zo gemakkelijk afging, maar deze keer had zij de touwtjes in handen. Hij liet zijn handen over de gladde huid van haar rug naar beneden glijden en legde ze om haar billen, in een poging haar wiegende heupen tot stilstand te brengen. Maar ze bewoog in zo’n meedogenloos ritme dat zijn opwinding alleen toenam, totdat ze allebei explodeerden.

Uiteindelijk maakte ze zich van hem los, een tevreden glimlach op haar gezicht toen ze hem een laatste, langzame kus gaf. Ze zei niets en ze vroeg ook niets.

Zach wilde haar weer waarschuwen dat hij haar pijn zou doen, maar toen ze zich als een slaperig katje tegen hem aan krulde, had hij de energie niet meer om haar weg te duwen.

In plaats daarvan sloot hij zijn ogen en deed wat hij zelden deed. Hij viel in slaap.

Hoofdstuk 15

Brittany opende haar ogen toen de eerste stralen van de dageraad door het verduisterde raam naar binnen schenen. Meteen was ze klaarwakker.

Haar hoofd en hart voelden zwaar van de openbaringen van de avond ervoor. Later zou ze wel weer nadenken over alles wat Zach had gezegd en het woord voor woord ontleden, maar nu moest ze een keuze maken. Gaan of blijven?

Ze wist dat ze een enorme stap hadden gezet, maar ze wilde niet dat hij zich verstikt of opgesloten zou voelen. Of dat hij het gevoel zou krijgen dat hij moest vluchten. Hele nachten samenzijn, dat was iets voor serieuze relaties, en dit was niet… Hun relatie was niet…

Shit. Ze moest absoluut gaan. Nadat ze uit bed was gegaan, struikelde ze over zijn schoenen die halverwege de kamer waren achtergelaten. Een vlugge blik op het bed vertelde haar dat Zach nog steeds sliep, waarna ze overdreven voorzichtig op haar tenen door de kamer liep, als een personage uit een tekenfilm. Dankzij haar striptease van de nacht ervoor lagen haar kleren nu verspreid door de kamer. Snel raapte ze alles bij elkaar en kleedde zich aan.

Met haar hardloopschoenen in haar handen sloop ze de deur uit en deed hem zachtjes achter zich dicht, maar niet voordat ze een laatste blik op Zach had geworpen. Hij sliep nog steeds, languit op zijn buik met zijn ogen dicht.

Het was een vredig gezicht. Een golf van emoties spoelde over haar heen. Hij lag te slapen, echt te slapen. Dat was goed, toch? Dat was een vooruitgang.

Toen ze bij de blokhut wegliep, streek de zilte zeelucht over haar gezicht en joeg alle slaap weg. De lucht rook fris na de regen, en de grond was vochtig onder haar voeten.

Ze was blij dat Seagull’s Nest buiten het zicht van het kamp en ver verwijderd van de drukte van de haven lag. Als ze op dit uur de walk of shame door Main Street had moeten doen, dan zouden ze haar nooit meer met rust laten.

Om vanaf het kamp bij Castaway Cottage te komen, moest ze kiezen tussen een lange trektocht door het bos of een winderige wandeling over de kliffen. Ze koos voor de kliffen.

De zeewind blies haar haren in de war. Het was fris, en pas bij haar tweede poging lukte het haar haar vest dicht te ritsen, waarna ze haar tempo verhoogde.

Haar lichaam voelde heerlijk, een beetje rozig, maar het was niet de seks waaraan ze dacht tijdens haar wandeling, het waren de andere dingen die gebeurd waren. Hij had met haar gepraat.

Onder de geruststellende deken van de duisternis had hij eindelijk met haar gepraat. In die paar uur had hij meer tegen haar gezegd dan in de maanden die ze samen hadden doorgebracht toen ze achttien was. Haar ogen begonnen te prikken en ze voelde een brok in haar keel toen ze terugdacht aan zijn onthullingen.

Het was maar een klein glimpje geweest, maar dat was genoeg voor haar om te beseffen hoe blind en egoïstisch ze was geweest. Het was zo naïef geweest om te denken dat het verleden iets was wat je van je af kon schudden of achter je kon laten, als een kledingstuk dat niet meer paste. Ze was nog niet volwassen genoeg geweest om te begrijpen wat Zachs verleden met hem had gedaan en wat voor invloed dat had op de relaties die hij aanging.

Ze had gedacht dat ze hem kende, maar ze had het allerbelangrijkste niet geweten. Destijds was ze zo verschrikkelijk trots geweest dat ze hem had genomen zoals hij was. Hoewel… Eigenlijk had ze hem niet echt gekend. Ze had hem zijn geheimen gegund, had niet geprobeerd binnen te dringen in die donkere dieptes die hij zo zorgvuldig bewaakte.

De pijn in haar keel werd erger. Hoe had ze zo egocentrisch en onnadenkend kunnen zijn? Ze had hem zo graag gewild dat die duizelingwekkende opwinding haar hersenen had beneveld en haar gezond verstand had uitgeschakeld.

Ook had ze hem als een doel beschouwd, als iets wat ze had kunnen bereiken als ze er maar hard genoeg voor werkte, zoals je hard werkte om een tien voor Engels te scoren. En toen haar huwelijk op de klippen was gelopen, was ze weg gestrompeld en had ze hem de schuld gegeven, terwijl de schuld eigenlijk bij haar had gelegen.

Nu, eindelijk, begreep ze waarom hij het lastig vond om te slapen. Hij had altijd wakker moeten blijven om zichzelf te beschermen.

Ze stelde zich voor hoe een kleine en doodsbange Zach meubels tegen de deur schoof, bang om weg te glijden in een diepe, weerloze slaap. Die gedachte maakte haar misselijk.

Toen zij was opgegroeid, had ze gezien hoe haar ouders ruzieden en uiteindelijk uit elkaar gingen. Ze had bij haar oma gewoond, en haar vader had zo nu en dan een bliksembezoekje aan het eiland gebracht. Ze had zichzelf wijs en volwassen gevonden, had gedacht dat ze veel verstand had van hoe het eraan toe ging in de wereld. Nu pas besefte ze wat ze zichzelf allemaal had wijsgemaakt. Ze had helemaal niets geweten. En ze had zeker niet geweten hoe het moest hebben gevoeld om je zorgen te maken over je eigen veiligheid. Zij was nooit bang geweest om in slaap te vallen. Had nooit de behoefte gevoeld wakker te blijven om zichzelf te verdedigen, mocht dat nodig zijn.

Zach had haar verteld dat hij op zijn achtste uit huis was geplaatst. Ze wist nog hoe het was om acht te zijn. Op haar achtste verjaardag had haar oma een picknick georganiseerd op Shell Bay en een heleboel eilandbewonders waren langsgekomen. Iedereen had eten meegebracht, en ze hadden de hele dag balspelletjes gespeeld en over de rotsen geklauterd.

Het was onschuldig plezier geweest, nog zo’n vrolijke herinnering van haar kindertijd die ze aan de rest kon toevoegen, als een fotoalbum in haar hoofd. Zach had zijn eigen album, zijn eigen herinneringen, en die zagen er niet best uit.

Ze wreef over haar borst in een poging de pijn te verlichten. Bij haar werk kostte het veel geduld en lange, moeizame uren om de laagjes te verwijderen en de geheimen van het verleden boven de grond te krijgen. Die geheimen betekenden op zichzelf niet zo veel, wat de reden was waarom archeologen continu in conflict raakten met schatzoekers, die een vondst vaak al weghaalden van de vindplaats voordat deze goed kon worden gecatalogiseerd.

Context. Het was een woord dat ze bijna dagelijks had gebruikt in de afgelopen jaren. Context was essentieel als je ergens een beeld van wilde vormen, als je wilde aantonen dat dingen iets met elkaar te maken hadden. Als je voorwerpen wilde vinden en verbanden wilde leggen. Iemand leren kennen verschilde daar niet veel van. Je legde het verleden bloot. Je legde verbanden en keek naar de context.

Na dat korte, indrukwekkende gesprek van de voorbije nacht had ze het gevoel alsof ze een glimp te zien had gekregen van het album in Zachs hoofd. Ze had donkere vormen en schaduwen gezien, maar zonder veel details.

Moe en terneergeslagen klom ze naar de top van de klif en ging op de rotsen zitten. Het was nog vroeg, maar er waren al jachten die de golven doorkliefden, en ze herkende de vertrouwde lijnen van de Alice Rose, de schoener die ooit van Ryans vader was geweest, maar die nu rondvoer als onderdeel van de Ocean Club.

Net toen ze de elegante lijnen van het schip aan het bewonderen was en tegelijkertijd haar eigen schuldgevoel analyseerde, zag ze vanuit haar ooghoeken iets bewegen. Het was Alec, die over het pad naar haar toe kwam rennen. Zijn T-shirt was vochtig en zat tegen zijn huid geplakt en zijn donkere haar zat in de war door de wind.

Piraat, dacht ze, en ze wist een glimlach op haar gezicht te toveren. ‘Goeiemorgen, Shipwreck Hunter. Jij bent vroeg op.’

‘Dat wilde ik net tegen jou zeggen.’ Vlak voor haar kwam hij tot stilstand, en ze haalde haar schouders op.

‘Ik ben een vroege vogel. Wat is jouw excuus? Ben je op de vlucht voor je fans? Emily vertelde me dat er vorige week een auto vol vrouwen is gearriveerd die jou wilden opsporen.’

Met glanzende ogen nam hij een slok water uit het flesje dat hij bij zich had. ‘Moet ik verhuizen?’

‘Nee. Je kent de eilanders. John heeft ze gezegd dat hij had gehoord dat je was verhuisd. Hoe weten die vrouwen eigenlijk waar je woont?’

‘Een van die rotjournalisten besloot dat het romantisch was dat ik woon op wat hij beschreef als een “onbewoond eiland” en hij maakte dus de naam van dit eiland bekend. Ik neem aan dat ik hem dankbaar moet zijn dat hij mijn adres voor zich heeft gehouden.’

‘Onbewoond?’ Brittany trok haar wenkbrauwen op. ‘Je lijkt Robinson Crusoe wel. Hij is duidelijk nog nooit in de zomer op dit eiland geweest.’

‘En laten we hopen dat dat zo blijft. Ik moet John maar op een drankje trakteren als ik hem weer tegenkom. Gaat alles goed met je?’ Hij liet zijn flesje water zakken en hield zijn ogen op haar gezicht gericht. ‘Je ziet een beetje bleek. Heb je last van je pols?’

‘Nee. Het is…’ Ze had de overweldigende behoefte om met iemand te praten, maar dat kon ze niet doen zonder Zachs geheimen te onthullen, en dat wilde ze niet. ‘Het is niets.’

Alec kwam naast haar zitten. ‘Vertel het me maar.’ Zijn stem klonk vriendelijk, waardoor de tranen haar meteen in de ogen sprongen.

‘Ik hoef je medeleven niet.’

‘Ik beloof je dat ik niet met je mee zal leven. En vertel me nu eens wat er mis is.’

‘Heb je wel eens iets compleet verknald omdat je dacht dat je alles wist, maar dat je uiteindelijk helemaal niets bleek te weten?’

‘Heeft niet iedereen dat wel eens gedaan?’

‘Misschien.’ Ze schudde haar hoofd, haar tranen weg knipperend, en voelde toen hoe hij zijn arm om haar schouders legde.

‘Ik weet niet of we het over iets persoonlijks of professioneels hebben,’ zei hij langzaam, ‘maar welke van de twee het ook is, de theorie is hetzelfde. We nemen de beste beslissing die we op dat moment kunnen nemen, Brit. We doen het met de informatie die we dan hebben. Meer kun je niet doen.’

‘Maar wat als je beseft dat de belangrijkste feiten ontbraken toen je die beslissing nam? Wat als je beseft dat je helemaal niets wist en dat alles wat je dacht en waarin je geloofde helemaal fout was?’

Met zijn vingertoppen streek hij over haar arm. ‘Dat gebeurt. Er komt de hele tijd nieuwe informatie aan het licht, zowel in de geschiedenis als in de wetenschap. Dat weet je. Hetzelfde gebeurt in het leven. Die nieuwe informatie gebruik je. Je gaat verder met je leven. Zo boeken we vooruitgang.’

Vooruitgang. Verder gaan met je leven. Maar was er wel een toekomst voor haar en Zach? Nu ze iets over zijn verleden wist, wilde ze meer weten. Ze wilde dat hij zijn verhaal met haar deelde, niet omdat ze een morbide interesse had in de akelige details van zijn verleden, maar omdat ze wist dat daar vertrouwen voor nodig was, en ze wilde niets liever dan dat hij haar vertrouwde.

Ze wilde dat hij wist dat ze zowel een vriendin als een geliefde kon zijn. Iemand die hem nooit in de steek zou laten. Iemand die niet weg zou lopen, ongeacht wat het leven op hun pad bracht. Zelfs als hun relatie nooit meer werd dan een mix van seks en vriendschap, dan wilde ze dat hij wist dat het iets was waar hij op kon vertrouwen.

Toch was ze doodsbang dat hij, wanneer hij straks wakker werd, zou beslissen dat het een fout was geweest om het haar te vertellen. Doodsbang dat hij zich weer zou terugtrekken.

Omdat Alec nog steeds naast haar zat, dwong ze zichzelf te glimlachen. ‘Ik wil je niet ophouden. Je moet dat fitte lichaam van je onderhouden voor je aanbidders.’

Hij verroerde zich echter niet. In plaats daarvan staarde hij naar de zee. ‘Kun je je voorstellen dat je deze wateren moet bevaren zonder gps of radar? Geen wonder dat er zoveel schepen tegen de rotsen zijn geslagen. Die arme zeelieden zullen geen idee hebben gehad wat er onder het oppervlak verborgen lag.’ Zijn arm lag nog steeds om haar schouders. ‘Je bent vannacht bij Zach gebleven.’

Haar ogen schoten vol tranen, en ze lachte verstikt. ‘Wie heeft er nog gps of radar nodig als we het Puffin Island-spionnennetwerk hebben?’

‘Ik let gewoon goed op. Ik kwam langs je cottage, maar je was er niet. Wat betekent dat je hier vanuit een andere richting naartoe bent komen lopen, en die richting komt toevallig precies uit bij Seagull’s Nest.’

Met haar mouw veegde Brittany langs haar ogen. ‘Ik dacht dat je historicus was, geen detective.’

‘Er is wat overlap. Ik neem aan dat Zach de reden is dat je eruitziet alsof je huisdier zojuist is overleden?’ Hij bood haar zijn flesje water aan, maar ze schudde haar hoofd.

Ze kenden elkaar nu al jaren, sinds Alec naar het eiland was gekomen om zijn eerste boek over zeeoorlogen te schrijven. Na door Ryan aan elkaar te zijn voorgesteld, hadden ze ontdekt dat ze verrassend veel met elkaar gemeen hadden. Sindsdien had Alecs carrière een hoge vlucht genomen, dankzij zijn charisma en zijn talent om ingewikkelde informatie interessant te maken voor een algemeen publiek. Hij had perfect in hun vriendengroep gepast, al hadden ze in werkelijkheid tussen al hun reizen door maar erg weinig tijd met elkaar doorgebracht.

‘Ik ben gewoon slecht in relaties,’ mompelde Brittany, en hij lachte kort.

‘Dan ben ik bang dat ik je niet veel advies kan geven, want dat ben ik ook. Er zijn dingen waar mannen nooit beter in lijken te worden, zelfs niet na grondig onderzoek.’

‘En vrouwen.’ Ze snufte en liet haar hoofd tegen zijn schouder zakken. ‘Heb je er onderzoek naar gedaan? Serieus?’

‘Ik heb een paar boeken gelezen.’

Natuurlijk had hij dat gedaan. Iets nader onderzoeken was Alecs antwoord op alles. ‘Maar het heeft niet geholpen? Hoe staan de zaken er bij jou voor?’

‘Als je met “zaken” mijn ex-vrouw bedoelt, dan kan ik je vertellen dat de zaken er tussen ons nog nooit beter voor hebben gestaan.’

Omdat Brittany wist hoe gehavend en verbitterd Alec uit zijn nare echtscheiding was gekomen, verraste dat haar. ‘Hebben jullie een overeenkomst bereikt?’

‘Ja, dat is ons gelukt.’ Hij sprak met dat ritmische Britse accent van hem waarmee hij zijn complete Amerikaanse publiek aan het zwijmelen kreeg. ‘Zij neemt geen contact op met mij, en ik neem geen contact op met haar. We zijn nog nooit zo gelukkig geweest.’

Brittany lachte verstikt en schudde toen verontschuldigend haar hoofd. ‘Sorry. Ik ben niet echt aan het lachen.’

‘Lachen is gezond.’

‘Iemand zou een gps uit moeten vinden voor relaties. Daar zouden ze een fortuin aan verdienen. Denk je wel eens terug aan je huwelijk?’

‘Liever niet.’

‘Nou, even voor de goede orde, ik denk dat je ex-vrouw gek is.’ Liefdevol gaf Brittany hem een zacht duwtje met haar schouder. ‘Weet ze dat er miljoenen vrouwen zijn die niets liever zouden willen doen dan met jou trouwen? Jij bent de originele Action Man.’

‘Dat was juist een deel van het probleem. Zij bewonderde de natuur liever van achter dubbelglas. Als het iets was wat haar haren in de war kon brengen, was ze niet geïnteresseerd. Terwijl ik maar een bepaalde tijd ergens binnen kan zitten, voor ik probeer te ontsnappen. Ik ben als een gekooide tijger. Daarom is de combinatie van televisie maken en boeken schrijven zo ideaal voor me.’

‘Vraag je je wel eens af wat er mis is gegaan?’ Dat deed zij wel. Sinds ze thuis was, dacht ze er voortdurend aan. Ze was zo boos geweest dat ze was vergeten om eens goed naar haar eigen daden te kijken. Het was gemakkelijker geweest om Zach overal de schuld van te geven.

‘Ik weet wat er mis is gegaan. Ons probleem was dat we elkaar niet mochten. We hadden niets met elkaar gemeen buiten de slaapkamer. En seks is nooit genoeg om een relatie in stand te houden.’ Hij keek haar aan en fronste toen hij de tranen over haar wangen zag biggelen. ‘Ik heb jou nog nooit zien huilen. Wil je dat ik Emily voor je bel? Of Ryan?’

Brittany schudde haar hoofd, ontroerd door zijn aanbod. ‘Het komt wel weer goed. Maar toch bedankt.’

‘Het spijt me het te moeten zeggen, maar je ziet er niet bepaald goed uit, schat.’

Zijn vriendelijkheid was de druppel. Brittany stond op en raapte zichzelf bij elkaar. ‘Dat komt wel weer na een paar sterke koppen koffie. En hoe zit het met jou? Ga je binnenkort weer naar Engeland?’

‘In december.’ Hij kwam ook overeind. ‘Dan heb ik een afspraak met mijn uitgever en dan ga ik een praatje houden bij het Maritiem Museum in Greenwich.’

‘Dan ben je er tegelijk met Sky. Je zou haar eens moeten bellen. Misschien kun je naar haar tentoonstelling gaan. Of samen iets eten, of zo.’

Alec glimlachte flauwtjes. ‘Dat lijkt me geen goed idee. Ik doe net een twaalfstappenprogramma om af te komen van mijn verslaving om met prachtige, onderhoudsintensieve vrouwen uit eten te gaan.’

‘Sky is niet onderhoudsintensief. Integendeel zelfs.’ Het frustreerde haar hoeveel mensen na één blik op Sky’s uiterlijk meteen hun oordeel paraat hadden.

Maar wat had het voor zin om tegen hem in te gaan? Sky had een relatie met Richard Everson, en zelfs als dat niet zo was, dan zou Brittany haar optimistische, creatieve vriendin nooit willen koppelen aan een cynicus als Alec Hunter.

Ze streek haar haren uit haar gezicht. ‘Ik moet gaan. Bedankt voor het luisteren.’

‘Geen probleem.’ Hij zweeg even. ‘Dus moet ik aannemen dat jij en Zach weer bij elkaar zijn?’

‘Nou, ik zou het niet echt beschrijven als bij elkáár.’

‘Wees voorzichtig. Ik zou niet willen dat je gekwetst wordt. Ik wil niet dat je in de problemen komt.’ Zonder te lachen stak hij zijn hand uit en streek een plukje haar terug achter haar oor.

Ze voelde de troostende warmte van zijn aanraking en dacht voor de miljoenste keer dat haar leven maar een dorre woestenij zou zijn zonder haar vrienden.

‘Ik word niet gekwetst en ik kom ook niet in de problemen. Ik ben niet een van die vrouwen die vinden dat een relatie altijd naar het altaar zou moeten leiden.’

Hij lachte. ‘Als dat waar is, dan zou jij wel eens de ware voor me kunnen zijn.’

‘Alec, we zouden elkaar vermoorden.’ Ze stompte hem zachtjes tegen zijn arm, voor ze verder liep. ‘Ik zie je wel weer,’ riep ze over haar schouder, waarna ze over het smalle pad richting Shell Bay naar beneden liep.

Daar, half verscholen aan de andere kant van het strand, lag Castaway Cottage. Ondanks alles klaarde haar humeur op. Bestond er een perfectere plek om te wonen? Zij dacht van niet, en te oordelen naar het aantal telefoontjes van makelaars dat ze had gekregen, was ze niet de enige die er zo over dacht.

Terwijl ze zo naar haar stond te kijken, drong de waarheid ineens tot haar door. Voor het eerst in haar leven wilde ze niet meer weg. Ze voelde geen drang om te reizen, geen rusteloosheid, geen zwerflust. Nee, ze wilde blijven. Ze wilde Thanksgiving met haar vrienden vieren en kerst ook. Misschien kon ze Sky en Richard overhalen om een paar dagen langs te komen.

Peinzend over de mogelijkheden liep ze het laatste stukje naar de cottage en nam het zandpad dat naar haar voordeur leidde. Ze deed de deur open, besloot dat koffie op dit moment haar grootste prioriteit was en liep direct door naar de keuken.

Waar Zach het slot van haar achterdeur stond te repareren. Hij droeg een zwarte broek en een zwart overhemd met opgerolde mouwen, en hij zag er aantrekkelijker uit dan een man eruit zou mogen zien. Meteen fleurde ze op, en begon haar hart te bonken. Shit, dacht ze. Ik zit écht in de problemen. En niet zo’n beetje ook.

Hij had weg moeten blijven. Toen hij wakker was geworden en had gemerkt dat ze weg was, had hij zich gelukkig moeten prijzen dat ze die keuze had gemaakt. Maar in plaats daarvan was hij alleen maar teleurgesteld geweest. Nadat hij dat had geconstateerd, was hij verbaasd geweest over zichzelf.

Hij had tegen zichzelf gezegd dat hij weg moest blijven, maar toch stond hij nu hier, in haar keuken. Net toen hij stond te bedenken hoe hij zich het beste kon excuseren, zag hij dat ze naar hem stond te lachen.

‘Misschien moet ik je gewoon maar een sleutel geven? Dan kun je komen en gaan wanneer je wilt, zonder in te breken.’

‘Ik heb verdomme geen sleutel nodig.’ Zijn stem klonk niet als die van hemzelf. Zijn tong voelde dik en zijn hoofd tolde. Ze had haar haren in een simpele paardenstaart gebonden, maar die was ongelijk en zat een beetje in de war, en hij wist dat hij daar verantwoordelijk voor was. ‘Iedereen kan hier binnenkomen. Je hoeft alleen maar tegen de deur te duwen. Hilda had gelijk, het werd tijd dat iemand daar iets aan deed.’

Dat was zijn excuus voor zijn aanwezigheid. Zelfs hij vond het sneu klinken, en waarschijnlijk dacht zij er net zo over, want ze trok een wenkbrauw op.

‘Wie is “iedereen”? Ik zit hier zo’n beetje in mijn eentje.’

‘En daarom heb je een fatsoenlijk slot nodig. De wereld wordt niet bevolkt door sprookjesfiguren.’ Dat wist hij maar al te goed. Hij was met eigen ogen getuige geweest van de aangetaste kant van de menselijke natuur en hij wilde niet dat zij daar ooit iets van te zien zou krijgen. Alleen was het daarvoor al te laat, en hij was degene die het haar had laten zien. In een onbewaakt ogenblik had hij haar een flard getoond van een verleden dat hij zelf met alle macht probeerde te negeren.

Hij had een metaalachtige smaak in zijn mond en een misselijk gevoel in zijn maag. Het liefst wilde hij de klok terugdraaien en zijn woorden terugnemen, maar daar was het nu te laat voor. Het enige wat hij kon doen, was wachten tot ze er iets over zou zeggen, om haar vervolgens duidelijk te maken dat dit onderwerp niet openstond voor verdere discussie.

Hij zette zich schrap, klaar om te verhinderen dat ze dieper zou gaan graven. Maar ze zei er niets over.

In plaats daarvan liep ze door de keuken en trok een kastje open. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken over mijn vermogen om mezelf te verdedigen. Ik heb een zwarte band in karate en met dit ding heb ik een paar medailles gewonnen toen ik nog op de universiteit zat.’ Dit ‘ding’ bleek een zwaard te zijn, dat ze in een lange zak in een van de keukenkastjes bewaarde. ‘Ik ben niet zo goed met mijn linkerhand, maar ik zou een indringer nog steeds flink pijn kunnen doen.’

Eigenlijk had hij medelijden verwacht. Meelevende blikken en een ongemakkelijk gesprek waarin ze hem aanmoedigde zijn hart te luchten en waarin hij als een vis aan een haak probeerde te ontsnappen.

Hij had niet verwacht dat ze hier in de keuken met een zwaard naar hem zou zwaaien. De spanning zakte een beetje weg. ‘Dat is een sabel,’ zei hij verbaasd.

‘Scherm je?’

‘Nee, maar ik heb ooit een schermteam naar een wedstrijd gevlogen. Het was mistig, dus we hadden wat vertraging. Tegen de tijd dat we eindelijk in de lucht waren, wist ik meer over die sport dan ik ooit had willen weten.’ Zijn hartslag kalmeerde. ‘Ik dacht dat je gespecialiseerd was in wapens uit de bronstijd?’

‘Ben ik ook, maar mijn interesse is breder dan dat. Wapens interesseren me. Het vermogen om te snijden was van vitaal belang voor de eerste mensen. Paleolithische jagers moesten dieren doden en in stukken snijden, en het onderscheid tussen messen voor de jacht en messen voor wapens is een lange tijd vrij vaag geweest.’ Met een elegante beweging zwiepte ze het zwaard door de lucht, en legde hem daarna weer terug in de kast.

Zach keek toe. ‘Een fatsoenlijk slot op je deur zetten zou misschien iets eenvoudiger zijn.’

‘Zit mijn pret niet te bederven.’ Ze leunde tegen de kast en deed hem dicht. ‘Ik zit mijn halve leven al te wachten op een indringer die ik met mijn zwaard kan confronteren. Denk je dat hij zou schrikken?’

‘Misschien.’ Alleen al de gedachte dat ze een indringer zou te lijf zou gaan, al dan niet met een zwaard, deed hem de rillingen over zijn rug lopen. ‘Ik hoop dat je daar nooit achter hoeft te komen.’

‘Je hoeft je om mij geen zorgen te maken, Zach. Ik kan wel voor mezelf zorgen.’ Haar stem was zacht, en hij wist dat ze het niet alleen over de fysieke dreiging van een indringer had.

‘De eerste stap, als je goed voor jezelf wilt zorgen, is een goed beveiligd huis.’ Hij besloot de boodschap die ze probeerde over te brengen te negeren en ging weer verder met waar hij mee bezig was geweest toen ze thuis was gekomen. In de winkel had hij het beste slot gekocht dat Puffin Island te bieden had. Het beste slot was alsnog een beetje zwakjes geweest, maar toen hij Ted Whittaker, de eigenaar van de enige bouwmarkt op het eiland, wat advies had willen geven, besloot hij dat het niet nodig was om de aandacht te vestigen op een verleden waar men toch al zo graag over roddelde op het eiland. Een verleden waar Brittany nu van op de hoogte was.

De koude golf van paniek werd onderbroken door gerinkel toen ze mokken uit een van de kastjes haalde.

‘Hoeveel ben ik je schuldig voor dat slot?’

‘Niets.’ Hij veegde met zijn handpalm over zijn voorhoofd. ‘Het blijkt dat Ted Whittaker de oom van Grace Green is.’

‘Ik weet wel wie Ted is, maar… O!’ Ze vulde de ketel en knikte begrijpend. ‘Jij bent de held van de dag, dus hij gaf je het slot zonder te betalen mee?’

‘Ik denk dat Grace wat heeft overdreven, maar tot nog toe heb ik meer gratis spullen gekregen dan toen ik nog stal.’

‘Dat is geweldig.’

‘Ja, best ironisch eigenlijk.’ En wat ook ironisch was, was dat hij degene was met de inbraakvaardigheden, maar toch was het Brittany op de een of andere manier gelukt om in die vergrendelde kluis binnen in hem te komen. Ze was naar binnen geslopen, langs het prikkeldraad dat hem jarenlang had beschermd. Hij keek toe hoe ze koffie zette en beide mokken vol schonk. De rijke geur van gebrande bonen verspreidde zich door de keuken. ‘Dit is het beste wat ik in lange tijd heb geroken,’ verzuchtte hij.

‘Het is niet slecht, maar ik mis de Griekse koffie. Dik, zwart en absoluut sterk genoeg om je de hele nacht wakker te houden als je een paper moet schrijven.’

Ze wisten allebei dat hij geen koffie nodig had om wakker te blijven. Meestal was hij ’s nachts toch al klaarwakker. Afgezien van afgelopen nacht. Afgelopen nacht had hij geslapen.

Omdat hij geen zin had de reden daarvoor te analyseren, verwijderde hij de schroeven van het oude slot. ‘Wie zorgt er voor de cottage als je weg bent?’

‘Als er geen vriendin tijdelijk in woont, dan houdt Ryan de boel in de gaten, en Susan Miller zorgt ervoor dat de tuin een beetje netjes blijft. Zach, je hoeft niet…’ Ze kromp ineen toen het slot in zijn hand viel. ‘Oké, je hebt je punt gemaakt. Ik heb een nieuw slot nodig. Maar als je er nu een glimmend, veilig nieuw slot in zet, hoe kom je de volgende keer dan binnen als je me weer hoort schreeuwen?’

‘Dan duw ik gewoon twee keer zo hard als de vorige keer.’ Hij gleed met zijn vinger over het hout van de deur, in een poging niet te denken aan wat hij had gevoeld toen hij haar had horen schreeuwen. ‘Deze hele deur is verdomme aan vervanging toe.’

‘Dan zal ik dat regelen. Ik verwacht niet van je dat jij dat doet.’ Het was even stil toen ze melk en suiker in zijn koffie deed. ‘Ik had niet verwacht je vandaag hier te zien. Dit had je niet hoeven doen.’

Jawel, dat had hij wel willen doen. En dat was het engste van alles. Voor het eerst in zijn leven had hij geen idee hoe hij bij haar uit de buurt moest blijven.

‘Waarom heb je me niet wakker gemaakt?’

‘Het was nog vroeg. En ik wist niet zeker wat je ervan zou vinden om naast me wakker te worden. Ik weet dat we wat dingen hebben besproken die je nog nooit aan iemand hebt verteld. Ik wil dat je begrijpt dat ik het nooit zou doorvertellen. Aan niemand.’

‘Je had me wakker moeten maken. Dan had ik je naar huis kunnen rijden.’

‘Het was goed om je te zien slapen.’ Met een elegante beweging ging ze aan de keukentafel zitten. ‘En het is een mooie dag. Perfect voor een wandeling. Ik kwam Alec nog tegen op het klifpad.’

Dat zat hem meer dwars dan zou moeten. Door Ryans geplaag wist hij dat Alec een grote schare vrouwelijke fans had. ‘Jullie hebben veel gemeen.’

‘We hebben een paar gemeenschappelijke interesses, dat klopt.’ Ze nam een slokje van haar koffie. ‘Hij is een goede vriend. Meer niet.’

‘Het zijn mijn zaken niet.’

‘Nee, maar ik dacht dat ik het maar beter even kon verduidelijken voor je mijn nieuwe slot sloopt.’

‘Zoals ik al zei, jouw liefdesleven is mijn zaak niet.’ Hij sloeg zijn ogen op van het slot en ontmoette haar kalme blik.

‘Na afgelopen nacht zou ik denken dat je er in ieder geval belang bij hebt. Ik ga je niet pushen, Zach. Ik wil niet dat je je ongemakkelijk voelt, maar als je ooit zin hebt om nog eens iets af te spreken, laat het me dan weten.’

‘Iets afspreken?’ Hij draaide de schroeven vast, probeerde het slot en besloot dat het genoeg zou moeten zijn om een simpele inbreker af te schrikken. ‘Is dat wat we hebben gedaan?’

‘Ik weet niet wat we hebben gedaan, Flynn. Moeten we het een naam geven? Over het algemeen ben ik niet zo dol op het labelen van dingen, tenzij ik ze uit de grond heb gehaald.’ Met een vermoeide blik op haar gezicht duwde ze de mok naar hem toe. ‘Hier, je koffie wordt koud.’

Toen het tot hem doordrong dat ze niet van plan was hem aan een verhoor te onderwerpen, begon hij zich langzaam te ontspannen. Hij legde zijn gereedschap neer en ging tegenover haar zitten. ‘Wat is het gaafste wat je ooit hebt gevonden?’

‘Bij een opgraving?’ Ze legde haar voeten op een van de lege stoelen. ‘Het is niet bepaald zoals in de films, hoor. Het ontdekken van koning Toetanchamons tombe is eerder de uitzondering dan de regel, maar je hoeft geen kamer vol glinsterende voorwerpen te vinden om enthousiast te worden. Alleen al boven op een stukje grond staan, wetend dat je letterlijk het verleden gaat blootleggen… Nou, daar gaat mijn hart sneller van kloppen. Je vindt iets, misschien alleen maar een stukje aardewerk, en meteen denk je aan de mensen die het hebben gebruikt en hoe ze leefden.’

Haar ogen sprankelden. Zelfs nu ze stilzat, straalde ze energie en vitaliteit uit, alsof ze geloofde dat alles mogelijk was als je het maar met voldoende enthousiasme en vastberadenheid benaderde.

‘Dus je bent een detective.’

‘Op een bepaalde manier, ja. En ik vind het geweldig. Archeologie is een perfecte combinatie van geschiedenis, wetenschap en mysterie. En hoe zit het met jou? Wat vind jij zo leuk aan vliegen?’

‘Er is niet veel aan vliegen wat ik níét leuk vind.’

Dat was natuurlijk niet genoeg voor haar. ‘Is het de technische uitdaging om het vliegtuig te begrijpen? De kick die je krijgt omdat je weet dat je kunt vliegen?’

‘Het is voornamelijk de vrijheid.’ Zach pakte de mok en nam een slok. Het was de lekkerste koffie die hij ooit had geproefd. Zacht, sterk, en zonder de bittere nasmaak die het aroma van koffie zo vaak bedierf. ‘Daarboven in de lucht zijn geen muren of deuren, alleen maar open ruimte.’ Dat verlangen naar die open ruimte, naar vrijheid, kwam van diep binnen in hem.

‘Zou je me eens mee omhoog willen nemen?’ Ze sprak zacht. ‘Niet om me naar een afspraak te brengen, maar zodat ik bij je in de cockpit kan zitten en kan zien wat jij ziet?’

Hij liet nooit iemand bij zich in de cockpit zitten, tenzij hij met een copiloot vloog, wat zelden gebeurde. En hij had nog nooit een vrouw meegenomen op een pleziertochtje, tenminste niet eentje waarbij je een gordel om moest doen en op twee kilometer hoogte door de lucht kruiste.

Haar hand lag op de zijne en haar ogen, helder en intelligent, keken hem hoopvol aan. Om de een of andere reden merkte hij dat hij knikte.

Ze glimlachte. Een glimlach die hem uit balans sloeg en kortsluiting veroorzaakte in zijn hoofd.

Met seksuele aantrekkingskracht kon hij omgaan, maar het waren de andere emoties die hem door elkaar schudden als een windvlaag die met een snelheid van vijfendertig knopen tegen hem aan sloeg. Bij haar zijn, was alsof hij werd geïnjecteerd met adrenaline. Afstand nemen van vrouwen was een van de enige dingen in het leven die hem altijd gemakkelijk af waren gegaan, maar om de een of andere reden raakte hij die vaardigheid kwijt zodra Brittany in de buurt was.

In plaats van afstand te nemen, wilde hij haar naar de slaapkamer dragen, haar kleren uittrekken en haar daar houden totdat ze hem alles had verteld wat ze had gedaan in de jaren dat ze uit elkaar waren geweest.

Die laatste gedachte verwarde hem weer. Ze zou haar hart voor hem openstellen en ze zou hem vertrouwen. En dan zou hij haar in de steek laten.

‘Ik moet gaan.’ Hij raapte zijn gereedschap bij elkaar en liep naar de deur, in een poging niet meer te worden afgeleid door haar sexy uitstraling.

‘Bedankt voor het slot. Ik sta bij je in het krijt.’

In zijn haast de kamer te verlaten, knalde hij bijna tegen de tafel aan. Pas toen hij de deur achter zich dicht had gedaan, besefte hij dat ze geen aanstalten had gemaakt om hem tegen te houden.

Hoofdstuk 16

‘Het is alsof je een leeuw gevangen probeert te zetten,’ zei Brittany een paar dagen later aan de telefoon tegen Skylar.

‘Heb je nog steeds niks van hem gehoord?’

‘Geen woord in drie dagen.’

‘Je zou bij hem langs kunnen gaan in zwarte lingerie.’

‘Nee, ik wil hem niet weer onder druk zetten. Dat is wat ik de vorige keer heb gedaan. Deze keer moet hij de volgende stap zetten.’

‘En wat als hij dat niet doet?’

‘Dan sterf ik van seksuele frustratie.’ Brittany zat op haar favoriete plekje op de rotsen boven Shell Bay, waar ze keek hoe de golven het strand op rolden. Ze was meteen nadat ze wakker was geworden gaan hardlopen en had haar joggingbroek en favoriete sporttopje nog aan. ‘Kom je nog langs in het weekend?’

‘Ik denk niet dat ik kan. Richard heeft me ergens bij nodig,’ antwoordde Sky ontwijkend. ‘Wat was je van plan?’

Brittany keek naar de zee. ‘Ik wilde wat van oma’s spullen gaan opruimen. Ik ben nog niet op de zolder geweest sinds ze is overleden. Het staat daar vol dozen die ik nooit heb geopend.’

‘Je kunt beter wachten tot een van ons erbij is, dan doen we het samen,’ zei Sky onmiddellijk. ‘Zoiets moet je niet in je eentje doen.’

‘Het komt wel goed. Ik heb het al veel te lang voor me uit geschoven.’ Ze wierp een blik op de cottage achter zich. ‘Ik heb nog geen zin om te vertrekken.’

‘Dan vertrek je niet.’

‘Maar hier blijven is nooit het plan geweest.’

‘Plannen veranderen, Brit.’

‘Weet je nog wat ze vroeger altijd tegen ons zei?’

‘Kathleen? Ja. “Verandering hoort bij het leven, meiden.” En daarna zette ze ons wat van haar gembercake met appel voor. Ik vroeg me dan altijd af of ze met verandering die vijftig kilo die we per maaltijd aankwamen, bedoelde.’

Brittany barstte in lachen uit, en de pijn in haar borst werd minder. ‘Ze zou er niet bepaald van onder de indruk zijn dat ik nog niet eens ben begonnen met het uitzoeken van haar spullen. Ik ben een lafaard geweest.’

‘Je hebt het druk gehad. Reizen. Werken. Je leven leiden. Dat zou ze alleen maar hebben goedgekeurd.’

‘Ik vraag me af wat ze gezegd zou hebben over Zachs terugkomst. Ik weet nog dat ze die eerste paar weken na zijn vertrek op de rand van mijn bed zat en me kippensoep probeerde te voeren. Ze bleef maar zeggen: “Hij is een goede vent, Brittany, maar dat weet hij zelf niet eens.” Ik snapte niet hoe ze kon denken dat hij een goede vent was nadat hij me in de steek had gelaten. Ze zei dat ik het op een dag, wanneer de tijd rijp was, beter zou begrijpen.’

‘En, is dat zo?’

‘Ik denk het wel, maar dat heeft me tien jaar tijd gekost. Dit is een van die momenten waarop ik wilde dat ik de tijd terug kon draaien.’ Ze stond op, klemde de telefoon tussen haar oor en haar schouder en klauterde van de rotsen af. ‘Ik kan maar beter ophangen want ik wil graag alvast een beginnetje maken.’

‘Weet je zeker dat ik Em niet moet bellen? Ik wil niet dat je straks verdrietig bent en dat je dan niemand in de buurt hebt om je te knuffelen.’

‘Ik red me wel. Misschien ga ik eerst nog even langs het asiel om Jaws uit te laten. Hij kan wel wat beweging gebruiken, en hij is dol op gezelschap.’

‘Zach lijkt wel een beetje op jou,’ zei ze even later tegen Jaws, terwijl ze samen door de velden wandelden langs de rand van de boerderij van de Warrens. ‘Hij vindt het moeilijk om mensen te vertrouwen. Ik denk dat hij diep vanbinnen gelooft dat elk mens dat hij tegenkomt in staat is om ijzerdraad om zijn nek te binden.’

Jaws gromde en stopte even om zijn neus in het gras te steken. Blijkbaar was hij onverschillig voor de trauma’s van mensen.

Hij was iets aangekomen, en Sara was verheugd met zijn vooruitgang.

‘Hij gaat iemand ontzettend gelukkig maken,’ zei ze tegen Brittany toen ze hem met een bak voer terug in zijn kennel zette. ‘We moeten er alleen nog even achter zien te komen wie die persoon is. Op dit moment weten we nog niet wat er met hem gaat gebeuren.’

Jaws en zij hadden iets gemeen, dacht Brittany. Geen van hen wist wat er ging gebeuren.

Voor het eerst was ze blij met haar gebroken pols, omdat ze niet wilde toegeven, zelfs niet aan zichzelf, dat Zach de reden was dat ze niet weg wilde gaan. Want dat zou stom zijn, toch? Hoeveel ze ook met hem meeleefde, dat veranderde niets aan het feit dat het stom zou zijn om plannen te maken met een man die haar al eens had laten zitten.

Terug in de cottage beklom Brittany de ladder naar de zolder en deed het licht aan, een enkel kaal peertje midden in de ruimte. Dit karweitje kon wel eens een van de beste middelen tegen seksuele frustratie zijn, bedacht ze. Dus sleepte ze doos na doos naar het midden van de zolder. Omdat ze de dozen nooit met één hand naar beneden zou krijgen, ging ze met haar benen over elkaar op de stoffige zoldervloer zitten en bladerde door haar oma’s leven.

In de derde doos, begraven onder schilderingen van de kust en een collage van geperste bladeren en bloemen met haar oma’s handtekening erop, vond ze de dagboeken. Het waren er vier, stuk voor stuk stevig en dik, gebonden in donkerrood leer en licht geurend naar stof. Toen ze ze opensloeg, zag ze pagina’s en pagina’s vol met haar grootmoeders nette handschrift.

In het allereerste dagboek begon ze te lezen. Tegen het einde van de eerste pagina realiseerde ze zich twee dingen. Eén: dat Kathleen prachtig had kunnen schrijven, en twee: dat ze in haar handen een kroniek hield van haar grootmoeders leven op het eiland, vanaf de dag dat ze hier was komen wonen.

Het was een liefdesverhaal, maar wel eentje dat niet over rozen ging. Brittany’s opa was kreeftenvisser geweest, geboren en getogen op het eiland in een tijd waarin de bevolking uit minder dan drie cijfers had bestaan en de hele gemeenschap zich nog richtte op de visserij. Hij behoorde tot een van de vele generaties die voor hun inkomen afhankelijk waren geweest van de zee.

Haar oma, die was opgegroeid in Boston, had het moeilijk gevonden om zich aan te passen aan een plek waar het grootste deel van het land nationaal park was. Ze had de winters lang en guur gevonden en ze schreef uitvoerig over de manieren waarop de gemeenschap elkaar had geholpen.

Emotie schemerde door de woorden heen en voegden licht en kleur toe aan de beschrijvingen van het leven op een landelijk eiland. Brittany las over angst, uitputting, vreugde en hoop, maar bovenal las ze over liefde. Het was duidelijk dat haar oma overal kon wonen, dat ze zich aan welke levensstijl dan ook zou aanpassen, zolang ze maar samen was met haar man. Het was ook duidelijk dat het allemaal niet gemakkelijk was geweest.

Brittany liet het dagboek in haar schoot vallen. Ze had altijd al geweten dat haar oma een vechter was, maar de details had ze nooit gekend. Haar oma was iemand geweest die of het probleem oploste, of het accepteerde. Ze had nooit geklaagd. Geen enkel obstakel had haar relatie kunnen dwarsbomen.

Ineens moest ze terugdenken aan die eerste verschrikkelijke weken nadat Zach was vertrokken, toen ze afwisselend over de klifpaden had gestampt, in een poging haar ellende van zich af te rennen, en in bed had gelegen met de dekens over haar hoofd getrokken.

Ze herinnerde zich ook hoe haar oma over haar haren had gestreken. Soms is de timing gewoon verkeerd, lieverd, had ze gezegd.

Tranen brandden in haar keel, en omdat ze alleen was, liet ze ze gaan. Wat was er in hemelsnaam mis met haar? Ze huilde nooit, maar plotseling leek ze niets anders meer te doen.

Ze deed het boek voorzichtig dicht om de bladzijdes niet te beschadigen, wreef met een stoffige hand over haar gezicht en bevroor toen ze iemand op de deur hoorde kloppen.

Het was vast Emily. Sky had haar vast gebeld. Een warm gevoel voor haar vriendinnen borrelde in haar op. Als ze ooit een knuffel van een vriendin nodig had gehad, dan was het nu wel.

Met het boek onder haar arm geklemd, klom ze van de zolder naar beneden. Net toen ze zich begon af te vragen waarom Emily niet gewoon haar sleutel had gebruikt, deed ze de deur open en stond oog in oog met Zach.

‘O…’

Zijn blik gleed over haar gezicht en zijn uitdrukking verduisterde. ‘Wat is er aan de hand?’

Shit. Hij was wel de laatste die ze had verwacht. Ze had al drie dagen niets van hem gehoord, en hier stond ze dan, in haar stoffige joggingbroek met haar verwaaide haar dat de hele dag nog geen borstel of krultang had gezien. ‘Niets.’

‘Jij huilt niet om niets. Als iets je van streek maakt, dan schiet je er eerder een pijl in dan dat je erom huilt. Dus ik vraag het je nog eens: wat is er gebeurd?’ Hij sprak op diezelfde ferme, geduldige toon die hij gebruikte voor nerveuze kinderen en angstige dieren. De toon die haar duidelijk maakte dat hij niet op zou geven voordat ze zijn vraag had beantwoord.

Hij is een goede vent, Brittany, maar dat weet hij zelf niet eens… De woorden van haar oma drongen zich aan haar op. ‘Echt, het gaat prima met me,’ zei ze snel.

Zijn blik gleed naar het boek onder haar arm. ‘Wat is dat?’

‘Eén van mijn oma’s dagboeken. Ik heb het gevonden bij het opruimen van haar spullen op zolder.’

‘Deed je dat in je eentje? Waarom heb je Emily of Skylar niet gebeld?’

‘Omdat het prima ging in mijn eentje.’

‘Onzin.’ Zonder op haar reactie te wachten, duwde hij haar zachtjes terug de cottage in en deed de deur achter zich dicht. ‘Het gaat helemaal niet prima met je. Je bent verdrietig en eenzaam, en je mist je oma verschrikkelijk.’

Ze wist niet of het door zijn woorden kwam, maar ineens zag ze wazig en voelde ze de zoute tranen in haar ogen prikken. Voor ze het wist, werd het dagboek zachtjes onder haar arm vandaan getrokken en trok Zach haar tegen zijn borst in een stevige omhelzing.

Met die krachtige, harde mannelijke spieren om haar heen, was het onmogelijk om de emoties binnen te houden. Dus sloot ze haar ogen en liet het verdriet toe. Door de storm van emoties heen voelde ze hoe hij haar vasthield, hoe hij zachtjes met zijn vingers over haar haren streek. Met rauwe stem zei hij dat alles goed was, dat ze het eruit moest laten.

Dat deed ze dan maar. Ze begroef haar gezicht in zijn borst en huilde en snikte, waardoor haar tranen op zijn overhemd vielen. Ze ademde zijn warme geur in, voelde hoe zijn armen veilig om haar heen lagen en vroeg zich af hoe een man die beweerde dat hij geen enkele emotie voelde, zo goed om wist te gaan met de emoties van anderen.

‘Het spijt me.’ De woorden klonken gedempt tegen zijn schouder. Ze wist dat ze zich van hem los zou moeten maken, maar ze voelde zich zo warm en veilig.

‘Waarom spijt het je? Je hield van haar. Je mist haar. Daar hoef je je niet voor de verontschuldigen.’ Hij leunde iets naar achteren en streelde met de rug van zijn vingers over haar vochtige wang. ‘Ze was een bijzondere vrouw. Vriendelijk en wijs.’

‘Ja, dat was ze zeker.’ Ze snufte. ‘Ze heeft je altijd aardig gevonden, wist je dat?’

Hij lachte kort. ‘Dan was ze misschien toch niet zo wijs als ik dacht.’ Voorzichtig veegde hij haar verwarde haren uit haar natte gezicht. ‘Jij kunt wel een kop koffie gebruiken.’

‘Ik heb geen zin om koffie te zetten.’

‘Dat doe ik wel.’ Hij duwde haar naar de keuken en trok een stoel naar achteren. Vervolgens pakte hij een doos zakdoekjes van een plank en zette die naast haar neer. ‘Ga zitten en beweeg je niet.’

Ineens vroeg ze zich af waarom hij voor haar deur had gestaan. Net toen ze op het punt stond het hem te vragen, dwaalde haar blik naar de foto van haar oma, die genomen was op een winderige dag op het strand. Ze had gedacht dat ze nu wel uitgehuild zou zijn, maar de tranen sprongen haar alweer in de ogen. Beschaamd schudde ze haar hoofd. ‘Wat is er in hemelsnaam mis met me? Ik heb een loodgieter nodig.’

‘Er is niets mis met je.’ Zach opende het keukenkastje en haalde er twee mokken uit. ‘Je rouwt om haar, dat is alles. Dat is normaal.’

‘Het is al drie jaar geleden.’

‘Ik denk niet dat er een tijdslimiet zit aan zulke dingen, en bovendien durf ik te wedden dat je jezelf zo druk bezig hebt gehouden dat je nauwelijks de tijd hebt gehad om even stil te staan en adem te halen.’

‘Misschien.’ Ze snoot haar neus. ‘Ik zat in Griekenland. Ik was de maand ervoor nog thuis geweest en toen was er niks aan de hand. Vervolgens werd ik midden in de nacht gebeld door Agnes Cooper.’ Haar ogen schoten weer vol. ‘Ik was er niet eens bij.’

Hij zette de mokken neer en ging naast haar zitten. ‘Je was druk met je eigen leven. Dat is wat ze wilde.’ Hij nam haar hand in de zijne en ze keek naar beneden, naar het contrast tussen haar slanke vingers en zijn ruwe, eeltige handpalm.

‘Dus je denkt niet dat ik gek word?’

‘Wat ik denk,’ zei hij langzaam, met zijn duim over haar handpalm wrijvend, ‘is dat je zo veel van iemand hebt gehouden, dat het verlies van die persoon een groot gat heeft achtergelaten in je leven. Dat moet wel pijn doen.’

‘Dat is waar. Ik mis haar zo ontzettend.’ Ze trok haar hand uit de zijne, pakte nog een zakdoekje en snoot haar neus. ‘Sorry. Wauw. Dit is echt supersexy. Je raakt doorweekt door een hysterische vrouw. Geweldige manier om je dag te beginnen.’

‘Ik kan wel slechtere manieren bedenken om een dag te beginnen.’ Hij stond op om koffie te maken. ‘Je had niet in je eentje naar zolder moeten gaan.’

‘Dat zei Sky ook al.’

‘Dus waarom heb je het dan toch gedaan?’

Ze snufte en droogde haar tranen met haar mouw. ‘Ik denk omdat ik koppig en eigenwijs was.’

Hij glimlachte, waarna hij de koffie in de mokken schonk met dezelfde soepele spaarzame bewegingen die hem altijd zo typeerden. Rustig zette hij een van de mokken voor haar neer op tafel. ‘Drink op.’

‘Denk je dat het verkeerd was om haar dagboeken te lezen? Ik voelde me net een indringer. Ik blijf maar denken dat als ze had gewild dat ik ze zou lezen, ze ze wel aan me zou hebben gegeven toen ze nog leefde.’

‘Of misschien heeft ze de dagboeken gewoon op zolder gelegd toen ze vol waren, en is ze ze toen vergeten. Wanneer heeft ze er voor het laatst in geschreven?’

‘Geen idee. Ik heb niet gekeken.’ Dankbaar nam ze een slokje van de koffie. ‘Ik wilde dat ik haar meer over haar verleden had gevraagd. Het was niet echt iets waar we over praatten. Ik heb me nooit gerealiseerd hoe moeilijk het voor haar was om hierheen te verhuizen. Mijn opa was degene die hier een leven wilde opbouwen, en ze hield zo veel van hem dat ze daarmee instemde. Van wat ik tot nu toe heb gelezen, lijkt het alsof het haar allemaal niets uitmaakte, zolang ze maar bij hem was. Ze dacht dat alle puzzelstukjes vanzelf wel op hun plek zouden vallen. En toen werd ze verliefd.’

‘Was ze nog niet verliefd toen ze met hem trouwde?’

‘Ik bedoel dat ze verliefd werd op het eiland. Op deze plek.’ Ze warmde haar handen aan de mok en keek door de keuken naar de zonovergoten tuin. ‘Ze hebben dit huis samen gekocht.’

Zach keek haar lang aan, waarna hij plotseling opstond. ‘Pak een trui.’

‘Waarom? Ik heb het niet koud.’

‘Hier niet, nee, maar misschien wel op de plek waar we naartoe gaan.’

‘Waar gaan we naartoe?’

‘Ik neem je mee de lucht in.’

‘De lucht in?’ Ze had hoofdpijn van het huilen en haar hart lag als een blok lood in haar borstkas. Ze had dagen niets van hem gehoord, en ze had hem nog steeds niet gevraagd waarom hij hier was. ‘Waarom?’

‘Omdat het perfect weer is om te vliegen, en dat is net zo’n goede reden om de lucht in te gaan als alle andere. Omdat je me vroeg wat ik zo leuk vind aan vliegen, en de makkelijkste manier om je dat uit te leggen is door het je te laten zien. Alles is beter dan hier blijven zitten om je nog verder onder te dompelen in ellende.’

Ze wist dat het gevaarlijk was om betekenis te hechten aan zijn woorden, maar toch klaarde haar humeur op. ‘Geef me vijf minuten, dan fris ik me even op.’

Twintig minuten later stonden ze op de landingsbaan.

‘Mag ik bij je voorin zitten?’ vroeg ze.

‘Zolang je belooft niets aan te raken.’

Brittany’s tranen waren gedroogd, en ze kon het niet laten hem te plagen. ‘Mag ik niets aanraken? Helemaal niets?’

Zijn blik bleef op haar mond hangen. ‘Alleen als je wilt dat we neerstorten.’

Een moment later ging ze naast hem zitten en pakte de headset aan die hij haar gaf. ‘Mag ik met de luchtverkeersleiding praten? Blue Bird, dit is Johnny Boy, hoort u mij?’

Zach legde zijn handen op het bedieningspaneel. Een minzaam glimlachje speelde om zijn mondhoeken. ‘Even voor de goede orde: dit vliegtuig is geen Johnny Boy. Het is een zij.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik zo over haar denk.’

‘Als je van plan bent te zeggen dat dat komt doordat ze temperamentvol is en een voorzichtige behandeling nodig heeft, denk daar dan nog maar eens goed over na. Ik kan veel schade aanrichten met dit gips.’ Ze zag dat hij een schakelaar op het instrumentenpaneel omzette. Dit was zijn terrein. Zijn vakgebied. ‘Dus dit is een amfibievliegtuig? Je kunt overal landen?’

‘Overal, van grasbanen in de Vineyard tot bevroren meren in Alaska.’

Geïmponeerd keek ze naar de grote hoeveelheid lichtjes, wijzers en schakelaars op het instrumentenpaneel. ‘Het ziet er mooi uit. En ingewikkeld.’

‘Valt mee. Alles heeft een doel, en het is een gemakkelijk vliegtuig om mee te vliegen. Het helpt dat de motorinstrumenten op het MFD staan.’

‘Het MFD?’

‘Multifunctioneel display. Dat geeft belangrijke informatie weer, zoals verkeersgegevens, kunstmatige horizon, koers-, motor- en vluchtgegevens en CrewAlert. Je hebt drie lcd-schermen van 10.4 inch, back-upinstrumenten, schakelaars en het navigatiesysteem.’ Hij liet het haar zien. ‘De indeling is duidelijk en logisch.’

Daar was ze het niet helemaal mee eens. Het zag er vooral erg complex en verwarrend uit, maar ook al begreep ze niet hoe het vliegtuig in elkaar zat, ze snapte wel hoe het voelde om ergens een passie voor te hebben.

‘Zolang een van ons maar weet waar het allemaal voor dient. Het lijken mij wel erg veel wijzers en schakelaars voor zo’n klein vliegtuigje.’

‘Klein vliegtuig, geavanceerde elektronica.’

Vliegen was niet iets waar ze veel over na had gedacht. Voor haar was het gewoon een vervoermiddel, en meestal was het niet eens bijzonder comfortabel. Ze was het gewend om in een kleine ruimte gepropt te worden, met haar knieën tegen de stoel voor haar gedrukt. Natuurlijk was dit anders.

Met een kalme zelfverzekerdheid bewogen Zachs handen zich over de instrumenten. Toen ze hem vanuit haar ooghoeken bekeek, besefte ze hoeveel hij was veranderd. Dat rustige zelfvertrouwen waarmee hij handelde, had hij nog niet gehad toen ze hem had leren kennen.

Hij moest haar blik hebben gevoeld, want hij draaide zich om en trok zijn wenkbrauwen op. ‘Is dit het moment waarop je me gaat vertellen dat je echt enorme vliegangst hebt?’

‘Spinnen, Flynn. Ik ben alleen maar bang voor spinnen.’ Ze bevochtigde haar lippen. ‘Brengt het je van de wijs als ik zeg dat je er sexy uitziet als je een vliegtuig bestuurt?’

Heel even hield hij haar blik vast, maar toen draaide hij zijn hoofd en richtte zich weer op de cockpit. ‘Dus de rest van de tijd zie ik er niet sexy uit?’

‘Misschien heeft het te maken met al die stuwkracht hier.’

‘Als je vunzige gedachten hebt, dan kun je die maar beter voor je houden tot we geland zijn. Tenzij je natuurlijk in de oceaan wilt storten.’

De motor begon te razen, en even later snelden ze over de landingsbaan en de lucht in.

Terwijl Brittany Puffin Island onder zich kleiner zag worden, besefte ze dat ze haar adem inhield.

Aan haar rechterkant zag ze de Captain Hook, die de haven verliet op zijn weg naar het vasteland, de jachten die aangemeerd lagen bij de Ocean Club en de rotsachtige kustlijn en zeearmen die de westkust van het eiland vormden.

Toen draaiden ze en vlogen over het bos. Ver onder haar ving ze een glimp op van Heron Pond, waar ze hadden gekampeerd met de kinderen, en toen zag ze Shell Bay en Castaway Cottage. Er waren mensen op het strand, kleine figuurtjes zonder gezicht of vorm, die genoten van de laatste zomerdagen. Ze zouden vast truien dragen, bedacht ze. Nog een extra laagje aantrekken, opmerkingen maken over het veranderende weer.

Daarna verdwenen de figuurtjes en zag ze alleen nog het deinende oppervlak van de oceaan, vol jachten die door de schuimende golven sneden.

Ze vlogen over Puffin Rock, waarna ze koers zetten naar de eilanden in het noorden. Sommige waren bewoond, andere niet. Ze keek neer op stranden, vuurtorens en bergen. Voor in de cockpit had ze een ononderbroken uitzicht op haar kleine hoekje van de wereld, en die wereld was adembenemend.

Ik heb het nog nooit zo gezien, schoot het door haar hoofd, maar veel tijd om daarover na te denken kreeg ze niet, want nu vlogen ze over Acadia National Park, en ver onder zich zag ze spectaculaire zomerhuizen verspreid over Bar Harbor liggen. Ze keek neer op Frenchman’s Bay, dat tussen Mount Desert Island en de rotsachtige granieten kustlijn van het Schoodic-schiereiland in lag. Hier bestond de kustlijn uit rood graniet en werd het bos gedomineerd door dennen, berken en verschillende soorten sparren, ceders en esdoorns.

In de zomer waren de wegen overvol, maar in de winter slonk het bezoekersaantal.

‘Dit is perfect. Ik snap waarom je dit zo leuk vindt.’ Ze liet haar blik van Zachs handen naar de sterke, mannelijke lijnen van zijn gezicht glijden en realiseerde zich dat ze nu anders naar hem keek. Het verleden was verdwenen. De verbolgen, mokkende jongen, de eenling die achterdochtig was geweest tegenover iedereen om hem heen, was nergens meer te bekennen. In plaats daarvan zag ze een man die met het puin van zijn jeugd een leven had opgebouwd. ‘Waar gaan we naartoe?’

‘Dat is een verrassing.’

Heel even stond ze zichzelf toe zijn krachtige kaaklijn te bewonderen, maar meteen daarna richtte ze haar blik weer op het uitzicht. Rechts zag ze een klein eiland, een van de vele, met een enorm zomerhuis dat uitkeek over het strand en een aanlegsteiger.

Toen ze besefte dat hij van plan was op het water te landen, begon haar hart sneller te kloppen. ‘Gaan we landen? Ik dacht dat we een tochtje over de baai zouden maken.’

‘Dat doen we ook, met een kleine tussenstop.’ Hij legde zijn handen op het bedieningspaneel. ‘Bereid je voor op een waterlanding.’

‘Weet je het zeker?’ Naarmate de oceaan dichterbij kwam, begonnen de zenuwen steeds harder door haar lichaam te razen. ‘Je weet honderd procent zeker dat dit vliegtuig blijft drijven? Want ik heb gisteren een bagel gegeten en ik ben niet op mijn dunst.’

Zijn reactie was niet meer dan een glimlachje, en even later scheerden ze over het water om bij de steiger tot stilstand te komen.

Brittany haalde diep adem. ‘Oké, nou, dat was indrukwekkend.’ Ze wist niets van vliegen, maar kon wel zien hoe vaardig Zach het vliegtuig op het water had weten te zetten. ‘Het is zeker erg lastig om op het water te landen.’

‘Je moet de neus iets omhooghouden. Als je het vliegtuig zou proberen te laten landen in een vlakke positie, zoals tijdens de kruisvlucht, dan kan het over de kop slaan.’ Hij zette zijn headset af en stond op. ‘Klaar om de boel te verkennen?’

‘Ik weet niet eens waar we zijn. Of wilde je me vertellen dat je naast een vliegtuig ook een eiland hebt gekocht?’

‘Het eiland is van een man genaamd Frederick Richardson. Hij runt een hedgefonds. Eens per maand sleurt hij zichzelf weg van de waanzin van Manhattan om hier te komen vissen. Ik regel zijn vervoer.’ Hij liep naar de achterkant van het vliegtuig. ‘Ga je me niet vragen of we hier wel mogen komen?’

‘Nee. Je respecteert andermans eigendommen.’

Hij pakte een koelbox en een mand. ‘Dat is niet altijd zo geweest.’

Brittany’s hart sloeg een slag over. Nog zo’n onthulling, maar deze was zo’n kleine bekentenis dat hij zich niet eens leek te realiseren dat hij hem had gedaan. Met moeite kon ze de verleiding weerstaan om verder te vragen. Het was al heel wat dat hij zo open was.

‘Heb je daar iets te drinken in zitten?’

‘En iets te eten.’

‘Heb je dit gepland? Ik dacht dat het een spontane ingeving was.’ Nieuwsgierig nam ze de mand van hem aan. ‘Ik heb niet eens gevraagd waarom je vanmorgen langskwam. Ik deed de deur open, greep je vast en huilde je helemaal onder. Ik durf te wedden dat dat niet bepaald de begroeting was die je verwachtte.’

‘Ik meen me te herinneren dat ik degene was die jóú vastgreep.’ Hij droeg het eten de trap af. ‘En ik kwam langs om je mee uit vliegen te nemen. En om me te verontschuldigen omdat ik de laatste drie dagen niets van me heb laten horen. Ik kwam erachter dat Philip naar het vasteland moest voor wat tests. Ik wilde graag bij hem zijn.’

‘Tests?’ Dat nieuws verjoeg alle andere gedachten uit haar hoofd. ‘Is hij achteruitgegaan?’

‘De pijn is erger geworden. Ze hebben nog wat onderzoeken gedaan. Hebben wat met zijn medicatie gespeeld.’

‘Dus je hebt hem daarheen gebracht en je bent bij hem gebleven?’

‘Ik wilde horen wat ze te zeggen hadden. Ik kan er niet op rekenen dat Philip me het hele verhaal vertelt. Hij doet altijd alsof er niks aan de hand is. Een beetje zoals jij.’

Dat negeerde ze. ‘En?’

Zach zette de koelbox en de mand op de grond. ‘Ze gaan een andere behandeling proberen. Beweging is goed, maar moe worden niet. Hij zal niet meer zo druk met het kamp kunnen zijn als vroeger. Hij moet het rustiger aan gaan doen.’

‘Dat is vervelend nieuws. Hij heeft het vast zwaar opgenomen. Dus wat gaat er nu gebeuren?’

‘Ik heb geen idee.’

Ze zag de spanning in zijn kaak en schouders en voelde zijn frustratie. ‘Gelukkig heeft hij jou,’ zei ze kalm. ‘Dat moet vast helpen.’

‘Hoe zou hem dat in hemelsnaam kunnen helpen?’ Zijn stem klonk ruw. ‘Ik kan niets aan zijn gewrichten doen.’

‘Nee, maar je kunt er voor hem zijn als hij dat nodig heeft en dat is ook veel waard. Als het leven tegenzit, is het fijn om te weten dat je vrienden en familie hebt die je zullen steunen.’

Zach keek haar aan. ‘Ik ben geen familie van hem.’

En toch heb je vrij genomen om met hem naar het ziekenhuis te gaan, dacht ze. Ze vroeg zich af hoe hij na al die jaren nog steeds kon denken dat hij niet bij de familie Law hoorde. Er stak iets in haar borst omdat ze wist dat hij, ondanks alles, nog steeds bang was om mensen van wie hij hield toe te laten. Maar toen dacht ze aan Zachs echte familie, de familie die hem zo slecht had behandeld dat hij ’s nachts niet meer had durven slapen. Als je was opgegroeid met zo veel slechts, durfde je er misschien niet meer op te vertrouwen dat het goede niet zou verdwijnen.

‘Celia en Philip zien je als een zoon. Ze zijn er voor je. Ze staan al voor je klaar sinds die eerste dag dat je hier aankwam. Eigenlijk denk ik dat je versteld zou staan als je wist hoeveel mensen er voor je klaarstaan.’ Nadat ze die gedachte in zijn hoofd had geplant, pakte ze de mand weer. ‘Ik hoop dat je genoeg eten hebt ingepakt, want ik verga van de honger.’

Zonder om te kijken, liep ze over de steiger naar het pad dat richting een strandje leidde. Geloofde hij echt dat zijn aanwezigheid geen verschil maakte voor Celia en Philip? Waarom bood hij niet aan om Philip te helpen bij het kamp? Hij beschikte immers over de benodigde vaardigheden.

De vragen bleven door haar hoofd schieten, totdat ze ze nog maar met moeite binnen kon houden. Ze dwong zichzelf haar mond dicht te houden en bestudeerde in plaats daarvan het uitzicht. In de verte kon ze het vasteland en Bar Harbor zien.

‘Dit is ongelooflijk.’ Ze ging op een rots zitten, waar ze met haar hand haar haren uit haar gezicht probeerde te houden. ‘Dus, hoe heb je die kerel van dit eiland ontmoet? Je zei dat zijn naam Frederick nog-iets was?’

Zach kwam naast haar zitten. ‘Hij was bevriend met iemand voor wie ik werkte in Alaska. Hij is de eigenaar van een boorbedrijf dat zich specialiseert in de aanbouw van olievelden in Alaska. Verdeelt zijn tijd tussen Alaska en Houston.’ Terwijl hij vertelde, opende hij de koelbox en vervolgens de mand. ‘Ga je gang.’

Ze keek naar de mooie groen-wit gestippelde servetjes in de mand en lachte. ‘Die heb jij daar echt niet in gestopt.’

‘Daar heb je helemaal gelijk in.’

Brittany reikte in de mand, waarna ze haar wenkbrauwen optrok. ‘Chocoladehartjes?’

‘Die heb ik er ook niet in gestopt.’

‘Wie heeft dit eten dan ingepakt?’

‘Het is een afhaalmaaltijd van de Ocean Club.’

‘Ik wist niet dat de Ocean Club aan afhaalmaaltijden deed.’

‘Ik heb Ryan gebeld en hem om een gunst gevraagd.’ Hij gaf haar een bord en haalde kip uit de koelbox.

‘Ryan heeft chocoladehartjes ingepakt? Lijkt me niks voor hem.’

‘Hij was aan het zeilen met Alec en Lizzy, dus heeft hij het aan Kirsti overgelaten.’

Brittany lachte. ‘Nú begrijp ik waar die chocoladehartjes vandaan komen.’ Ze nam een hapje kip. ‘Je weet toch dat Kirsti de grootste koppelaarster op het eiland is, hè? Deze chocolaatjes moeten een romantisch gebaar voorstellen.’

‘Als ik seks wil met een vrouw, dan heb ik daar geen chocolade voor nodig.’ Zijn blik bleef op haar mond hangen en haar hart begon sneller te kloppen.

‘Het zou kunnen helpen. Met chocola zou je me kunnen vermurwen.’ In een vergeefse strijd tegen de wind streek ze haar haar naar achteren. ‘Ik zie er niet uit. Dat is jouw schuld. Jij zei dat ik een trui moest pakken voor een tochtje over de baai. Als ik had geweten dat we een deftige picknick zouden gaan doen, dan had ik me omgekleed en iets aan mijn haar gedaan.’

‘Je ziet er altijd prachtig uit. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, of je nu boos of blij bent.’

Haar maag maakte een sprongetje. ‘Nou, dat is…’ Haar stem was schor. ‘Dank je. Maar ik zie er niet bepaald prachtig uit als ik zo hard heb gehuild dat mijn gezicht wel een aardbei lijkt.’

‘Jawel, ook dan zie je er mooi uit.’ Zijn stem was laag. ‘Maar misschien moet je maar niet meer in je oma’s dagboeken lezen als die je van streek maken.’

‘Maar dat wil ik wel. Ik wil alles over haar weten. Natuurlijk heb ik altijd al geweten dat ze vastberaden was, maar ik heb nooit geweten hoe moeilijk ze het heeft gehad toen ze hier kwam wonen. Nu begrijp ik waarom ze me heeft aangemoedigd zo hard te werken. Ze wilde dat ik een keuze had, en zij geloofde dat studeren je die mogelijkheid gaf. Mijn moeder vond het hier verschrikkelijk en ze kon niet wachten om te vertrekken.’

‘Je praat niet veel over je moeder. Heb je nog contact met haar?’

‘Zo nu en dan. We mailen en we bellen. Maar we zijn niet close. Nooit geweest ook. Ik was closer met mijn oma. Zij heeft me opgevoed.’ Ze staarde naar de zee. ‘Je échte familie, de mensen op wie je voor honderd procent kunt vertrouwen, zijn niet altijd je naaste verwanten. Maar dat wist je al.’

Zijn uitdrukking veranderde niet. ‘Wat ik weet,’ zei hij langzaam, ‘is dat je zelf de enige persoon bent op wie je voor honderd procent kunt vertrouwen.’

Het voelde alsof er iemand in haar hart kneep. ‘Tuurlijk, als je in de problemen zit, dan los je dat zelf op, maar terwijl je de boel aan het oplossen bent, is het fijn om de steun te hebben van mensen die van je houden. Het is net als huilen. Dat kun je in je eentje doen, maar het is een stuk fijner als iemand je vasthoudt terwijl je het doet. Ik kan me geen leven zonder mijn vrienden voorstellen.’

Hij glimlachte halfslachtig. ‘Waarom zou je ook? Je hebt wel duizend vrienden.’

Haar adem stokte in haar keel. ‘Oma zei altijd dat duizend vrienden die met je willen feesten minder waard zijn dan één vriend die bij je blijft om je te helpen opruimen nadat de rest is vertrokken.’

Er viel een korte stilte. ‘Dan zit jij wel goed, want je hebt genoeg vrienden die dat met je zouden doen.’

‘Jij ook.’

Hij lachte zacht. ‘Schat, ik ken minstens tien mensen die me van het eiland zouden trappen als ze hun gang mochten gaan.’

‘Tien jaar geleden misschien, ja, maar nu niet meer. Kijk nog maar eens goed.’ Ze vroeg zich af hoe het kon dat hij niet wist dat er zoveel mensen waren die om hem gaven. In een poging de sfeer wat te verlichten, maakte ze een grapje. ‘Mel zou maar al te graag met jou in een kamer zijn wanneer de lichten uitgaan.’

‘Ik moet goed onthouden dat ik niet bij de Harbor Stores in de buurt kom als de stroom is uitgevallen.’

Brittany grijnsde en at haar kip op. ‘Dat was heerlijk. Je weet wel dat als Kirsti dit heeft ingepakt, de geruchtenmolen overuren zal draaien?’

‘Dat weet ik. En ik weet ook dat ik nauwlettend in de gaten word gehouden.’

Brittany pakte nog een stukje kip. ‘Als je me in het openbaar aan het huilen maakt, dan zou iedereen medelijden met me hebben en me gratis eten geven. Misschien de moeite waard om eens over na te denken.’ Ze likte haar vingers af. ‘Vertel me eens meer over vliegen in Alaska. Ik begrijp niet hoe je kunt vliegen met al die sneeuw en dat ijs.’

‘Soms kan het ook niet. Als het licht vroor, dan vloog ik. Vroor het hard, dan vloog ik niet. De piloten in Alaska zitten eigenlijk continu het weer te checken. Meestal zat het er ergens tussenin en dan probeer je het. Dan ga je erboven of eronder zitten.’

Ze stak haar hand in de mand en pakte een stuk olijfbrood dat Kirsti had ingepakt. ‘Hoezo helpt dat?’

‘Als je ijs tegenkomt, moet je klimmen. Hoe hoger je komt, hoe kouder het wordt, dus daar is minder ijs. Je kunt altijd weer terug naar beneden. NASA heeft onderzoek gedaan naar ijsvorming en negentig procent van de tijd kom je door een kilometer te stijgen of te dalen wel uit het ijs. Maar niet alleen het ijs vormt een probleem daarboven, ook de wind is gevaarlijk.’ Hij pakte een steentje van het zand en veegde met zijn duim over het gladde oppervlak. ‘Het weer heeft de leiding, net zoals hier aan de kustlijn.’

‘Dus ofwel je bevriest, ofwel je wordt uit de lucht geblazen?’

Hij staarde naar het vasteland, vaag zichtbaar in de verte. ‘De ergste vlucht die ik ooit heb gemaakt, was toen ik een groep mensen naar een afgelegen dorp moest brengen. Het was vanaf het begin een wilde vlucht, en toen ik over de meren vloog, zag ik de windschaduw.’

‘Wat is windschaduw?’

‘Als je naar het water onder je kijkt, zie je de golven die worden veroorzaakt door de wind. Kijk naar de kust en je ziet een soort maansikkel waar het water kalm is – dat is de richting waarin de wind waait. Als er witte lijnen op het water staan, wil je niet in de lucht zijn. Vergeleken met andere landingsbanen in Alaska was dit een goede. Toen ik wilde landen, liet ik de bovenwindse vleugel zakken…’ Hij keek haar aan. ‘…dat heet met gekruiste roeren vliegen en dat compenseert de zijwind…’ Hij bleef praten en zij luisterde, gefascineerd door de details en zijn overduidelijke liefde voor de natuur.

‘Dus de windzak stond horizontaal?’

‘Ik kwam zijwaarts aangevlogen, als een krab. Als je op die manier landt, komt er veel zijwaartse belasting op de wielen en dan kun je een klapband krijgen, maar gelukkig was het een onverharde strip, dus was hij wat minder stroef. Als het een verharde baan was geweest, dan had ik in de problemen gezeten.’ Hij trok zijn arm naar achteren en gooide het steentje in het water. ‘Ik weet niet wie er opgeluchter was om nog in leven te zijn: ik of de passagiers.’

Eindelijk vroeg ze wat ze hem al zo lang had willen vragen. ‘Hoe kom je aan een eigen vliegtuig?’

‘Het was een geschenk van de eigenaar van dat boorbedrijf.’ Hij aarzelde. ‘Ik heb hem een dienst bewezen.’

‘Dat moet dan een flinke dienst zijn geweest. Wat heb je gedaan?’

Heel even dacht ze dat hij geen antwoord zou geven. Toen stak hij zijn hand in de mand en pakte een stuk brood. ‘Ik heb zijn dochtertje naar het ziekenhuis gevlogen.’

‘Je… O. Wat was er met haar?’

Hij speelde met het brood in zijn handen zonder het op te eten. ‘Haar vader was een week op zakenreis geweest. Voordat hij vertrok, had hij haar beloofd om een paar schaatsen mee te brengen, zodat ze samen op het meer konden schaatsen. Nog geen uur na zijn terugkomst, zaten ze op het ijs. Dani viel en stootte haar hoofd. Ze raakte buiten westen en had een gat in haar hoofd.’

Dani. Niet ‘zijn dochter’ of ‘dat kind’, maar Dani. Weer zo’n persoonlijk detail in zijn verhaal dat hem op de een of andere manier niet was opgevallen.

‘Dat is vreselijk. Hij gaf zichzelf vast de schuld omdat hij haar die schaatsen had gegeven.’

‘Hij heeft het er lang moeilijk mee gehad.’

‘Toch delen mensen doorgaans geen vliegtuigen uit als ze dankbaar zijn. Dat is een flinke fooi, Flynn, dus waarom vertel je me de rest van het verhaal niet? En niets achterwege laten.’ Ze at haar laatste stukje kip op en veegde haar vingers af. ‘De temperatuur was zeker ver onder nul, het stormde en niemand anders wilde vliegen?’

Hij brak een stuk brood af en at het op. ‘Zoiets, ja.’

Precies zoiets, dacht ze. ‘Dus je was een held?’

‘Nee. Ik heb een inschatting gemaakt. Als ik niet zeker had geweten dat ik het kon, dan had ik het niet aangeboden.’

‘Dus je hebt niet gewoon de automatische piloot aangezet en gebeden?’

‘Met zulk weer gebruik ik de automatische piloot niet. Die kan signalen maskeren. Ik bestuur het vliegtuig liever met de hand.’

Brittany durfde te wedden dat zijn handen net zo vaardig waren in het besturen van een vliegtuig als in allerlei andere dingen. ‘Maar met Dani kwam het goed?’

‘Ze heeft een week in het ziekenhuis gelegen, maar ze is volledig hersteld.’

‘En toen gaf haar vader je een vliegtuig.’ Ze strekte haar benen en keek hem vol ontzag aan. ‘Was er niet meer? Moest je altijd voor hem klaarstaan, of zo?’

‘Nee. Ik bleef hem en zijn familie heen en weer vliegen als ze daar waren, maar daarna verhuisden ze naar Texas en besloot ik dat ik iets anders ging doen.’

‘Dus heb je een bedrijf opgezet: mensen met veel geld overvliegen.’ Maar wat hij deed, draaide niet alleen maar om het geld, dat wist ze. Hij had Brittany naar haar afspraken gevlogen. Hij had Lizzy naar het ziekenhuis gevlogen toen niemand anders dat wilde doen. ‘Emily vindt je een held.’

‘Zij is bevooroordeeld. Een ziek kind is doodeng. Ze gaan snel achteruit op die leeftijd. Zo ging het ook met Dani. In zo’n geval ben je iedereen dankbaar, zelfs de persoon die het vliegtuig bestuurt.’ Hij kwam overeind, waarmee hij een punt zette achter het onderwerp. ‘We kunnen maar beter teruggaan.’

‘Je bent niet zo goed met complimentjes.’

‘Ik heb er niet zo veel ervaring mee, en bovendien zie ik niet in waarom je een compliment zou moeten krijgen als je gewoon doet wat er gedaan moet worden.’ Hij deed de mand dicht, stak zijn hand uit en trok Brittany overeind.

‘Je bent niet zo stoer als je je voordoet, Zachary Flynn. Als het om de zwakken en kwetsbaren gaat, dan ben je een watje.’ In een opwelling ging ze op haar tenen staan en gaf hem een kus op zijn wang, waarbij zijn ruwe kaak langs haar lippen streek. ‘Dank je.’ De kus was bedoeld geweest als een eenvoudig vriendschappelijk gebaar en niets meer, maar tussen hen twee was er natuurlijk altijd meer geweest.

Zijn hoofd was gebogen, zijn mond gevaarlijk dicht bij de hare. ‘Waarom bedank je me?’

Laag in haar bekken voelde ze iets tintelen, een gevaarlijk verlangen dat altijd aanwezig leek te zijn als ze bij hem was. ‘Omdat je me een knuffel hebt gegeven toen ik vanmorgen verdrietig was. Omdat je me hierheen hebt gebracht. Ik voel me nu veel beter.’ Verward liet ze haar hakken weer op de grond zakken, maar hij liet zijn arm om haar middel glijden en trok haar hard tegen zich aan. Ze verloor haar evenwicht en sloeg haar vingers om het harde staal van zijn biceps om zichzelf in balans te houden.

Zijn blik, donker en afgeschermd, was op haar mond gericht. ‘Wat zou je oma gezegd hebben als ze wist dat je nu bij me was?’

De opwinding was martelend. Ze werd erdoor overspoeld als door een monstergolf die haar probeerde op te slokken. ‘Ik denk… Ik wéét dat ze zou willen dat ik gelukkig was.’

Er viel een lange, gespannen stilte, waarna hij zijn blik van haar mond naar haar ogen verplaatste. ‘En, ben je dat?’

‘Ja.’ Haar hart bonsde tegen haar borstkas, en ze kromde haar vingers om de onbuigzame massa spieren om zichzelf in evenwicht te houden. Zo bleven ze even staan, dezelfde lucht inademend, hun ogen op elkaar gericht, totdat hij uiteindelijk zijn hand tegen haar achterhoofd drukte en haar gezicht naar het zijne trok.

‘Ik heb mezelf beloofd dat ik dit niet nog eens zou doen.’

‘Waarom?’ Haar hart bonsde in haar keel. ‘Waarom niet?’

Hij antwoordde niet. In plaats daarvan drukte hij zijn lippen op de hare, kuste haar traag en met een erotische vaardigheid, totdat ze opgelucht was dat hij haar vasthield, omdat ze zonder de ondersteuning van zijn arm in katzwijm op de grond zou zijn beland. Zijn kussen waren intiem, zoekend, veeleisend en zo intens, dat het leek alsof ze al naakt met elkaar in bed lagen. Dat was wat ze wilde. Ze wilde het zo graag dat ze niet meer logisch kon nadenken.

‘Kunnen we naar huis gaan?’ Bedwelmd en duizelig maakte ze zich net ver genoeg van hem los om te kunnen praten. ‘Kunnen we…’

‘Ja.’ Zijn stem was hees. Hij liet haar los, maar hield zijn arm om haar heen geslagen totdat hij zeker wist dat ze stevig op haar voeten stond. ‘Laten we gaan.’

Met benen zo slap als pudding hielp Brittany hem hun spullen bij elkaar te rapen en terug naar het vliegtuig te brengen.

Het was de eerste keer dat ze opsteeg vanaf het water, wat haar een beetje nerveus had kunnen maken als er ruimte in haar hoofd was geweest voor iets anders dan seksuele aantrekkingskracht.

De motor brulde en even later bewogen ze steeds sneller over het water. Ze keek naar Zachs handen, gehypnotiseerd door de vaardige, kalme bewegingen van zijn vingers.

Toen, vlak voordat ze zouden opstijgen, kwam er een kreeftenboot tevoorschijn vanaf de andere kant van het eiland.

Brittany wist niet zeker of ze hardop had geschreeuwd of dat het geluid alleen maar in haar hoofd zat. Zach schoof meteen het gas dicht en trok het stuur met een ruk naar achteren, waardoor het vliegtuig in een mist van stuifwater tot stilstand kwam.

‘Shit, dat was –’ zei Brittany hijgend, met haar ogen nog stijf dicht.

‘Ja, hadden we bijna een paar honderd schaaldieren ingeslikt.’ Hij wachtte een seconde. ‘Dat zou ons eerste etentje samen zijn geweest. Je had kreeft als avondeten kunnen hebben. Recht in je schoot, al kant-en-klaar in stukjes gesneden. Zeg het maar als je er friet of ketchup bij wilt.’

Ze begon te lachen, dankbaar voor zijn kalmte en zelfs nog dankbaarder voor zijn vaardigheden. ‘Breng me naar huis, Zach.’

Dat deed hij.

Hoofdstuk 17

Zoals beloofd vloog Zach Brittany twee weken later naar het ziekenhuis om het gips te laten verwijderen. Daarna reed hij haar weer naar huis.

Na weken in haar bewegingen te zijn beperkt, was het heerlijk om de lucht op haar huid weer te voelen.

‘Ik moet oefeningen doen en ik heb over een paar weken nog een afspraak om te kijken of alles goed is, maar ik ben vrij. Bedankt dat je me hebt gebracht. Ik zal vanavond iets voor je koken als een bedankje.’

‘We gaan uit eten.’

‘O ja?’ Verbaasd keek ze hem aan, en ze zag iets in zijn ogen wat ze daar nog niet eerder had gezien.

‘Ik heb een tafel gereserveerd bij The Galleon.’

Haar hart deed een klein dansje in haar borst. Sinds de picknick op het strand hadden ze bijna al hun tijd samen doorgebracht, al was maar weinig daarvan in het openbaar geweest. Maar ook al was de seks geweldig, toch voelde ze dat er niet echt iets was veranderd voor hem. Zelfs in bed gedroeg hij zich afstandelijk, alsof een deel van hem zich afzijdig hield van alle dingen die ze samen deden. ‘Is dit een echte date?’ vroeg ze hoopvol.

Om zijn mondhoeken vormde zich een glimlachje. ‘Ik dacht dat het na tien jaar wel eens tijd werd.’

‘Juist.’ Ze probeerde wanhopig om er niets achter te zoeken, maar haar hoofd liep al over van de vragen. ‘Als je met me uit eten gaat, dan zal er geroddeld worden.’

‘Er wordt hier altijd geroddeld.’ Zach sloeg de weg in die naar Castaway Cottage leidde. ‘We zullen ze in ieder geval iets sappigs geven om over te roddelen.’

Brittany glimlachte. ‘En bij The Galleon loopt Kirsti tenminste niet rond om onze toekomst te voorspellen en toverdrankjes door ons eten te gooien. Ryan neemt Emily altijd mee naar The Galleon als hij een romantische avond wil.’ Zodra de woorden haar mond verlieten, wilde ze haar tong eraf bijten. ‘Niet dat ik bedoel –’

‘Je hoeft niet op je woorden te letten,’ zei hij kalm. ‘Je hoeft niet steeds zo voorzichtig te zijn, Brittany. Ik heb die tafel gereserveerd omdat we het grootste deel van de afgelopen twee weken naakt hebben doorgebracht en ons tegoed hebben gedaan aan middernachtelijke broodjes gegrilde kaas. Ik wilde je laten zien dat ik me niet alleen maar interesseer voor je lichaam. Ik wilde je mee uit eten nemen.’

Brittany was verbijsterd. Sprakeloos en in de war. Ze had geen idee hoe ze kon reageren op een manier die hem niet zou afschrikken, maar gelukkig hoefde dat ook niet, want op dat moment parkeerde hij de auto naast haar cottage.

Ze wilde vragen wat zijn plannen waren. Of hij al had besloten wat hij met Philip en Kamp Puffin zou doen, maar ze wilde hem niet pushen. Als hij haar daar iets over te vertellen had, dan zou hij dat vanzelf wel doen, beredeneerde ze.

In plaats van zich daarop te richten, richtte ze zich op de cottage en de baai.

‘Ik vind het hier heerlijk. Het lijkt steeds moeilijker te worden om te vertrekken.’

‘Dan vertrek je niet.’

Even staarde ze voor zich uit, keek naar de wolken die lui boven de horizon dreven. Het zou niet lang duren voor de bladeren van kleur veranderden en de temperatuur daalde. ‘Nu ik geen gips meer om mijn pols heb, is er niets wat me hier houdt.’ Toch had ze de beslissing over wat ze nu moest doen voor zich uit geschoven, want een heel klein deel van haar bleef denken en hopen…

Omdat ze zelfs tegenover zichzelf weigerde te accepteren wat ze had gedacht en gehoopt, stapte ze uit de auto.

Blij stak ze haar handen in de lucht. ‘Het voelt heerlijk om geen gips om mijn pols te hebben – Zach!’ gilde ze toen hij haar optilde en haar over zijn schouder gooide.

Ademloos lachend stompte ze tegen zijn rug. ‘Wat doe je? Zet me neer!’

‘Ik zet je neer als ik daar klaar voor ben.’ Hij stopte even om zijn schoenen uit te schoppen, om vervolgens met haar het strand over te lopen alsof ze niets woog.

Toen ze besefte wat hij van plan was, probeerde ze zich los te wringen. ‘Wáág het niet me in de zee te gooien, Flynn. Zet me neer. Zet me néér! Ik verlies mijn slippers, mijn spijkerbroek raakt doorweekt, het is ijskoud en… O!’ Ze voelde een rukje aan haar voeten toen Zach haar slippers uittrok en ze op het zand liet vallen, en toen waadde hij het water in en klampte ze zich lachend aan hem vast. ‘Laat me niet vallen!’

‘Daarnet wilde je nog dat ik je neerzette. Wat wil je nou?’

‘Ik ga je vermoorden, Zach. Ik zweer dat ik je ga… Holy shit…’ Ze hapte naar adem toen hij haar in het ijskoude water liet zakken. ‘Wat is dat kóúd!’

‘Je hebt me de hele zomer lang gezegd hoezeer je het zwemmen hebt gemist.’

Rillend bleef ze staan, terwijl haar kuiten langzaam gevoelloos raakten. ‘Dat was duidelijk een van die herinneringen die ik in mijn hoofd heb lopen romantiseren. Plotseling mis ik de Middellandse Zee heel erg.’

‘Watje.’ Omdat hij naar haar keek en zij met haar gezicht naar de zee stond, was zij de enige die de golf zag die op hen af kwam geraasd.

‘Noemde je me nou een watje?’ Ze hield zijn blik vast en gaf hem precies op het juiste moment een duw, waardoor hij proestend onder water verdween.

Hij herwon zichzelf snel en greep haar rond haar middel, waardoor ze moeite moest doen om haar evenwicht te bewaren en zo hard moest lachen dat ze niet meer kon ademen.

‘Ik ben doorweekt!’

‘Dat krijg je ervan als je gaat zwemmen in zee.’

‘Maar meestal trekken mensen dan wat geschikters aan, zoals een badpak of een wetsuit. Ik voel mijn benen niet meer. Ik weet niet zeker of dat goed of slecht is. Volgens mij heb ik last van bevriezingsverschijnselen. Je zult me weer naar het ziekenhuis moeten vliegen, Flynn.’

‘Ik ken andere manieren om je op te warmen. Betere manieren.’ Hij pakte haar hand en wilde haar net uit het water trekken toen een tweede grote golf aan kwam rollen en over haar heen spoelde.

Haar haren zaten tegen haar voorhoofd geplakt, en met prikkende ogen keek ze hem aan.

‘Dit is mijn favoriete spijkerbroek en nu zit hij vast aan mijn lichaam en moeten we hem kapot knippen als ik er ooit nog uit wil komen. Ik zweer je dat ik je ga vermoorden.’

‘Dat kun je dan maar beter binnen doen. Dan spoelt mijn lichaam niet weg.’ Met haar hand nog steeds in de zijne, raapte hij hun schoenen op, waarna ze samen naar de cottage liepen.

Toen ze het koele zand onder haar voeten voelde, werd ze ineens overspoeld door nostalgie. ‘Toen ik klein was, tilde mijn oma me altijd op om mijn voeten af te spoelen voor de deur zodat ik geen zand mee naar binnen zou nemen.’

Zach bleef staan. ‘Toen je moeder ervandoor ging, waarom nam ze jou toen niet mee?’

‘Ze was een alleenstaande moeder en ik was gewend aan mijn school en deed het goed. Ik was dol op het eiland.’ Ze bukte om het zand van haar voeten te vegen. ‘Ik kan me niet herinneren dat de scheiding van mijn ouders erg traumatisch voor me was. Mijn vader was er toch al nooit toen ik klein was, dus de scheiding maakte het alleen maar officieel. Het veranderde niets aan mijn dagelijkse routine. En ik heb altijd geweten dat er mensen waren die van me hielden. Ik had geluk.’ Ze keek hem aan. ‘Is het moeilijk voor je om dit te horen?’

‘Dat je een gelukkige jeugd hebt gehad? Nee.’ Hij stak zijn hand uit om een sliert vochtig, verward haar uit haar gezicht te strijken. ‘Ik ben blij dat je gelukkig was. Je verdient het om gelukkig te zijn.’

Jij verdient dat ook, dacht ze. Die woorden bleven door haar hoofd spoken terwijl ze de deur van de cottage van het slot deed. ‘Mijn broek weegt wel een ton.’

‘Daar help ik u graag mee, doctor Forrest.’ Hij legde zijn handen op haar schouders en liet zijn mond naar haar nek zakken.

De hitte raasde door haar heen en ze sloot haar ogen. ‘Op welke manier helpt dit? Of probeer je me uit mijn broek te smelten?’

‘Misschien wel.’ Hij trapte de deur achter hen dicht, nam haar hand en leidde haar de trap op naar de badkamer.

‘Die douche is niet gebouwd voor twee personen. Dat gaat knus worden.’

‘Ik hou wel van knus.’ Hij trok haar broek, T-shirt en ondergoed uit, gevolgd door zijn eigen kleren, en Brittany liet huiverend haar handen over de harde vlakken van zijn borst glijden.

Toen ze het bekende knobbeltje van littekenweefsel voelde, drukte ze haar mond erop. Spanning golfde door hem heen en hij liet zijn handen naar haar schouders glijden. Zijn ogen waren zo donker als de lucht vlak voor een storm. ‘Niet doen…’

‘Ik wilde dat dit je allemaal niet was overkomen.’

Er trilde een spiertje in zijn wang. Hij liet zijn vingers in haar haren glijden en masseerde haar hoofdhuid met zijn hand. ‘Het is oké.’ Zijn woorden waren neutraal, maar ze voelde de afstand in hem, een afstand die ze nooit helemaal had weten te overbruggen.

‘Vertrouw me, Zach.’ Ze ging op haar tenen staan en liet haar mond over zijn kaak glijden. ‘Je hoeft jezelf niet meer te beschermen. Vertrouw erop dat ik je geen pijn zal doen. Laat me toe.’

Ze zag een glinstering in zijn ogen, een uitdrukking op zijn gezicht die ze niet herkende.

Heel even bleef hij volkomen stil staan, maar toen stak hij zijn hand uit en zette de douche aan. Ze hapte naar adem toen heet water over hen heen kletterde en hun huid verwarmde.

Terwijl hij haar hele lijf inzeepte, stond ze genietend te trillen op haar benen.

Ze probeerde te praten, maar tuimelde recht in de doordringende hitte van zijn kus. Sensaties vermengden zich, raceten over haar huid en sijpelden in haar poriën. Ze had het niet langer koud maar heet, koortsachtig heet, vooral toen hij haar kuste met een intieme precisie. Ze voelde zijn warme handpalm tegen haar ribbenkast, en toen hij even later zijn duim over het topje van haar borst haalde, voelde ze haar knieën knikken en drukte zich tegen hem aan. ‘Hoe laat is het etentje?’

‘Wanneer we er klaar voor zijn.’ Hij wikkelde haar in een handdoek en droeg haar naar de slaapkamer, waar hij meedogenloos gebruikmaakte van zijn superieure kracht toen hij haar op haar rug op het bed legde.

‘Straks komen we te laat.’

Er verscheen een langzame, ondeugende glimlach rond zijn mond. ‘Schat, ik zal ervoor zorgen dat je op tijd komt.’

‘Alweer? De afgelopen weken heb je bijna niets anders gedaan.’ Ze lachte, maar hapte toen naar adem toen hij haar dijen spreidde. ‘Zach, stop… Je kunt niet… We hebben al… Ik heb geen tijd… Ik… O, God…’ Haar gelach ging over in gekreun toen ze zijn tong langzaam over haar gevoeligste plekje voelde glijden. Met een genadeloze vaardigheid verkende hij haar, hield hij haar gevangen terwijl ze kronkelde onder zijn uitvoerige marteling.

Ze riep zijn naam en voelde hoe hij zich over haar heen boog, zijn lichaam hard en zwaar op haar toen hij met een enkele stoot diep bij haar naar binnen drong. Ze liet haar handen over de gespannen spieren van zijn rug glijden, bijna snikkend van de opluchting dat ze hem eindelijk met beide handen kon vasthouden. Zijn huid was warm en glad, en ze liet haar vingers verder naar beneden glijden en kromde haar heupen om hem nog dieper naar binnen te leiden.

Hij kreunde hard en stootte naar voren, vond een perfect ritme waarmee hij niet alleen haar lichaam vulde, maar ook haar hoofd en haar hart.

In een klein hoekje van haar geest dook echter een knagende ongerustheid op, omdat hij de controle nooit helemaal uit handen zou geven. Voor één keer wilde ze dat hij zijn technieken vergat en de liefde bedreef met zijn hart, en niet alleen maar met zijn lichaam. Ze voelde zijn stoppelige kin langs haar huid schuren toen hij haar hals kuste, zijn trillende spieren en de harde kracht van zijn lichaam, maar toen hij zijn ritme heel subtiel aanpaste, haar vakkundig naar haar hoogtepunt drijvend, verlieten alle gedachten haar hoofd.

Het voelde alsof het nooit zou ophouden, haar lichaam om het zijne, haar spieren trillend om hem heen. Uitgeput rolde hij op zijn rug en nam haar met zich mee, stevig in zijn armen geklemd.

Terwijl ze versuft wegzakte in een door seks veroorzaakte sluimering, voelde ze hoe zijn hand zachtjes over haar heup streek, en ze wilde hem vertellen dat ze van hem hield, maar ze was te bang dat ze hem weg zou jagen.

Uiteraard was het stampend druk in The Galleon, wat betekende dat er geen kans was dat hun aanwezigheid onopgemerkt zou blijven. Bovendien had hij vanaf het moment dat Brittany de keuken van Castaway Cottage in was gelopen, al geweten dat onopgemerkt blijven onmogelijk zou worden.

Ze had een kort blauw jurkje aangetrokken, dat de aandacht op haar eindeloos lange benen vestigde.

Na één blik op haar had hij bijna zijn tong ingeslikt.

‘Ik ben van gedachten veranderd. We blijven hier.’

Glimlachend was ze langs hem heen naar de deur gelopen. ‘Ik heb honger, Flynn. Je zult me eerst moeten voeden voor we aan de volgende ronde kunnen beginnen.’ Dus nu zaten ze daar, tegenover elkaar, aan een tafel vol fijn tafellinnen, glanzend zilverwerk en flakkerende kaarsen.

Ze bestelden zonder te veel aandacht te besteden aan het menu of de andere mensen in het restaurant.

‘Een toast op onze eerste echte date?’ Brittany hief haar glas en glimlachte.

Hij hield zijn uitdrukking neutraal. ‘Ik meen me toch echt te herinneren dat ik ooit een pizza peperoni voor je heb gekocht bij Jack’s. Ik kan niet geloven dat dat moment niet in je geheugen staat gegrift.’

‘Eigenlijk wel, nu je het zegt. Het was een geweldige pizza. We aten hem op op South Beach. Dat was de avond waarop ik besloot dat ik met je naar bed zou gaan. Het was twee dagen na mijn achttiende verjaardag.’

Zach voelde zich warm worden. ‘Ik herinner me die avond nog goed.’

‘Ik sleepte je naar de grot en probeerde je uit de kleren te krijgen, maar je had een frustrerende mate van zelfbeheersing.’ Ze leunde naar voren, waardoor haar zilveren oorbellen heen en weer slingerden. ‘Zo’n jasje met stropdas staat je goed. Maakt dat ik je uit wil pakken.’

‘Pak me dan uit.’ Alles om die zinderende hitte te laten afnemen. Hij wilde een raam opengooien of eisen dat het restaurantpersoneel de airco hoger zette.

‘Nog niet. De voorpret is ook wat waard. Ik durf te wedden dat jij een van die kinderen was die op kerstavond al hun cadeautjes al openmaakten.’ Haar vrolijke glimlach verdween en ze wierp hem een schuldige blik toe. ‘Het spijt me. Dat was zo onbezonnen. Ik dacht niet na.’

‘Wat spijt je?’

‘Dat ik zo tactloos ben.’ Ze leek boos op zichzelf. ‘Kerst moet een verschrikkelijke tijd voor je zijn geweest.’

‘Het was niet anders dan alle andere dagen.’

‘Dat bedoel ik. Het was tactloos om dat te zeggen.’ Ze reikte over de tafel en legde haar hand op de zijne. ‘Nogmaals, het spijt me.’

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik heb het je al gezegd, je hoeft met mij niet zo voorzichtig te zijn, hoor.’

‘Als ik een vriend kwets, dan bied ik mijn excuses aan.’

‘Ik kan me niet voorstellen dat jij iemand kwetst.’

‘Niet met opzet, nee, maar we zijn allemaal mensen. En als ik iets meer mens ben dan ik zou willen, dan bied ik mijn excuses aan.’ Haar luchtige toon stond in schril contrast met de stevige greep van haar vingers.

Hij keek naar beneden. Haar nagels waren kort en bedekt met een glimmend laagje doorzichtige nagellak, haar vingers slank en teer ten opzichte van de zijne.

Hij wist niet of het door de warmte van haar hand kwam of door het medeleven in haar stem, maar binnen in hem ontrafelde zich iets.

‘Tijdens mijn eerste jaar in de pleegzorg hadden ze een enorme kerstboom.’ De woorden kwamen uit het niets, zonder enige planning van zijn kant. ‘Dat was de eerste keer dat ik er eentje van dichtbij zag. Hij was bedekt met enorme glinsterende versiersels en chocolade verpakt in glimmende papiertjes.’

Haar ogen lichtten op, vol humor en begrip. ‘Je at alle chocolade op. Natuurlijk deed je dat. Je was een kind. Er hing chocolade in de boom. Dat spreekt voor zich. En daarna werd je vast ziek.’

Daar had hij het bij kunnen laten. Hij haar kunnen laten geloven in die versie van haar van het verhaal. Of hij kon haar de waarheid vertellen.

‘Ik had nog nooit chocolade geproefd, maar ik had vaak genoeg honger gehad om te weten dat wanneer ik eten zag, ik het maar beter kon pakken. Dus heb ik het gepakt.’

‘Shit, Zach…’ De lach was uit haar ogen verdwenen, maar haar hand bleef op de zijne liggen. ‘Had je honger?’

‘Meestal wel, ja. Soms lukte het me iets uit de koelkast te stelen, maar er waren ook dagen waarop er niets in huis was.’ Dagen waarop de wrede, knagende pijn in zijn buik zo erg was geweest dat hij zowat alles zou hebben gegeten wat hij had kunnen kauwen en doorslikken. ‘Er zat een supermarkt in de buurt van ons appartement.’ Hij vroeg zich af of ‘appartement’ wel het juiste woord was om de benauwde, vieze ruimte te beschrijven die zijn thuis was geweest toen hij klein was. ‘Ik heb regelmatig voor mijn eigen ontbijt gezorgd.’

‘Betrapten ze je nooit?’

‘Nee. Ik zorgde ervoor dat dat niet gebeurde. Of misschien hadden ze het wel door, maar beschouwden ze het als hun goede daad voor de dag om een mager kind iets te laten eten. Ik weet het niet.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Op mijn eerste dag in mijn pleeggezin deed ik de koelkast open en zag dat hij helemaal vol eten zat. Ik at alles wat ik in mijn mond kon proppen.’

‘Ik hoop dat ze hem meteen hebben bijgevuld. Hadden ze zelf ook kinderen?’

‘Hun eigen kinderen waren al volwassen en het huis uit. Ik was hun eerste pleegkind. Hun goede daad. De manier waarop ze werden beoordeeld door de gemeenschap. Op hun eigen manier hielden ze me net zo gevangen als mijn moeder dat had gedaan. Ze vertrouwden er niet op dat ik de boel niet zou verpesten en hen voor paal zou zetten.’

Hij leunde achterover toen hun eten werd gebracht. ‘Ze verdienden een beter pleegkind dan ik. Ik paste niet bij hun idee van een droomkind. Ze verwachtten dankbaarheid, maar op dat moment wist ik al dat ik de enige persoon was die voor mezelf zorgde. Het draaide voor mij alleen maar om overleven. Ik at hun eten en sliep onder schone lakens, maar afgezien van een enorme koppijn, gaf ik ze daar niets voor terug.’

‘Als ze je achtergrond hadden gekend, dan weet ik zeker dat ze het begrepen zouden hebben.’ Ze had haar hand nog steeds niet weggehaald, en Zach besefte dat hij ook niet wilde dat ze hem weg zou halen.

‘Mensen zoals zij zouden het echt nooit begrijpen.’

‘Niet wat je hebt meegemaakt,’ zei ze zacht, ‘maar ze hadden moeten begrijpen dat na de manier waarop je gedwongen was te leven, het niet gemakkelijk zou zijn om je vertrouwen te winnen.’

‘Ik denk dat ze te druk bezig waren met bedenken wat ik nu weer uit zou vreten om ook maar na te denken over het winnen van mijn vertrouwen. Ik stal eten uit hun koelkast en ik kon niet slapen zonder alle meubels voor de deur te schuiven. Ik heb twee lampen en een stoel gesloopt toen ik met spullen aan het slepen was. Maar ik verpestte het pas echt toen mijn pleegmoeder op een nacht mijn kamer binnenkwam om even bij me te kijken. Het was een van die zeldzame momenten waarop ik sliep. Toen ik wakker werd, zag ik dat er iemand over me heen gebogen stond. Dat was vroeger altijd slecht nieuws geweest, dus viel ik haar aan. Daarna ging het vrij snel. Nog geen vier maanden nadat ik bij ze was komen wonen, werd ik naar een ander gezin overgeplaatst, maar niet voordat ze ervoor hadden gezorgd dat ik wist hoe teleurgesteld ze in me waren omdat ik niet op magische wijze was getransformeerd in het kind waarvan ze hadden gedroomd. De maatschappelijk werker vertelde me later dat ze een baby hadden geadopteerd. Dat was een stuk beter voor ze, dat weet ik zeker. Ze wilden een kind dat nog geen slechte gewoontes had ontwikkeld. Een kind dat niet met meubels schoof en een voorraad eten onder zijn bed bewaarde voor het geval er de volgende keer niets meer in huis zou zijn.’

Hij had zo lang gepraat dat het eten koud was geworden. De ober was al twee keer langsgekomen, om zich vervolgens weer terug te trekken nadat Brittany kort met haar hoofd had geschud.

‘We kunnen maar beter gaan eten,’ zei hij na een tijdje.

‘Ik heb meer interesse in jou dan in het eten.’

‘Als ik dat had geweten, dan had ik iets afgehaald, zodat we op het strand hadden kunnen eten.’

‘Naar het strand zou ik deze jurk niet hebben aangetrokken.’ Ze leunde iets naar voren en bood hem uitzicht op de verleidelijke welving van haar borsten.

‘In dat geval ben ik blij dat ik voor dit restaurant heb gekozen.’

Zach besefte dat het hem niet kon schelen dat het eten koud was, omdat hij er toch niets van proefde. Als hij een vrouw op een etentje trakteerde, dan was dat meestal alleen maar als voorafje bedoeld voor de seks die ze zouden gaan hebben. Alles, van de uitgewisselde blikken tot het gesprek dat ze hadden, leidde uiteindelijk naar dat moment. Er was maar weinig persoonlijks aan.

Vanavond voelde het echter wel persoonlijk. Vanavond voelde anders, en daarom had hij… Shit. ‘Het spijt me dat ik je dat allemaal heb verteld.’

Ze keek hem aan, en hij zag vriendelijkheid en warmte in haar ogen. ‘Waarom? Omdat jij je er ongemakkelijk door voelt of omdat je bang bent dat ik me er ongemakkelijk door voel?’

‘Allebei.’

‘Het zal vast moeilijk voor je zijn om erover te praten, maar ik voel me er niet ongemakkelijk door. Boos, dat zeker, en een beetje misselijk als ik eerlijk ben, maar niet ongemakkelijk. Ik ben blij dat je het me hebt verteld. Gezien je slechte start is het verrassend goed met je afgelopen. Je bent het menselijke equivalent van Jaws.’ Ze at haar laatste restje eten op, een verfijnd taartje van rode peper en geitenkaas. ‘Dit smaakt heerlijk.’

‘Je vindt dat ik op Jaws lijk?’ Hij waardeerde haar poging tot humor. ‘Lichamelijk of geestelijk?’

‘Lichamelijk is Jaws natuurlijk veruit de aantrekkelijkste van jullie twee, dat weet je vast wel.’ Ze legde haar vork neer en zuchtte. ‘Je hebt je vertrouwen in de mensheid verloren en niemand zou je dat kwalijk nemen. Godzijdank waren Philip en Celia er voor je. Hoe gaat het trouwens met Philip?’

‘Hij weigert te geloven dat hij sommige dingen waar hij van houdt, moet opgeven.’

‘Heeft hij je gevraagd het over te nemen?’

Zijn maag voelde hol. ‘Niet sinds de eerste keer.’

‘Toen je natuurlijk nee zei.’

‘Waarom “natuurlijk”?’

Ze bleef hem aankijken. ‘Omdat je bang bent dat je hem teleur zult stellen. Ze houden van je, maar je staat jezelf niet toe om op die liefde te vertrouwen. Je bent bang dat je alles zult verpesten en dat ze dan niet meer van je zullen houden. Het is normaal dat je de mensen van wie je houdt niet teleur wilt stellen, en jij houdt van Philip en Celia.’

Hij verschoof ongemakkelijk op zijn stoel. ‘Ik waardeer wat ze voor me hebben gedaan.’

‘Je houdt van ze.’ Ze pakte haar glas wijn. ‘En zij houden van jou. Ze hielden van de jongen die je vroeger was en ze houden van de man die je geworden bent. Ze hebben het niet opgegeven en ze hebben je niet laten barsten. Geen enkele keer. Wat ik me afvraag, is waarom het ene bewijsstuk zwaarder weegt dan het andere?’

Hij nam een slokje water, in de hoop dat zijn mond daar minder droog van zou worden. ‘Ik weet niet wat je bedoelt.’

‘We nemen onze beslissingen op basis van kennis en ervaring. Toen je klein was, ontdekte je dat je voor jezelf moest zorgen omdat niemand anders dat zou doen. Je ontdekte dat mensen je geen pijn meer konden doen als je niets om ze gaf. En om ervoor te zorgen dat je niets meer om mensen gaf, moest je stoppen met het aangaan van relaties met mensen, dus deed je dat. Maar lang geleden is dat veranderd. Je kunt niet op Puffin Island wonen zonder relaties aan te gaan. Dat is gewoon onmogelijk.’

‘Dus je zegt dat ik relaties ben aangegaan waar ik niets vanaf weet?’

Ze glimlachte. ‘Nee. Ik zeg dat je relaties bent aangegaan die je niet wilt erkennen. Je denkt dat je nog steeds dezelfde bent die hier twintig jaar geleden voor het eerst naartoe kwam, maar dat ben je niet. Niemand van ons is dat. We worden allemaal geboren met bepaalde karaktereigenschappen, maar wie we zijn, wie we worden, is het resultaat van onze ervaringen. Als we weten dat er een kans is dat we worden verslonden door een sabeltandtijger, dan ontwikkelen we een wapen waarmee we ons kunnen verdedigen. Mensen veranderen en evolueren, niet alleen op de lange termijn, maar ook in een enkel mensenleven. En ik vraag me af of jij dat besef wel hebt.’

‘Het besef?’

‘Het besef dat er genoeg mensen zijn die om je geven. Niet alleen Philip en Celia, maar ook Ryan, Emily en ik. Daarom heb ik je die eerste keer de stuipen op het lijf gejaagd. Ik gaf om je.’ Even hield ze haar adem in. ‘Ik hield van je.’

Er waren genoeg vrouwen geweest die zich tot hem aangetrokken hadden gevoeld omdat hij een bad boy was, iets wat hij helemaal niet erg had gevonden. Speciaal voor hen had hij zich zelfs nog slechter gedragen dan normaal. Het was ook gemakkelijk geweest om aan hun verwachtingen te voldoen. Het was nooit moeilijk geweest om weg te lopen.

Met Brittany was het echter anders geweest. Hij was niet weggelopen. Hij was gevlucht.

‘Je was je wilde kant aan het ontdekken.’

‘Ik hield van je. Ik geef toe dat het een vrij onvolwassen soort liefde was. En misschien een beetje egoïstisch, maar het was liefde. En omdat ik geen reden zag om die gevoelens tegen te houden, deed ik dat niet. Maar dat is verleden tijd. Sindsdien ben je genoeg relaties aangegaan, alleen ben je bang ze te erkennen. Je wilt niet toegeven dat je iets voelt, want als je iets voelt, dan kun je gekwetst worden, en je hebt een manier gevonden om te voorkomen dat je gekwetst wordt. Die kant van jezelf heb je lang geleden uitgeschakeld.’ Opgelaten haalde ze haar schouders op. ‘Sorry. Dat was misschien een beetje diep voor een eerste echte date. Nemen we een toetje? Want Em zei dat ze hier de allerbeste bosbessencheesecake hebben.’

Het maakte Zach niet meer uit wat ze hem voorschotelden. Had ze echt van hem gehouden? Hij had aangenomen dat hun band puur lichamelijk was geweest. Dat toen hij ervandoor was gegaan, hij haar een gunst had bewezen. Hij had aangenomen dat de pijn die hij had veroorzaakt oppervlakkig en van korte duur was geweest. ‘Je kende me niet,’ zei hij met krakende stem.

‘Ik kende je goed genoeg. Misschien niet alle details van je verleden, maar ik kende jóú. Ik zag hoe veerkrachtig je was, hoe sterk. Ik zag dat je bereid was die kracht te gebruiken om mensen en dieren te beschermen die bescherming nodig hadden. Ik zag dat je weigerde de wereld je te laten verpletteren, hoe je helemaal opging in je passie. Ik zag het geloof dat je in jezelf had. Van dat alles hield ik.’ Ze schonk hem een half glimlachje en wierp hem een blik toe die kortsluiting veroorzaakte in zijn hersenpan. ‘En ik hield ook van de manier waarop je kuste en al die andere dingen deed.’

Hij glimlachte niet meer. Het enige wat zijn schuldgevoel de afgelopen jaren onder controle had kunnen houden, was de overtuiging dat hun relatie niet zo veel voor haar had betekend. ‘Als dat zo is, waarom deed je dan alsof je niets voelde toen je hier terugkwam?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Trots? Het hele eiland hield me verdomme in de gaten, wachtend tot ik in zou storten.’

‘Ik heb je pijn gedaan.’ Zijn stem was ruw. ‘Hoeveel pijn heb ik je gedaan? Vertel me de waarheid.’

Even bleef ze stil. ‘Best veel, maar uiteindelijk is alles goed gekomen. Ik ben naar de universiteit gegaan, en daar heb ik Emily en Skylar ontmoet. Zij hadden hun eigen problemen, dus sleepten we elkaar erdoorheen. We steunden elkaar. We grapten wel eens dat we net een stoel met drie poten waren. Als één van ons weg zou vallen, dan zou dat het einde betekenen. De andere twee zouden in een hoopje op de grond storten.’

Pijn, schuldgevoel en spijt vermengden zich binnen in hem tot een giftige cocktail.

‘Laten we gaan. We nemen het toetje wel mee naar huis.’

Daar ging ze niet tegenin, en ze besloten naar Seagull’s Nest te gaan in plaats van naar Castaway Cottage, omdat dat dichterbij was.

In recordtijd waren ze terug op Kamp Puffin, waar ze met gretige handen en monden door de deuropening struikelden.

Hij deed geen moeite om haar jurk uit te trekken, maar schoof hem omhoog en nam haar meteen, opnieuw en opnieuw, totdat ze zijn naam uitriep en haar vingers in zijn schouders begroef. Er klonk een zachte bonk toen een van haar schoenen op de vloer viel, gevolgd door de andere, en toen sloeg ze haar benen om hem heen om hem verder aan te sporen.

Als hij had gedacht dat de onbekende emoties die hij voelde, zouden verdwijnen door seks, dan werd hij daarin teleurgesteld. Toen hij na afloop de houtkachel aanstak, lag Brittany languit op het bed naar hem te kijken. ‘Je lijkt op een neolithische man die het vuur aansteekt terwijl zijn neolithische vrouw hier in een hinderlaag ligt.’

‘Is dat wat er gebeurd is? Volgens mij had die neolithische vrouw het maar makkelijk.’ Hij liep terug naar het bed en sloeg zijn armen om haar heen, haar warme huid tegen de zijne drukkend.

Door de gloed van het vuur lag er een gouden glans over haar zachte, blote huid. Ze had geen make-up op haar gezicht, en haar wangen en hals waren een beetje rood van zijn stoppels die eroverheen waren geschuurd. Met een schuldige blik bracht Zach zijn hand naar zijn kaak. ‘Ik had me moeten scheren.’

Haar glimlach stelde hem echter gerust. ‘Nee, hoor, nergens voor nodig.’ Ze duwde hem op zijn rug en ging boven op hem zitten, lenig als een kat. Haar ogen waren slaperig, maar haar blik was vol bepaalde bedoelingen, toen ze haar handen over zijn ruwe kaken liet glijden. ‘Ik hou van je zoals je bent.’

Haar woorden sloegen alle lucht uit zijn longen. Niemand had ooit van hem gehouden zoals hij was. Zijn hele leven lang hadden mensen gewild dat hij zich anders gedroeg, anders praatte, gewoon anders wás.

Acceptatie was al net zo vreemd voor hem als liefde. Maar zij had hem blijkbaar geaccepteerd én ze hield van hem.

In een verblindende flits realiseerde Zach zich dat hij was weggelopen van het enige wat hij altijd had gemist in zijn leven. Niet omdat hij het niet had gewild, maar omdat hij het niet had herkend. Nee, hij had het niet had geloofd én hij had het niet vertrouwd.

Voor Brittany was hij geen uitlaatklep van opstandigheid geweest, geen statement, experiment of een van de andere dingen waar hij van uit was gegaan toen hij met behulp van zijn eigen beperkte referentiekader hun relatie had geanalyseerd.

Ze had echt van hem gehouden, en dat had hij aan de kant gegooid. Plots werd hij overspoeld door emoties, onbekend en verontrustend intens. Hij had zijn kans gehad en die had hij op spectaculaire wijze verknald.

Eén ding, dacht hij. Er was maar één ding waar hij wél goed in was. Hij rolde haar op haar rug, gleed langs haar lichaam naar beneden en spreidde haar benen. Toen hij haar kronkelende heupen tussen zijn handen klemde en haar likte, kreunde ze zijn naam. Déze intimiteit kende hij, en hij blonk erin uit.

Met een gekwelde kreet kwam ze tot haar hoogtepunt, en hij ervoer het allemaal met zijn vingers en mond, waarna hij zich over haar heen boog en langzaam bij haar naar binnen drong.

Toen haar lichaam zich om het zijne spande, sloot hij zijn ogen en begroef zijn gezicht in haar hals. Haar haren roken naar aardbeien en zomerregen, en hij voelde de warmte van haar adem, ongelijk en snel tegen zijn huid.

Hij voelde hoe haar vingers teder over zijn kaak streelden, hoorde hoe ze zachtjes zijn naam fluisterde. En toen fluisterde ze iets anders. Woorden die hij tot vanavond niet had gedacht ooit te horen. Ze fluisterde ze steeds maar weer, als een mantra.

Het schokte hem, bracht hem van zijn stuk, en hij liet zijn hand onder haar lichaam glijden in een poging het soepele ritme te vinden dat hem normaal gesproken zo gemakkelijk afging, maar het lukte hem niet zich te concentreren op iets anders dan haar stem en die woorden. Ze vielen als regen op uitgedroogde grond, sijpelden in die koude, harde plekken die niemand, onder wie hijzelf, ooit had weten te bereiken. Hij voelde hoe iets binnen in hem verschoof en ontrafelde, en hij kreunde en wilde zich terugtrekken, maar ze had haar benen om hem heen geslagen, en met haar handen om zijn nek trok ze zijn hoofd naar het hare toe.

‘Ik hou van je.’ Deze keer sprak ze de woorden tegen zijn mond, en hij kuste haar diep in een poging haar tot zwijgen te brengen, hopend dat rauwe lust al die andere verwarrende gevoelens kon wegbranden.

Niets voelde echter nog hetzelfde. Hij merkte hoe ze haar lichaam kromde, hem meer bood, en hij probeerde haar de ervaring te geven die ze verdiende, probeerde die soepele techniek terug te vinden die hem nog nooit in de steek had gelaten, maar elke beweging voelde onhandig en ongelijk.

Het voelde niet als techniek, het voelde als… De liefde bedrijven.

Hij kwam tot stilstand boven haar, maar haar lichaam bleef bewegen, weigerde hem los te laten. Haar gevoelens stroomden overal om hem heen, drongen onder zijn huid en dieper, waar ze delen van hem verwarmden die lang bevroren waren geweest. De hitte was intens en hij probeerde zich te verzetten, maar ze trok hem over het randje, bleef zijn naam herhalen, vertelde hem hoe graag ze hem wilde, dat hij haar kon vertrouwen, dat ze hem nooit pijn zou doen. En hij opende zijn mond om haar te waarschuwen dat hij degene was die haar pijn zou doen, dat ze zichzelf tegen hem moest beschermen, dat ze ervandoor moest gaan, maar het enige geluid dat hij uit kon brengen was een gebroken kreun, en de hitte bleef zich verspreiden, deze keer tot aan de kleine hoekjes van zijn ziel die al tientallen jaren geen licht of warmte hadden gezien.

Hij had haar al eens eerder gekwetst. Ze zou zichzelf moeten tegenhouden, maar in plaats daarvan bleef ze maar geven, streelde met haar hand over zijn wang en langs zijn rug.

‘Ik hou van je,’ sprak ze nogmaals zachtjes tegen zijn mond. ‘Ik hou nog steeds van je, Zach. Jij bent het altijd geweest.’

De woorden scheurden hem open, ontblootten die rauwe plek die hij zijn hele leven lang had afgeschermd.

Emoties raasden door hem heen en hij kreunde haar naam, overspoeld door sensaties die hij niet herkende. Hij probeerde wanhopig om zich op haar behoeften te richten, maar de mentale afstandelijkheid die daarvoor nodig was, ontbrak en het genot beukte op hem in, spoelde door hem heen in hete, pulserende golven die hen beide verdronken. Hij voelde hoe haar handen zich om zijn billen spanden en hij stootte nog één laatste keer, zich overgevend aan de ontlading. Al die tijd bleef ze hem kussen, hield hem vast totdat er geen enkel deel van zijn lichaam meer was dat niet was aangeraakt door haar warmte.

Zo bleven ze liggen, verstrengeld, haar haren tegen zijn vochtige schouder geplakt, terwijl hij haar tegen zich aan drukte.

Hij wist wat ze wilde dat hij zou zeggen. Hij zag het in haar ogen en voelde het in de zware, stroperige stilte die een onvermijdelijk gevolg was van wat er zojuist was gebeurd. En hij wilde ook iets zeggen.

Hij wilde zich verontschuldigen omdat hij haar niet de seks had gegeven die ze verdiende, omdat hij zijn ritme was kwijtgeraakt, zijn meedogenloze controle, zijn verstánd. Ook wilde hij haar ervan verzekeren dat hij de volgende keer de boel weer op orde zou hebben, weer zichzelf zou zijn. Hij wilde haar vertellen dat als ze even een uurtje wachtte, hij zeker wist dat hij zijn prestaties weer op niveau kon krijgen.

Net toen hij zijn mond opende om iets te zeggen, richtte ze zich op en gaf hem een langzame kus. ‘Dat,’ zei ze zachtjes, ‘was de beste seks die ik ooit heb gehad.’

Hoofdstuk 18

‘Er was iets aan de manier waarop hij naar me keek. Heel even dacht ik dat hij zou zeggen dat hij van me hield. Hoe gek is dat?’ Samen met Emily en Skylar had ze besloten een picknick te houden op het prachtige strand van Shell Bay. Iets verderop speelde Lizzy met Cocoa op het zand. Het meisje gooide met de bal en de kleine hond sprong erachteraan, kwam schuivend tot stilstand en sprintte toen terug met de bal stevig tussen haar tanden geklemd. Emily hield hen allebei nauwlettend in de gaten.

‘Je bedoelt dat je wilde dat hij het zei.’ Skylar snuffelde tussen de verschillende lekkernijen, terwijl Brittany languit op haar buik op het kleed ging liggen.

Afgezien van een gezin aan de andere kant van het strand, hadden ze Shell Bay voor zichzelf.

‘Misschien wel. Ja, oké, ik geef het toe: dat wilde ik.’ Ze kreunde van frustratie en rolde op haar rug. ‘Vier kleine woordjes, dat is alles. Hoe moeilijk is het om vier kleine woordjes te zeggen?’

‘Dat hangt van de woordjes af. Hij is niet de eerste man die moeite heeft met die vier woordjes.’

Brittany bracht haar hand naar haar mond en begon op haar nagels te bijten. Zodra ze Sky’s blik ving, hield ze daar meteen weer me op. ‘Sorry.’

‘Maakt niet uit. Het klopt dat ik er het nut niet van inzie om je nagels te verpesten vanwege een man, maar ik denk ook niet dat je gek bent. Jullie zijn behoorlijk knus geweest. Hebben veel tijd met elkaar doorgebracht.’

Emily pakte het vlees uit dat ze hadden gekocht. ‘Ik wil niet dat je weer gekwetst wordt.’

‘Dat was toen en dit is nu. Alles is anders.’

‘Het is dezelfde man, Brittany.’

‘Ja, en ik hield van die man! Ik hield van zijn veerkracht, zijn kracht, het feit dat hij ondanks alles – en destijds wist ik nog niet eens wat alles was – nooit zijn goedheid is verloren. En alles ís nu anders. Hij gaat anders met dingen om. Hij praat. Hij laat me toe. We zijn close.’

‘Close tussen de lakens.’ Vandaag droeg Sky een hemelsblauwe jurk met grote zilveren oorbellen. Met dat lange, blonde haar en die blauwe ogen leek ze wel een zomerbloem. ‘Close tussen de lakens is niet hetzelfde als close op emotioneel gebied.’

‘Dat is waar. Seks is seks, maar een relatie is intimiteit,’ zei Emily langzaam. ‘Het gaat erom dat je iemand kent en dat je de ander toestaat jou te leren kennen. Dat is het enge gedeelte.’

‘Je praat erover alsof hij een vreemde is. We waren getrouwd, in godsnaam!’

‘O ja? Werkelijk? Jullie hebben geloftes afgelegd en ringen uitgewisseld…’ Sky ving Brittany’s blik en glimlachte flauwtjes. ‘Oké, misschien geen enorme diamant, of zo…’

‘Het was een goedkope ring uit een cadeauwinkeltje. Ik had hem zelf gekocht.’

‘Dat zal wel. Daar zou je je niet druk om hebben gemaakt als jullie iets echts en blijvends hadden gehad. Het probleem was dat jullie nooit echt iets van jezelf met elkaar hebben gedeeld.’

‘Dat probeer ik je dus te vertellen. Nu doen we dat wel. En close zijn op emotioneel gebied maakt alles anders. Beter. Mensen ontwikkelen zich – niets blijft hetzelfde.’

‘Nou, dat is dan mooi,’ zei Emily resoluut, en Sky knikte.

‘Heel mooi. Yay.’

Brittany keek naar haar vriendinnen en lachte humorloos. ‘Jullie zijn allebei verschrikkelijk in het verbergen van jullie gevoelens. Jullie vinden het helemaal niet mooi. Jullie denken dat ik er spijt van ga krijgen.’

‘We geven om je, dat is alles. En we hopen dat hij die woordjes snel zal zeggen.’

‘Want anders slaan we hem in elkaar,’ zei Sky vrolijk, waarna ze nog wat te eten pakte.

‘Ik heb ook nog een nieuwtje.’ Emily deelde drinken uit. ‘Ik heb met Doug Mitchell gepraat over het huren van een lege winkel aan het einde van Main Street.’

Brittany maakte haar drankje open. ‘Is dat voor jou of voor iemand anders?’

‘Voor mij. Ik heb wat met de cijfers gespeeld. Ik wil een winkel openen om daar allerlei spulletjes met een zeethema te verkopen. Zoiets bestaat nog niet op het eiland, ook al is er volgens mij wel een markt voor. De kunstenaars die hier werken, nemen hun spullen mee naar het vasteland. Er woont een vrouw in de buurt van Puffin Point die prachtige spiegels maakt van drijfhout. En John Harris maakt die geweldige houten bootjes, zoals die ene die hij voor Lizzy heeft gemaakt. Ik heb al met hem gepraat, en hij zou er best meer willen maken.’

‘Schilderijen? Sieraden? Dat zie ik wel zitten. Ik vind het een geweldig idee. Ik kan wel een paar stukken voor je maken om te verkopen.’ Omdat ze klaar waren met eten, veegde Skylar haar vingers af aan een servetje, terwijl Brittany begon met opruimen.

‘Klinkt spannend.’ Brittany probeerde het stekende gevoel in haar buik te negeren. Allebei haar vriendinnen wisten wat ze wilden doen. Ze hadden allebei een helder beeld van hun toekomst, terwijl dat van haar nog vaag was.

Voor het eerst in haar leven had ze geen idee wat ze wilde doen. Het enige wat ze zeker wist, was dat ze hier wilde blijven, dicht bij haar vriendinnen, met elke ochtend weer de zilte zeelucht in haar neus. Ze wilde in het bos wandelen, de zon zien ondergaan boven de oceaan vanaf het terras van de Ocean Club. En bovenal wilde ze bij Zach zijn.

Na tien jaar reizen was ze er klaar voor om zich te settelen, al maakte het haar niet zoveel uit op wat voor manier. Het enige wat ze wist, was dat ze het zat was om uit een rugzak te leven.

Moest ze dat aan hem vertellen? Ja. Ze zou hem vertellen hoe ze zich voelde en hem vragen eerlijk tegen haar te zijn.

De hoop die voortkwam uit die gedachte, maakte haar iets vrolijker, en ze krabbelde overeind en richtte zich weer tot haar vriendinnen. ‘Dus, hoe ga je je souvenirwinkel noemen?’

‘Dat weet ik nog niet, maar in elk geval iets met seashore.’

‘Something Seashore.’ Skylar grijnsde. ‘Klinkt perfect. Ik zal een logo voor je ontwerpen.’ Ze zuchtte toen haar telefoon ging en dook in haar tas. Haar glimlach verdween van haar gezicht toen ze zag wie er belde. ‘Sorry, deze moet ik even opnemen.’ Ze krabbelde overeind en liep weg over het zand. ‘Richard? Ik had niet verwacht dat je… Ja, dat weet ik, maar ik dacht dat je…’

Met het gevoel alsof ze aan het afluisteren was, ving Brittany Emily’s blik. ‘Ik vind het niet fijn wat haar relatie met Richard met haar doet.’

‘Ik ook niet. Het doet me denken aan vroeger.’

‘Toen ze probeerde te ontsnappen aan de druk die haar ouders op haar legden? Dat zat ik dus ook te denken.’

De rest van het gesprek konden ze niet verstaan, maar toen Sky uiteindelijk terug kwam lopen, glimlachte ze geforceerd.

‘Sorry. Ik ben bang dat ik moet gaan.’

‘Nu al?’ vroeg Emily op zachte toon terwijl ze overeind kwam. ‘We zouden toch nog wat tijd doorbrengen op het strand? Daarna kan ik je naar het vliegveld brengen voor je vlucht vanmiddag.’

‘Er is iets tussengekomen. Richard heeft Zach voor me geboekt.’

‘Zonder te vragen of jou dat ook uitkwam?’

‘Hij weet dat ik een hekel heb aan plannen. En spontaniteit is niet zo praktisch als het om vliegreizen gaat.’ Zonder naar hen te kijken, liet Skylar haar voeten in haar schoenen glijden. ‘Ik moet gaan pakken. Mijn spullen liggen overal verspreid door de cottage, dus dat gaat wel even duren. Blijven jullie maar hier. Pete kan me wel een lift geven.’

‘Echt niet.’ Brittany raapte haar spullen bij elkaar. ‘Als je echt gaat, dan kan Em je onderweg naar huis wel bij het vliegveld afzetten. Ik ga ook mee. Ik moet toch nog even naar de supermarkt. Ik loop wel terug door de velden.’

Skylar reageerde nauwelijks, maar ze haastte zich terug naar Castaway Cottage.

Brittany keek haar na. Even zorgde de bezorgdheid om haar vriendin ervoor dat ze haar eigen problemen vergat. ‘Hij belt, en zij laat alles vallen waar ze mee bezig was. Wat heeft dat in hemelsnaam te betekenen?’

‘Ik denk dat ze van hem houdt,’ zei Emily bedachtzaam.

‘Dat zag er niet echt uit als liefde. Het leek wel dwang. Liefde hoort van beide kanten te komen. Is het je ooit opgevallen dat Richard nooit met haar mee komt? Hij verwacht haar aan zijn zijde wanneer hem dat uitkomt, maar andersom gebeurt dat nooit.’

‘Ja, dat is me ook opgevallen.’ Emily pakte haar trui. ‘Ik heb me wel eens afgevraagd of wij het probleem zijn. Misschien vindt hij ons niet leuk.’

‘Hoe kan hij ons nou niet leuk vinden? Wij zijn toch geweldig?’ Brittany grijnsde, maar haalde toen haar schouders op. ‘Eerlijk? Hij kent ons helemaal niet. We hebben hem nog maar twee keer gezien, en beide keren was hij zo druk dat we nauwelijks meer dan een knikje van hem kregen.’

‘We zijn niet belangrijk genoeg om recht te hebben op een beetje van zijn zeer kostbare tijd.’

‘We zijn belangrijk voor Skylar. Dat zou toch iets moeten betekenen? Hij heeft een hekel aan alles en iedereen die haar bij hem uit de buurt houdt. Het baart me zorgen.’

‘Mij ook. Maar wat ik het ergste vind, is dat ze soms bijna bang voor hem lijkt.’ Emily stopte de restanten van de picknick in de tas en hing hem over haar schouder. ‘Ik heb regelmatig met haar aan te telefoon gehangen toen hij onverwacht kwam opdagen, en dan stopt ze met praten, zelfs als ze midden in een zin zit.’

‘Denk je dat hij gewelddadig is tegenover haar?’

‘Nee! Dat hoop ik niet.’ Emily ving haar blik, maar schudde toen haar hoofd. ‘Nee, ik weet zeker dat hij dat niet is. Hij geeft te veel om zijn publieke imago om ooit op die manier de controle te verliezen. Maar ze is altijd een beetje gespannen als ze over hem praat, en ze let goed op dat ze hem niet van streek maakt. Ze doet heel erg haar best om te zijn wie hij wil dat ze is en ze vergeet ondertussen wie ze écht is.’

Brittany dacht aan Skylar, zo opgewekt, vrolijk en optimistisch. ‘Het is alsof je een vogel gekooid ziet worden, en dat is niet fijn om naar te kijken. Denk je dat we er iets van zouden moeten zeggen voordat ze terugvliegt?’

Emily schudde haar hoofd. ‘Nee. Dit zal ze zelf moeten uitzoeken. Ze weet dat we van haar houden en als ze er klaar voor is, zal ze wel met ons praten.’

‘Ik wilde dat ik Richard Everson een pijl in zijn bil kon schieten, en dat wil ik nog steeds als hij in november wint. Waarom hééft ze eigenlijk iets met hem?’

‘Ik vermoed dat ze nog steeds haar ouders tevreden probeert te stellen.’

‘Je zou denken dat die niets liever zouden willen dan dat ze gelukkig was.’

‘Dat is de theorie, maar het is helaas niet altijd de praktijk.’

Brittany herinnerde zich Emily’s eigen achtergrond en maakte een verontschuldigend geluid, waarna ze haar vriendin naar zich toe trok voor een knuffel. De tassen tuimelden weer in het zand. ‘Het spijt me. Ik ben een tactloze idioot.’

‘Nee, hoor. En ik ben net zo bezorgd over Sky als jij. Als je toch pijlen in billen aan het schieten bent, dan kun je haar ouders ook wel aan de lijst toevoegen. En ga nu even opzij, want je staat op het kleed.’ Emily maakte zich los en bukte om het kleed op te vouwen.

‘Je kunt nooit echt in iemand anders’ relatie kijken. Misschien komt het allemaal wel goed,’ zei Brittany weifelend, en Emily schonk haar een bezorgde blik.

‘Misschien. Maar als het goed zit, als het échte liefde is, dan denk ik niet dat het zo ingewikkeld zou moeten zijn, of wel?’

‘Dat vraag je aan de verkeerde persoon.’ Brittany nam het kleed van haar over en raapte haar slippers op. ‘Ik begin juist te denken dat er niets ingewikkelders bestaat dan de liefde.’

Emily raakte haar arm aan. ‘Je houdt echt van hem, of niet?’

‘Ik denk dat ik nooit ben gestopt met van hem houden. Klinkt dat gek?’ vroeg ze, terwijl ze over zee tuurde.

‘Nee, dat klinkt logisch. Zo ben jij. Je bent trouw aan je vrienden. Je steunt mensen door dik en dun.’ Emily’s hand was warm en troostend. ‘Denk je dat hij ook van jou houdt?’

Brittany dacht aan de afgelopen weken, aan de geleidelijke verandering in hun relatie. Het gelach, de lange gesprekken in het donker, terwijl ze daar met elkaar verstrengeld lagen. ‘Ik denk het wel. Maar hij vindt het moeilijk om die woorden te zeggen. Hij heeft ze nog nooit tegen iemand gezegd, Em. En als je het moeilijk vindt om mensen te vertrouwen, dan is het de ultieme vertrouwenstest om iemand je hart te geven.’ Ze wist echter niet zeker of hij dat kon.

Zach voerde een perfecte landing uit op de oceaan, en zijn vier passagiers, een gezin uit Boston dat regelmatig gebruikmaakte van zijn diensten, stapten uit op de steiger van het privé-eiland waar ze in de zomermaanden regelmatig kwamen. De dagen werden korter, de temperatuur daalde en de bladeren begonnen te verkleuren. Er was weer een storm voorspeld, maar op dit moment was het weer perfect. Maine had zich prachtig uitgedost voor de toeristen en de zee glinsterde in het lage zonlicht.

Even later was Zach op tijd terug op Puffin Island voor zijn laatste vlucht van de dag. Deze keer was Skylar zijn enige passagier.

Toen hij landde, zag hij Emily’s auto de kleine parkeerplaats opdraaien. Een glimp van een mahoniekleurige paardenstaart in de passagiersstoel vertelde hem dat Brittany ook was meegekomen.

Hij deed zijn laatste preflightcheck, terwijl hij vanuit zijn ooghoeken zag hoe de drie vrouwen uit de auto stapten en elkaar omhelsden.

Brittany keek even zijn kant op, waarna ze haar hand optilde en snel naar hem zwaaide voor ze weer in de auto stapte.

Skylar liep naar hem toe, met een donkere zonnebril op haar neus. Het viel hem op dat haar passen niet zo levendig waren als gebruikelijk, en ze zei niets toen ze op haar stoel in het vliegtuig ging zitten.

Zichzelf eraan herinnerend dat zijn passagiers niet verplicht waren een gesprek met hem aan te knopen, sloot Zach de deur. Toen hij weer naar Skylar keek, verstijfde hij echter.

Ze had haar zonnebril afgezet en drukte haar vingers tegen haar neusbrug.

In zijn leven had Zach genoeg vrouwen aan het huilen gemaakt om te weten wanneer er eentje op het punt stond om in tranen uit te barsten. ‘Skylar?’ vroeg hij voorzichtig.

‘Niks aan de hand.’ Haar stem klonk verstikt, en ze draaide haar hoofd naar het raam toe.

Zach was bereid om haar op haar woord te geloven. Hij werd betaald om passagiers veilig naar het vasteland te vliegen. Hun emotionele welzijn was niet zijn zaak, en bovendien had ze haar vriendinnen. Goede vriendinnen, die haar ongetwijfeld hielpen met welke problemen ze ook had. Hem had ze niet nodig.

Hij stond op het punt haar achter te laten en naar de cockpit te lopen, toen ze zich naar hem toewendde. Eén enkele traan ontsnapte en gleed over haar bleke wang naar beneden. ‘Vind je het wel eens moeilijk om mensen te begrijpen?’ vroeg ze met onvaste stem.

Zach bleef staan. ‘Continu.’

‘Hij zou om me moeten geven, maar als hij dat echt doet, waarom wil hij dan altijd dat ik me aanpas? “Ik vind die jurk niet mooi, doe liever iets elegants met je haar in plaats van het los te dragen, probeer wat minder hard te lachen…” ’ Meer tranen liepen over haar wangen, en Zach pakte wat zakdoekjes uit het vak van de naastgelegen stoel. Hij trok er eentje uit het pakje en gaf hem aan haar.

‘Wil je dat ik Brittany of Emily bel?’

‘Nee. Ik weet dat ze er voor me zijn. Ze zijn er altijd voor me, maar voor één keer zou het fijn zijn als mijn man er voor me was in plaats van mijn vriendinnen.’ Ze snoot haar neus. ‘Hij blijft maar zinspelen op trouwen, maar hij zegt nooit dat hij van me houdt. En we doen nooit iets wat ík wil doen, wat raar is, want toen we elkaar voor het eerst zagen, leken we zo veel gemeen te hebben. Mijn tentoonstelling is in december. Ik heb hem gevraagd om met me mee naar Londen te gaan. Ik dacht dat het romantisch zou zijn. Maar hij zegt dat hij het niet gaat redden, alsof ik bewust voor zo’n onhandig moment heb gekozen. Ik weet dat de verkiezingen in november zijn, maar zou hij me niet voor één keer op de eerste plaats kunnen laten komen? Hij hoeft niet eens lang te blijven. Twee dagen zou genoeg zijn om te laten zien dat hij van me houdt en me steunt. Het laten zien, is belangrijker dan het te zeggen, denk je niet? De woorden zijn vrij gemakkelijk te zeggen.’

Zach, die die woorden onmogelijk vond om te zeggen, hield zijn mond. Ze verwachtte duidelijk geen reactie van hem, dus gaf hij haar meer zakdoekjes en luisterde terwijl ze praatte en snikte.

‘Ik moet niet zo stom doen. Ik heb juist geluk. Hij is perfect voor mij.’

Zach gaf haar nog een zakdoekje, in zijn geheugen prentend dat hij zijn voorraad moest aanvullen. ‘Hoe weet je dat hij perfect voor je is?’

‘Dat zegt iedereen. Mijn ouders. Mijn broers. Hij voldoet aan al hun eisen. Volgens mijn vader is mijn relatie met Richard het enige wat ik goed heb gedaan in mijn leven.’ Ze verfrommelde het zakdoekje in haar hand. ‘Mijn ouders hebben ons aan elkaar voorgesteld. Ze hoopten dat hij een stabiliserende invloed op me zou hebben. Totdat ik met Richard begon te daten, had ik nog niets gedaan in mijn leven wat hen blij of trots maakte.’

Tijdens zijn jeugd had Zach zich regelmatig afgevraagd hoe het zou zijn om een normale familie te hebben, maar hoe meer hij andere gezinnen meemaakte en observeerde, hoe overtuigder hij ervan was dat zoiets niet bestond.

‘Als ze nog nooit trots op je zijn geweest, dan zijn je ouders niet goed wijs.’

Ze schonk hem een waterig glimlachje. ‘Is dat een compliment, Zachary Flynn?’

‘Het is een constatering.’

Ze snufte. ‘Mijn vader is rechter. Erg serieus.’

‘Dan zou ik verwachten dat hij menselijke verschillen en individualiteit beter zou weten te waarderen.’

Skylar snoot haar neus. ‘Verschillen zijn voor andere mensen. In onze familie gedragen we ons en passen we ons aan. Dat is verplicht. Heeft Richard zelf gebeld om deze vlucht voor me te boeken?’

‘Zijn kantoor.’

‘Juist.’ Er ontsnapte nog een traan. ‘Het spijt me heel erg voor dit alles. Je hebt vast nog andere plannen, en dankzij mij kom je straks te laat. Je bent heel aardig geweest. Dank je, Zach. Ik ben je heel dankbaar, maar even voor de goede orde, als je mijn vriendin nog eens kwetst, dan vermoord ik je.’

Die laatste opmerking besloot Zach te negeren, en hij gaf haar de rest van de zakdoekjes waarna hij op zijn hurken voor haar ging zitten. Nog nooit had hij iemand gezien die er zo ellendig en verward uitzag. ‘Wat wil je écht, Sky?’

Ze leunde met haar hoofd tegen de rugleuning, haar ogen vol tranen. ‘Ik wil verliefd zijn. Echt verliefd zijn. En op dit moment denk ik niet dat ik voel wat ik zou moeten voelen. Ik droomde van iets totaal anders. Ik droomde van méér. Maar wat als ik het mis heb? Wat als ik net zo idealistisch ben als mijn ouders zeggen en wat als dit alles het enige is wat er is?’

‘Als het niet goed voelt, dan voelt het niet goed.’

‘Maar ik weet niet wat goed is. Het enige wat ik weet, is dat ik iemand wil die me door dik en dun zal steunen. Ik wil een man die tegelijkertijd mijn beste vriend en mijn geliefde is. Ik wil samen zijn met iemand die geïnteresseerd is in wat ik doe en die trots op me is. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik alleen maar onderdeel ben van iemands campagneteam. Ik wil kunnen lachen en lange, nachtelijke gesprekken voeren, maar wat ik vooral wil, is iemand die net zo betrouwbaar is als mijn vriendinnen, iemand die me vasthoudt als het leven tegenzit en er niet vandoor gaat als het moeilijk wordt.’

Zach zei niets.

Snuffend ging Skylar verder, haar ademhaling kwam met horten en stoten. ‘Ik wil geen leven bouwen op een basis van leugens, om jaren later toe te kijken hoe het allemaal weer instort. Ik wil een toekomst bouwen op stevige fundamenten. Als ik later oud ben, wil ik nog net zo hard om alles kunnen lachen als we vroeger altijd deden.’ Ze snoot haar neus. ‘Je hebt zo veel geluk met Brittany. Je kunt je geen loyalere, liefdevollere vriendin voorstellen. Als ze een man was, dan zou ik met haar trouwen, en zo enthousiast ben ik niet eens over het instituut huwelijk.’

Zijn schouders spanden zich. Natuurlijk wist hij dat Brittany loyaal en liefdevol was, maar wat had hij daar ooit voor teruggegeven?

Sky schraapte haar keel. ‘Ik kan niet geloven dat ik hier met jou over praat in plaats van met Em of Brit.’

‘Ja, waarom doe je dat eigenlijk?’

‘Omdat je toch niets om me geeft, dus je bent onbevooroordeeld.’

Zach schonk haar een flauwe glimlach en kwam overeind. ‘Misschien niet. Ik ga in elk geval niet meer op die vent stemmen na wat jij me zojuist hebt verteld.’

Skylar lachte verstikt, waarna ze nogmaals haar neus snoot. ‘Brit zei altijd al dat je goed was met gewonde wezens. Dat zal ik dan wel zijn, nu. Je kunt goed luisteren. Ik neem aan dat je veel ervaring hebt met vrouwelijke tranen.’

‘Met het veroorzaken ervan, ja,’ mompelde Zach. ‘Niet met het opdweilen ervan.’

‘Ik weet het. Je hebt mijn vriendin gedumpt, weet je nog?’

Dat wist hij nog wel.

Sky haalde nog een zakdoekje uit het pakje. ‘Toen Em en ik haar voor het eerst ontmoetten, was ze gebroken. En dat begrepen we niet. Na wat je haar had aangedaan, begrepen we niet waarom ze je niet gewoon uit haar hoofd zette. En toen leerden we haar kennen en beseften we dat je je geen loyalere of liefdevollere vriendin kon voorstellen, en dat liefde voor haar niet iets is wat je kunt geven om het vervolgens weer terug te nemen. Ze blijft iedereen altijd trouw, dus het feit dat ze jou kwijtraakte, dat jij zo plotseling uit haar leven verdween, was een marteling voor haar. Het was alsof ze moest proberen te overleven met een gapend gat in haar hart.’

‘Ze zal me wel gehaat hebben.’

‘Tuurlijk, ze haatte je, maar ik kan je garanderen dat als je in de afgelopen tien jaar de telefoon had opgepakt en om hulp had gevraagd, ze er voor je zou zijn geweest. Misschien zou ze tegen je hebben geschreeuwd of je een mep hebben verkocht omdat je je als een klootzak had gedragen, maar ze zou er zijn geweest.’ Sky snoof. ‘Brit zou nooit een vriend in de steek laten die haar nodig had.’

‘Ik was geen vriend van haar.’

‘Geloof je dat echt? Sukkel die je bent.’ Sky zuchtte en rolde met haar ogen. ‘Ik heb geen idee wat ik met mijn eigen liefdesleven moet, maar ik kan je in elk geval proberen te helpen met het jouwe. Doe me een plezier, Zach. Als je niet van haar houdt, als je dat geweldige geschenk van haar liefde en vriendschap weg wilt gooien, wees dan in elk geval eerlijk tegen haar. Maar denk alsjeblieft heel goed na voordat je het beste weggooit wat je ooit hebt gehad.’

Hoofdstuk 19

De volgende dag reed Brittany naar het centrum om wat inkopen te doen. Ze parkeerde bij de haven, dwaalde door Main Street en deed wat boodschappen bij de Harbor Stores, voor ze weer terugliep naar haar auto.

Nadat ze haar aankopen op de achterbank had gelegd, hoorde ze iemand roepen. Het was Philip, die naar haar toe kwam lopen.

Het viel haar op dat hij wat stijfjes liep, en ze vroeg zich af of hij veel pijn had. ‘Hoi, Philip.’ Ze liep op hem toe om hem een knuffel te geven. ‘Hoe gaat het?’

‘Ik zal voorlopig even geen marathons kunnen lopen, maar dat heb ik eigenlijk ook nooit echt gewild, dus ik mag niet klagen.’

Hij zag er opmerkelijk optimistisch uit voor iemand die net slecht nieuws had gekregen, dacht Brittany.

‘Je zegt het maar als ik ergens mee kan helpen, hè? Ik weet hoeveel je van het kamp houdt. Het moet vast moeilijk zijn om rustig aan te doen.’

Hij knikte. ‘Dat was mijn grootste zorg, natuurlijk, maar nu niet meer. Ik heb iemand gevonden die mijn plaats in gaat nemen.’ Hij klonk opgelucht, maar Brittany voelde hoe haar maag zich omdraaide. Wat zou Zach daarvan vinden?

‘Heb je iemand gevonden?’

‘Zach kwam vanmorgen bij ons langs om met Celia en mij te praten. We hadden hem nog nooit zo horen spreken. Hij zei dat we ons geen zorgen hoefden te maken over het kamp, dat hij ons zou helpen en dat hij de dingen over zou nemen die ik niet meer kon. Terwijl hij alles wat ik nog wél kon aan mij over zou laten. Er viel een last van mijn schouders. Hij is natuurlijk altijd al betrokken geweest bij de beurskinderen, en zijn mentorschap is bijna net zo waardevol geweest als zijn financiële steun, maar het is goed nieuws dat hij meer algemene verantwoordelijkheid op zich wil nemen.’

De wereld leek te vertragen. ‘Sponsort hij de kinderen?’

‘Ja, hij geeft ons nu al een enorme som geld, dus…’ Philip zweeg en trok een gezicht. ‘Verdomme, Brittany, dat wist je nog niet, of wel?’

‘Dat Zach persoonlijk verantwoordelijk was voor een paar van de kinderen met een vakantiebeurs? Nee.’ Haar mond was droog, en ze zei tegen zichzelf dat het typisch iets voor hem was om zoiets niet tegen haar te zeggen. Hij zei nooit iets positiefs over zichzelf.

Philip haalde zijn vingers door zijn haar. ‘Jullie hebben zoveel tijd samen doorgebracht dat ik dacht dat hij het je wel had verteld.’

‘Hij heeft me wat over een van de kinderen verteld – Todd? Over hoe hij hier met een beurs was gekomen en nu medicijnen studeert. Zach vertelde me dat het hem een kick gaf om te zien hoe hij zijn leven een andere wending had gegeven.’ Ze hield haar stem kalm. ‘Heeft hij daar ook voor betaald?’

‘Hij heeft er wat aan bijgedragen, ja, samen met nog wat andere mensen die hij kent. Zach heeft rijke contacten en hij is er goed in ze te overtuigen om hun portemonnee te trekken voor een goed doel. Ik had er niet over moeten beginnen. Ik besefte niet –’

‘Het geeft niet, Philip.’ Ergens voelde ze zich gekwetst omdat Zach het haar niet had verteld, maar ze kon dat wel even van zich afzetten. ‘Wat zei hij nog meer over het kamp?’

‘Hij zei dat we op hem konden rekenen. Dat hij achter ons stond en ons nooit zou laten zitten. Hij zei dat hij…’ Philips stem brak. ‘…dat hij van ons houdt. Ach, zie mij nou, zit ik mezelf hier een beetje belachelijk te maken midden op Main Street. Drie keer raden waar de roddels morgen over gaan.’

Brittany was zich echter niet eens bewust van de mensen die langs hen liepen. Ze hoorde niets van het gekrijs van de meeuwen of van het gedreun van de hoorn van de Captain Hook die de haven binnen kwam varen. Haar oren bonkten en een rilling verspreidde zich over haar huid.

‘Hij heeft gezegd dat hij van jullie houdt?’ Het was lastig om de woorden te vormen. ‘Heeft hij die woorden echt gezegd?’

‘Ja. En Celia moest huilen. Ik zei haar dat ze dat niet moest doen want ik wees haar erop dat als dat de reactie was die hij na zo’n ontboezeming kreeg, hij die woorden nooit meer zou zeggen.’

‘Nee.’ Het kostte moeite om te glimlachen. En net zo veel moeite om normaal te reageren. ‘Nou, ik ben blij dat hij het eindelijk gezegd heeft.’

Dat was ze echt – ze was oprecht blij voor Philip. Was het slecht van haar dat ze liever had gewild dat hij die woorden tegen haar had gezegd?

Vragen zwermden door haar hoofd. Wanneer had hij de beslissing genomen? Waaróm had hij de beslissing genomen? Wat was er veranderd? En waarom had hij het niet met haar gedeeld?

Een ander deel van haar brein was al bezig de vragen te beantwoorden, vertelde haar dat ze een sukkel was, want hij had nog nooit iets met haar gedeeld, of wel? Niet echt.

‘Juist jij zult het wel begrijpen.’ Philip ging door met praten, zich blijkbaar niet bewust van haar groeiende ontsteltenis. ‘Het gaat niet om het kamp, al valt er natuurlijk een enorme last van mijn schouders, het gaat om hem zelf. Hij heeft ons nog nooit zo zijn vertrouwen geschonken, noch dat geaccepteerd. Hij is opgegroeid met de gedachte dat hij niet vertrouwd kon worden. Dat hij mensen altijd in de steek liet. Dit is een enorme stap vooruit.’

Zich ervan bewust dat hij een reactie verwachtte, knikte Brittany hem toe. Ze voelde zich als een houten pop. ‘Ik weet het. Ik weet dat het een enorme stap vooruit is.’

‘En het betekent dat hij van plan is op het eiland te blijven. Beter nieuws konden Celia en ik niet krijgen.’

Slechter nieuws kon Brittany echter niet krijgen. Als Zach op het eiland bleef, dan betekende dat dat al haar bezoekjes in de toekomst gepaard zouden gaan met deze zelfde martelende, rusteloze pijn. Kennelijk had hij niet dezelfde gevoelens voor haar als zij voor hem. Als hij die wel had gehad, dan zou hij haar erover hebben verteld.

Ze kon zichzelf niet langer voorhouden dat hij die woorden niet zei omdat hij bang was. Ook kon ze zichzelf niet voorhouden dat hij die woorden nog nooit tegen iemand had gezegd, want nu had hij ze tegen Philip en Celia gezegd. Dus had ze geen excuses meer en werd ze gedwongen de waarheid onder ogen te zien.

‘En hoe zit het met jou?’ Philip glimlachte geïnteresseerd. ‘Nu je pols weer genezen is, houdt niets je meer tegen. Heb je al besloten wat je nu gaat doen?’

‘Ja.’ Zonder er verder nog langer over na te denken nam ze haar beslissing. ‘Ik ga terug naar Engeland.’

Philip keek verrast. ‘Echt? Want ik dacht dat je misschien…’

‘Wat?’

‘Niets.’ Hij glimlachte. ‘Ik kan je niet genoeg bedanken voor je hulp deze zomer. Als je hier ooit een baan wilt, dan is hij van jou. Ik hoop dat je dat weet.’

Haar keel begon te branden en haar ogen prikten. ‘Ik zal het onthouden.’

‘Dus het ziet ernaar uit dat alles gaat veranderen.’

‘Daar lijkt het wel op.’ En omdat het brandende gevoel in haar keel alleen maar erger werd, besloot ze dat ze bij hem weg moest zien te komen. ‘Ik moet gaan, Philip. Het was goed je te zien en ik ben blij dat alles goed uitpakt.’

In plaats van naar huis te rijden, liep ze de korte afstand naar Harbor House en trof Emily aan in de keuken, waar ze zat te experimenteren met een nieuw recept voor wafels. Aan de keukentafel zat Lizzy een vel papier vol te smeren met klodders verf.

‘Ik kan niet geloven dat ik deze dingen vroeger kant-en-klaar kocht. Ze zijn zo veel lekkerder…’ Na één blik op Brittany’s gezicht, stuurde Emily Lizzy de tuin in om met Cocoa te spelen. ‘Wat is er? Is het Zach?’

Brittany plofte neer op een van de keukenstoelen. ‘Wie doet dat nou? Wie maakt nou twee keer dezelfde fout? Ik ben nog maar twee keer in mijn leven verliefd geweest, en beide keren was het op dezelfde man.’

‘Dus misschien zegt dat wel iets,’ zei Emily zachtjes, waarna Brittany haar hoofd op haar armen liet zakken.

‘Dat ik een idioot ben, ja. Schiet me neer, alsjeblieft.’

‘Wat is er gebeurd?’

‘Ik heb mezelf voor de gek gehouden, dat is er gebeurd.’

Emily, meelevend als altijd, vroeg niet naar de details. ‘Wat ga je nu doen?’

‘Ik heb geen idee. Helemaal niet.’ Haar emoties waren zo door elkaar geschud dat ze niet helder kon denken. ‘Ik lijk wel een verslaafde. Ik kan niet ophouden naar hem te verlangen, ook al weet ik dat hij niet goed voor me is. De enige manier om mezelf te beschermen is door weg te gaan.’

‘Maar dit is je thuis.’

‘En nu is het ook zijn thuis. En dit eiland is niet groot genoeg voor ons allebei.’ Brittany snoot haar neus. ‘Dat klinkt als een quote uit een slechte film.’

‘Ik kan dit niet uitstaan.’ Emily ging met een plof op de stoel naast haar zitten. ‘Jullie twee hebben een echte band. Ik weet dat hij om je geeft.’

‘Blijkbaar niet. Mag ik je laptop even lenen? Ik moet een vlucht boeken voor ik van gedachten verander.’

‘Waar ga je heen?’

‘Geen idee. Ergens waar ik niet elke dag een ovenschotel voor mijn deur zal vinden. Londen. Cambridge.’

Het deed er niet echt toe, dacht ze, want waar ze ook heen ging, het zou een plek zonder Zach zijn. En een leven zonder Zach zou enorm leeg zijn…

Een paar uur later liep Zach de Harbor Stores binnen en vulde zijn mandje met boodschappen. Pas na een paar minuten besefte hij dat iedereen in de winkel was opgehouden met praten.

‘Dus je blijft hier om Philip en Celia met het kamp te helpen.’ Hilda klopte hem goedkeurend op de arm. ‘We zijn allemaal blij dat te horen.’

Zach nam niet eens de moeite te vragen hoe ze dat wisten. Niet voor het eerst in zijn leven bedacht hij dat mensen de vreemdste wezens in het dierenrijk waren. ‘Ik dacht dat jullie nu allemaal jullie deuren op slot zouden draaien.’

Hilda tuitte haar lippen. ‘Dat zou niet veel zin hebben, aangezien jij zo’n beetje alles wel open weet te krijgen, Zachary Flynn.’

Ondanks alles maakte dat hem aan het lachen. ‘Mocht u ooit een beter slot op uw deur willen, laat het me dan vooral weten.’

‘Philip en Celia zullen vast blij zijn dat je blijft.’

‘Ik hoop het.’

‘En het zal je wat afleiding geven.’ Hilda keek hem meelevend aan. ‘We vinden het echt jammer dat het deze keer niets is geworden. We hoopten het allemaal zo voor je.’

Zach had geen idee waar ze het over had, en hij wilde het ook niet weten. ‘Ik waardeer uw bezorgdheid.’

‘Je moet het jezelf niet kwalijk nemen, deze keer niet. Uiteraard was het de vorige keer wél jouw schuld. Ik weet nog dat ik destijds tegen Kathleen zei: die jongen is nog niet klaar voor die enorme verantwoordelijkheid. Je was te druk met op jezelf te passen om ook nog op het meisje met wie je was getrouwd te kunnen passen.’

Zach realiseerde zich dat ze het nu over Brittany hadden. ‘Hilda…’

‘Als je het eiland niet verlaten had, dan hadden we je er waarschijnlijk wel van af getrapt. Maar deze keer is het anders. Jij bent anders. Het is jammer dat ze dat niet inziet, maar dat zal wel moeilijk zijn als je al eens eerder bent gekwetst. Ik kwam haar regelmatig tegen hier samen met Kathleen in de weken na je vertrek, spierwit en graatmager. Kathleen maakte zich ongelooflijk veel zorgen om haar.’

‘Wacht eens even…’ Zach voelde iets op zijn borst drukken. ‘Wat bedoelt u met “deze keer is het anders”? Wat wilt u daarmee zeggen?’

‘Dat heb ik je al gezegd. Ik bedoel dat ik het jammer vind dat het niets is geworden.’ Ze klopte op zijn hand. ‘We leven allemaal met je mee.’

Tegen de tijd dat hij de kassa bereikte, hadden ten minste acht verschillende mensen hem duidelijk gemaakt dat ze met hem meevoelden. Daarnaast had hij vastgesteld dat Brittany niet alleen zou vertrekken, maar dat ze ook haar vlucht al had geboekt. Zonder iets tegen hem te zeggen.

Blijkbaar was zijn relatie met Brittany voorbij en was hij de laatste persoon die daar achter kwam. Waarom zou ze hem dat in hemelsnaam niet hebben verteld?

Mel was de enige die glimlachte. ‘We vonden het allemaal echt heel droevig om te horen.’ Allesbehalve droevig rekende ze zijn boodschappen af. ‘Aangezien het hele eiland jullie twee lekker knus bij elkaar in The Galleon heeft zien zitten, gingen we ervan uit dat jullie weer bij elkaar waren, maar het is dus toch niets geworden. Sommigen zeggen dat je moet leren van je fouten, maar aangezien zíj deze keer degene was die jóú heeft gedumpt, zal het wel niet helemaal hetzelfde zijn. Als je met iemand wilt praten, dan weet je me te vinden.’

Dat besloot Zach te negeren. ‘Hoe weet iedereen dat ze haar vlucht al heeft geboekt?’ Als het gesprek over iets anders was gegaan, dan zou hij erom hebben gelachen. Daar stond hij dan, roddelend als een echte eilander.

‘Dat zei iemand.’ Ze stopte het fruit in een zak en wierp hem een sluwe blik toe. ‘Je zou denken dat ze dat wel aan jou zou hebben verteld, gezien het feit dat jullie zoveel tijd met elkaar hebben doorgebracht, en zo. Het lijkt bijna alsof ze op de vlucht slaat, maar wat weet ik ervan?’

Kennelijk wist ze heel wat meer dan hij. Haastig betaalde hij voor zijn boodschappen, reed terug naar het kamp en daar, op de veranda vlak voor Seagull’s Nest, stond een grote blauwe ovenschaal.

Even stond hij ernaar te kijken – hij besefte wat dit betekende. Als hij bevestiging nodig had gehad dat de geruchten waar waren, dan had hij die nu.

Zachtjes vloekend zette hij de auto in de achteruit en reed naar Harbor House. Ryan stond in de keuken toen Zach binnen kwam lopen.

‘Was jij het?’ Zachs stem klonk als een grom. ‘Heb jij dat rotding voor mijn deur gezet?’

‘Waar heb je het over?’

‘Die ovenschotel.’

Ryan schonk hem een blik vol puur ongeloof. ‘Heb je gedronken, of zo? Denk je nou echt dat ik een ovenschotel zou maken?’

Zach draaide zich om, net op het moment dat Emily de kamer binnen kwam lopen. ‘Was jij het?’

‘Was ik wat?’ Ze zag er moe en gestrest uit.

‘Het kostte me een halfuur om twee dingen te kopen in de supermarkt omdat iedereen medelijden met me had vanwege Brittany’s vertrek. Ik dacht dat ze zich misschien vergist hadden.’ Het verontrustte hem hoe erg hij daarop had gehoopt. ‘Toen kwam ik thuis en daar zag ik ineens een ovenschotel voor mijn deur op de grond staan.’

‘Een ovenschotel?’ Emily drukte haar hand tegen haar borst. ‘O, dat is zo… Zach, dat is geweldig!’

‘Wat is daar geweldig aan?’

‘Het geeft aan dat ze om je geven. Dat ze je hebben geaccepteerd. Ik hou zoveel van dit eiland en de mensen. Ze maken zich zorgen om je.’ Haar ogen werden wazig, en Zach keek Ryan aan met een mengeling van ergernis en verbijstering.

‘Heb jij enig idee wat hier aan de hand is?’

‘Nee. Maar als ik jou was, zou ik die ovenschotel gewoon opeten. Als het te veel is voor één persoon, neem hem dan maar mee, dan helpen we je. We hebben alles voor een vriend over.’

‘Ik heb het niet over die ovenschotel! Ik heb het over Brittany.’ Hij stak zijn vingers in zijn haar, zijn schouders strak van de spanning. Hij wendde zich tot Emily. ‘Is het waar? Gaat ze weg? Waarom heeft ze me dat in godsnaam niet verteld?’

Haar ogen glansden. ‘Zach…’

‘Ik breng je in een onmogelijke positie, of niet?’ Zijn keel voelde rauw. ‘Het is niet eerlijk om jou erbij te betrekken. Ze is een vriendin van je.’

‘Jij bent ook een vriend van ons,’ zei Ryan botweg, ‘al was ik niet van plan een ovenschotel voor je te maken.’

Emily stapte naar voren en legde haar hand op Zachs arm. ‘Ja, ze gaat weg.’

Zach ademde scherp in. ‘Waarom? Wat is er gebeurd? Heeft ze een baan aangeboden gekregen?’ Hij begreep niet waarom ze hem dat niet zou hebben verteld.

‘Ik dacht… Zij dacht…’ Emily opende haar mond, keek naar Ryan, maar schudde toen haar hoofd. ‘Je moet met haar gaan praten, Zach. Je moet het haar zelf gaan vragen.’

‘Ga nu maar. Doe het maar meteen.’ Ryan gaf hem een vriendschappelijk duwtje. ‘Kom daarna maar terug en neem die ovenschotel met je mee. Ik zorg voor bier.’

Brittany propte haar laatste spullen in de kleine koffer en pakte haar rugzak.

Ze was het gewend om niet veel mee te nemen en om ‘licht’ te reizen, maar op de een of andere manier voelde alles vandaag zwaar, alsof haar spullen Shell Bay en de cottage niet wilden verlaten.

Rusteloos en verdrietig liep ze de keuken in. De zon scheen op het aanrecht, en ze wachtte totdat ze haar grootmoeder zou zien, haar armen tot aan haar ellebogen bedekt met bloem. In plaats daarvan zag ze Zach, zijn donkere hoofd naar het hare gebogen terwijl hij haar kuste.

Met gesloten ogen probeerde ze het beeld uit haar hoofd te zetten. Hoe zou ze zich voelen als ze over een tijdje weer thuiskwam? Zou ze deze plek altijd blijven associëren met Zach? De twee dingen waar ze het meest van hield, de man en de cottage, waren onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Toch wist ze dat ze niet verdrietig werd door het vooruitzicht de cottage te verlaten, het was het vooruitzicht Zach te verlaten. Ze was zo diep in gedachten verzonken dat ze niet besefte dat hij vlak bij haar stond, totdat ze hem haar naam hoorde zeggen.

‘Zach! Ik schrik me dood!’ Ze liet de rugzak op de vloer vallen. ‘Waarom heb je niet geklopt?’

‘Dat heb ik gedaan, maar je deed niet open.’

‘Dus brak je in.’

‘Nee. Emily heeft me haar sleutel gegeven.’ Hij legde hem voorzichtig op de keukentafel. ‘Wilde je zonder iets te zeggen vertrekken?’

‘Nee, natuurlijk niet! Ik was van plan je te bellen zodra ik wat dingen had geregeld. Ik moet oma’s dagboeken inpakken. Er is een uitgever in New York die misschien interesse heeft, kun je dat geloven?’ Ze veegde haar handen schoon aan haar broek. ‘Hoe weet je eigenlijk dat ik wegga? Ik heb het zelf nog maar een paar uur geleden besloten.’

‘Ik hoorde het in de Harbor Stores.’

‘Maar hoe…’ Ze voelde een vlaag van ergernis. ‘Nee, dat is niet mogelijk. Ik heb het maar aan één iemand verteld. Philip. Die zou nooit over zoiets gaan roddelen.’

‘Waar was je toen je het hem vertelde?’

‘We waren op Main Street, maar…’ Ze keek hem aan en rolde met haar ogen. ‘Iemand heeft ons gehoord? Wie?’

‘Ik heb geen idee, maar iedereen weet het.’ Hij wachtte een seconde. ‘Iedereen behalve ik.’

Geïrriteerd zei ze: ‘Juist. Nou, het spijt me dat je het op die manier moest horen. Maar ja, ik ga weg.’

‘Waarom?’

Ze keek hem niet aan. ‘Ik heb met Philip gesproken. Hij vertelde me dat je blijft. Dat je samen met hem de verantwoordelijkheid voor Kamp Puffin gaat nemen. Dat je er voor hem bent. En dat vind ik geweldig.’

Zijn schouders waren gespannen. ‘Wat heeft dat te maken met jouw vertrek?’

Eindelijk keek ze hem aan, niet in staat om de pijn te verbergen. ‘Dat heb je niet met mij gedeeld, Zach! Dat is het probleem. Al die tijd die we samen hebben doorgebracht, alles wat we hebben gedeeld en gedaan, maar nog steeds vertrouw je me dat niet toe.’

Hij ademde scherp in. ‘Daar is een reden voor.’

‘Ik weet het. Ik weet dat je het moeilijk vindt. En ik had geen wonderen verwacht, maar ik had gehoopt dat met genoeg liefde en geduld je uiteindelijk zou begrijpen dat er mensen zijn die om je geven en die achter je staan, en ik sta vooraan. Ik dacht dat je misschien wat meer met me zou delen.’ Haar stem klonk hees, en ze hoopte dat ze het tot aan het eind zou volhouden zonder te huilen.

‘Brit…’

‘Ik ben blij voor je, Zach. Ik ben blij voor Philip en Celia. Maar ik zie nu in dat er niets gaat veranderen voor ons, wat ik ook doe of zeg. En misschien hoopte ik wel op te veel. Ik wil niet alleen maar geweldige seks, ik wil vertrouwen en intimiteit en al die dingen die jou bang maken.’

‘Je moet nu echt –’

‘We zijn nog steeds vrienden, Zach. We zullen altijd vrienden blijven. We kunnen sms’en, videochatten, en de volgende keer dat ik thuiskom, spreken we met z’n zessen af en dan zullen we een geweldige tijd hebben. Maar ik heb wat tijd nodig…’ Ze wierp hem een glimlach toe die haar haar allerlaatste beetje emotionele energie kostte en bukte om haar wandelschoenen aan te trekken, in een poging de ellende te verbergen die ongetwijfeld van haar gezicht was af te lezen.

‘Bel me wanneer je wilt. Ik wil weten wat je allemaal doet. Als het moeilijk voor je is om de boel van Philip over te nemen, praat er dan ook met mij over. En ik zal je laten weten wanneer ik weer terug naar het eiland kom, dan kun jij me vliegen. Ik heb een voorkeur ontwikkeld voor privévliegen.’ Ze zette haar rugzak op een stoel. Hij woog niets, en ze bedacht dat het zwaarste wat ze bij zich droeg haar hart was. Dat lag als een klomp lood in haar borst. Shit, ze begon in een sentimentele idioot te veranderen.

‘Je gaat niet weg, Brit.’

‘Ja, ik ga wel. Mijn pols geneest goed en ik –’

‘Je gaat niet weg. Dat zou je nooit doen.’

Verward keek ze hem aan. ‘Waarom niet?’

‘Omdat je nooit een vriend in de steek zou laten die je nodig heeft.’

Een tweede golf ellende spoelde door haar heen. ‘Het komt wel goed met Em. Ze heeft Ryan en Lizzy.’ Ze draaide zich om en begon haar oma’s dagboeken in de doos te stoppen. ‘En Sky heeft het de komende maanden druk met haar tentoonstelling.’

‘Ik had het niet over Emily of Skylar.’ Zijn stem was schor. ‘Ik had het over mij.’

Brittany hield op met inpakken. ‘We hebben het leuk gehad van de zomer, maar het komt wel goed met je.’

‘Het komt niet goed met me als je vertrekt. Je bent mijn beste vriendin, Brittany. Ik heb je nodig.’

‘Zach, ik kan niet –’

‘Ik hou van je.’

Haar hart bonkte tegen haar ribben, alsof het probeerde te ontsnappen. ‘Je…’

‘Ik hou van je.’ Hij liep naar haar toe en nam haar gezicht in zijn handen. ‘Dacht je na alles wat we de afgelopen weken hebben gedeeld echt dat ik niet van je hield?’

‘Ik dacht van wel, en ik hoopte dat je het zou zeggen, maar dat deed je niet…’ Ze slikte. ‘En in plaats daarvan zei je het tegen Philip en Celia.’

‘Ja.’ Hij knikte, waarbij hij met zijn duim over haar wang streelde. ‘En misschien had ik het eerst tegen jou moeten zeggen, maar ik wist dat het niet genoeg zou zijn om je te vertellen dat ik van je hou. Ik moest je laten zien dat ik het meende. Je hebt de lat hoog gelegd voor je vrienden, Brit. Jij staat voor hen klaar, en zij staan klaar voor jou. Voor ik met jou ging praten, wilde ik dat Philip en Celia wisten dat ik er voor ze was. Dat ik er altijd voor ze zal zijn, wat er ook gebeurt. Dat maakte deel uit van mijn plan om je te overtuigen dat ik veranderd ben. Dat ik dit aankan.’

‘Maar…’

Hij glimlachte wrang. ‘Het was mijn plan om direct naar jou te gaan als ik met ze had gepraat, maar het Puffin Island-roddelnetwerk heeft blijkbaar een upgrade gehad van snel naar supersnel.’

‘Hebben de eilanders je verteld dat ik wegging?’

‘Ze hadden medelijden met me.’ Hij lachte zachtjes. ‘Nadat ik helemaal verbluft naar huis was gereden, stond er al een ovenschotel voor mijn deur.’

‘Dat meen je niet!’ Ze lachte verstikt, waarna ze met haar hoofd tegen zijn borst leunde. ‘Dit eiland is –’

‘Ongelooflijk,’ maakte hij haar zin af. ‘En de mensen hier zijn de meest bemoeizuchtige, irritante, geweldige mensen op aarde. Als je hier woont, leer je dat geen mens een eiland is, en dat geen enkel eiland om maar één mens draait. Je leert dat het leven zo veel waardevoller is als je deel uitmaakt van de gemeenschap.’

Ze snoof. ‘Nou, als je een ovenschotel hebt gekregen, dan zou ik zeggen dat je nu officieel bij de gemeenschap hoort.’

‘Als je weggaat, zullen ze het me nooit vergeven.’ Heel even liet hij haar los om iets uit zijn zak te halen. ‘Ik had je deze tien jaar geleden al moeten geven. Ik hoop dat het nog niet te laat is.’

Ze keek naar beneden, naar de prachtige diamant die in zijn handpalm lag te glinsteren, en haar adem stokte in haar keel. ‘Zach…’

‘Ik hou van je. Je hebt me alles van jezelf gegeven en je hebt me een deel van mezelf teruggegeven waarvan ik dacht dat ik het voorgoed kwijt was geraakt.’ Hij boog zijn hoofd en kuste haar zachtjes. ‘Wil je nog eens met me trouwen? Deze keer zal ik het goed doen. Door dik en dun, Brit, wat er ook gebeurt, ik zal er altijd voor je zijn.’

De tranen stroomden over haar wangen toen ze haar vinger uitstak. ‘Misschien kun jij hem beter omdoen, want mijn handen trillen. Ik hou ook van jou, je weet dat ik van je hou. Ik hield al van je voordat ik echt oud genoeg was om die emotie te begrijpen, ik hield nog steeds van je toen je me verliet en ook nu hou ik van je.’

‘Ik weet het. Want als jij van iemand houdt, dan zul je altijd van die persoon blijven houden. Sky heeft me dat verteld.’ Hij streek het haar uit haar gezicht. ‘Toch zou ik niet willen dat je omwille van mij de baan die je hebt gevonden niet aanneemt. We vinden wel een oplossing.’

‘Ik heb geen baan gevonden. Ik had alleen wat ruimte nodig, dus ik dacht erover om een paar weken terug naar Cambridge te gaan. Af te spreken met wat vrienden. Een beetje nadenken.’

‘Dus je wilde alleen maar weggaan,’ zei hij langzaam, ‘om aan mij te kunnen ontsnappen?’

‘Ja.’

‘Wat zou je er dan van vinden om hier te blijven en die parttimebaan op de universiteit aan te nemen? Dan vlieg ik je een keer per week naar het vasteland. En de rest van de tijd kun je me helpen met het kamp en met mijn andere verantwoordelijkheden.’

‘Welke verantwoordelijkheden?’

Hij gaf haar een kus voor hij haar losliet. ‘Wacht hier.’

Even later hoorde ze pootjes over de vloer krabbelen en een grommend geluid en daar verscheen Jaws in de keuken.

Brittany keek naar de hijgende, kwijlende hond en begon te lachen. ‘Meen je dat nou?’

‘Zijn gedrag wordt er niet beter op in het asiel. Ik vond het wel tijd worden dat hij een thuis vond en dat hij mensen leerde vertrouwen. Geen achterdochtig gestaar meer naar elk mens dat voorbij loopt. Geen gehap en gebijt meer. Het wordt tijd dat hij leert dat je in het leven maar een handjevol mensen nodig hebt die van je houden.’ Hij bukte om Jaws een geruststellende aai te geven, waarna de hond door de keuken trippelde en op een warm plekje voor de kachel neerplofte. ‘Voor wat het waard is, Sara vindt ons een perfecte match.’

‘Ik heb je al gezegd dat de fysieke gelijkenissen tussen jullie twee verbazingwekkend zijn, maar –’

‘Niet Jaws en ik, jij en ik.’ Hij trok haar weer in zijn armen. ‘Ik dacht dat we hier wel konden wonen, met ons drieën. Een leven opbouwen, samen. Hoe klinkt dat?’

‘Dat klinkt perfect.’ Met een brok in haar keel maakte ze zich van hem los en zocht naar haar telefoon. ‘Ik moet Emily en Sky bellen.’

‘Ik heb een beter idee.’ Hij pakte de telefoon uit haar hand. ‘We gaan het Emily zelf vertellen. We kunnen met zijn allen wat gaan eten om het te vieren.’

‘En Jaws dan?’ Ze keek naar de hond, die met zijn tanden op een speeltje zat te kauwen. ‘We kunnen hem niet achterlaten. We zijn nu ouders met verantwoordelijkheden.’

‘Dan nemen we hem mee.’

‘Cocoa zal vast bezwaar maken.’

‘Cocoa zal dol op hem zijn, en het zal goed voor hem zijn om wat vrienden te maken.’ Hij boog zijn hoofd en kuste haar weer. ‘Het is belangrijk om zo veel mogelijk goed volk toe te laten in je leven.’

‘Het is niet eerlijk om Em zonder waarschuwing te laten koken.’

‘Ze hoeft niet te koken.’ Glimlachend liet hij zijn armen om haar heen glijden. ‘We rijden via Seagull’s Nest. Toevallig heb ik nog een grote ovenschotel in huis…’

Volg Harlequin op Facebook

www.facebook.com/harlequin.boeken

Ook van deze auteur

Bemind door de prins (Bouquet 3094)

Grieks paradijs (Bouquet 3131)

Donkere verlangens (Bouquet 3149)

Weerloos tegen liefde (Bouquet 3161)

Grieks, knap en veeleisend (Bouquet 3214)

Een kus van de sjeik (Bouquet 3248)

Getergd hart (Bouquet 3264)

Onderhuidse passie (Bouquet 3281)

Vijand als minnaar (Bouquet 3339)

Kerst vol verleiding (Bouquet 3364)

Op bevel van de prins (Bouquet 3400)

Spannende eis (Bouquet 3417)

Verboden verlokkingen (Bouquet 3447)

Onfatsoenlijk opwindend (Bouquet 3490)

In de ban van de sjeik (Bouquet 3574)

Nacht vol hartstocht (Bouquet 3648)

Een bruid voor de sultan (Bouquet 3657)

Donkere verlangens (Bouquet Favorieten 500)

Samen in de sneeuw (Doktersroman Extra 25)

Verrassing op kerstavond (Doktersroman Extra 25)

Een warme ontvangst (Doktersroman Extra 36)

Trots en liefde (Doktersroman Extra 8)

Eindeloze zomer (Doktersroman Favorieten 325)

Duizendmaal ja (Doktersroman Favorieten 325)

Verrassende kussen (Doktersroman Favorieten 325)

O'Neil Brothers (HQN Roman)

Winters paradijs

Een nieuwe zomer

Vuurwerk in de sneeuw

Puffin Island (HQN Roman)

Duik in het diepe

Meer lezen? Wat dacht u van...

HQN Roman

Haar grootste verlangen van Sherryl Woods

(Sweet Magnolias)

Helen Decatur stelt het liefst duidelijke doelen. Dat is ook hoe ze haar rechtenstudie heeft voltooid, haar eigen kantoor heeft geopend en het heeft geschopt tot een zeer succesvolle echtscheidingsadvocaat. Maar het behalen van deze doelen was een makkie vergeleken met de uitdaging die ze nu boven aan haar lijstje heeft staan: het moederschap. Niet het minst omdat de gelukkige vader vooralsnog onbekend is!

Helen is er echter het type niet naar om rustig af te wachten. Dus neemt ze zich voor de knappe - en overtuigd kinderloze - Erik Whitney te verleiden. Dat hij geen idee heeft wat ze werkelijk van plan is, daar denkt ze later wel over na. Alleen wordt het wel heel erg ingewikkeld wanneer ze verliefd op hem wordt...

Alles in de strijd van Jill Shalvis

(Lucky Harbor Resort)

Chloe's zussen zijn gelukkig in Lucky Harbor - geen wonder, ze staan op het punt om met twee van de knapste mannen van het stadje te trouwen! Zelf is ze nog zoekende. Ze wil graag haar reputatie van roekeloze wildebras van zich afschudden en aan haar zussen bewijzen dat ze een serieuze zakenpartner kan zijn. Helaas heeft ze er óók een handje van om in benarde situaties terecht te komen. En dus is het een kwestie van tijd voor ze in aanraking komt met de wet, in de vorm van de plaatselijke sheriff.

Enter sheriff Sawyer Thompson. Bijna twee meter lang, een goddelijk gespierd lichaam, ogen met de kleur van smeltende chocola en een glimlach die geregistreerd zou moeten worden als dodelijk wapen. Alles aan hem herinnert Chloe eraan dat ze een vrouw is. Maar kennelijk herinnert alles aan haar hém eraan dat hij de wet moet handhaven, en vertrouwt hij haar voor geen cent. Want waarom zou hij anders op de gekste tijden in haar buurt opduiken?

Volmaakt gelukkig van Susan Mallery

(Fool's Gold)

Na het overlijden van haar beste vriendin, Chrystal, verwacht Pia O'Brian dat zij de zorg voor diens kat op zich zal moeten nemen. Een grote verantwoordelijkheid voor iemand die haar kamerplanten nog niet eens in leven kan houden. Als vervolgens blijkt dat Chrystal niet de kat, maar de vervulling van haar kinderwens aan Pia heeft nagelaten, is die totaal in shock. Hoe is het mogelijk dat Chrystal háár heeft aangewezen? En hoe moet ze dit aanpakken? Gelukkig kan Pia rekenen op de hulp van de knappe Raoul Moreno, die haar een praktisch aanbod doet waar ze wel op in móét gaan. Immers, als aanstaande moeder heeft ze toch geen tijd meer voor romantiek...

Harlequin Topcollectie

Zwoel & zinderend van Kim Lawrence

Zinderend zand, zwoele nachten, vurige blikken… Aan passie geen gebrek, maar ligt er voor Molly, Nell en Becca ook liefde in het verschiet?

Prins Tair Al Sharif kan elke vrouw krijgen die hij hebben wil. Toch ontvoert hij juist grijze muis Molly naar een oase in de woestijn. Hij gelooft dat ze een femme fatale is die het heeft voorzien op zijn getrouwde neef. Molly is woest. Zij, een femme fatale? Voordat ze prins Tair ontmoette, wist ze niet eens wat verlangen was…

Halsoverkop haast Nell zich naar Spanje om haar nichtje uit de handen van een trouwbeluste kerel te redden. Al snel blijkt ze bij de verkeerde man op de stoep te staan. Maar in plaats van haar weg te sturen chanteert Luiz Santoro haar: alleen als ze zich met hem verlooft, helpt hij haar om haar nichtje te vinden!

Becca is zo boos op de man die haar zwangere zusje heeft verlaten, dat ze besluit de voltrekking van zijn societyhuwelijk te verstoren. Alleen wordt ze nauwlettend in de gaten gehouden door de adembenemende Christos, de neef van de bruidegom. Sterker nog, hij is niet van plan haar ooit nog te laten ontsnappen!

Sexy tycoons

Ze zijn rijk, machtig, afstandelijk - en genadeloos aantrekkelijk…

Verstrikt in verlangen van Sarah Morgan

Miljonair Rafael Cordeiro, die zijn buik vol heeft van alle golddiggers, leidt een teruggetrokken bestaan. Wanneer de beeldschone Sophie hem om een lening komt vragen, wijst hij haar dan ook resoluut af. Gelukkig is hij bestand tegen haar charmes. Maar als hij haar kust, blijkt oprechte hartstocht minder makkelijk te weren…

Onmogelijk verlangen van Penny Jordan

Lizzie krijgt de keus: trouwen of betalen. De steenrijke Ilios Manos eist dat ze haar schuld inlost. Liefst door een huwelijk, want hij heeft een echtgenote nodig. Geld heeft Lizzie niet, dus ze móét wel met hem trouwen. Gelukkig is het een verstandshuwelijk, want… zou ze hem kunnen weerstaan als hij haar probeert te verleiden?

Onstuimig verlangen van Miranda Lee

De meedogenloze Jason Pollack doet er alles aan de mooie Leah toe te voegen aan zijn lijst vijandige overnames. Leah is echter niet onder de indruk. Goed, hij zwemt in het geld en laat haar zeker niet onberoerd – maar hij lijkt te veel op haar ex-geliefde. En in die val trapt ze niet nog een keer!

Hartstocht & onschuld van Sandra Marton

Wanneer hartstocht de vrije teugel krijgt, wordt wantrouwen vertrouwen en komt onschuld tot wasdom…

Ontluikend vertrouwen

De familie Baron is een begrip. De paarden van de Espada-ranch genieten wereldfaam, en het landgoed oogst alom bewondering. Dat geld en roem toch niet álle deuren openen, ontdekt Gray Baron wanneer hij op zoek gaat naar de vermeende kleindochter van zijn oom, Jonas. Uiteindelijk vindt hij de aantrekkelijke Dawn in Las vegas. Op de vlucht voor een gewelddadige man en bang om nog iemand te vertrouwen, wil ze niets weten van Gray. Op zijn beurt vertelt Gray liever niet waarom hij naar haar op zoek is. Zullen wantrouwen en geheimen hun wederzijdse aantrekkingskracht in de weg staan?

Voor altijd de baas

De onschuldige Emily voelt zich gevleid door de aandacht van haar baas, Jake. Wanneer hij haar leert kussen, heeft ze helemaal geen verweer meer en valt ze als een blok voor hem. Toch is ze op haar hoede. Ze weet immers hoe snel en nonchalant hij zijn affaires doorgaans beëindigt. Of zou zij de uitzondering op de regel kunnen zijn?

Colofon

Harlequin HQN Roman

© 2015 Sarah Morgan

Oorspronkelijke titel: Some Kind of Wonderful

Vertaling: Marije Kok

HQN Roman 141

ISBN 978 94 025 1974 7

Zetwerk e-book: Mat-Zet B.V., Soest

Omslag: Véronique Cornelissen/Peter Verwey

HQN is een merk van Harlequin Enterprises Ltd.

Originele uitgave verschenen bij HQN Books, Toronto, Canada

Deze uitgave is uitgegeven in samenwerking met Harlequin Books SA

© Nederlandse uitgave: Harlequin Holland

Dit e-book is beveiligd met zichtbare en onzichtbare watermerken en mag niet worden gekopieerd en/of verspreid. Niets uit deze uitgave mag op welke wijze dan ook worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Alle in dit verhaal voorkomende personen zijn ontleend aan de fantasie van de schrijver. Elke gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

www.harlequin.nl

Table of Contents

- Titelpagina
- Korte inhoud
- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Ook van deze auteur
- Meer lezen? Wat dacht u van...
- Colofon